ทะลุมิติมาช่วยสามี (ว่าที่เศรษฐี) ในยุค 70 - บทที่ 250 นวดสบายจนหลับไป

บทที่ 250 นวดสบายจนหลับไป

ลี่หรงเงยหน้าดูป้ายด้านบน เขียนว่า “โรงอาบน้ำเป๋าเฉวียน”

อืม…

แค่ชื่อก็ดูเป็นทางการแล้ว

ลี่หรงเคยใช้ชีวิตอยู่ทางตอนเหนือมาหลายปี เธอไม่เคยไปอาบน้ำที่โรงอาบน้ำสาธารณะเลยสักครั้งในหมู่บ้านต้าเจียง แต่ในช่วงที่เรียนมหาวิทยาลัยก็เคยไปมาสองสามครั้ง

จริง ๆ เธอไม่ชอบบรรยากาศที่ทุกคนเปลือยกายแช่น้ำด้วยกันแบบนี้เท่าไร ผู้หญิงอย่างเสิ่นรั่วหนิงจะชอบหาบ่อเล็ก ๆ แช่และขัดหลังให้กันมากกว่า

โรงอาบน้ำนี้ใหญ่โตจริง ๆ ต่างจากที่ลี่หรงเคยไปมาก โถงทางเข้าตกแต่งได้หรูหรามาก แทบจะเทียบเท่าโรงแรมหวงเหอได้เลย

จ้าวชิงซงพาลี่หรงเข้าไปด้านใน พนักงานที่นั่งอยู่เป็นผู้หญิงแต่งตัวทันสมัย เมื่อเห็นคนเข้ามาก็รีบยิ้มให้ริมฝีปากสีแดงดึงดูดสายตา เผยให้เห็นฟันเหลือง ๆ ข้างใน “คุณผู้ชายคุณผู้หญิงมาขัดตัวใช่ไหมคะ? จองตั๋วไว้ล่วงหน้าแล้วหรือยังคะ? ถ้ายังไม่ได้จองก็ซื้อได้เลยนะคะ”

จ้าวชิงซงวางตั๋วบนโต๊ะ “ตั๋วอยู่นี่ครับ”

ผู้หญิงคนนั้นเห็นตั๋วก็ตาเป็นประกาย นี่คือโปรโมชั่นที่แพงที่สุดในร้าน แบบครบวงจร!

ตอนแรกเธอยังคิดว่าคู่รักคู่นี้มาขัดตัวตอนช่วงเช้าเพราะราคาถูกกว่า แต่ที่ไหนได้ กลับเป็นลูกค้ารายใหญ่

ผู้หญิงคนนั้นยิ้มจนตาหยี ต้อนรับลี่หรงและจ้าวชิงซงขึ้นไปชั้นบน

เมื่อขึ้นมาแล้วลี่หรงจึงพบว่ามีคนเยอะพอสมควร แต่ส่วนใหญ่ก็ล้วนเป็นผู้ชาย ผู้หญิงมีน้อยมาก

ลี่หรงนึกถึงวัฒนธรรมการอาบน้ำที่เมืองหลวงที่สามารถเข้าไปตอนเช้าตรู่แล้วออกมาตอนค่ำได้เลย อยู่ข้างในนานเท่าไรไม่มีใครว่าอะไร อาจจะนานจนหลับไปเลยก็ได้

พนักงานต้อนรับเรียกคุณป้าคนหนึ่งเข้ามา “ดูแลดี ๆ นะคะ สองคนนี้เป็นแขกคนสำคัญ”

ลี่หรงและจ้าวชิงซงเป็นชายหญิง ไม่ว่าจะแต่งงานกันหรือไม่ ในยุคนี้การไปขัดตัวที่ร้านก็ต้องแยกกัน ไม่เช่นนั้นจะถือว่าเป็นการลวนลามหรือทำให้เสื่อมเสียชื่อเสียง

ทั้งสองคนแยกกันไปอาบน้ำ ก่อนไปจ้าวชิงซงก็ยังตบไหล่ลี่หรงเบา ๆ “พักผ่อนให้เต็มที่เลยนะครับ”

ลี่หรงกำลังคิดหาวิธีบอกว่าไม่ต้องขัดตัวให้เธอ ห้องอาบน้ำมีไอน้ำคละคลุ้ง อุณหภูมิสูงขึ้น ลี่หรงรู้สึกว่าแค่แช่ตัวอยู่ในนี้ก็คงสบายตัวแล้ว

เดินไปถึงบ่อแช่น้ำ คุณป้าที่ดูแลลี่หรงก็กำลังเก็บข้าวของตัวเอง พร้อมตะโกนเสียงดังบอกลี่หรงว่า “ถอดเสื้อผ้าได้เลยนะจ๊ะ”

