ทะลุมิติมาช่วยสามี (ว่าที่เศรษฐี) ในยุค 70 - บทที่ 173 แผน

บทที่ 173 แผน

ชั้นสามสมกับที่เป็นสถานที่จัดงานเลี้ยง เมื่อเทียบกับชั้นสองที่เงียบเหงาแล้วช่างต่างกันราวฟ้ากับเหว

แสงไฟที่หรูหราส่องสว่างไปทั่วห้องโถงราวกับเป็นเวลากลางวัน แขกผู้มาเยือนแต่งกายด้วยชุดหรูหราราคาแพงดูแล้วไม่ธรรมดา บทสนทนาสุภาพ ไพเราะ และดนตรีสำหรับเต้นรำถูกบรรเลงจนดังไปทั่วทุกมุม ยิ่งสร้างให้บรรยากาศในงานเพลิดเพลินไปอีก

ลี่หรงสวมชุดราตรีสีดำยาวพอดีกับข้อเท้าที่มีลวดลายดอกไม้สีแดงปักด้วยไหมซึ่งดูหรูหราสง่างามไว้บนชุด ผมยาวที่รวบขึ้นเป็นผมมวยแบบฝรั่งเศสที่ดูแล้วคลาสสิกมาก

ด้วยความสวยและบุคลิกที่เย็นชาของเธอ ลี่หรงจึงดึงดูดความสนใจได้ไม่น้อยเมื่อเดินเข้ามา

หรืออาจเป็นเพราะแขกที่มาร่วมงานล้วนเป็นชนชั้นสูงที่มีมารยาท จึงมีน้อยคนที่จะมองเธอด้วยสายตาที่น่ารังเกียจหรือทำตัวไร้ยางอาย เลยทำให้ลี่หรงรู้สึกไม่ค่อยอึดอัดเท่าไหร่

แต่เธอก็ยังไม่ได้ทำความรู้จักกับแขกคนอื่น ๆ ด้วยว่ายังมองหาเจ้าของงานครั้งนี้อยู่

ไม่นานนักคุณนายเหยียนที่แต่งตัวอย่างหรูหรากำลังควงแขนชายหนุ่มที่แต่งตัวอย่างเป็นทางการ คาดว่าคงจะเป็นสามีของเธอ

ในมือของทั้งคู่ถือแก้วไวน์อยู่และกำลังทักทายกับแขกในงาน เห็นได้ชัดว่าการที่ลี่หรงจะเดินเข้าไปในเวลานี้จึงยังไม่เหมาะสม

ลี่หรงเลยตัดสินใจไปนั่งรอที่โซฟาจนกว่าคุณนายเหยียนจะว่าง แล้วเธอค่อยเดินไปทักทายกล่าวแสดงความยินดี

ลี่หรงเพิ่งจะนั่งลง ก็มีคนเดินเข้ามาหา

ชายหนุ่มวัยประมาณสามสิบ เขายิ้มอย่างสุภาพแล้วถามชื่อของลี่หรง

เธอก็ตอบเขากลับไปอย่างสุภาพเช่นกัน

เมื่อได้คำตอบเขาก็ยิ่งสนใจมากขึ้น ถามลี่หรงว่าเป็นคุณหนูจากตระกูลไหน

ลี่หรงหัวเราะ “ฉันไม่ได้เป็นคุณหนูจากตระกูลไหนหรอกค่ะ เป็นแค่ช่างตัดเสื้อที่คุณนายเหยียนเมตตาแล้วชวนมาร่วมงานเท่านั้นค่ะ”

ชายหนุ่มดูเหมือนจะผิดหวังเล็กน้อย “อ๋อ อย่างนั้นเองเหรอครับ”

เขาพูดคุยกับลี่หรงอีกเล็กน้อย จากนั้นก็หาข้ออ้างและจากไป

อีกฝ่ายอาจคิดว่าลี่หรงเป็นลูกสาวของผู้มีอำนาจ แต่หลังจากที่รู้ว่าเธอเป็นเพียงช่างตัดชุดตัวเล็ก ๆ จึงหมดความสนใจ

ดูแล้วผู้ชายก็ชอบเข้าหาเพื่อผลประโยชน์เหมือนกันนะเนี่ย

แต่ลี่หรงไม่ได้สนใจ เธอมีเป้าหมายหลักคือบรรดาคุณนายผู้ร่ำรวยที่รักความงามต่างหาก

คุณนายเหยียนเป็นเจ้าภาพงานเลี้ยงในวันนี้ เธอต้องต้อนรับแขกด้วยตัวเอง จึงไม่ว่างมาหาเธอเลย

ลี่หรงนั่งรออยู่พักหนึ่ง แล้วคิดได้ว่าขืนยังรออยู่อย่างนี้คงไม่ได้ทักทายแน่ เธอจึงอาศัยจังหวะที่คุณนายเหยียนเพิ่งแยกกับภรรยาสามีคู่หนึ่งเข้าไปทักทายทันที

