ทะลุมิติมาช่วยสามี (ว่าที่เศรษฐี) ในยุค 70 - บทที่ 109 ทำกระโปรงเสร็จแล้ว

บทที่ 109 ทำกระโปรงเสร็จแล้ว

ลี่หรงรีบอาบน้ำ แล้วจึงนำแบบร่างต้นฉบับมาให้เสิ่นรั่วหนิงดู โดยไม่สนใจกินข้าวเช้าก่อนเลยด้วยซ้ำ

ลี่หรงคิดแล้วคิดอีก ในที่สุดก็เปลี่ยนผ้าที่ใช้เย็บกระโปรงเป็นผ้าไหมแทนผ้าป่าน โดยออกแบบให้ด้านข้างตัดแหวกข้างที่ขาเป็นสามเหลี่ยม แล้วใช้ผ้าโปร่งทับไว้อีกชั้นหนึ่ง

และปักลายดอกไม้เพิ่มบนผ้าโปร่ง พร้อมปักเลื่อมมุก

นี่คือภาพร่างต้นฉบับสุดท้ายที่เสิ่นรั่วหนิงกำลังดูอยู่ตอนนี้

ลี่หรงตัดสินใจเอาดอกไม้แห้งในตอนแรกออกแล้ว

เนื่องจากไม่มีดินสอสี แบบร่างทั้งหมดจึงถูกวาดด้วยดินสอสีดำ ตามคำอธิบายของลี่หรง รูปร่างจากสีต่าง ๆ จึงค่อย ๆ ปรากฏแก่ดวงตาของเสิ่นรั่วหนิง

“ดูแบบร่างต้นฉบับแล้ว ฉันก็จินตนาการได้เลยว่าผลงานที่เสร็จแล้วจะสวยแค่ไหน” เสิ่นรั่วหนิงแทบจะกระโดดด้วยความตื่นเต้น ด้วยไม่เคยเห็นการออกแบบเช่นนี้มาก่อนตั้งแต่ที่เธออยู่ต่างประเทศ “ฉันรู้อยู่แล้วว่าเธอเก่งมาก เมื่อไหร่ถึงจะทำเสร็จเหรอ?”

“ตอนแรกฉันวางแผนจะใช้ผ้าป่านทำชุดนี้ แต่ต่อมาฉันรู้สึกว่ามันดูไม่ค่อยเหมาะ ก็เลยเปลี่ยนเป็นผ้าไหมแทน” ลี่หรงเงียบไปครู่หนึ่ง “ไม่รู้ว่าจะหาผ้าไหมได้หรือเปล่า แต่ถ้าหาไม่ได้ก็จะเปลี่ยนกลับไปเป็นผ้าป่านเหมือนเดิม ถึงตอนนั้น ดอกไม้พวกนี้ก็จะเปลี่ยนเป็นดอกไม้แห้งแทน”

ความจริงแล้วเสิ่นรั่วหนิงชอบชุดที่ทำจากผ้าไหม ด้วยเนื้อผ้าดี มีความมันเงาและแวววาว แต่เธอไม่ค่อยใส่นัก เพราะคิดว่ามันดูดีสำหรับคนรุ่นแม่ ถ้าเธอใส่แล้วจะดูแก่กว่าวัยเสียมากกว่า

แต่เสิ่นรั่วหนิงคิดว่าแบบร่างชุดที่ลี่หรงวาดนั้นสวยและสง่างามมาก ด้วยผ้าไหมที่มีเนื้อมันเงาสะท้อนแสงเล็กน้อย เธอจะเป็นคนที่น่าดึงดูดที่สุดในงานเลี้ยงวันเกิดอย่างแน่นอน

แค่คิดเรื่องนี้ เสิ่นรั่วหนิงก็รู้สึกได้ถึงความสวยงามมากแล้ว

เธอตบหน้าอกตัวเอง แล้วพูดว่า “เรื่องผ้า เดี๋ยวฉันจัดการเอง ถ้าเธอยังมีวัสดุอะไรที่หาไม่ได้อีก ก็บอกมาได้เลยนะ แล้วฉันจะกลับไปหามาให้”

