ทะลุมิติมาช่วยสามี (ว่าที่เศรษฐี) ในยุค 70 - บทที่ 175 ปฏิเสธ

บทที่ 175 ปฏิเสธ

พอเริ่มต้นสัปดาห์ใหม่ลี่หรงก็รีบคว้าตัวเสิ่นรั่วหนิงมาถามทันที “วันเกิดคุณนายเหยียนเธอไปไหนมา ทำไมไม่มางาน เธอแอบนัดใครลับหลังฉันเหรอ?”

“เปล่า…” เฉินรั่วหนิงหน้าแดงก้มหน้าหลบสายตา “ไม่มีหรอก… นัดใครอะไรที่ไหนกัน…”

ลี่หรงจ้องเสิ่นรั่วหนิงอย่างไม่วางตา “ไม่ใช่ว่าเธอคบกับพี่สามของฉันแล้วหรอกนะ ใช่ไหม?”

เธอคิดว่าเสิ่นรั่วหนิงคงจะไม่ตอบ เธอกลับได้ยินเสียง “อืม” เบา ๆ จากอีกฝ่าย

ลี่หรงนิ่งไปครู่หนึ่งจากนั้นก็หัวเราะ “จริงเหรอ? เอาจริงดิ! แอบทำเรื่องใหญ่โดยไม่บอกฉันเนี่ยนะ? ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ฉันกลับบ้านเมื่อวานยังไม่ได้ยินแม่พูดอะไรเลย”

“ฉันบอกให้เขาเก็บเป็นความลับไปก่อน รอฉันเรียนจบแล้ว ค่อยบอกที่บ้าน ลี่หรงเธอต้องช่วยฉันเก็บเป็นความลับนะ”

ลี่หรงพยักหน้า “ได้”

เมื่อจบการเรียนหนึ่งสัปดาห์ ลี่หรงก็กลับมาที่บ้านล้อมลานอีกครั้ง เช้าวันเสาร์คุณนายหลานก็มาหาเธอ

ลี่หรงประทับใจเธอเป็นพิเศษ เมื่อจำได้ก็ทักทายเธอด้วยรอยยิ้ม

หลังจากที่ทำงานมาระยะหนึ่ง ห้องทำงานของลี่หรงก็มีของเพิ่มมากขึ้น แม้แต่เสื้อผ้าที่จัดแสดงก็มีมากขึ้นกว่าเดิม

คุณนายหลานดูเหมือนจะคาดไม่ถึงว่าร้านของลี่หรงจะดูดีใช้ได้ เธอถูกเสื้อผ้าตัวอย่างที่จัดแสดงดึงดูดสายตา เลยเดินเข้าไปดูอย่างละเอียด

ลี่หรงไม่รีบแนะนำ เธอรินน้ำชาให้คุณนายหลานก่อนแล้วจึงนั่งลงข้าง ๆ

คุณนายหลานมีนิสัยสุขุม นี่เป็นความคิดแรกของลี่หรง และยิ่งรู้จักกันก็ยิ่งมั่นใจ

คุณนายหลานดูเสื้อผ้าตัวอย่างจนครบทุกตัว ในสายตาที่มองลี่หรงในที่สุดก็มีความรู้สึกตื่นเต้น “หนูลี่หรง ชุดพวกนี้เธอทำเองหมดเลยเหรอ”

ลี่หรงพยักหน้าพร้อมกับยิ้มอย่างขำ ๆ “ตอนนี้มีแค่ฉันคนเดียวค่ะ ฉันเคยพยายามรับสมัครพนักงานเพิ่มแล้ว แต่ว่า…”

เธอได้แต่ยักไหล่ คำพูดต่อมาไม่ได้พูดให้ชัดเจน

“งานฝีมือของเธอดีจริง ๆ” คุณนายหลานพูดพลางนั่งลงบนโซฟา “ถ้าจะสั่งตัดชุด ฉันต้องทำอะไรบ้างล่ะ”

“อืม~ ฉันต้องวัดตัวคุณก่อนค่ะ และถามความต้องการของคุณเกี่ยวกับชุด เช่นชุดใช้ในโอกาสแบบไหน และความชอบของคุณเกี่ยวกับเครื่องประดับ แค่นี้ค่ะ”

“แค่นี้เหรอ” คุณนายหลานขมวดคิ้ว “ไม่มีผ้าให้ฉันเลือกเหรอคะ”

เธอเคยสั่งตัดชุดกับช่างตัดเสื้อมาก่อน โดยส่วนมากจะเลือกผ้าก่อน แต่ลี่หรงกลับไม่ถามเธอแม้แต่สี เธอจึงสงสัยว่าชุดที่ตัดออกมาเธอจะชอบหรือไม่

ลี่หรงมองออกเห็นความลังเลของอีกฝ่ายจึงอธิบายว่า “ร้านฝูหรงของจะเขียนแบบชุดก่อน แล้วค่อยดูเรื่องสีกับเนื้อผ้าจากบุคลิกของคุณ จากนั้นก็จะใช้ความเป็นมืออาชีพทำให้ความสวยของคุณเปล่งประกายออกมาให้มากที่สุด”

“ถ้าเป็นสีที่ฉันไม่ชอบ คุณยังจะสามารถออกแบบเสื้อผ้าที่ฉันชอบได้อีกไหม?”