เมื่อฝ่ายตรงข้ามเห็นเธอ ก็แสดงสีหน้าที่ดีใจออกมา “ลี่หรง? เธอมาด้วยเหรอเนี่ย ตอนแรกฉันคิดว่าเธอคงไม่มาเสียอีก”

หลังจากกล่าวคำอวยพรเสร็จ ลี่หรงก็ยื่นของขวัญที่นำมาด้วยให้กับคุณนายเหยียน “วันเกิดคุณนายเหยียนทั้งทีฉันต้องมาอยู่แล้วค่ะ ของขวัญชิ้นนี้ฉันทำเองกับมือ รับรองว่าต้องเหมาะกับคุณแน่ ๆ ค่ะ”

คุณนายเหยียนรับของขวัญไปแต่ยังไม่ได้เปิดดู เพียงแต่เรียกเด็กรับใช้มารับของไปเก็บ

สิ่งที่คาดไม่ถึงคือคุณนายเหยียนจะแนะนำลี่หรงให้กับสามีของเธอ “คุณคะ นี่ไงคะเด็กสาวที่ฉันพูดถึงอยู่บ่อย ๆ ฝีมือเธอดีมากเลยนะคะ ชุดที่ฉันใส่ในวันนี้เธอก็เป็นคนทำนะคะ”

“อื้อ! อย่างนั้นเองเหรอเนี่ย อายุยังน้อยแต่ฝีมือเยี่ยมขนาดนี้ คงต้องฝึกฝนอย่างหนักเลยสินะ” พูดจบเขาก็หันกลับไปมองคุณนายเหยียน “ถ้าผมจำไม่ผิดคุณเคยบอกด้วยว่า เด็กคนนี้เป็นยุวชนของมหาวิทยาลัยชิงหัวด้วยใช่ไหม?”

“ใช่แล้วค่ะ”

ลี่หรงไม่ได้พูดอะไรเพียงแต่ยิ้มตอบกลับไป

ขณะนั้นเองก็มีคนเข้ามาทักทายคุณนายเหยียนและสามี “ขอโทษด้วยนะจ๊ะ วันนี้แขกเยอะจริง ๆ เธอไปหาอะไรกินหรือนั่งฟังเพลงไปก่อนก็แล้วกันนะจ๊ะ”

ลี่หรงพยักหน้ารับ “ไม่เป็นไรค่ะ คุณนายไปรับแขกเถอะค่ะ”

เมื่อเรื่องทำสำคัญเสร็จสิ้น ลี่หรงก็สามารถลงมือเพื่อจุดประสงค์อื่นได้แล้ว

ในงานเลี้ยงลี่หรงจงใจมุ่งหน้าไปยังที่ที่ผู้หญิงรวมกลุ่มกัน แต่ก็ยังไม่เห็นผลลัพธ์เลยทันที

เธอกำลังคิดว่าเธอคิดถูกแล้วใช่หรือไม่

เธอหาที่นั่งมุมหนึ่งเพื่อลิ้มรสอาหารเลิศรสของโรงแรมหวงเหอ ได้ยินมาว่าได้เชฟชาวฝรั่งเศสมาทำอาหาร สเต๊กและของหวานที่ทำออกมาน่าจะอร่อยมาก ลี่หรงเตรียมอิ่มท้องก่อน บอกกับตัวเองว่าอย่าเพิ่งใจร้อน

“เสี่ยวหรง?”

ลี่หรงเงยหน้าขึ้นมองแล้วยิ้มด้วยความประหลาดใจ “คุณป้าสวี?”

?”

“หนิงหนิงบอกป้าว่าหนูก็มางานนี้ด้วย ป้ามาถึงพักใหญ่แล้ว มองหาตั้งนานก็ไม่เจอ คิดไม่ถึงว่าจะมานั่งหลบมุมอยู่นี่นี่เอง”

แขกคนอื่น ๆ ที่มาร่วมงานระดับนี้ต่างก็วุ่นวายกับการสร้างสัมพันธ์ แต่ในทางกลับกัน เธอกลับหลบมุมมาหาของกินนับเป็นการกระทำที่แตกต่างจากคนอื่น ๆ อยู่สักหน่อย

ลี่หรงหัวเราะอย่างเขิน ๆ “ปกติคนเราเรื่องกินเป็นเรื่องใหญ่อยู่แล้วนี่คะ ว่าแต่วันนี้รั่วหนิงไม่มาด้วยเหรอคะ?”

“ไม่มาจ้ะ ตอนแรกบอกว่าจะมา แต่ก็เปลี่ยนใจมาบอกว่านัดกับเพื่อนไว้แล้ว”

หลังจากนั้นสีหน้าของสวีจิ้งเหอก็เริ่มสงสัย “แปลกจริง ๆ ป้าว่าเพื่อนที่สนิทกับรั่วหนิงตอนนี้ก็มีแค่หนูนี่จ๊ะ แล้วเพื่อนที่นัดให้ไปหาตอนนี้เป็นใครที่ไหนกัน?”