สิ่งที่ทำให้ลี่หรงโล่งใจก็คือ ในบ่อนี้แทบไม่มีใครเลย และบ่อก็ใหญ่พอตัวด้วย คนอื่นน่าจะมองมาไม่เห็น

เธอหันไปยิ้มให้คุณป้าที่ทำหน้าที่ขัดหลัง “ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวหนูขัดหลังเอง คุณป้าไปทำงานอื่นเถอะค่ะ”

“ไม่ได้หรอก” คุณป้าคนนั้นไม่ฟังลี่หรง “งานของป้าก็คือขัดหลังให้ลูกค้า เอาละ ถอดเสื้อผ้าเร็วเข้าเถอะจ้ะ หนูคงไม่เคยมาอาบน้ำที่นี่เลยสินะ เอ้า ไม่ต้องเขินอายหรอกจ้ะ พวกเราก็ผู้หญิงเหมือน ๆ กัน หนูก็มี ป้าก็มี แค่อาจจะรูปร่างหน้าตาต่างกันนิดหน่อยเท่านั้นแหละจ้ะ”

ลี่หรงชะงัก พอเธอเผลอคุณป้าคนนั้นก็ถอดเสื้อคลุมให้เธอไปแล้ว

“เดี๋ยวก่อนค่ะ ไม่เป็นไร หนูถอดเองได้ค่ะ”

คุณป้าคนนั้นหัวเราะ ลี่หรงก็ได้แต่ถอนหายใจ แล้วก็สูดหายใจเข้าลึก ๆ ถอดเสื้อผ้าออก จากนั้นก็รีบเดินลงไปในบ่อ

“โอ๊ย เบา ๆ หน่อยค่ะ”

คุณป้าหัวเราะ “หนูยังไม่เคยขัดหลังใช่ไหม แรงแค่นี้ยังไม่ทำให้หลังสะอาดหรอกนะ ไว้ใจป้าเถอะ ป้าจะขัดให้สะอาดหมดจดแล้วจะสบายตัวแน่นอนจ้ะ”

“อื้อ~” ลี่หรงร้องครวญครางเบา ๆ เธอรู้ว่าคุณป้าคนนี้คงไม่ฟังเธอแน่ ๆ ลี่หรงจึงได้แต่ทนต่อไป ในใจก็ได้แต่ภาวนาว่าให้เสร็จเร็ว ๆ

“นี่แม่หนู อย่าว่าอย่างนั้นอย่างนี้เลยนะ ผิวหนูเนี่ยเนียนนุ่มดีจริง ๆ เลยนะ” คุณป้าคนนี้ดูท่าทางจะพูดเก่ง “ผู้ชายคนนั้นที่อยู่ด้วยน่ะ ใช่แฟนหหนูหรือเปล่า?”

“ค่ะ” ลี่หรงพยักหน้า

“แฟนหนูใจป้ำจังเลยนะ เนี่ย ยังไม่แต่งงานกันใช่ไหม?”

ลี่หรงยิ้ม “แต่งแล้วค่ะ เขาเป็นสามีฉันเอง”

“โอ้โห คุณผู้ชายดูท่าทางไม่เลวเลยนะ อนาคตต้องไปได้ไกลแน่ ๆ แม่หนูนี่ช่างมีวาสนาจริง ๆ เลยนะ”

ไม่ว่าใครที่โดนชมก็ต้องรู้สึกมีความสุข ลี่หรงก็เช่นกัน ความเจ็บปวดที่ร่างกายถูกขัดถูไปมาดูจะน้อยลงไปบ้าง

เธอถามคนที่เพิ่งชม “คุณป้าดูโหงวเฮ้งเป็นด้วยเหรอคะ”

“โอ๊ย เรื่องพวกนั้นล้าสมัยไปแล้วป้าดูไม่เป็นหรอก แต่ป้าอายุมากแล้ว คนคนนั้นเป็นยังไงก็พอจะดูออกบ้าง”

ในที่สุดก็ขัดเสร็จ ลี่หรงถอนหายใจด้วยความโล่งอก ความทรมานแสนสาหัสนี้สิ้นสุดลงเสียที

ขั้นต่อไปคือการนวด

คราวนี้ลี่หรงกับจ้าวชิงซงไม่ต้องแยกกัน พวกเขาอยู่ในห้องนวดเดียวกัน ตอนที่ลี่หรงเข้าไป จ้าวชิงซงก็ได้นอนคว่ำอยู่บนเตียงนวดแล้ว

หมอนวดที่อยู่ข้าง ๆ เขาก็เอาน้ำมันอะไรไม่รู้มาทาตัวให้เขา เนื้อมันวาว คงจะเป็นน้ำมันนวด

จ้าวชิงซงได้ยินเสียงคนก็ลืมตาขึ้นมา พอเห็นว่าเป็นลี่หรงก็ยิ้ม “อาบน้ำเสร็จแล้วเหรอครับ? เป็นยังไงบ้าง?”

