ทะลุมิติมาช่วยสามี (ว่าที่เศรษฐี) ในยุค 70 - บทที่ 255 การคาดเดา

บทที่ 255 การคาดเดา

หญิงชราที่ตัวผอมและร่างเล็ก แต่ยังดูแข็งแรง ลี่รุ่ยจือก้มลงเล็กน้อย “สวัสดีครับคุณยาย”

หญิงชราพยักหน้าลงเล็กน้อย “อืม ดี ๆ”

หญิงชราค่อย ๆ หยิบถุงผ้าใบหนึ่งออกมาจากกระเป๋า เธอเปิดถุงผ้าออกและหยิบกำไลเส้นหนึ่งมาสวมให้กับเสิ่นรั่วหนิง

กำไลเส้นนี้ไม่ใช่ของที่ระลึกตกทอดอะไร ครั้งนั้นสวีจิ้งเหอเป็นคนซื้อให้เธอ วันนี้เธอเอามาให้เสิ่นรั่วหนิงแล้ว

ข้าง ๆ เป็นคุณลุงและคุณป้าของเสิ่นรั่วหนิง รวมทั้งลูก ๆ และคู่สมรสของพวกเขา

ทุกคนไม่รังเกียจท่าทางเชื่องช้าของหญิงชรา พวกเขายืนรออย่างสุภาพอยู่ด้านข้าง จนกว่าหญิงชราจะทำอะไรเสร็จ พวกเขาถึงได้ทักทายกับเสิ่นรั่วหนิง

เสิ่นรั่วหนิงทักทายทุกคนจนครบ หญิงสาวคนหนึ่งที่เดินจูงมือชาวต่างชาติคนหนึ่งมาด้วย เธอเป็นน้องสาวของคุณลุงของเสิ่นรั่วหนิง

ก่อนหน้านี้ตอนอยู่เมืองนอกเสิ่นรั่วหนิงสนิทกับเธอคนนี้มาก

เธอตั้งใจกลับประเทศเพื่อมาร่วมงานแต่งงานของเธอ

“ป้ารอง” เสิ่นรั่วหนิงดีใจมาก คิดว่าเธอจะไม่มาแล้ว

ป้ารองของเธอมองลี่รุ่ยจือ ดูแล้วพึงพอใจก็ต่างฝ่ายต่างทักทายกัน

สำหรับชาวต่างชาติที่อยู่ข้าง ๆ เสิ่นรั่วหนิงเรียกเขาว่า “ลุงเขยรอง” ชายคนนั้นก็แค่พยักหน้าเล็กน้อย

เสิ่นรั่วหนิงไม่แปลกใจอะไรเลย ดูเหมือนจะชินแล้ว เธอใช้ชีวิตอยู่ในต่างประเทศมาหลายปี รู้ดีว่าชาวต่างชาติไม่ค่อยสนใจเรื่องสายเลือดเท่าไร ลุงเขยรองของเธอมางานแต่งงานก็คงแค่มาเป็นเพื่อนกับป้ารอง

ตอนนี้ทุกคนรู้กันแล้วว่าเสิ่นรั่วหนิงมีฐานะไม่ธรรมดา โดยเฉพาะบางคนที่จำเสิ่นหย่วนเทาได้ก็ยังไม่อยากจะเชื่อเลย

เสิ่นหย่วนเทาที่ปรากฏบนหนังสือพิมพ์แทบทุกวัน กลายเป็นญาติกับตระกูลลี่ได้อย่างไร

โอ้โห นั่นคือหนึ่งในโฆษกของกระทรวงการต่างประเทศเลยนะ!

