ทะลุมิติพร้อมแอปเถาเปา โอ้ตาเฒ่า องค์หญิงอย่างเราขอเป็นเศรษฐี - ตอนที่ 217 ทำให้พวกเจ้าไม่ได้เห็นดวงตะวันอีก
เจียวเอ๋อร์ที่อยู่ภายใต้การคุ้มครองของโม่ซ่านและอวิ๋นโส่วกวง โผล่หน้าออกมาจากด้านหลังของอวิ๋นโส่วกวง พลางร้องเรียกตาเฒ่า
ตาเฒ่าตกหลุมพรางของนางจริงๆ ดวงตาเป็นประกายจับจ้องมาที่นาง “ไหนล่ะ อยู่ที่ไหน บอกข้ามา!”
“พวกสามัญชนต่ำช้า บังอาจหลอกลวงท่านโหว ทหาร จับตัวนางมา!”
ขณะนั้นเอง ก็มีกลุ่มคนอีกกลุ่มเดินเข้ามา พอเหล่าทหารองครักษ์ได้ยินคำสั่งก็ตรงเข้ามาจับตัวอวิ๋นเจียว ทว่าฝีมือของโม่ซ่านไม่ธรรมดา เข้ามาหนึ่งนางจัดการหนึ่ง เข้ามาสองนางจัดการสอง ไม่นานนัก ทหารองครักษ์ทั้งหกคนก็ถูกนางเหวี่ยงลงพื้น แถมยังถูกแย่งดาบไปอีก
เมื่อเห็นว่าลงไม้ลงมือกันแล้ว คนงานที่กำลังทำงานให้กับอวิ๋นเจียวก็ไม่กล้าวิ่งหนี เพราะกลัวว่าหากวิ่งหนีแล้วจะถูกฟัน พวกเขาต่างหน้าซีดเผือดตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว
ผู้ที่ออกคำสั่งให้จับกุมเป็นสตรีแต่งกายหรูหรา อายุราวยี่สิบปลายๆ ใบหน้าสวยงามสะดุดตา ดูมีเสน่ห์เย้ายวนเล็กน้อย แต่แววตาที่แฝงความโอหังนั้นกลับเต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยม มองแค่ปราดเดียวก็รู้ว่าไม่ใช่คนใจดี
ส่วนเด็กสาวหน้าตาสะสวยโดดเด่นวัยสิบเอ็ดสิบสองปีที่ยืนอยู่ข้างกายหญิงสาวผู้นั้น อวิ๋นเจียวจำได้ทันที นางก็คือเด็กสาวที่วิ่งไล่ตามฉู่อี้ที่ริมแม่น้ำจิ่วเจียง แล้วตะโกนเรียกเขาว่า ‘พี่อี้’ แถมยังดูถูกนางว่าเป็นบ่าวไพร่นี่นา
ชื่ออะไรนะ? นางเคยได้ยินฉู่อี้พูดอยู่ครั้งหนึ่ง รู้สึกว่าจะชื่อเผยหมิ่น!
ในแคว้นต้าเยี่ย คำว่า ‘หมิ่น’ มักใช้ตั้งชื่อให้บุรุษ การที่นำมาตั้งชื่อให้เด็กสาวผู้นี้ แสดงให้เห็นว่าที่บ้านให้ความสำคัญกับนางมากแค่ไหน
ตาเฒ่าผู้นี้คือท่านโหว คงจะเป็นบิดาของฉู่อี้กระมัง แล้วสตรีผู้นี้คือใคร? แม่เลี้ยงของฉู่อี้หรือ?
