ทะลุมิติมาช่วยสามี (ว่าที่เศรษฐี) ในยุค 70 - บทที่ 177 แบ่งเนื้อหมู

บทที่ 177 แบ่งเนื้อหมู

ลี่หรงเล่นกับเจ้าตัวเล็กสักพักแล้วเผลอนอนหลับไป

“ชู่วว” จ้าวชิงซงส่งสัญญาณให้เจ้าตัวเล็กอย่าซุกซน แล้วให้เขานอนหลับอย่างเงียบ ๆ

เมื่อเห็นรอยคล้ำจาง ๆ ใต้ตาของลี่หรง เขาไม่รู้ว่าเธออดนอนเพื่อตัดชุดตลอดทั้งคืนหรือเปล่า แต่ไม่ว่าด้วยเหตุผลใด จ้าวชิงซงก็รู้สึกสงสารเธอมาก เขาโอบกอดคนตัวเล็กและคนตัวโต นอนหลับไปอย่างสบายใจ

เช้าตรู่ลี่หรงตื่นขึ้นมาพบว่าในห้องไม่มีใคร

เธอสวมเสื้อผ้าแล้วเดินออกจากห้อง ก็ต้องตกใจกับอากาศเย็นจนตัวสั่นสะท้าน อาการง่วงนอนที่เหลืออยู่ก็หายไปเป็นปลิดทิ้ง

ข้างนอกเงียบสงบ ลี่หรงสงสัยเล็กน้อยตอนนี้ยังไม่ถึงแปดโมงเลย ทำไมบ้านนี้ไม่มีใครเลยล่ะ

เธอเตรียมตัวจะหาอะไรทานก่อน แล้วค่อยออกไปดูข้างนอก

แต่ยังกินไม่ทันเสร็จ ต้าหนิวก็รีบวิ่งเข้ามาในบ้าน ลี่หรงจึงเรียกเขา “รีบวิ่งขนาดนี้ทำไมจ๊ะ?”

“อารองบอกให้ผมเอาถังไปรองเลือดหมูครับ”

“เลือดหมูอะไรเหรอ?” ลี่หรงไม่เข้าใจ ตามความทรงจำของเธอการรับเลือดหมูนั้นเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นก่อนการปฏิรูป สมัยที่หมู่บ้านยังเป็นระบบการผลิตแบบรวมกลุ่ม ตอนนั้นช่วงปีใหม่ พวกเขาฆ่าหมูกันเสร็จ ชาวบ้านต่างก็พากันไปเอาเลือดหมู

สมัยนี้เลี้ยงหมูกันเอง แล้วบ้านไหนจะฆ่าหมูให้คนอื่นมาเอาเลือดหมูกัน

แล้วตอนนี้จะเอาเลือดหมูไปทำอะไรกัน

ต้าหนิวพูดประโยคต่อไปเพื่อให้เธอหายสงสัย “ฟาร์มหมูของอารองเหลือหมูอีกแค่ชุดสุดท้ายแล้วครับ เลยเตรียมฆ่าหมูเพื่อแบ่งเนื้อหมูกัน”

ที่แท้เป็นฟาร์มหมูของจ้าวชิงซงนี่เอง คนในครอบครัวไปเอาเลือดหมูก็ไม่แปลกแล้ว ลี่หรงยังเหลือข้าวอีกสองคำ เธอบอกให้ต้าหนิวรอเธอกินให้เสร็จก่อนแล้วจะไปดูด้วยกัน

“ถ้าอย่างนั้นอาสะใภ้รีบ ๆ เลยครับ…”

ลี่หรงไม่ได้ล้างถ้วยด้วยซ้ำ เธอวางลงที่อ่างล้างจาน “ไปเถอะ”

พูดถึงเรื่องนี้ลี่หรงก็เพิ่งจะไปฟาร์มหมูของจ้าวชิงซงเป็นครั้งแรก

นี่เป็นฟาร์มหมูที่จ้าวชิงซงเปิดอย่างถูกต้อง

ปลายปีหนึ่งเก้าเจ็ดแปด เมื่อประกาศนโยบายเปิดประเทศขึ้นมา ซ่งเซียนผิงกับจ้าวชิงซงก็กลับมาฉลองตรุษจีน พวกคิดกันแล้วก็ทำฟาร์มหมูขึ้นมา ในสายตาคนอื่นคล้ายกับว่าจ้าวชิงซงกับพวกอาศัยช่วงปฏิรูปเปิดประเทศมาทำธุรกิจเลี้ยงสัตว์

จริง ๆ แล้วเป็นจ้าวชิงซงที่ย้ายฟาร์มหมูที่เลี้ยงมาหลายปีในที่ลับมาไว้ที่แจ้งเฉย ๆ

ลี่หรงรู้แค่ตำแหน่งคร่าว ๆ แต่ไม่เคยไปเลย หลังจากเทศกาลตรุษจีนปีหนึ่งเก้าเจ็ดเก้า ลี่หรงก็กลับเมืองหลวงเพื่อไปเรียนหนังสือ ส่วนจ้าวชิงซงอยู่บ้านเพื่อเลี้ยงหมูแล้วก็ปลูกต้นแพร์