ลี่หรงจ้องเขาทีหนึ่ง ถ้าไม่ใช่เพราะเขา เธอก็คงไม่ต้องมาทนทุกข์ทรมานแบบนี้ เธอทำปากพูดว่า ‘เดี๋ยวกลับไปฉันจะเล่นงานคุณแน่’

“แม่หนูนอนลงตรงนี้เลยจ้ะ” คนที่พูดคือหมอนวดของลี่หรง ไม่ใช่คนที่ขัดตัวให้เมื่อกี้

ลี่หรงได้แต่หวังให้คนคนนี้เบามือกว่าหน่อย

หมอนวดรู้ว่าชายหญิงคู่นี้เป็นสามีภรรยากัน แต่เธอก็ยังดึงม่านมากั้นลี่หรงกับจ้าวชิงซงไว้ “ถอดเสื้อผ้าด้วยจ้ะ”

ลี่หรงอดไม่ได้ที่จะตัวสั่น น้ำเสียงและคำพูดนี้เหมือนกับคนที่ขัดตัวให้เธอเป๊ะ คนพวกนี้คงทำงานอยู่ในร้านเดียวกัน เธอรีบกลืนน้ำลาย ถอดเสื้อผ้าแล้วรีบนอนลงไป

ข้อดีอย่างหนึ่งของการนวดเมื่อเทียบกับการขัดตัวคือ เธอสามารถนุ่งกางเกงชั้นในได้

น้ำมันเย็นเหนียวเหนอะหนะหยดลงบนหลังของเธอ เพิ่งจะออกมาจากอ่างอาบน้ำอุ่น ๆ เลยอดสั่นไม่ได้เพราะความเย็น

หมอนวดเทน้ำมันลงบนฝ่ามือ ถูฝ่ามือให้ร้อน แล้วจึงเริ่มนวดให้กับลี่หรง

ทันทีที่ที่สัมผัสได้ถึงแรงจากมือของหมอนวด ลี่หรงก็เบิกตากว้างและเผลอส่งเสียงกรีดร้องออกมา

ทำเอาหมอนวดตกใจไปเลย “เป็นอะไรไปจ๊ะ? ป้ายังไม่ได้ออกแรงมากเลยนะ”

จ้าวชิงซงที่อยู่ข้าง ๆ เมื่อได้ยินก็ใจหายใจคว่ำ “ที่รัก คุณเป็นอะไรหรือเปล่าครับ?”

“ไม่เป็นไรค่ะ” ลี่หรงตะโกนบอกจ้าวชิงซง แล้วหันไปทางหมอนวด พูดเสียงอ่อนว่า “คุณป้า เบามือลงหน่อยได้ไหมคะ?”

“ได้จ้ะ” คุณป้าตอบพร้อมรอยยิ้ม ครั้งที่สองที่ลงมือนวด แรงก็น้อยลงอย่างเห็นได้ชัด เธอใช้แรงเท่าเดิมนวดให้ลี่หรงอีกสองสามครั้ง แล้วค่อย ๆ เพิ่มแรงขึ้น “เป็นยังไงบ้าง แรงประมาณนี้พอได้ไหม?”

“ได้ค่ะ”

จากนั้นคุณป้าก็ค่อย ๆ เพิ่มแรงขึ้นเรื่อย ๆ จนรู้ว่าลี่หรงรับได้แค่ไหน ก็ไม่เพิ่มแรงขึ้นไปมากกว่านี้อีกแล้ว หมอนวดคนนี้มีประสบการณ์มากทีเดียว

การนวดช่างสบายจนลี่หรงเผลอหลับไป

พอตื่นขึ้นมาก็เห็นหมอนวดกำลังเก็บของ เธอเห็นว่าลี่หรงตื่นแล้วก็พูดด้วยรอยยิ้ม “ตื่นแล้วเหรอจ๊ะ? ถ้าไม่ตื่น อีกสักพักป้าก็ว่าจะปลุกแม่หนูอยู่พอดี”

ลี่หรงยิ้ม “นวดเสร็จแล้วเหรอคะ ขอบคุณคุณป้านะคะ”

“ไม่เป็นไรค่ะ เป็นหน้าที่ของป้าอยู่แล้ว”

ลี่หรงใส่เสื้อผ้าเรียบร้อยแล้วลุกขึ้นยืดเส้นยืดสายโดยไม่รู้ตัว เธอรู้สึกว่า หลังจากที่ได้นวดแล้ว ก็รู้สึกโล่งสบายไปทั้งตัวเลย

จ้าวชิงซงโผล่มาจากด้านข้างแล้วเรียกลี่หรง “ไปกันเถอะครับที่รัก ผมมีร้านหนึ่งอยากแนะนำคุณ ผมรับรองว่าทั่วเมืองหลวงก็ไม่มีร้านไหนอร่อยเท่าร้านนี้อีกแล้วครับ”