ขณะที่อวิ๋นเจียวกำลังสงสัยอยู่นั้น ก็มีบ่าวคนหนึ่งโค้งคำนับสตรีผู้นั้นแล้วพูดว่า “ฮูหยิน องครักษ์ข้างกายเด็กสาวผู้นั้นเป็นคนของสำนักโม่ เคยรับใช้ท่านโหวน้อยมาก่อนขอรับ”
หน้าอกของหญิงสาวกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง แสดงให้เห็นว่าโกรธมาก คนของนาง… กลับถูกเด็กสาวตัวเล็กๆ ต่อยจนลงไปนอนกองกับพื้น สายตาที่นางมองอวิ๋นเจียวจึงยิ่งเกรี้ยวกราดและไม่เป็นมิตรมากขึ้น
“ท่านโหวบ้าบออะไรกัน ตอนนี้เขาถูกปลดจากตำแหน่งกลางท้องพระโรงแล้ว!”
บ่าวที่รายงานรีบตบหน้าตัวเองทันที แล้วก้มตัวต่ำลงกว่าเดิม “บ่าวสมควรตายขอรับ ที่จริงแล้วเคยเป็น… เป็นองครักษ์ของท่านป๋อ [1] ขอรับ”
ท่านป๋อหรือ? อวิ๋นเจียวตกตะลึง ถูกปลดจากตำแหน่งในท้องพระโรง ฉู่อี้ เขาถูกลดชั้นบรรดาศักดิ์แล้ว!
เผยหมิ่นมองอวิ๋นเจียวด้วยแววตาดูถูก ราวกับกำลังบอกว่า ‘เจ้าตายแน่’ นางกอดแขนของเผยซื่อ ก่อนจะยุแยงว่า “ท่านอาเด็กคนนี้แหละเจ้าค่ะ พี่อี้ก่อเรื่องวุ่นวายในท้องพระโรงจนทำให้ฮ่องเต้ทรงกริ้ว ก็เพราะครอบครัวของนาง”
เมื่อสตรีผู้นั้นได้ยินคำพูดดังกล่าว สายตาที่มองอวิ๋นเจียวก็แทบลุกเป็นไฟ นางก้าวพรวดเข้าหาอวิ๋นเจียว ยกมือขึ้นหมายจะตบ ทว่าโม่ซ่านกลับตาไวกว่าคว้าข้อมือของนางไว้ได้ก่อน
เผยซื่อไม่คิดว่าสาวใช้ตัวเล็กๆ จะกล้าล่วงเกินนาง ทันใดนั้นก็ตวาดเสียงเกรี้ยว “บังอาจ เจ้ารู้หรือไม่ว่าข้าเป็นใคร? ปล่อยมือข้าเดี๋ยวนี้!”
โม่ซ่านเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา “จะเป็นใครก็ช่าง หากคิดจะรังแกคุณหนูของพวกข้า ก็ไม่มีทาง!”
เผยซื่อโมโหจนหน้าอกอิ่มกระเพื่อมขึ้นลง อวิ๋นเจียวได้แต่นินทาอยู่ในใจ หน้าอกที่เหมือนลูกโป่งสองลูกนั้น ไม่รู้ว่าถ้าโมโหไปกว่านี้จะระเบิดหรือไม่
ส่วนฉู่เผยเหวินผู้เป็นบิดาของฉู่อี้ กลับไม่สนใจเรื่องพวกนี้ เขารีบวิ่งไปหาอวิ๋นเจียวด้วยท่าทางร้อนรน “บอกข้ามาเร็วเข้า แม่ทัพเถี่ยของข้าอยู่ที่ไหน?”
อวิ๋นเจียวทำสีหน้าเศร้าสร้อย แล้วชี้นิ้วไปทางที่เผยซื่อยืนอยู่ พลางบอกกับฉู่เผยเหวินด้วยน้ำเสียงเศร้าสลดว่า “ถูกศัตรูวางแผนลอบสังหาร แถมยังตายแบบไม่เหลือซากศพอีก น่าเวทนานัก!”