แขกฝั่งเจ้าสาวนี่ทำให้เจ้าสาวมีหน้ามีตาจริง ๆ

หยวนฮุยเหวินสนใจเรื่องการเมืองของประเทศ อ่านหนังสือพิมพ์ประจำ รู้จักเสิ่นหย่วนเทามานานแล้ว แต่เพิ่งจะได้เจอเป็นครั้งแรก

โจวรุ่นหัวสอนเสิ่นรั่วหนิงมาตั้งสี่ปีก็ไม่รู้ว่าเสิ่นรั่วหนิงสอบเข้ามหาวิทยาลัยเอง ตอนเรียนเธอก็ไม่ค่อยจะโอ้อวด เขารู้แค่ว่าเสิ่นรั่วหนิงมาจากครอบครัวที่ดีเท่านั้น แต่ก็ไม่รู้ว่าจะดีขนาดนี้

สวีเหยียนช็อกที่สุด เขาสอบข้าราชการผ่านแล้ว ตอนนี้ก็เริ่มทำงานอยู่ที่กรมศุลกากร

ในฐานะที่อยู่ในระบบราชการ เขารู้จักข้าราชการระดับสูงหลายคน ยิ่งไปกว่านั้น เสิ่นหย่วนเทายังเป็นคนที่ปรากฏตัวในหนังสือพิมพ์อยู่เสมอ เป็นตัวแทนของประเทศในการต้อนรับแขกต่างชาติ เป็นผู้แทนของชาติในการพูดในงานแลกเปลี่ยนความคิดเห็นของนานาชาติด้วย!

พวกเขาไม่มีใครนึกเลยว่าเสิ่นรั่วหนิงจะมาจากครอบครัวที่ยิ่งใหญ่อย่างนี้

ส่วนลุงของเธอดูก็รู้ว่าไม่ธรรมดา ไม่รู้ว่าเป็นคนใหญ่คนโตมาจากไหน

ลี่หรงโชคดีมากที่ได้เป็นเพื่อนกับเสิ่นรั่วหนิง

ถ้าจะคิดในแง่ลบ ก็ไม่รู้ว่าลี่หรงอาศัยเสิ่นรั่วหนิงเพื่อได้รับความสะดวกสบายมากมายแค่ไหนตลอดหลายปีที่ผ่านมา

แต่ถ้าลี่หรงรู้ความคิดของพวกเขาคงจะขำจนพูดไม่ออก

ลี่หรงกับเสิ่นรั่วหนิงรู้จักและสนิทกันตั้งแต่สมัยเรียน และก่อนหน้านั้น ลี่หรงก็ไม่ได้สืบเสาะเรื่องครอบครัวของเสิ่นรั่วหนิงเป็นพิเศษ

ส่วนตอนที่ไปบ้านตระกูลเสิ่นเพื่อไปงานวันเกิดของเสิ่นรั่วหนิงครั้งแรก ลี่หรงก็ไม่ได้ไปถามพ่อของเสิ่นรั่วหนิงว่าทำงานอะไร เธอแค่เดา ๆ ว่าน่าจะเป็นข้าราชการระดับสูง

ส่วนเรื่องการอาศัยเส้นสายกับเสิ่นหย่วนเทานั้นไม่มีจริง ๆ

เธอต้องยอมรับว่าตอนที่เพิ่งเปิดร้านใหม่ ๆ เสิ่นรั่วหนิงก็แนะนำลูกค้าให้เธอเยอะมาก อาจจะพูดได้ว่า ร้านฝูหรงก็เติบโตมาจากลูกค้ากลุ่มนั้น

แต่ถ้าลี่หรงไม่มีพรสวรรค์สักนิด คงจะรั้งเหล่าสุภาพสตรีที่ร่ำรวยเหล่านั้นเอาไว้ไม่ได้หรอก

พ่อจ้าวกับแม่จ้าวรู้จักเสิ่นรั่วหนิงมานานพอสมควรแล้ว พอดีว่าพวกท่านอยู่ที่เมืองหลวงเสิ่นรั่วหนิงก็เลยเชิญท่านทั้งสองด้วย

นี่เป็นงานแต่งงานที่หรูหราที่สุดในชีวิตของคนแก่ทั้งสอง

บ้านล้อมลานที่ฝูเจี้ยน ตกแต่งได้เหมือนงานแต่งงานของเจ้าของบ้านหลังใหญ่ที่พวกเขาเคยเห็นมาก่อน ไม่สิ หรูหรากว่าด้วยซ้ำ

ขบวนขันหมากก็เป็นรถยนต์เรียงรายกันยาวเหยียด ในหมูบ้านต้าเจียงแต่ละบ้านแค่มีรถลากก็เก่งมากแล้ว จักรยานก็ยังมีน้อยมาก อย่างน้อยจนถึงตอนนี้ก็ยังเป็นแบบนี้อยู่

