ทะลุมิติมาช่วยสามี (ว่าที่เศรษฐี) ในยุค 70 - บทที่ 332 หุ้นส่วนธุรกิจผลไม้

บทที่ 332 หุ้นส่วนธุรกิจผลไม้

เรื่องราวชาติที่แล้ว แม้แต่จ้าวชิงซงเธอยังไม่เคยบอก แล้วจะให้เล่าให้เหอไฉซานฟังได้อย่างไร?

ลี่หรงกะพริบตา “บางทีเราอาจจะรู้สึกคุ้นเคยกันตั้งแต่แรกเห็นก็ได้”

วันที่ต้องไปจากฮ่องกงแล้ว หวงเซิ่งหนานมาส่งลี่หรงและเอาของขวัญมาให้ ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความอาลัยอาวรณ์ “ว่าง ๆ เธอก็มาเที่ยวฮ่องกงบ้างนะ”

ลี่หรงพยักหน้า “แน่นอน เธอก็ไปเที่ยวเมืองหยางบ้างนะ”

หวงเซิ่งหนานให้กระเป๋า GUCCI กับลี่หรง ผ่านมาหลายปีแล้ว อีกฝ่ายยังคงจำได้ว่าเธอชอบกระเป๋าแบรนด์นี้ ทำให้เธอรู้สึกซาบซึ้งใจมาก

เมื่อกลับถึงเมืองหยาง สองสามีภรรยากินโจ๊กข้างทาง จากนั้นก็กลับบ้านนอน

หลังจากตื่นนอน ความเหนื่อยล้าจากการเดินทางค่อย ๆ หายไป ทั้งสองคนพักผ่อนได้ไม่นานก็ต้องรีบทำงานต่อ

ลี่หรงกลับมาพร้อมสัญญาออเดอร์ชุดนักเรียน รวมทั้งสิ้นกว่าสี่หมื่นหยวน แต่ต้องส่งของให้เสร็จก่อนถึงจะได้เงิน เพราะเปิดเทอมแล้ว ชุดนักเรียนและชุดฤดูร้อนที่กำลังจะวางขายใหม่ ต้องเร่งผลิตด้วยเช่นกัน

ลี่หรงจึงแบ่งคนงานครึ่งหนึ่งมาทำชุดนักเรียนโดยเฉพาะ

จ้าวชิงซงสอบใบขับขี่ได้แล้ว ลี่หรงจึงถามเขาว่า “คุณซื้อรถยนต์คันเล็ก ๆ สักคันไหมคะ?”

“ยังไม่ซื้อตอนนี้หรอกครับ” จ้าวชิงซงส่ายหัว “รอดูปลายปีก่อน ถ้าคุณอยากซื้อก็ซื้อได้เลยครับ”

เขาถามพลางมองลี่หรง เหมือนกับว่าถ้าลี่หรงพยักหน้า เขาจะซื้อทันที

“ตามใจคุณเถอะค่ะ” ความจริงแล้วลี่หรงยังไม่จำเป็นต้องใช้รถเท่าไหร่ แค่รู้สึกว่าจ้าวชิงซงต้องวิ่งไปวิ่งมาหลายที่ ถ้ามีรถยนต์คงจะสะดวกกว่า

จ้าวชิงซงมีเพื่อนทหารอยู่ที่เมืองหยาง ตอนที่มาเมืองหยางใหม่ ๆ เขายังไปเยี่ยมเพื่อน ๆ เหล่านั้นด้วย

เพื่อน ๆ ต่างมีครอบครัว มีหน้าที่การงานกันหมดแล้ว หลายคนทำงานในตำแหน่งที่กองทัพจัดสรรให้ มีเพียงไม่กี่คนที่ลาออกมาทำธุรกิจ

ชิวเฉิงหาวและจ้าวชิงซงไม่ได้เจอกันหลายปีแล้ว พออีกฝ่ายรู้ว่าจ้าวชิงซงมาทำธุรกิจก็อดไม่ได้ที่จะระบายความในใจกับจ้าวชิงซง

ชิวเฉิงหาวทำธุรกิจมาหลายอย่างในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา แต่ไม่ได้เก็บเงินไว้เลย

บนใบหน้าของเขาเผยความไม่สบอารมณ์ออกมาเล็กน้อย “ออกมาทำธุรกิจยังไม่ดีเท่ากับทำงานที่กองทัพจัดสรรให้เลย”

