ทะลุมิติมาช่วยสามี (ว่าที่เศรษฐี) ในยุค 70 - บทที่ 185 จบงานแล้ว แต่การแข่งขันเพิ่งเริ่มต้น

บทที่ 185 จบงานแล้ว แต่การแข่งขันเพิ่งเริ่มต้น

การส่งงานรอบแรกสำหรับการแข่งขันออกแบบนั้นคือวันที่ยี่สิบแปด เดือนธันวาคม ซึ่งมีเหลือเวลาเพียงสิบวันเท่านั้น

การออกแบบชุดหนึ่งชุดภายในสิบวันไม่ใช่เรื่องยากสำหรับลี่หรง

ลี่หรงวาดภาพแบบเสร็จภายในห้าวันแรก โดยใช้สีไม้ในการลงสี เธอได้ยินมาจากคนอื่นว่าสถาบันออกแบบส่วนใหญ่ใช้สีน้ำ สีอะคริลิก หรือแม้แต่สีสำหรับสิ่งทอ เธอก็เคยใช้เมื่อชาติก่อน แต่ก็ขี้เกียจออกไปซื้อ

นอกจากนี้ เธอยังรู้สึกว่ามันไม่จำเป็น เพราะสีไม้ก็สามารถวาดออกมาได้เช่นกัน

ในขณะที่คนอื่น ๆ ต่างก็กำลังหางานประจำกันลี่หรงกลับไม่รีบร้อนแม้แต่น้อย

เธอเรียกลี่รุ่ยจือมาช่วยขนของในหอพักกลับไปที่บ้านล้อมลาน

ตอนที่ขนของอยู่นั้น ในหอพักมีเพียงหลิวหลานหลานกับหลี่ชุนเสวี่ย

ทั้งสองคนนี้มีความสัมพันธ์ที่ดีกับลี่หรง ส่วนหลี่ชุนเสวี่ยนั้นด้วยนิสัยที่ร่าเริงของเธอจึงได้คบกับหนุ่มในเมืองมาตั้งแต่ปีที่แล้ว

หลิวหลานหลานโสดอยู่ และเมื่อเห็นหลี่รุ่ยจือก็มีแนวโน้มว่าเธอจะชอบเขาเพราะหน้าตาที่หล่อเหลาของเขา

เธอใช้ช่วงเวลาที่หลี่รุ่ยจือขนของลงไปชั้นล่าง ถามลี่หรงว่านั่นคือใคร เธอจำได้ว่าสามีของลี่หรงไม่ได้หน้าตาแบบนี้

ลี่หรงตอบตามความจริงว่า “เขาคือพี่ชายของฉัน”

หลิวหลานหลานเม้มปาก แล้วยกมือขึ้นถามอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ ว่าพี่ชายของลี่หรงมีแฟนแล้วหรือยัง

ลี่หรงยกคิ้ว “น่าจะมีนะ เขากับรั่วหนิงก็กำลังคุย ๆ กันอยู่”

แววตาของหลิวหลานหลานเศร้าลงในทันที เธอคิดว่าเสิ่นรั่วหนิงคงได้เปรียบเพราะอยู่ใกล้ชิดกว่า

เธอหัวเราะแก้เก้อ “ขอโทษด้วยนะลี่หรง อย่าเพิ่งบอกเรื่องนี้กับรั่วหนิงนะ”

ลี่หรงไม่มีเวลาไปพูดอะไรพวกนี้ แต่ถ้ามีโอกาสเธอก็ต้องเตือนพี่ชายของเธอว่าให้ลดเสน่ห์ที่ชวนให้คนอื่นหลงใหลลงบ้าง

หลังจากขนของกลับบ้านหมดแล้ว ลี่หรงก็ให้ลี่รุ่ยจืออยู่กินข้าวเย็นด้วย

หลัง ๆ มานี้เขาดูเกรงใจเป็นพิเศษ เขาเกาหัวแล้วพูดว่า “หนิงหนิงรอให้ฉันกลับไปช่วยเก็บของอยู่”

ลี่หรงแซวเขา “โอ้ เดี๋ยวนี้เรียกหนิงหนิงแล้วเหรอ แต่หนิงหนิงมีคนรับใช้ช่วยเก็บของนะ ไม่ต้องให้พี่ลงมือหรอก”

ลี่รุ่ยจือยิ้มอย่างซื่อ ๆ “เธอบอกว่าจะรอ ฉันไปก่อนนะ”

“ได้ ไปเถอะ ๆ ว่าง ๆ ก็กลับมากินข้าวด้วยกันนะคะ จะพาหนิงหนิงมาด้วยก็ไม่เป็นไรนะ”

ลี่หรงเน้นย้ำคำว่าหนิงหนิงเป็นพิเศษ ปกติเธอเรียกว่ารั่วหนิง เห็นได้ชัดเธอว่ากำลังล้อเลียนที่ลี่รุ่ยจือเรียกเพื่อนเธอว่าหนิงหนิง

