ทะลุมิติมาช่วยสามี (ว่าที่เศรษฐี) ในยุค 70 - บทที่ 183 รับเงินไม่ทำงาน ลี่หรงถูกคนหลอก

บทที่ 183 รับเงินไม่ทำงาน ลี่หรงถูกคนหลอก

ความเงียบของเธอทำให้ลี่หมิ่นหงสัมผัสได้ว่าลูกสาวกำลังหนักใจ “แม้ว่าพี่ใหญ่กับพี่รองของลูกจะแต่งงานไปแล้ว แต่พวกเขาก็ยังเป็นพี่ชายของลูกอยู่นะ มีปัญหาก็บอกพวกเขาได้ ก็ใครใช้ให้เจ้าพวกนั้นเป็นพี่ชายกันล่ะ”

ลี่หรงยิ้ม “เข้าใจแล้วค่ะ หนูจะไปที่โรงเรียนอนุบาลของมหาวิทยาลัยครูอีกครั้งค่ะ”

ลี่หมิ่นหงไม่ได้พูดอะไรต่อได้แต่บอกให้ลี่หรงอย่าฝืน ถ้ามีอะไรร้ายแรงก็บอกคนในครอบครัวได้โดยตรง

ลี่หรงรับปากและพูดอีกสองสามคำก็วางสาย

เธอหยิบเอกสารแล้วไปโรงเรียนอนุบาลมหาวิทยาลัยครูทันที

อีกฝ่ายเป็นคุณครูทำหน้าที่รับสมัครนักเรียนและกำลังต้อนรับเธออยู่ ครูคนนั้นเห็นลี่หรงแล้ว พอเขาได้ฟังสำเนียงกลางของเธอ ก็รู้ว่าเธอเป็นคนมีการศึกษา ครูคนนั้นจึงได้ให้การต้อนรับเธอเป็นอย่างดี

ลี่หรงก็คิดว่าครั้งนี้ต้องได้แน่ ๆ

เมื่ออีกฝ่ายถามถึงทะเบียนบ้านลี่หรงก็ตอบตามจริง

สีหน้าของอีกฝ่ายเปลี่ยนไปทันที และกำลังจะปฏิเสธลี่หรง

“เอ่อ ลองให้ลูกชายของฉันมาเรียนก่อนได้ไหมคะ เรื่องทะเบียนบ้าน ฉันรับรองว่าจะจัดการให้ภายในหนึ่งเดือนค่ะ”

อีกฝ่ายคิดอยู่ครู่หนึ่ง “มันก็ไม่ใช่ว่าจะทำไม่ได้ แต่บางอย่างมันก็ไม่ง่ายอย่างนั้นนะครับ คุณเข้าใจไหม?”

ลี่หรงเข้าใจดีว่าเรื่องนี้ต้องใช้เงิน

เธอหัวเราะอย่างสุภาพแล้วยื่นซองอั่งเปาที่เตรียมไว้ให้กับอีกฝ่าย “เรื่องนี้ต้องรบกวนคุณครูหลัวแล้ว”

หลัวจือฮวนมองลี่หรงด้วยความพึงพอใจอีกครั้ง ก่อนจะหันมองไปรอบ ๆ แล้วพยักหน้าเล็กน้อย “งั้นคุณกลับไปรอข่าวที่บ้านก่อนนะครับ”

ลี่หรงรีบพยักหน้า “ฉันจะกลับไปรอข่าวดีนะคะ”

จนกระทั่งถึงวันก่อนที่จะไปรายงานตัวที่โรงเรียนอนุบาลลี่หรงก็ยังไม่ได้รับข่าวสารใด ๆ จากทางโรงเรียน เธอโทรศัพท์ไปที่โรงเรียนเพื่อถามครูหลัวคนนั้นที่เคยต้อนรับเธอ

หลังจากที่ได้ยินลี่หรงแนะนำตัว ครูหลัวก็พูดว่าน่าเสียดายจริง ๆ นักเรียนเต็มแล้ว จัดการให้ไม่ได้

ลี่หรงอึ้งไปชั่วครู่ “แล้วแบบนี้ที่คุณรับ…”

“รับอะไรเหรอ?” ครูหลัวพูดแทรกขึ้นอย่างรวดเร็ว “ไม่ใช่ว่าผมไม่ช่วยคุณนะ แต่ประเด็นก็คือทะเบียนบ้านของลูกคุณไม่ได้อยู่ในเมืองหลวงน่ะสิ คนอื่นที่ทะเบียนบ้านอยู่ในเมืองหลวงก็ต้องจัดลำดับให้ก่อนหลังเป็นธรรมดา”

ลี่หรงโกรธมาก “ตอนแรกฉันบอกคุณแล้วว่าทะเบียนบ้านของลูกฉันไม่ได้อยู่ในเมืองหลวง แล้วจะรีบทำเรื่องย้ายทะเบียนบ้านมาให้เร็วที่สุด ตอนนั้นคุณก็เก็บค่าดำเนินการและรับปากฉันแล้วนะ”

“ผมไม่ได้รับปากอะไรนะ คุณอย่าพูดมั่ว” น้ำเสียงของครูหลัวเริ่มไม่พอใจ “รู้ทั้งรู้ว่าเด็กจะเข้าเรียนทำไมไม่ย้ายทะเบียนบ้านมาก่อนล่ะ แล้วใครจะมารอคุณ”

พูดจบครูหลัวก็วางสายไป

ลี่หรงยังอยากจะพูดอะไรอีก แต่ปลายสายวางสายไปแล้ว เธอโกรธมาก ครูคนนี้รับเงินไปแล้วแต่ไม่ยอมทำอะไรเลย!