“เรื่องนี้ฉันมั่นใจว่าได้แน่นอนค่ะ” ลี่หรงยิ้ม “แต่ก่อนอื่นฉันจะเอาแบบชุดให้คุณดูก่อน ถึงตอนนั้นเราจะคุยกันอีกทีค่ะ ถ้าสีไหนที่คุณไม่ชอบจริง ๆ ก็สามารถแก้ไขได้ตามความเหมาะสมค่ะ”

คุณนายหลานพยักหน้าเข้าใจ “ได้สิ”

คุยกันประมาณครึ่งชั่วโมงลี่หรงก็รับทราบความต้องการและความชอบบางอย่างของอีกฝ่ายได้อย่างชัดเจนแล้ว

ก่อนที่อีกฝ่ายจะออกไป คุณนายหลานได้พูดกับลี่หรงว่า “เธอสบายใจได้เลย เรื่องเงินไม่ใช่ปัญหา”

คิ้วของลี่หรงกระตุก รู้สึกเหมือนเธอกำลังจะเป็นเศรษฐี

แม้ว่าอีกฝ่ายจะพูดอย่างนั้นแต่ลี่หรงก็ยังไม่คิดจะเอาเปรียบคนอื่นอยู่ดี ไม่ว่าจะชาติที่แล้วหรือชาตินี้ ลี่หรงก็คิดว่าหลักการในการทำธุรกิจนั้นต้องมีความจริงใจ

เพิ่งส่งคุณนายหลานกลับไป คุณป้าสวีกับคุณนายเหยียนก็มาหาเธอเช่นกัน

ลี่หรงรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย จึงถามว่าพวกเธอเจอคุณนายหลานที่เพิ่งออกไปไหม

สวีจิ้งเหอสบตากับคุณนายเหยียน แล้วพูดว่า “เหมือนเห็นรถตระกูลหลานนะ เธอมาจริง ๆ งั้นเหรอ?”

“มาแล้วค่ะ” ลี่หรงรินน้ำชาให้พวกเธอแล้วพูดลอย ๆ ว่า “คุณนายหลานดูเป็นคนที่มีจริยธรรมจังเลยนะคะ”

สวีจิ้งเหอถอนหายใจ “ข้าราชการย่อมมีจริยธรรมที่ดีอยู่แล้ว”

“อ้อ?”

“พ่อแม่สามีและพ่อแม่คุณนายหลานล้วนเป็นอาจารย์มหาวิทยาลัยปักกิ่ง ส่วนตัวเธอเองก็สอนอยู่ที่มหาวิทยาลัยปักกิ่ง ส่วนสามีเธอทำงานอยู่ในกระทรวงศึกษาธิการ ทั้งบ้านเป็นข้าราชการทั้งนั้น”

“ก็ไม่แปลกแล้ว” เมื่อครู่พอได้ฟังน้ำเสียงของอีกฝ่าย จึงทำให้ลี่หรงรู้สึกอยากรู้อยากเห็น แต่ตอนนี้เหมือนจะคลี่คลายความสงสัยของเธอแล้ว ตระกูลแบบนี้ไม่ขัดสนเรื่องเงินจริง ๆ

ลี่หรงยิ้ม “คุณป้าสวีกับคุณนายเหยียน พวกคุณมาได้ไงคะ เสื้อผ้าตัวก่อนมีปัญหาอะไรหรือเปล่า”

ร้านฝูหรงยังมีบริการหลังการขายที่ใส่ใจลูกค้ามาก ภายในสามเดือนหลังจากส่งมอบเสื้อผ้า หากมีปัญหาด้านคุณภาพ สามารถแก้ไขได้โดยไม่เสียค่าใช้จ่าย

สวีจิ้งเหอ “พวกเราเพิ่งเดินห้างเสร็จใกล้ ๆ แถวนี้พอดี แล้วหลานหลานก็บังเอิญบอกว่าอยากมาให้หนูตัดเสื้อผ้าอีกสักตัวจ้ะ”

หลานหลานเป็นชื่อเล่นของคุณนายเหยียน เธอและสวีจิ้งเหอเป็นเพื่อนที่สนิทกันมาตั้งแต่สมัยเด็กจนถึงปัจจุบัน

เมื่อมีลูกค้า ลี่หรงยิ่งมีความสุขมากขึ้น “คุณนายเหยียนต้องการให้ฉันตัดเสื้อโค้ตสำหรับใส่ในฤดูหนาวหรือเปล่าคะ”