ลี่รุ่ยจือเขินจนรีบวิ่งออกไป

ตอนเย็นเขาก็ยังไม่มาที่บ้านล้อมลาน ไม่รู้ว่ากลับบ้านหรือไปกินข้าวข้างนอกกับเสิ่นรั่วหนิงกันแน่

ตอนกลับไปทำเรื่องที่มหาวิทยาลัย ลี่หรงบังเอิญเจอสวีเหยียนที่กำลังคุยกับเพื่อนร่วมชั้นอยู่หลายคน

พอเห็นลี่หรงสวีเหยียนก็ยิ้มให้เธอ “ลี่หรงเป็นยังไงบ้างได้งานหรือยัง ได้งานบริษัทไหนเหรอ?”

เพื่อนร่วมชั้นคนอื่น ๆ ก็ตั้งใจฟังอยากรู้ว่าลี่หรงยุวชนคนเก่งของห้อง ได้เข้าทำงานบริษัทใหญ่ที่ไหน

ลี่หรง “ยังเลยฉันยังไม่คิดจะหางาน ตอนนี้มุ่งแต่จะแข่งขัน ว่าแต่หัวหน้าห้องสอบติดข้าราชการแล้วใช่ไหม”

“ใช่”

“ยินดีด้วย รับใช้ประชาชนขอให้เจริญก้าวหน้าในหน้าที่การงาน เป็นเจ้าคนนายคนนะ”

สวีเหยียนถอนหายใจ “เพิ่งสอบเสร็จ ฉันยังไม่รู้ผลหรอก แต่ฉันก็จะพยายามนะ”

“พวกเธอทำงานที่ไหนกันบ้าง แล้วได้งานกันหรือยัง” ลี่หรงถามเพื่อนข้าง ๆ

เสินจื้อเฉิงตอบก่อน “ก็แค่พนักงานระดับล่างคนหนึ่งของบริษัทตระกูล L เท่านั้นแหละ”

“ตระกูล L เหรอ” ลี่หรงยกคิ้ว “บริษัทดีมากเลยนะ แล้วเฉิงอิงล่ะ?”

เฉิงอิงยิ้ม “ที่บ้านอยากให้ผู้หญิงมีงานเป็นหลักเป็นแหล่งหน่อย ฉันเลยไม่ได้สอบราชการ ตอนนี้ทำงานอยู่ที่ธนาคารน่ะ”

“ธนาคารก็ดีเหมือนกันนะ ฉันยังไม่ได้งานเลยตอนนี้”

ลี่หรงคิดในใจว่าสมกับเป็นยุวชนที่จบจากมหาวิทยาลัยดัง ๆ พวกเธอได้งานจากบริษัทที่มั่นคงมากในตอนนี้

ในอนาคตบริษัทเหล่านี้ก็ยังติดอันดับห้าร้อยบริษัทชั้นนำของโลก

ลี่หรงพูดเป็นนัย “สู้ ๆ นะ อนาคตต้องรวยแน่ ๆ”

เธอพูดแบบนี้เก่งมากจริง ๆ พูดให้คนที่สอบราชการสมหวังเป็นเจ้าคนนายคน พูดให้คนที่ทำงานบริษัทได้เงินเยอะ ๆ

คนอื่นที่ได้ยิน ก็ดูผ่อนคลายไปด้วย

อาจารย์โจวเร่งให้ลี่หรงยื่นเอกสารข้อมูลการทำงาน ตอนแรกเธอยังคงบ่ายเบี่ยง แต่ตอนนี้กลับบอกโจวรุ่นหัวตรง ๆ ว่าเธอมีแนวคิดที่จะเริ่มธุรกิจ

ช่วงต้นปีที่หนึ่งเก้าแปดศูนย์เป็นช่วงที่ประเทศจีนกำลังมีกระแส ‘ลงทุนทำธุรกิจ’

รัฐบาลสนับสนุนให้เยาวชนเริ่มธุรกิจ ซึ่งกระแสการ ‘ลงทุนทำธุรกิจ’ ในเวลานั้นเทียบเท่ากับกระแสการ ‘สอบราชการ’ ในช่วงต้นปีที่สองพัน

อาจารย์โจวสนับสนุนยุวชนที่มีความคิดจะริเริ่มธุรกิจเองมาก

แต่ในฐานะอาจารย์ ลี่หรงเป็นยุวชนที่เขาค่อนข้างชอบอยู่แล้ว จึงเอ่ยปากกับลี่หรงอีกนิดว่า “ผมคุยกับเพื่อนนักธุรกิจของผมมาแล้ว ถ้าเป็นไปได้ ผมแนะนำให้คุณหางานในบริษัทสักพัก เมื่อคุณเข้าใจในการทำงานประจำและเรียนรู้ประสบการณ์ที่นั่นแล้ว ค่อยวางแผนเปิดธุรกิจของคุณเอง”