เธอเดินกลับบ้านด้วยใบหน้าเย็นชา ระหว่างทางก็เจอกับผู้หญิงคนหนึ่งที่เคยสั่งตัดเสื้อผ้ากับเธอพอดี

ทั้งคู่พูดคุยกันสักพัก

ลี่หรงจึงรู้ว่าอีกฝ่ายก็ไม่มีทะเบียนบ้านในเมืองหลวงเช่นกัน แต่ต้องจ่ายเงินไปห้าหกร้อยหยวน ถึงจะจัดการเรื่องการเข้าเรียนของลูกให้ได้

“โรงเรียนอนุบาลที่ไหนเหรอคะ ใช่โรงเรียนอนุบาลที่อยู่ในมหาวิทยาลัยครูหรือเปล่า?”

“ใช่แล้ว ใกล้แถวนี้ก็มีแค่โรงเรียนนี้เท่านั้นแหละที่อยู่ใกล้บ้านแล้วเดินทางสะดวกที่สุดน่ะ”

ผู้หญิงคนนั้นลดเสียงลง “ตอนแรกเราส่งของขวัญไปครั้งหนึ่งแล้ว ต่อมาครูจากฝ่ายรับสมัครนักเรียนก็ติดต่อมาบอกว่า มีคนต้องการที่ เราน่าจะไม่ได้แล้ว เราเลยส่งของไปอีก ตอนนี้รวม ๆ แล้วเสียเงินไปห้าหกร้อยหยวน”

ลี่หรงถามว่า “ครูคนนั้นคือหลัวจือฮวนใช่ไหม?”

“จำชื่อไม่ได้แล้ว แต่รู้ว่านามสกุลหลัว!”

ลี่หรงพอจะเดาได้แล้ว ฝั่งตรงข้ามต้องรับซองที่มีเงินเยอะกว่า ซองอั่งเปาที่เธอให้ไปข้างในมีเงินแค่สองร้อยหยวนเท่านั้น

เมื่อเทียบกับภรรยาของชายคนนี้แล้ว เงินจำนวนนี้ก็ดูน้อยไปถนัด

แต่ว่าอีกฝ่ายก็รับเงินของเธอไปแล้วนี่

ถ้าหากไม่รับเงินของเธอ ไปรับแต่ซองที่มีเงินเยอะกว่า เธอก็คงไม่โกรธถึงขนาดนี้

แต่ตอนนี้แม้แต่เงินของเธอก็ยังรับไปแล้ว แต่กลับไม่ยอมทำตามที่รับปากด้วย

“ตอนนั้นเขาอาศัยว่าไม่มีกล้องวงจรปิด และไม่มีพยานนี่!”

แถมยังรู้ว่าลี่หรงเป็นยุวชน แต่ทะเบียนบ้านของลูกชายอยู่ชนบท จึงคิดว่าครอบครัวเดิมของเธอก็คงจะอยู่ในชนบท คิดว่าเธอไม่มีอำนาจไม่มีบารมี จึงกลั่นแกล้งเธอทำให้เธอต้องกินยาขม!

ลี่หรงพูดคุยกับผู้หญิงคนนั้นอีกสักสองสามประโยค แล้วก็หาข้ออ้างเดินจากมา

กลับถึงบ้านแม่จ้าวก็ถามเธอว่าโรงเรียนของอันอันได้ข้อสรุปหรือยัง

ลี่หรงส่ายหัว “ครูคนนั้นน่าโมโหจริง ๆ รับเงินไปแล้วไม่ยอมทำงาน แม่กินข้าวกันก่อนเถอะค่ะ ฉันจะไปหาพี่ชายฉันก่อน”

ตอนนี้ลี่ข่ายจือคงกลับถึงบ้านแล้ว ลี่หรงจึงไม่ได้ไปที่ทำงานของเขา แต่กลับไปที่บ้านของลี่ข่ายจือแทน

ที่นั่นมีเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยเฝ้าอยู่ รู้ว่าลี่หรงจะมาหาลี่ข่ายจือ จึงไม่ได้ปล่อยให้เธอเข้าไปในทันที เขากำลังจะพูดว่าจะเข้าไปถามก่อน แล้วให้ลี่หรงรออยู่สักครู่ แต่บังเอิญว่าคุณนายลี่กลับมาพอดี