ฉู่เผยเหวินมองตามปลายนิ้วของนาง ก็เห็นว่าเบื้องหน้าปลายเท้าของเผยซื่อไม่มีอะไรอยู่เลย เขาจึงเอื้อมมือไปยกเท้าของเผยซื่อ ทันใดนั้นเผยซื่อที่ไม่ทันระวังตัวก็ล้มลงก้นกระแทกพื้นทันที
“โอ๊ย!”
“ฮูหยิน!”
เสียงกรีดร้องของเผยซื่อดังสลับกับเสียงร้องตกใจของสาวใช้ พวกนางต้องการช่วยเผยซื่อให้ลุกขึ้น แต่ฉู่เผยเหวินกลับกอดข้อเท้าของนางไว้แน่นไม่ยอมปล่อย
พอเห็นแบบนั้น ทุกคนก็เห็นซากศพจิ้งหรีดที่ไส้ทะลักออกมาติดอยู่ที่รองเท้าพื้นหนาของเผยซื่อ
แม่ทัพเถี่ยที่ฉู่เผยเหวินตามหาอยู่นานก็ยังหาไม่เจอ ส่วนอวิ๋นเจียวก็ไม่ได้หาเลยด้วยซ้ำ และแน่นอนว่านางก็ไม่รู้ว่าอยู่ที่ไหน
ที่นางบอกว่ารู้ว่าแม่ทัพเถี่ยอยู่ที่ไหน จริงๆ แล้วแค่อยากหลอกฉู่เผยเหวิน ไม่อยากให้เขามาทำลายแปลงดอกเหมยกุยของนางอีก ดังนั้นนางจึงแอบเข้าเถาเป่า แล้วสั่งซื้อจิ้งหรีดที่ตายมาหนึ่งตัว
แต่ไม่นึกเลยว่า นางยังไม่ทันได้พูดอะไรกับฉู่เผยเหวิน เผยซื่อก็พุ่งเข้ามาหมายจะตบนาง คิดจะรังแกนางงั้นหรือ?
เช่นนั้นนางก็มีแต่ต้องทำเรื่องซนๆ สักหน่อย จึงแอบโยนจิ้งหรีดที่ตายแล้วไปข้างหน้า จากนั้นก็แสร้งทำเป็นกลัวแล้วถอยหลังไปสองสามก้าว จากนั้น เผยซื่อจึงเหยียบลงไปโดยไม่รู้ตัว
“ฮือๆ… แม่ทัพเถี่ย แม่ทัพของข้า หลานรัก ไยเจ้าถึงจากไปเช่นนี้? ให้คนแก่หัวขาวอย่างข้าต้องมาส่งคนหัวดำ… ฮือๆ… แม่ทัพของข้าตายอย่างน่าอนาถยิ่งนัก…”
“ท่านโหว… ท่านโหว… รีบปล่อยมือเถิด!” เผยซื่อไม่คิดเลยว่าท่านโหวจะคลั่งออกมาต่อหน้าทุกคน นางทั้งโกรธทั้งแค้น แต่ก็ทำอะไรเขาไม่ได้!
นางไม่กล้า คนอื่นก็ไม่กล้าเช่นกัน แต่ฉู่เผยเหวินกลับกอดขาของนางไว้แน่น ยิ่งเสียใจก็ยิ่งร้องไห้ ยิ่งร้องไห้ก็ยิ่งเสียงดัง
เผยซื่อดิ้นรนสุดกำลัง ในที่สุดก็หลุดออกมาได้ แต่จู่ๆ ก็รู้สึกเย็นที่เท้า ฉู่เผยเหวินกอดแน่นเกินไป แถมยังจับข้อเท้าของนางไว้แน่น พอนางดิ้นจนหลุด ถุงเท้าก็ถูกฉู่เผยเหวินดึงหลุดติดมือไปด้วย
เท้าสีขาวนวลข้างหนึ่งเผยออกมาต่อหน้าธารกำนัล เสียหน้ายิ่งนัก!