ฟาร์มหมูคึกคักมาก หมูหกเจ็ดตัวถูกกั้นเอาไว้ มีคนล้อมเยอะเหมือนกัน

คนเหล่านั้นไม่ใช่ชาวบ้านต้าเจียงทั้งหมด บางคนก็มาจากที่อื่น

ต้าหนิวถือถังเบียดฝูงชนร้องตะโกนว่า “หลบหน่อย หลบหน่อย”

ลี่หรงเดินตามเข้าไปข้างใน เธอใส่เสื้อโค้ตสีแดงเข้ากับสีผิวซึ่งเป็นเสื้อที่ทำไว้เมื่อสองปีก่อน

เพราะเธอเรียนหนังสือไม่เคยต้องทำงานหนักทำให้เธอยิ่งดูสดใส แต่เมื่อจู่ ๆ มีสาวสวยปรากฏตัวขึ้น จึงทำให้ผู้คนที่มุงดูหมูอยู่นั้นหันมามองอยู่หลายครั้ง พวกเขาต่างก็คาดเดากันว่าเธอคือใคร

“ไอ้เด็กตัวเหม็นไปเอาถังช้าจริง มีดก็ลับเสร็จแล้ว ขาดแค่แกคนเดียวนี่แหละ” จ้าวชิงซงพูดกับต้าหนิว

ต้าหนิวโต้ตอบ “อาสะใภ้รองบอกให้ผมรอเธอก่อนนี่ครับ”

จ้าวชิงซงถึงได้รู้ว่าลี่หรงมาด้วย เขาเห็นเธอกำลังเดินเข้าฝ่าฝูงชนเข้ามา จึงยิ้มกว้าง “คุณมาด้วยเหรอครับ?”

เขายื่นถังในมือให้คนข้าง ๆ แล้วก้าวฉับ ๆ ไปหาลี่หรง จับมือลี่หรงไปยืนด้านข้าง แล้วถามเธอว่ากินข้าวเช้าหรือยัง

ลี่หรงพยักหน้าตอบ “กินแล้วค่ะ”

ผู้คนที่มุงดูมีชาวบ้านจากหมู่บ้านต้าเจียงบางคนจำได้ว่าลี่หรงคือยุวชนลี่ ซึ่งก็คือภรรยาของจ้าวชิงซง

ไม่ได้เจอกันนาน ไม่คาดคิดว่ายุวชนลี่ที่พวกเขาเห็นว่าสวยอยู่แล้ว พอยิ่งโตจะยิ่งสวยขนาดนี้

คนที่ไม่รู้จักลี่หรง เมื่อเห็นเธอแสดงความสนิทสนมกับจ้าวชิงซงก็เดาได้คร่าว ๆ แล้วถามคนตระกูลจ้าวที่อยู่ข้าง ๆ ก็ได้รับคำยืนยันว่านี่คือภรรยาที่จดทะเบียนสมรสกับจ้าวชิงซง

เมื่อมองไปที่สีหน้าอ่อนโยนของจ้าวชิงซงก็ไม่แปลกใจเลย

ถ้าเป็นพวกเขา บางทีอาจจะยิ่งทะนุถนอมกว่านี้เสียอีก

ในใจพวกเขารู้สึกว่าจ้าวชิงซงไม่เพียงแต่มีความสามารถ แต่ยังโชคดีอีกด้วย เปิดฟาร์มสุกร ปลูกผลไม้เต็มภูเขา แม้แต่ภรรยาก็ยังสวย

อันอันที่แม่จ้าวจูงมืออยู่ก็เดินหนี แล้ววิ่งไปกอดขาของลี่หรงพลางตะโกนว่า “แม่ครับ”

อะไรกัน นี่จ้าวชิงซงยังมีลูกชายที่น่ารักอีกด้วย

ช่างสอดคล้องกับคำพูดที่ว่า รอดตายมาได้อย่างหวุดหวิด ก็ย่อมโชคดีในภายหลัง

จ้าวชิงซงกลับมาจากสนามรบโดยได้รับบาดเจ็บเพียงที่เท้าเท่านั้น เมื่อผู้คนเห็นแบบนั้น แล้วจะไม่ให้คิดว่าเขารอดตายมาได้อย่างไรเล่า

ในฟาร์มมีหมูอยู่เพียงหกหรือเจ็ดตัว ขณะนี้ฟ้าสว่างแล้ว ถ้าจะฆ่าหมูแล้วยกออกไปขาย ก็น่าจะต้องเริ่มตั้งแต่เช้ามืด แต่เวลานี้ค่อนข้างสายตลาดเช้าแทบจะวายหมดแล้ว

ลี่หรงถามว่า “นี่กำลังทำอะไรกันอยู่เหรอคะ?”