แต่คนแก่ทั้งสองก็อยู่ที่เมืองหลวงมานานแล้ว จึงไม่ได้ตื่นเต้นตกใจอะไร กลับคิดว่าเมืองใหญ่คงเป็นแบบนี้

ชุดแต่งงานที่เสิ่นรั่วหนิงสวมใส่นั้นแม่จ้าวรู้ดีว่าเป็นฝีมือของลี่หรง

แม่จ้าวนึกถึงตรงนี้ก็อดถอนหายใจไม่ได้ ตอนนั้นลี่หรงกับจ้าวชิงซงไม่มีเสื้อผ้าที่เป็นทางการขนาดนี้ ทั้งคู่ใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวกางเกงขายาวสีดำ มีเพียงดอกไม้สีแดงขนาดใหญ่ติดที่อกเสื้อ

ตอนนั้นแม่จ้าวอยากอวดลูกชายคนเล็กของตน คนอื่นไม่ยอมแต่งงานกับจ้าวชิงซง แต่เขาดันได้ยุวชนจากเมืองหลวงมาเป็นภรรยา แถมยังเป็นยุวชนที่สวยที่สุดในหมู่บ้านอีกต่างหาก เธอจัดโต๊ะเลี้ยงแขกหลายโต๊ะเลยเพื่อให้คนอื่นได้เห็นกัน!

ตอนนั้นทั้งจ้าวชิงซงและลี่หรงต่างก็ไม่ได้เต็มใจนัก สีหน้าในงานเลี้ยงก็ไม่ได้ยินดีปรีดาเหมือนกับการแต่งงานนี้

ตอนนี้พอคิดดูก็ยังมีอะไรน่าเสียดายอยู่มาก

เธอมองอันอันที่ยืนยิ้มอยู่ตลอดเวลาสักพัก จู่ ๆ ก็รู้สึกว่าคุ้มค่าแล้ว การแต่งงานครั้งนี้ก็ยังดีอยู่!

แม่จ้าวนั่งครุ่นคิดเรื่องในอดีตคนเดียว ดีที่ลี่หรงไม่มีพลังจิตไม่อย่างนั้นเธอคงคิดหนัก ไม่รู้เลยว่าจะทำอย่างไรดี

ตอนที่ลี่หรงทะลุมิติเข้ามา เจ้าของร่างเดิมและจ้าวชิงซงเพิ่งแต่งงานกันมาได้หนึ่งเดือน ภาพในวันแต่งงานจึงเหลือไม่มากนัก

ถ้าจะถามเธอว่าเสียใจไหม? เธออาจจะเสียใจอยู่บ้าง

เพราะเหมือนเธอไม่ได้ผ่านงานแต่งงาน พอเข้ามาก็ใช้ชีวิตร่วมกับพระเอกเลย จนตอนหลังได้มีอันอันทุกอย่างก็ดูเป็นไปได้ตามธรรมชาติ

แต่ลี่หรงยังรู้สึกเหมือนขาดอะไรไป ทั้ง ๆ ที่ชาติก่อนเธอไม่เคยแต่งงาน แต่เธอก็เคยฝันถึงงานแต่งของตัวเอง

แต่สุดท้ายก็…

แค่มีผู้ชายอย่างจ้าวชิงซง แม่สามีอย่างแม่จ้าว พี่สะใภ้อย่างเหอซิ่ง และลูกชายที่น่ารักอย่างอันอัน ลี่หรงจะต้องการอย่างอื่นอีกเพื่ออะไรล่ะ

จ้าวชิงซงถือโอกาสที่สายตาของแขกคนอื่น ๆ อยู่ที่คู่บ่าวสาว ยื่นมือโอบลี่หรงและพูดอย่างเดียวกับที่แม่จ้าวคิดในใจ เขาพูดกับลี่หรงเบา ๆ ว่า “ตอนแต่งงาน ผมทำผิดต่อคุณไม่น้อยเลย”

“คะ?” ลี่หรงหันไปมองเขา ตกใจไปครู่หนึ่ง แล้วก็หัวเราะ “เรื่องเล็กน้อยค่ะ ช่างมันเถอะ หลังจากนี้คุณแค่เอาเงินที่หามาได้ให้ฉันก็พอแล้วค่ะ”