ลี่หรงต้องกลั้นขำเอาไว้เหมือนกับว่าเธอพอจะเดาได้

ไม่เเน่รั่วหนิงอาจจะออกไปกับพี่สามของเธอก็ได้

เดี๋ยวก่อนเถอะ กลับไปเธอจะต้องถามให้รู้เรื่องให้ได้เลย!

“หนูมาคนเดียวเหรอจ๊ะ?”

ลี่หรงพยักหน้าตอบ

สวีจิ้งเหอยิ้มให้พลางพูดว่า “ถ้าหนูไม่รังเกียจจะไปนั่งกับป้าก็ได้นะจ๊ะ อีกอย่างป้าจะได้ช่วยแนะนำหนูให้กับเพื่อน ๆ ด้วย”

ความคิดนี้สอดคล้องกับความคิดของลี่หรงพอดี “ยินดีค่ะ!”

ในงานเลี้ยงนี้นอกจากสวีจิ้งเหอและคุณนายเหยียนแล้ว ลี่หรงก็ไม่คุ้นหน้าใครเลย

ความหมายก็คือนอกจากพวกเธอสองคนแล้ว แขกคนอื่น ๆ ก็ไม่มีใครเคยสั่งเสื้อผ้ากับลี่หรงเลยสักคน

เรียกได้ว่าเกือบจะเป็นลูกค้ารายใหม่ทั้งหมด

ก่อนที่จะดึงดูดความสนใจของพวกเธอได้ ลี่หรงตั้งใจสังเกตเสื้อผ้าเครื่องแต่งกายของพวกเธออย่างตั้งใจ ไม่มีใครเลยที่จะแต่งตัวธรรมดาสักคน

สิ่งนี้พอจะทำให้ลี่หรงเข้าใจคนเหล่านั้นอยู่บ้างว่า ทำไมพวกเธอถึงไม่สนใจเสื้อผ้าบนตัวลี่หรงในทันที

ผู้คนเหล่านี้มีวิสัยทัศน์ มีเงิน ถ้าลี่หรงสามารถทำให้พวกเธอเหล่านี้กลายเป็นลูกค้าได้แล้วละก็ นั่นก็หมายความว่าเธอมีขุมทรัพย์มหาศาลเลยละ!

ลี่หรงเดินตามคุณป้าสวีไปอย่างว่าง่าย พร้อมกับรักษารอยยิ้มที่สุภาพบนใบหน้า

คงเป็นเพราะบารมีของคุณป้าทำให้ในที่สุด คุณนายเหล่านั้นก็สังเกตเห็นเธอ “คุณนายสวี เด็กคนนี้คือ?”

“เธอเป็นเพื่อนร่วมชั้นเรียนของลูกสาวฉันเองค่ะ”

“โอ้! ยุวชนจากมหาวิทยาลัยชิงหัวเหรอคะ เก่งมากเลยนะ” อีกฝ่ายสำรวจเสื้อผ้าของเธอ “ชุดที่หนูใส่อยู่สวยมากเลย ไม่ทราบว่าเป็นฝีมือของช่างจากที่ไหนจ๊ะ?”

เธอยังไม่ทันได้พูดอะไร คุณป้าสวีก็ตอบด้วยความภูมิใจ “จะต้องเป็นช่างจากที่ไหนอีกล่ะคะ ชุดนี้เธอตัดเย็บขึ้นมาเอง เธอคือเจ้าของร้านตัดชุดฝูหรงที่ฉันเคยเล่าให้พวกคุณฟังไงคะ เด็กคนนี้แหละค่ะช่างตัดเสื้อ”

อีกฝ่ายมองเธอด้วยความประหลาดใจ “เก่งมากเลยนะคะ แล้ว… ร้านฝูหรงของหนูรับตัดตามสั่งด้วยหรือเปล่าจ๊ะ?”

ลี่หรงตอบพร้อมรอยยิ้ม “รับค่ะ”

อีกฝ่ายลังเลอยู่ครู่หนึ่ง “แต่ฉันว่าไม่ดีกว่า ถ้าใส่ชุดซ้ำกับคนอื่นคงดูไม่ดีแน่ ๆ”

ลี่หรงหัวเราะเบา ๆ “คุณนายลองดูชุดของฉัน คุณป้าสวีแล้วก็ดูชุดของคุณนายเหยียน คุณนายคิดว่าเราใส่ชุดเหมือนกันไหมล่ะคะ?”

“วันนี้คุณนายเหยียนใส่ชุดที่หนูออกแบบเหรอ?” อีกฝ่ายประหลาดใจมากขึ้นไปอีก “ฉันยังนึกว่าเป็นชุดจากแบรนด์ดังเสียอีก ฉันไม่คิดว่าจะเป็นฝีมือของหนูได้นะเนี่ย ชุดนั้นสวยมากเลยค่ะ ช่างตัดเสื้อที่มีประสบการณ์หลายสิบปีบางคนยังออกแบบอะไรที่ดูทันสมัยและสวยงามแบบนี้ไม่ได้เลยนะจ๊ะ”