คุณนายเหยียนแปลกใจเล็กน้อย “ทำไมหนูถึงรู้ล่ะ”

“ฉันเดาเอาค่ะ”

คุณนายเหยียนหัวเราะ “อย่างนั้นหนูตัดได้ไหมจ๊ะ”

เธอสังเกตสิ่งของต่าง ๆ ที่วางอยู่ในร้านแล้วรู้สึกว่าค่อนข้างดี

“ฉันตัดเสื้อโค้ตสำหรับฤดูหนาวได้ค่ะ แต่ร้านฝูหรงไม่ได้ตั้งใจจะรับตัดชุดประเภทนี้ค่ะ”

ในความคิดของเธอ เสื้อโค้ตสำหรับฤดูหนาวนั้นเหมือนกันหมด ถึงจะทำออกมาแล้ว รูปแบบที่ได้ก็ไม่ค่อยจะโดดเด่นมากนัก

เมื่อไหร่ก็ตามที่เธอก่อตั้งโรงงานเสื้อผ้า เธอจะพิจารณาทำดูอีกที เพราะเสื้อผ้าประเภทนี้สามารถตัดเป็นชุดสำเร็จได้

แต่ในทางกลับกัน ถ้ายังไม่มีความสามารถในการตัดเย็บเสื้อผ้าเป็นชุดสำเร็จ เธอก็คงไม่ทำให้คุณนายเหยียนเป็นพิเศษเพื่อเอาใจหรอกนะ

กำแพงไหนก็ไม่มีความลับ ถ้าเธอทำให้แล้ว คนอื่น ๆ ที่มาทีหลัง เธอก็คงมีเหตุผลไม่เพียงพอที่จะปฏิเสธพวกเขาได้

ถ้าเป็นอย่างนั้นสู้ไม่ทำตั้งแต่ทีแรกยังจะดีเสียกว่า

“เพราะอะไรล่ะ” คุณนายเหยียนถามด้วยความตกใจว่ามีคนที่ปฏิเสธงานด้วยหรือ

“เรื่องนี้มันค่อนข้างซับซ้อนเกินไปหน่อยน่ะค่ะ” ลี่หรงไม่ได้ตั้งใจจะเล่ารายละเอียดกับเธอ “รอฉันเริ่มทำเสื้อผ้าสำหรับช่วงฤดูหนาว ฉันจะบอกคุณเป็นคนแรกเลยนะคะ”

คุณนายเหยียนรู้สึกเสียดายเล็กน้อย “ได้”

สวีจิ้งเหอนั่งอยู่ในร้านพักหนึ่ง หลังจากลี่หรงส่งแขกคนที่สองกลับไปแล้ว พวกเธอถึงเพิ่งจะขอตัวจากไป

ลี่หรงแขวนป้ายไว้ที่ประตูในตรอกเดียวกัน ยังมีเพื่อนบ้านและชาวบ้านมาสอบถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น บางคนที่มีเงินก็สั่งตัดชุดกับลี่หรง ดังนั้นลูกค้าของเธอจึงไม่จำกัดอยู่แค่คนรู้จักที่เสิ่นรั่วหนิงแนะนำมาอีกต่อไป

เมื่อถึงวันส่งงานให้คุณนายหลาน หิมะแรกของปีนี้ก็ตกลงมาในเมืองหลวง

ตอนนี้ลี่หรงซื้อสีไม้มาแล้ว แบบที่วาดจึงไม่จำเป็นต้องอธิบายเรื่องสีกับลูกค้าอีกต่อไป เมื่อเปิดแบบที่วาดออกมา ลูกค้าก็สามารถเข้าใจได้ในทันที

คุณนายหลานมองเห็นตั้งแต่แวบแรกก็ตกตะลึง สีนั้นไม่ใช่สีที่เธอชอบ แต่เธอก็ชอบชุดนี้มากอย่างไม่ทราบสาเหตุ เธอแทบจะจินตนาการออกเลยว่าชุดนี้จะดูดีขนาดไหน!

เธอเม้มริมฝีปากแล้วพูดว่า “สีแดงนี่มันเข้มไปไหม ดูจะไม่ค่อยเหมาะกับฉันหรือเปล่านะ”

“คุณนายหลาน ฉันรู้ว่าคุณอาจจะไม่ชอบสีที่ฉูดฉาดแบบนี้ แต่ฉันคิดว่าใส่สีนี้ในช่วงตรุษจีนจะสวยมากค่ะ และคุณนายก็ไม่ใช่ว่าจะไม่เหมาะกับมัน แค่คุณนายเคยชินกับความเรียบง่าย เมื่อใช้สีสันที่ฉูดฉาดเช่นนี้ ฉันรู้ว่าคุณนายอาจจะไม่คุ้นชินบ้าง แต่ฉันแนะนำจากใจจริงว่าให้คุณนายลองดูค่ะ”