จ้าวชิงซงไม่ได้พูดอะไรต่อ เพราะเขาไม่คิดอย่างนั้น ตอนที่เขาปลดประจำการเพราะบาดเจ็บ นอกจากเงินชดเชยแล้ว เขาไม่ได้รับการจัดงานจากเบื้องบนด้วยซ้ำ แต่ทุกวันนี้แม้ว่าจะไม่ร่ำรวย แต่เขาก็มีบ้าน มีภรรยา มีลูก พ่อแม่สุขภาพแข็งแรง เขาคิดว่าตัวเองประสบความสำเร็จอีกขั้นแล้ว

ถ้าจ้าวชิงซงอยากทำธุรกิจให้ใหญ่ขึ้น คงเป็นไปไม่ได้ถ้าไม่มีหุ้นส่วน

เขามาที่เมืองหยางโดยไม่ได้พาใครมา แต่เขาจะไม่ชวนชิวเฉิงหาวเข้าร่วมหุ้นส่วนง่าย ๆ เช่นกัน

ก่อนหน้านี้ตอนที่อยู่ในกองทัพ พวกเขาเป็นพี่น้องกันจริง แต่ไม่ได้ติดต่อกันหลายปีแล้ว ใครจะรู้ว่าอีกฝ่ายจะเปลี่ยนไปเป็นแบบไหน?

ชิวเฉิงหาวเคยขายเครื่องใช้ไฟฟ้าและเสื้อผ้า พอจะทำกำไรได้บ้าง แต่เมื่อซื้อบ้านซื้อรถ การเงินก็ไม่ราบรื่นอีกเลย

หลังจากฟังประสบการณ์ของชิวเฉิงหาว จ้าวชิงซงไม่รู้จะพูดอะไรไปสักพัก

ที่แท้อีกฝ่ายไม่ได้ตกอับมาตลอด เพียงแต่ประสบปัญหาชั่วคราวและตอนนี้กำลังสิ้นหวังเท่านั้น

“แล้วตอนนี้นายทำอะไรอยู่?” จ้าวชิงซงถาม

“ยังเปิดร้านขายเครื่องใช้ไฟฟ้าเลี้ยงชีพไปวัน ๆ” ชิวเฉิงหาวจึงถามจ้าวชิงซง “แล้วนายมาเมืองหยางจะทำธุรกิจอะไร? เสื้อผ้าเหรอ?”

จ้าวชิงซงคิดในใจว่า ธุรกิจเสื้อผ้านั้นภรรยาเขากำลังทำอยู่

เขาบอกชิวเฉิงหาวว่า “ไม่ใช่ ฉันทำธุรกิจผลไม้ ไปรับซื้อผลไม้จากชาวสวนแล้วกลับมาขายส่ง”

“ธุรกิจผลไม้ไม่น่าทำหรอก สองปีมานี้ที่เมืองหยางมีคนขายผลไม้เพิ่มขึ้นไม่รู้กี่คน นายเป็นแค่คนมาใหม่ ถ้าไม่ได้จังหวะ ๆ คงลำบากแย่”

“ลำบากก็ลำบาก แต่ไม่ใช่ว่าจะทำไม่ได้สักหน่อย” จ้าวชิงซงมีช่องทางการขายแล้ว นั่นคือขายส่งให้เซี่ยงหงที่ฮ่องกง

ตราบใดที่สามารถรับซื้อผลไม้ได้ จ้าวชิงซงไม่กลัวหรอกว่าจะขายไม่ออก

พ่อค้าส่งส่วนใหญ่จะไปรับซื้อผลไม้จากแหล่งของชาวสวนในช่วงฤดูกาลผลไม้ ดังนั้น จ้าวชิงซงจึงไม่ต้องกังวลเลยว่าจะรับซื้อผลไม้ไม่ได้

ส่วนที่ชิวเฉิงหาวพูดว่า ตอนนี้เมืองหยางมีคนทำธุรกิจผลไม้ขายส่งเยอะแล้ว จ้าวชิงซงจะไม่ล้มเลิกความตั้งใจจริง ๆ เหรอ?

การที่คนอื่นทำแล้ว ไม่ได้หมายความว่าจะไม่มีตลาดให้ทำ

ในสายตาของจ้าวชิงซง ตอนนี้ทุกที่ล้วนเป็นโอกาส จะมีเหตุผลอะไรที่บอกว่าเข้าวงการช้าไปล่ะ?