“ฆ่าหมูเพื่อแบ่งหมูครับ” จ้าวชิงซงอธิบายให้เธอฟัง “ผมตั้งใจเลี้ยงหมูไว้บางส่วน ตอนนี้เลยจะฆ่าเพื่อแบ่งให้พี่น้องเพื่อฉลองปีใหม่ครับ”

ลี่หรงเข้าใจแต่คนที่มาในวันนี้เยอะมากและบางคนไม่น่าจะทำงานในฟาร์มสุกร เธอก็เลยถามต่อว่า “แล้วทำไมคนถึงมาเยอะขนาดนี้กันล่ะคะ?”

“อ้อ” จ้าวชิงซงลูบผมตัวเองเบา ๆ แล้วพูดว่า “ก็มามุงดูเราฆ่าหมูไงล่ะครับ”

ใช่แล้วพวกเขามามุงดูเราฆ่าหมู มามุงดูจ้าวชิงซงแบ่งเนื้อหมู

ก่อนหน้านี้เมื่อชาวบ้านได้ยินข่าวว่าจ้าวชิงซงจะแจกเนื้อหมูให้กับคนงาน แต่พวกเขาไม่เชื่อ ก็เลยวิ่งมาดูความคึกคักกันที่นี่

“จะฆ่าหมูแล้ว คนที่กลัวให้เดินไปไกล ๆ เอามืออุดหูไว้ด้วยนะ!” คนฆ่าหมูที่ถือมีดอยู่ตะโกนขึ้นมา

จ้าวชิงซงรีบเอามือปิดหูลี่หรง ถามเธอว่าอยากเข้าไปนั่งในห้องไหม ฉากฆ่าหมูนี้อาจจะน่ากลัวหน่อย

ลี่หรงส่ายหน้า “ฆ่าหมูน่ะไม่ใช่ว่าฉันเคยเห็นมาเมื่อสองปีก่อนเหรอ”

เธอเองกลับเป็นฝ่ายปิดตาของเด็กน้อย กลัวว่าเขาจะตกใจ

เจ้าตัวเล็กตื่นเต้นมากจึงดันมือลี่หรงออก “ผมจะดู”

คนฆ่าหมูแทงมีดเข้าไปที่คอหมู หมูร้องเสียงหลง เลือดหมูไหลลงถังรองรับด้านล่าง

เจ้าตัวเล็กที่บอกว่าไม่กลัว เมื่อเห็นเลือดก็ร้องออกมาและมุดเข้าไปในอ้อมแขนของผู้เป็นแม่ ลี่หรงรีบปิดตาเขา “ไม่ต้องกลัวนะ ไม่ต้องกลัว”

เธอคิดอยู่สักพัก จึงตัดสินใจจะเข้าไปในห้องดีกว่ายืนดูอยู่ที่นี่

จ้าวชิงซงพาพวกเขาเข้าไปในห้องทำงานที่จ้าวชิงซงอยู่เป็นประจำในฟาร์มหมู

“เด็กยิ่งเล็กก็ยิ่งขี้กลัว” จ้าวชิงซงหัวเราะอันอัน

ลี่หรงจ้องเขา “อันอันยังเด็กอยู่ ใครจะเหมือนคุณล่ะคะ”

จ้าวชิงซงหัวเราะเอาใจ “ใช่แล้วครับ ผมโตกว่านี่เนอะ”

ลี่หรงปลอบอันอันอยู่ไม่นาน เห็นว่าเขาไม่ได้ตกใจกลัวแล้ว จึงให้จ้าวชิงซงออกไปดูแลข้างนอกไม่ต้องเฝ้าอยู่ที่นี่

จ้าวชิงซงพิงพนักเก้าอี้ “ผมไม่ต้องเฝ้าพวกเขาหรอกครับ เราตกลงกันไว้แล้วว่าจะแบ่งกันยังไง พวกเขารู้ดีอยู่แล้วละ อีกอย่างเหล่าซ่งก็อยู่ด้วยครับ”

ดูคนฆ่าหมูยังไม่มีความสุขเท่ากับการนั่งดูภรรยาเลย จ้าวชิงซงกระชับมือลี่หรง

พวกเขานั่งอยู่ในห้อง เจ้าตัวเล็กที่ตกใจกลัวอยู่พักใหญ่ ตอนนี้หายดีแล้ว และกำลังเล่นของเล่นอยู่

“วันนี้ฆ่าหมูแล้ว เรามากินหม้อไฟกันนะ!” ลี่หรงพูดขึ้น เธอก็ไม่ได้กินหม้อไฟนานแล้ว ตอนนี้หิมะตกเต็มพื้น เธออยากกินหม้อไฟร้อน ๆ ขึ้นมาทันที

“ได้ครับ! รอฆ่าหมูเสร็จคุณก็ไปดูแล้วบอกว่าต้องการอะไรบ้าง ผมจะไปเอามาให้เอง” จ้าวชิงซงรับปากเต็มคำ ถึงแม้ว่าเขาจะไม่รู้วิธีทำ แต่ภรรยาอยากกินอะไรเขาก็จะตามใจเธอทุกอย่าง