ทะลุมิติมาช่วยสามี (ว่าที่เศรษฐี) ในยุค 70 - บทที่ 331 คิดไม่ตก

บทที่ 331 คิดไม่ตก

“หลายปีมานี้ เธอเป็นยังไงบ้าง?” ในที่สุดลี่หรงก็ถามคำถามนี้ออกมา

หวงเซิ่งหนานยิ้ม “ฉันมีบ้าน ขับรถบีเอ็มดับเบิลยู เธอบอกหน่อยสิว่าดีไหมล่ะ?”

ตอนนี้ดูเหมือนจะดี แต่ก่อนหน้านี้ล่ะ?

คนเพิ่งจะข้ามเวลามาแล้วร่ำรวยเลยไม่ได้หรอกนะ?

ยิ่งเห็นหวงเซิ่งหนานพ่นควันบุหรี่ในยามค่ำคืน แถมยังต่อสู้กับนักเลงสองคนโดยที่ตัวเองไม่ได้รับบาดเจ็บ พอจะเดาได้ว่าชีวิตของเธอไม่ได้สงบสุขอย่างที่คิด

แต่ดูเหมือนหวงเซิ่งหนานจะไม่ต้องการพูดอะไร ลี่หรงได้แต่ถอนหายใจ

หวงเซิ่งหนานคีบเนื้อเป็ดชิ้นหนึ่งใส่จานของลี่หรง “เธอชอบกินนี่ กินสิ ไม่ต้องห่วงฉันหรอก ตอนนี้ฉันสบายดี”

ถึงแม้จะอยู่ในร่างใหม่ แต่หวงเซิ่งหนานยังคงมองออกว่าลี่หรงกำลังคิดอะไรอยู่

สักพักเธอจึงพูดขึ้นว่า “ธุรกิจที่บ้านฉันไม่ค่อยสะอาดนัก แม่ของฉันเป็น…”

บ้านที่พูดถึงนี้คือครอบครัวของเจ้าของร่างเดิมที่เธอข้ามเวลามา

ที่ฮ่องกง เรื่องคนรวยมีภรรยาน้อยหลายคนไม่ใช่เรื่องแปลก หวงเซิ่งหนานพูดเพียงไม่กี่คำ ลี่หรงพอจะรู้แล้วว่าหลายปีมานี้เธอคงลำบากมาตลอด

แต่เธอได้เป็นหัวหน้าฝ่ายธุรการของโรงเรียนมัธยมได้อย่างไร ลี่หรงอยากรู้มาก เธอเลยถามออกไปตามตรง

หวงเซิ่งหนานเผยรอยยิ้มเยาะเย้ย “ตาแก่คนนั้นมีลูกชายหลายคน แย่งชิงมรดกกันจะเป็นจะตาย ฉันแค่อยากมีชีวิตอยู่ให้นานหน่อยเลยไม่แย่งกับพวกเขา อาศัยบารมีของที่บ้านหาตำแหน่งในโรงเรียนทำ…”

ชาติที่แล้วเธอพยายามไต่เต้าจนได้เป็นผู้บริหารระดับสูงของบริษัทต่างชาติ ลี่หรงไม่เชื่อหรอกว่าเธอไม่มีความทะเยอทะยาน แต่ตอนนี้หวงเซิ่งหนานไม่พูดออกมา ลี่หรงจึงได้แต่เก็บความสงสัยไว้ในใจ

“จริงสิ!” สีหน้าของหวงเซิ่งหนานดูกังวลเล็กน้อย เธอพูดกับลี่หรงว่า “วันนี้เราเพิ่งไปพบกับเจ้าของโรงงานเสื้อผ้ามา เขาเป็นนักธุรกิจท้องถิ่นที่นี่ ราคาที่เขาเสนอมาต่ำมาก คุณภาพก็ใช้ได้ เธออยากจะรับออเดอร์ของโรงเรียนทั้งหมดคงจะไม่ได้หรอก”

“ราคาต่ำแต่คุณภาพดี แบบนี้หลานไห่คงสู้เขาไม่ได้หรอกนะ ชุดนักเรียนน่ะ ใคร ๆ ก็ทำได้ หลานไห่มาจากจีนแผ่นดินใหญ่ ต้องผ่านกระบวนการหลายขั้นตอน เลยไม่สามารถให้ราคาต่ำกว่านี้ได้” ลี่หรงวิเคราะห์อย่างมีเหตุผล “รอดูทางฝั่งเหอไฉซานแล้วกัน”

หวงเซิ่งหนานกังวลยิ่งกว่าลี่หรงซะอีก “ไม่ต้องห่วง ฉันอยู่ข้างเธออยู่แล้ว ยังไงโรงเรียนของฉันก็ต้องสั่งชุดนักเรียนกับเธอ ฉันตัดสินใจเองได้”

ลี่หรงรู้สึกซาบซึ้ง “เจีย… เซิ่งหนาน เธอยังคงดีกับฉันเหมือนเดิมเลยนะ”

“ยัยโง่ ถ้าไม่ดีกับเธอแล้วจะให้ฉันไปดีกับใครล่ะ?” หวงเซิ่งหนานครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “เธอกับเหอไฉซานตกลงร่วมมืออะไรกันหรือเปล่า? ต้องแบ่งเปอร์เซ็นต์ให้เขาใช่ไหม?”