คำพูดของเธอประทับอยู่ในใจของลี่หรง

ลี่หรงยิ้ม “นอกจากผ้าไหมแล้ว ยังต้องการไข่มุกด้วย ฉันอยากได้ไข่มุกบาร็อกที่มีรูปทรงแปลกตา ไข่มุกที่กลมเกินไปไม่ค่อยเหมาะกับการตกแต่ง แต่ไข่มุกทรงกลมสามารถใช้ทำเครื่องประดับได้”

“บาร็อกเป็นแบบไหน แล้วกลมเป็นอย่างไรเหรอ?” เสิ่นรั่วหนิงสับสน

“พวกมันจะมีรูปร่างที่แตกต่างกัน” ลี่หรงอธิบายกับเธอ “แต่ถ้าหาไม่ได้จริง ๆ ก็ไม่เป็นอะไร”

“ฉันจะหามาให้ได้แน่นอน”

มันก็แค่ไข่มุกที่รูปทรงแปลกตาไม่ใช่เหรอ?

เสิ่นรั่วหนิงรู้สึกว่าจะต้องหาได้แน่นอน

“อ๊ะ! แต่ถ้าเธออยากใส่เครื่องประดับกับชุดนี้ด้วย ก็อย่าลืมเอามาให้ฉันดูก่อนก็ได้นะ แล้วทรงผมของเธอ เป็นลอนเล็ก ๆ แบบนี้…” ลี่หรงลูบผมของเสิ่นรั่วหนิง แล้วกล่าวว่า “ถ้ายืดผมหรือถักเปีย แล้วประดับด้วยดอกกุหลาบสีแดงสดจะดูดีกว่า”

เสิ่นรั่วหนิงทำตาโต “สมัยนี้มีคนน้อยมากที่ใช้ดอกไม้สดประดับบนหัว…”

เธอลังเล ก่อนที่จะพูดจบ “นี่จะไม่ดูเชยไปใช่ไหม?”

“ไม่หรอก” ลี่หรงยิ้ม “จะทำให้เธอดูสวยขึ้นต่างหาก”

เสิ่นรั่วหนิงเป็นคนสวยน่ารัก แม้จะไม่ได้สวยจนน่าทึ่งเท่าลี่หรง แต่เธอก็นับว่ามีรูปร่างหน้าตาที่สวยกว่าคนทั่วไป

ดวงตาทรงกลมอัลมอนด์สดใส ควรแต่งตาด้วยสีอ่อน และเน้นริมฝีปากให้เด่น สีเปลือกตาควรเป็นสีเดียวกับดอกกุหลาบ รับกับปากสีแดงสดใส หากสวมผ้าโพกศีรษะที่เข้ากันกับกระโปรงยาว ก็จะยิ่งเพิ่มความสดใสให้กับเสิ่นรั่วหนิง โดยไม่ดูเป็นผู้ใหญ่มากเกินไปด้วย

สรุปคือต้องทำให้เธอดูสวยน่าดึงดูดตั้งแต่แรกเห็น

ลี่หรงพูดความคิดทั้งหมดออกมา

ตามคำพูดของเธอ เสิ่นรั่วหนิงได้จินตนาการถึงวันนั้นไว้ในใจแล้วโดยไม่รู้ตัว

ลี่หรงพูดจบไปแล้วสักพัก ทว่าเสิ่นรั่วหนิงก็ยังคงดื่มด่ำกับภาพฝันจินตนาการที่สวยงามอยู่

เมื่อเธอฟื้นคืนสติจากภาพฝันนั้น ก็โผเข้ากอดลี่หรงด้วยความตื่นเต้น “เธอยอดเยี่ยมมาก! แม้แต่เรื่องแต่งหน้าก็ยังช่วยฉันคิดด้วย บอกเลยว่าแม่ของฉันเอาลิปกลอสสีชมพูจากต่างประเทศมาให้ใช้ในวันเกิดพอดี ได้เวลาที่จะใช้แล้ว พอถึงวันเกิดฉันก็จะอายุยี่สิบเอ็ดปี ฉันไม่อยากเป็นเพียงเด็กผู้หญิงอีกต่อไปแล้ว! เธอช่างรู้ใจฉันจริง ๆ!”