ในช่วงพิธีดื่มเหล้ามงคลของคู่บ่าวสาว ลี่หรงได้เปลี่ยนเหล้าในแก้วของเสิ่นรั่วหนิงเป็นชาผลไม้ไปนานแล้ว

แต่ก็ไม่มีใครกล้าบังคับให้เสิ่นรั่วหนิงดื่มเหล้า ทุกคนต่างพากันรินให้ลี่รุ่ยจือแทน วันนี้เขาแต่งงานจึงมีความสุขมาก ๆ จะให้ดื่มเท่าไรก็ไม่ปฏิเสธ

ในท้องของเขาจึงเต็มไปด้วยแอลกอฮอล์

งานเลี้ยงดำเนินไปจนถึงครึ่งงาน ลี่รุ่ยจือเมาจนไม่รู้สึกตัวแล้ว ลี่ข่ายจือจึงต้องพาตัวเขาไปส่งที่ห้องหอ

เสิ่นรั่วหนิงก็เดินตามเข้าไปในห้อง นั่งอยู่ในห้องหอที่มีอักษรคู่สีแดงแปะอยู่ หัวใจของเธอในที่สุดก็ตกอยู่กับเขา เธอกลายเป็นภรรยาของลี่รุ่ยจือแล้ว

เสิ่นรั่วหนิงมองลี่รุ่ยจือที่เมาจนหลับไปแถมยังกรนอีก เธออดไม่ได้ที่จะหัวเราะ จากนั้นเธอก็โน้มตัวเข้าไปหอมแก้มเขาหนึ่งที

ลี่รุ่ยจือลืมตาขึ้นทันที ทำให้เสิ่นรั่วหนิงตกใจ “พี่ไม่ได้เมาเหรอ?”

“ไม่ได้เมาครับ แค่นี้คิดจะทำให้พี่เมาเหรอ มันเร็วไปแปดร้อยปีเลยนะ”

“แล้ว…” เสิ่นรั่วหนิงพูดไม่จบ แต่ลี่รุ่ยจือก็รับรู้ได้ เขาจึงหัวเราะแล้วพูดว่า “ถ้าไม่แกล้งทำเป็นเมา พวกนั้นคงไม่ปล่อยพี่ไปง่าย ๆ แถมวันนี้เป็นวันแต่งงานของเรานะ จะปล่อยให้เธออยู่คนเดียวได้ยังไง คืนการเข้าหอมีค่ามากเลยนะ”

“ฉันกำลังท้องอยู่นะคะ” เสิ่นรั่วหนิงพูดด้วยสีหน้าแดงก่ำ

“เธอคิดอะไรอยู่เนี่ย” ลี่รุ่ยจือพูดอย่างจริงจัง “เห็นพี่เป็นคนแบบนั้นหรือไง พี่หมายความว่าจะไปกินข้าวกับเธอ ป่านนี้เธอคงหิวแล้วใช่ไหมล่ะ”

เสิ่นรั่วหนิงมักจะเถียงเขาไม่ค่อยได้ เธอจึงพูดอย่างหงุดหงิด “จะกินอะไรได้ล่ะ พี่แกล้งเมาอยู่ถ้าจะออกไปเอาของ เดี๋ยวถูกจับได้เข้า จะต้องไม่ดื่มเหล้าใหม่อีกหรือไง”

“ใครบอกว่าพี่จะออกไปเองล่ะครับ”

เสิ่นรั่วหนิงเบิกตากว้าง “พี่จะให้ฉันออกไปเองงั้นเหรอ?”

ลี่รุ่ยจือส่ายหัว หลังจากนั้นไม่นานแม่ลี่ก็ถือของกินเข้ามา

แม่ลี่เห็นลี่รุ่ยจือยังมีสติอยู่ก็ไม่แสดงอาการแปลกใจมากนัก แสดงว่าทั้งคู่วางแผนกันเอาไว้แล้ว

เจ้าบ่าวเจ้าสาวไม่อยู่ แต่แขกภายนอกก็ยังคงฉลองกันต่อไป จนถึงค่ำคืนจึงค่อยทยอยแยกย้ายกันกลับ