ลี่หรงไม่พูดอะไร หวงเซิ่งหนานจึงถือว่าเธอตอบรับ

เรื่องผลประโยชน์ในแวดวงธุรกิจ ลี่หรงไม่มีทางรู้เรื่องมากกว่าเธอแน่นอน ถ้าไม่มีผลประโยชน์ นักธุรกิจอย่างเหอไฉซานคงไม่สนใจขนาดนี้หรอก

หวงเซิ่งหนานเจ้าเล่ห์กว่า เธอพูดกับลี่หรงเบา ๆ ว่า “ถ้าเธอไม่อยากแบ่งเปอร์เซ็นต์ให้เขา เรามาเซ็นสัญญากันเองโดยไม่ผ่านมือเขาได้นะ ส่วนเรื่องเงินก็ไม่ต้องให้เขาแล้ว”

ลี่หรงมองหวงเซิ่งหนานอย่างจนใจ “เธอเจ้าเล่ห์ขึ้นทุกวันนะ แต่ไม่ได้หรอก ฉันกับเขาคุยกันเรียบร้อยแล้ว ถ้าเหอไฉซานรู้เข้า ฉันไม่รู้ว่าจะออกจากฮ่องกงได้อย่างปลอดภัยหรือเปล่า…”

“ใครจะกล้าทำอะไรเธอ?” เสียงของหวงเซิ่งหนานดังขึ้น

ลี่หรงนึกถึงเรื่องบางอย่างขึ้นมาได้ เธอถามหวงเซิ่งหนานว่า “เหอไฉซานนี่มีภูมิหลังใหญ่โตมากเลยเหรอ? ตอนที่เจอกันครั้งก่อน ฉันรู้สึกว่าพวกเธอดูจะเคารพเขามาก”

หวงเซิ่งหนานเบะปาก “คงเป็นแบบนั้นแหละ ฉันไม่รู้รายละเอียดหรอก รู้แค่ว่าเขาไม่ใช่คนดีหรอกนะ ที่บ้านเขายุ่งเหยิงมาก ขนาดนักข่าวก็ไม่กล้าลงข่าวครอบครัวเขา”

“งั้นเขาคงจะร้ายกาจมาก?”

“…ก็ไม่เชิง เขาเป็นแค่นักธุรกิจ แต่คนที่ร้ายกาจจริง ๆ คือคนในครอบครัวเขาน่ะ…”

คนสองคนที่ไม่ได้เจอกันมานานต่างมีเรื่องคุยกันไม่หยุด ไม่เห็นว่าจะเคอะเขินกันเลย

ระหว่างนั้น จ้าวชิงซงก็ลุกออกไปข้างนอก ลี่หรงกับหวงเซิ่งหนานก็ไม่ได้สนใจอะไร คิดว่าเขาไปเข้าห้องน้ำ

ตอนที่หวงเซิ่งหนานกำลังจะจ่ายเงิน พนักงานกลับบอกว่าจ้าวชิงซงจ่ายไปแล้ว

บ้าเอ๊ย! ผู้ชายคนนี้นี่!

อุตส่าห์ตั้งใจจะเลี้ยงข้าวลี่หรงแท้ ๆ แต่จ้าวชิงซงกลับมาจ่ายให้ซะอย่างนั้น

เธอโมโหจนแทบจะอาละวาดแล้ว!

หวงเซิ่งหนานจ้องมองจ้าวชิงซงอย่างเคือง ๆ

“เอาล่ะ ๆ” ลี่หรงคว้าแขนหวงเซิ่งหนาน เธอยังแอบดีใจที่จ้าวชิงซงรู้จักเอาใจ เลี้ยงข้าวเพื่อนสนิทของเธอ แต่ปากยังคงปลอบใจหวงเซิ่งหนาน “เดี๋ยวกลับไปฉันจะไปจัดการเขาเอง คราวหน้าคุณอย่าทำอะไรตามใจตัวเองแบบนี้อีกนะคะ เธออย่าโกรธเลยนะ”

…

เหอไฉซานยังคงเงียบหายไป ลี่หรงเองไม่ได้รีบร้อนอะไร ช่วงนี้เธอเลยไปเที่ยวกับหวงเซิ่งหนานทุกวัน

แน่นอนว่าจ้าวชิงซงไม่ได้ไปด้วย

ลี่หรงรู้สึกว่า แนะนำจ้าวชิงซงให้หวงเซิ่งหนานรู้จัก และไปกินข้าวด้วยกันแค่นี้ก็พอแล้ว ไม่เห็นต้องคอยตามไปด้วยตลอด เธอไม่ใช่คนประเภทที่ขาดผู้ชายไม่ได้สักหน่อย