ลี่หรงรู้สึกเขินอายเล็กน้อย เมื่อถูกอีกฝ่ายชมมากขนาดนี้ “ดีเลย”

“เดี๋ยวก่อน!” ทันใดนั้น เสิ่นรั่วหนิงก็พูดขึ้น “เรามองข้ามเรื่องสำคัญไปเรื่องหนึ่ง!”

“อะไรเหรอ?”

“เธอจะไม่มางานวันเกิดฉันเหรอ?” เสิ่นรั่วหนิงทำหน้ามุ่ยมองลี่หรงด้วยความเสียใจ

“เอ๊ะ! ฉันไปได้ด้วยเหรอ?” ลี่หรงไม่เคยคิดที่จะไป เสิ่นรั่วหนิงเองก็ไม่เคยพูดถึงกิจการของครอบครัวเลย แต่ด้วยความที่เสิ่นรั่วหนิงมีคนขับรถคอยไปรับไปส่งเธอจากมหาวิทยาลัย และเธอเพิ่งกลับมาจากต่างประเทศ ลี่หรงก็พอจะเดาได้ว่าภูมิหลังครอบครัวของอีกฝ่ายคงไม่ธรรมดา

หากไม่ใช่ข้าราชการระดับสูงก็ต้องเป็นนักธุรกิจผู้มั่งคั่ง

แต่ยุคนี้ไม่มีนักธุรกิจที่ร่ำรวยในประเทศ

ลี่หรงเดาว่าน่าจะเป็นเพราะอดีตภูมิหลังของครอบครัวเสียมากกว่า

แต่ก็เพียงแค่คิดในใจ ไม่ได้ถามออกไป

ดังนั้นลี่หรงจึงไม่คิดว่า เธอจะได้รับเชิญไปร่วมงานวันเกิดของเสิ่นรั่วหนิง

“เธอต้องมานะ!” เสิ่นรั่วหนิงคว้าแขนลี่หรง ราวกับว่าจะไม่ยอมปล่อยจนกว่าเธอจะยอมตกลง “เธอต้องมา!”

“เอ่อ… ไม่ค่อยดีเท่าไหร่มั้ง ที่บ้านเธอจะมีคนไปร่วมงานเยอะไหมล่ะ?”

“อืม… พ่อของฉันน่าจะเรียกพวกลุง ๆ ป้า ๆ มาบ้าง แต่พวกเขาทุกคนมาจากหน่วยงานเดียวกัน ก็เลยน่าจะจับกลุ่มคุยกันเอง” เสิ่นรั่วหนิงมองลี่หรงด้วยสีหน้าเศร้า “ตอนกลับมาที่จีน เพื่อนสมัยเด็กทุกคนต่างก็ห่างเหินกันไปหมดแล้ว เธอเป็นเพื่อนเพียงคนเดียวของฉันในตอนนี้ ถ้าเธอไม่มา ฉันคงเสียใจแย่”

“… ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวค่อยว่ากันอีกทีก็ได้”

“ไม่เอา เธอต้องสัญญากับฉันเดี๋ยวนี้!”