“กรี๊ด!!!…” เสียงกรีดร้องของเผยซื่อทำให้นกกาที่เกาะอยู่บนกิ่งไม้แตกตื่นบินหนีหายไป
สาวใช้คนหนึ่งรีบเอาผ้าเช็ดหน้ามาพันเท้าให้นาง อีกคนถอดรองเท้าของตนเองให้เผยซื่อสวมใส่ชั่วคราว
เผยหมิ่นเข้าไปประคองเผยซื่อ จ้องมองอวิ๋นเจียวอย่างเคียดแค้น มุมปากยกยิ้มเย็นชา “ยัยเด็กสารเลว เจ้าคอยดูเถอะ วันนี้เจ้าทำให้ข้ากับท่านอาต้องอับอาย พรุ่งนี้ข้าจะทำให้พวกเจ้าทั้งครอบครัวไม่ได้เห็นดวงตะวันอีก!”
“ข้าจะทำให้พวกเจ้าทั้งครอบครัวไม่ได้เห็นดวงตะวันในวันพรุ่งนี้ก่อนเอง!” สิ้นเสียงเย็นเยียบ อวิ๋นเจียวก็เผยสีหน้ายินดี ฉู่อี้มาแล้ว!
แม้ว่านางจะไม่กลัวเรื่องวุ่นวาย แต่เผยซื่อเป็นถึงแม่เลี้ยงของฉู่อี้ มียศถาบรรดาศักดิ์เป็นถึงฮูหยินตราตั้ง ส่วนครอบครัวของนางล้วนเป็นสามัญชน หากต้องต่อกรกับเผยซื่อนางคงลำบากไม่น้อย
โชคดีที่ฉู่อี้กลับมาแล้ว! อวิ๋นเจียวถอนหายใจอย่างโล่งอก
อวิ๋นโส่วกวงที่ร้อนใจจนเดินวนไปวนมา แต่ก็ไม่รู้จะทำอย่างไรดี พอเห็นฉู่อี้มาถึง ก็ถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอกทันที
“พี่… พี่อี้…” เผยหมิ่นหันไปเห็นฉู่อี้เดินมาพร้อมกับองครักษ์ นางก็ตกตะลึงจนพูดติดอ่าง
แย่แล้วๆ การตามท่านอามาที่จวนครั้งนี้ นางตั้งใจไว้แต่แรกว่าจะทำตัวเรียบร้อย ไม่อยากทำให้ญาติผู้พี่รังเกียจ!
แต่เพราะยัยเด็กคนนี้แท้ๆ ทำให้นางต้องเสียกิริยาต่อหน้าญาติผู้พี่ เผยหมิ่นเห็นฉู่อี้เดินเข้ามาใกล้เรื่อยๆ ด้วยสีหน้าบึ้งตึง แววตาเย็นชาแฝงไว้ด้วยความดุดันที่ทำให้คนที่เห็นถึงกับใจสั่นด้วยความหวาดกลัว
“พี่อี้… นาง…นางเป็นคนทำให้ท่านอาต้องอับอาย ท่านต้องให้ความเป็นธรรมกับท่านอาด้วยนะเจ้าคะ!”
เผยหมิ่นร้องไห้ออกมาทันที ทำท่าทางน่าสงสารราวกับดอกสาลี่ต้องหยาดฝน ประหนึ่งว่าคนที่พูดจาโหดร้ายไม่ใช่ตัวนาง แต่เป็นอวิ๋นเจียว
อวิ๋นเจียวมองดูการแสดงของนางราวกับกำลังดูละครลิง ในใจนางหัวเราะเยาะ ยัยเด็กนี่โง่หรือแกล้งโง่กันแน่? หรือว่านางคิดว่าฉู่อี้เป็นคนโง่เขลาที่สามารถหลอกได้ง่ายๆ เช่นนั้นหรือ?
……….
เชิงอรรถ
[1] ป๋อ (伯) เป็นบรรดาศักดิ์ขั้นรองจากโหว
YOU MAY ALSO LIKE