ไม่ว่าจะแต่งงานหรือคบกัน ลี่หรงยังรู้สึกว่าเธอควรจะต้องแบ่งเวลาไปสังสรรค์กับเพื่อนฝูงบ้าง ยิ่งไปกว่านั้น ถ้าจ้าวชิงซงตามไปด้วยตลอด เธอกับหวงเซิ่งหนานคงจะคุยเรื่องส่วนตัวกันไม่ได้

จริง ๆ แล้วจ้าวชิงซงวางแผนไว้ว่าจะพาลี่หรงไปล่องเรือ แต่ภรรยาของเขากลับถูกหวงเซิ่งหนานลากตัวไปซะแล้ว ถึงจะไม่พอใจแต่เขาก็ไม่กล้าแสดงออก เพราะเห็นว่าภรรยาของเขามีความสุข

ช่างเถอะ! รอวันหลังกลับไปเมืองหยางแล้ว หวงเซิ่งหนานก็แย่งลี่หรงไปจากเขาไม่ได้ ปล่อยให้ลี่หรงอยู่กับหวงเซิ่งหนานสักสองสามวันแล้วกัน

หวงเซิ่งหนานนึกถึงเรื่องราวในอดีต แล้วบ่นกับลี่หรงว่า “ทุกครั้งที่ไปซื้อเสื้อผ้า ฉันนึกถึงเสื้อผ้าที่เธอออกแบบให้ฉันตลอดเลย พอมาที่นี่ ฉันนึกว่าคงจะไม่ได้ใส่เสื้อผ้าที่เธอทำอีกแล้ว โชคดีที่สวรรค์ยังเข้าข้าง ทำให้เรากลับมาเจอกันอีก”

“รอให้เธอไปจีนแผ่นดินใหญ่เมื่อไหร่ ฉันจะวัดตัวตัดชุดให้เธอเอง!”

หลังจากอยู่ในฮ่องกงมาได้ประมาณหนึ่งอาทิตย์ ลี่หรงก็เตรียมติดต่อเหอไฉซาน ไม่ว่าตอนนี้ผลจะออกมาเป็นอย่างไร ลี่หรงก็ไม่สามารถอยู่ที่ฮ่องกงต่อได้แล้ว

หลานไห่มีเรื่องให้จัดการตั้งเยอะแยะ เธอไม่สามารถโยนให้สวีจิ้งตานรับผิดชอบคนเดียวได้

ระหว่างที่อยู่ฮ่องกง ลี่หรงมักจะจดบันทึกแรงบันดาลใจในการออกแบบเสื้อผ้าไว้ ฮ่องกงทันสมัยกว่าจีนแผ่นดินใหญ่เยอะ เรื่องเสื้อผ้าต่าง ๆ ล้วนน่าสนใจไม่น้อย

ลี่หรงกำลังจะติดต่อเหอไฉซาน แต่อีกฝ่ายกลับมาหาลี่หรงก่อน พร้อมกับนำข่าวดีมาบอกว่า โรงเรียนมัธยมหลาย ๆ แห่งตอบตกลงที่จะสั่งชุดนักเรียนกับหลานไห่แล้ว และเขายังนำจำนวนออเดอร์ของแต่ละโรงเรียนมาให้ด้วย

ชุดนักเรียนของแต่ละโรงเรียนมีแบบที่เลือกไม่เหมือนกัน ลี่หรงจะต้องออกแบบให้ตรงตามแบบและใส่สัญลักษณ์ของโรงเรียนบนเสื้อผ้าด้วย

“ขอโทษทีที่ให้รอนาน ตอนแรกผมกะว่าจะให้คุณกลับเมืองหยางก่อน แต่คุณหวงบอกว่าจะพาคุณเที่ยวฮ่องกง ผมเลยไม่ได้ติดต่อคุณ”

เหอไฉซานรู้จักกับหวงเซิ่งหนานมาก่อน ในความทรงจำของเขา หวงเซิ่งหนานไม่ใช่คนที่จะคบหากับใครง่าย ๆ แถมยังไม่น่าจะใส่ใจคนที่เพิ่งรู้จัก

ในบรรดาโรงเรียนมัธยมทั้งหมด หวงเซิ่งหนานเป็นคนแรกที่ตกลง แถมตอนแรกเธอยังพูดกับเหอไฉซานอย่างชัดเจนว่า ‘ที่ฉันตกลงเพราะเห็นแก่หน้าลี่หรง ไม่เกี่ยวกับคุณ’

ไม่เกี่ยวก็ไม่เกี่ยวสิ ขอแค่ได้ออเดอร์มาก็พอ

เหอไฉซานไม่ได้ใส่ใจอะไรอยู่แล้ว พอรู้ว่าหวงเซิ่งหนานพาลี่หรงไปเที่ยว เหอไฉซานยิ่งสงสัยมากกว่าจ้าวชิงซงซะอีก “ทำไมเธอถึงดีกับคุณนักล่ะ?”