เธอจึงพาลี่หรงเข้าไปหาลี่ข่ายจือ

สีหน้าของลี่หรงดูหม่นหมอง ตอนนี้ไม่ใช่ช่วงเทศกาล ลี่ข่ายจือคงไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะมาเยี่ยมเยือนหรอก

เขาถามเธอตามตรงว่าเกิดอะไรขึ้น

เธอเล่าเรื่องที่ลูกชายจะเข้าเรียน และเล่าเรื่องที่ครูรับเงินแล้วไม่ดำเนินการด้วย

ลี่ข่ายจือพูดว่า “ครูคนนี้ช่างน่ารังเกียจจริง ๆ”

เขาคิดว่าอีกไม่กี่วันก็จะถึงวันเข้าเรียนอนุบาลแล้ว จึงถามว่า “จะไปลงทะเบียนวันไหน”

“พรุ่งนี้ค่ะ แต่อันอันไม่มีชื่อดังนั้นเขาจึงไม่สามารถเข้าเรียนได้”

ลี่ข่ายจือมองเธอด้วยสายตาตำหนิเล็กน้อย “เธอควรบอกฉันตั้งนานแล้ว อันอันก็เป็นหลานชายแท้ ๆ ของฉันเลยนะ”

ลี่ข่ายจือเดินไปโทรศัพท์แล้วพูดกับปลายสายสองสามประโยค ลี่หรงรออยู่ด้านข้างครู่หนึ่ง

ไม่นานนัก ลี่ข่ายจือก็บอกให้เธอพาลูกชายไปลงทะเบียนได้เลยในวันพรุ่งนี้

“อ่อ! ใช่แล้ว ครูคนนั้นจะคืนอั่งเปาให้เธอในวันพรุ่งนี้ จำไว้ว่าอย่างไรก็ตามอย่ายอมให้คนอื่นมาเอาเปรียบ”

ในที่สุดลี่หรงก็เหมือนยกภูเขาออกจากอก ตอนนี้เธอโล่งใจเป็นอย่างมาก “ขอบคุณนะคะ พี่ใหญ่”

“ทำไมต้องขอบคุณกันล่ะ คราวหลังมีอะไรก็บอกทางบ้านก่อน จะได้ลดความยากลำบากไปได้บ้าง”

เธอตอบรับด้วยความสบายใจ “ค่ะ”

พี่ใหญ่และพี่สะใภ้ชวนเธอให้กินข้าวด้วยกันก่อน เธอบอกว่าที่บ้านมีคนรอเธออยู่ เธอจะมาทานข้าวอีกทีในโอกาสหน้า

ตอนเย็นเธอนำกระเป๋าที่เย็บไว้ให้ลูกชายแล้วออกมา ขณะที่เธอกำลังจัดของให้ลูก

แม่จ้าวก็หยิบกระเป๋ามาดู “ทำไมกระเป๋าใส่หนังสือใบนี้ถึงได้ประณีตจัง ต้าหนิวกับเอ้อร์หนิวใช้แต่ถุงผ้า”

“แม่ครับ อันนี้ของผมเหรอครับ? ” หนูน้อยมองกระเป๋าใบนั้นอย่างตื่นเต้น มีการ์ตูนตัวน้อยเย็บอยู่ด้านบน และยังมีเสือโคร่งน้อยอีกด้วย

สวยจังเลย

ลี่หรงสะพายกระเป๋าให้เขา “ใช่จ้ะ กระเป๋าใบนี้ให้อันอันสะพายไปโรงเรียน จะได้มีเพื่อนใหม่เยอะ ๆ ไงจ๊ะ”

“เพื่อนใหม่เยอะ ๆ เลยเหรอ?” อันอันสะพายกระเป๋า แล้วกระโดดโลดเต้น “ถ้าอย่างนั้นอันอันจะเอาขนมไปให้เพื่อน ๆ กินด้วย”

“ได้สิ พรุ่งนี้จะไปโรงเรียนแล้ว วันนี้ต้องรีบนอนนะจ๊ะ”

เช้าตรู่วันต่อมา ลี่หรงพาหนูน้อยไปที่โรงเรียนอนุบาล แม่จ้าวก็ตามไปด้วยเพื่อดูเส้นทางไว้ เธอจะได้ช่วยรับส่งอันอัน

วันนี้ผู้อำนวยการโรงเรียนอนุบาลเป็นคนต้อนรับ ฝ่ายตรงข้ามพาลี่หรงไปทำเรื่องด้วยความกระตือรือร้น

ลี่หรงไม่ได้รู้สึกกังวลใจเลยแม้ว่าอีกฝ่ายจะเป็นผู้อำนวยการ เธอยังคงพูดคุยกับอีกฝ่ายอย่างปกติ

ด้านหลังผู้อำนวยการคือหลัวจือฮวน เขามองไปทางลี่หรงด้วยรอยยิ้มที่เคอะเขิน ไม่กล้าพูดถึงเรื่องราวที่ผ่าน ๆ มาเลยด้วยซ้ำ