…

เสิ่นรั่วหนิงส่งวัสดุที่จำเป็นในการทำกระโปรงมาให้ลี่หรงอย่างรวดเร็ว

ไข่มุกที่ส่งมา เป็นไข่มุกบาร็อกแบบที่ลี่หรงต้องการ เมื่อลองสัมผัสดู ลี่หรงพลางถอนหายใจด้วยความโล่งอก ถ้าเกิดหาไม่ได้ ชุดคงไม่ได้สวยขนาดนั้น

เธอเลือกไข่มุกรูปทรงยาวรีที่มีขนาดใกล้เคียงกัน มาทำเป็นกลีบดอกไม้ โดยใช้ผ้าเนื้อโปร่งทำเป็นฐานรอง เพื่อทำดอกไม้เล็ก ๆ ประดับส่วนเอว ส่วนหน้าอกตกแต่งด้วยเข็มกลัดที่ทำจากเรซิ่นรูปดอกบลูเบลล์ปลอมสีแดงและสีเหลือง

เมื่อพูดถึงเรซิ่น ลี่หรงคิดอยู่หลายวิธี จนได้อย่างอื่นมาติดแทน ถึงแม้ประสิทธิภาพจะไม่เหมือนกับเรซิ่นในอนาคต แต่ผลลัพธ์ที่ได้ก็นับว่าคล้ายกัน

บริเวณที่เหลือด้านซ้ายของชายกระโปรงถูกแหวกเป็นรูปสามเหลี่ยม และเย็บติดด้วยผ้าโปร่งหลายชั้น

จากนั้นปักเลื่อมลงบนผ้าโปร่งอีก

เมื่อยืนนิ่ง ๆ เลื่อมบนกระโปรงที่ถูกซ่อนไว้จะสะท้อนแสงกะพริบต่อเมื่อเคลื่อนไหวเท่านั้น

เมื่อเสิ่นรั่วหนิงได้ยินว่าชุดของเธอเสร็จแล้ว ก็แทบรอจะตรงไปบ้านสกุลลี่ไม่ไหว

โชคดีที่คราวนี้ลี่หรงเตรียมพร้อม ด้วยคาดว่าอีกฝ่ายจะมาเร็วจึงรีบตื่นแต่เช้า

หลังทานอาหารเช้าเสร็จ ก็ได้ยินเสียงเคาะประตูดังขึ้น

เมื่อเปิดประตูออก แน่นอนว่าเป็นเสิ่นรั่วหนิงที่พูดละล่ำละลักอย่างควบคุมไม่ได้ เพราะความตื่นเต้น “กระโปรงของฉันอยู่ไหนเหรอ?”

“ทำเสร็จแล้วน่ะ อยู่ข้างใน”

ทันทีที่เสิ่นรั่วหนิงเห็นกระโปรง ดวงตาทรงอัลมอนด์ของเธอพลันเปล่งประกาย และเมื่อมือสัมผัสกระโปรงก็พบว่าตนเองไม่สามารถวางมันลงได้เลย ก่อนจะอุทาน “มันสวยมาก! สวยกว่าที่ฉันจินตนาการไว้อีก! ลี่หรง เธอมีพรสวรรค์จริง ๆ!”

“ไปลองใส่ดูสิ ถ้ากระโปรงไม่พอดีตรงไหน ค่อยมาปรับอีกทีก็ได้นะ” ลี่หรงเร่งเร้า

ทันทีที่สวมกระโปรง บุคลิกของเสิ่นรั่วหนิงก็เปลี่ยนไปทันที

“ฉันรักเธอ!” เสิ่นรั่วหนิงมองตัวเองในกระจก “ไม่เคยคิดเลยว่าจะมีคนออกแบบชุดได้สวยขนาดนี้อยู่ด้วย”

ลี่หรงยิ้ม ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ นี่เป็นเพราะประสบการณ์ที่เธอสั่งสมมา จากการได้ออกแบบชุดให้แบรนด์เสื้อผ้าชื่อดังต่าง ๆ ทั่วโลก

คนธรรมดาจะมีไอเดียมากมายขนาดนี้ได้อย่างไร?

เสิ่นรั่วหนิงชื่นชมกระโปรงตัวนี้มาก จนไม่เต็มใจจะถอดออกเสียด้วยซ้ำ

ลี่หรงตรวจสอบขนาดตัวและกระโปรงให้อีกฝ่ายแล้ว ไม่มีอะไรที่ไม่เหมาะสม ทุกอย่างล้วนเรียบร้อยพอดีตัว