ลี่หรงยิ้มด้วยความขอบคุณ “ฉันรู้ค่ะ เมื่อถึงเวลานั้น ฉันจะทำธุรกิจร่วมกับเพื่อน ฉันพอจะมีประสบการณ์อยู่บ้างแล้วค่ะ”

เธอพูดแบบนั้นเพียงเพื่อเป็นข้ออ้าง เพราะคนที่มีประสบการณ์จริง ๆ ก็คือตัวเธอเอง

อาจารย์โจวได้ยินเธอกล่าวเช่นนั้นก็ไม่ขัดขวางอีกแล้ว เขาได้แต่พูดว่าให้ลี่หรงระมัดระวังตัวเอง และอย่าได้เชื่อใจคนอื่นง่าย ๆ

“ถ้าหากมีปัญหาอะไรเกิดขึ้น ก็สามารถกลับมาปรึกษาผมได้”

ลี่หรงคิดว่าเธอคงไม่ต้องรบกวนโจวรุ่นหัว แต่ก็เป็นความปรารถนาดีของอาจารย์ เธอจึงตอบตกลงด้วยความเต็มใจ

กระทั่งถึงวันส่งผลงานการออกแบบ ลี่หรงนำผลงานของเธอไปที่ห้องเรียนที่กำหนด

ผู้ที่รับผลงานก็คือนักเรียนกลุ่มเดิมที่รับลงทะเบียนก่อนหน้านี้ จากสีหน้าของนักเรียนคนแรกที่อยู่หน้าสุดที่ยังคงดูไม่สู้ดีต่อลี่หรง เมื่อรับผลงานไปแล้วก็โยนทิ้งลงบนโต๊ะโดยไม่สนใจ

ซึ่งผลงานนั้นถูกปิดผนึกไว้ในซองกระดาษที่หนาเป็นพิเศษ เพื่อไม่ให้ผู้อื่นเห็นและป้องกันการสลับผลงานหรือการลอกเลียนแบบ

เพราะซองกระดาษหนามาก การกระทำเช่นนี้จึงไม่ได้ทำให้ผลงานได้รับความเสียหาย แต่พฤติกรรมของอีกฝ่ายก็ทำให้ลี่หรงรู้สึกไม่สบายใจ

สีหน้าของเธอกลับเรียบเฉยในทันที “รุ่นน้องเฉาเหลียงอวี้ ฉันไม่รู้ว่าเธอรับผลงานของคนอื่นแบบนี้ด้วยหรือเปล่า แต่พฤติกรรมของเธอในตอนนี้ มันแสดงให้เห็นว่าเธอเป็นคนไร้มารยาท”

เฉาเหลียงอวี้เป็นหนึ่งในผู้เข้าแข่งขัน เธอได้ยินลี่หรงพูดว่าเธอไร้มารยาท ความไม่พอใจที่อัดอั้นไว้ก่อนหน้านี้ก็ระเบิดออกมา “เธอว่าใคร ฉันก็ไม่รู้ว่าใครกันที่หน้าด้านเข้ามาแข่งขันในคณะของคนอื่น!”

“แล้วเธอยุ่งอะไรด้วย หน้าด้านหรือไม่หน้าด้านไม่รู้นะ แต่อาจารย์อนุญาตให้ฉันลงแข่งได้ แล้วเธอจะมาวุ่นวายอะไรกับฉันอีก”

“เธอ!” เฉาเหลียงอวี้หันไปรอบ ๆ ก็พบว่าผู้คนต่างจ้องมองเธออยู่ และก็ไม่มีใครมีทีท่าว่าจะช่วยเหลือเธอ “ใครจะรู้ว่าเธอแอบใช้เส้นสายหรือเปล่า อาจจะไปติดสินบนอาจารย์ไว้ก็ได้!”

“ก็ฉันเข้าร่วมแล้วนี่ ฉันประพฤติตัวถูกต้องและทำสิ่งที่ถูกต้อง เธอสงสัยว่าฉันใช้เส้นสายจริง ๆ งั้นก็ไปร้องเรียนสิ ถ้าอาจารย์อาน่ารู้ว่าเธอกล้าสงสัยอาจารย์แบบนี้คงเสียใจแย่”

เฉาเหลียงอวี้อึ้งไปครู่หนึ่ง

ใช่แล้ว!

คนที่อนุญาตให้ลี่หรงลงแข่งได้ก็คืออาจารย์อาน่าไม่ใช่เหรอ?

ถ้าเธอสงสัยในความสามารถของลี่หรงก็เท่ากับว่าเธอสงสัยอาจารย์ของเธอเอง

“ปกติแล้วอาจารย์อาน่าใจดีกับพวกเธอมาก เป็นอาจารย์ที่อ่อนโยนและใจดี”

เฉาเหลียงอวี้คิดว่าตัวเองกำลังดูถูกอาจารย์อาน่าก็รู้สึกผิดขึ้นมา เธอได้แต่กัดฟันเพราะพูดอะไรไม่ออก

……………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………

0W5USH74