จ้าวชิงซงไม่ได้โต้เถียงกับชิวเฉิงหาว เรื่องแบบนี้ต้องเข้าใจด้วยตัวเองถึงจะรู้

ตอนนี้ชิวเฉิงหาวไม่เหลือกำลังใจในการทำธุรกิจแล้ว

แต่จ้าวชิงซงมีคนรู้จักไม่กี่คนในเมืองหยาง ถ้าจะหาหุ้นส่วน เขาก็ไม่รังเกียจที่จะพาชิวเฉิงหาวไปด้วย อย่างไรเสียอีกฝ่ายก็เป็นเพื่อนทหารเก่า ถ้าช่วยได้ก็ช่วย เรื่องหาเงินแบบนี้จ้าวชิงซงไม่เคยขี้เหนียวที่จะแบ่งปันกับพี่น้องอยู่แล้ว

ดังนั้น จ้าวชิงซงจึงเผยความตั้งใจที่จะหาหุ้นส่วนออกมา

ตอนนั้นชิวเฉิงหาวไม่ได้ตกลงที่จะร่วมหุ้น ต่อมาเกิดเรื่องไม่คาดฝัน ชิวเฉิงหาวจึงจำใจต้องขายร้านเครื่องใช้ไฟฟ้าไป เงินยังไม่ได้ เพราะเอาไปให้โรงพยาบาลหมดแล้ว

ชิวเฉิงหาววัยเกือบสามสิบปี ธุรกิจล้มเหลวไม่เป็นท่า เขาจึงนึกถึงธุรกิจผลไม้ของจ้าวชิงซง เมื่อจัดการความรู้สึกตัวเองได้แล้ว เขาเลยวิ่งไปหาอีกฝ่ายทันที

แต่ตอนนั้นจ้าวชิงซงไปฮ่องกง เขารออยู่เจ็ดแปดวัน จ้าวชิงซงถึงกลับมา

แทบจะเป็นวันรุ่งขึ้นหลังจากที่จ้าวชิงซงกลับมาเมืองหยาง ชิวเฉิงหาวก็ไปหาจ้าวชิงซง แล้วชวนไปกินบาร์บีคิวด้วยกัน

ผู้ชายที่ดูไม่มีกำลังใจคนนั้น ตอนนี้ยังคงหดหู่เหมือนเดิม ความเหนื่อยล้าปรากฏอยู่บนหน้าอย่างปิดไม่มิด

เพียงแต่พอจะมองเห็นได้เลือนรางว่าผู้ชายคนนี้มีความกล้าที่จะดิ้นรนอีกครั้ง เขาจึงเริ่มถามจ้าวชิงซง “ทำธุรกิจผลไม้ได้กำไรจริง ๆ เหรอ?”

จ้าวชิงซงเคี้ยวบาร์บีคิว “ทำอะไรก็ได้กำไรทั้งนั้น แต่ต้องดูที่ตัวเอง กำไรของธุรกิจผลไม้นายก็น่าจะรู้ว่ามันไม่เลวเลยใช่ไหมล่ะ? ขายผลไม้แบบนี้ไม่ต้องปลูกเอง แค่ไปรับซื้อในช่วงฤดูผลไม้ แล้วกลับมาขายส่งให้พ่อค้าคนกลาง หรือขายให้พ่อค้าแม่ค้าที่ขายผลไม้ก็ได้กำไรแล้ว”

“ตอนนี้นายหาหุ้นส่วนได้หรือยัง?”

“ยัง” จ้าวชิงซงเงยหน้าขึ้น “นายจะร่วมหุ้นด้วยไหมล่ะ?”

ชิวเฉิงหาวลังเลอยู่พักใหญ่ สุดท้ายก็ดื่มเบียร์ไปครึ่งแก้วแล้วตัดสินใจพูดว่า “ทำ!”

เขาเลยเป็นหุ้นส่วนคนแรกที่จ้าวชิงซงชวนมา

ก่อนหน้านี้ เย่เหลยช่วยขับรถบรรทุกส่งของที่บริษัทหลานไห่ตลอด แต่เป็นไปไม่ได้ที่เขาจะเป็นคนขับรถส่งของที่บริษัทหลานไห่ตลอดไป

อย่างแรกเลย ครอบครัวเขาคงไม่อนุญาต เหตุผลที่อยู่ที่บริษัทหลานไห่มาตลอด เพราะไม่มีอะไรทำ ก่อนหน้านี้ซ่งอี้เฉิงแนะนำให้ไปเป็นคนขับรถให้สวีจิ้งตานอยู่พักหนึ่ง จากนั้นจึงได้ทำงานที่บริษัทหลานไห่

ก่อนหน้านี้ ทางบ้านจะส่งเย่เหลยไปเรียนต่อต่างประเทศ เพื่อไปหาประสบการณ์ แต่เขาไม่อยากไป

ต่างประเทศมีอะไรดีกัน? เย่เหลยไม่ไปหรอก!

คุณชายคนนี้ไม่เคยลำบากมาก่อน เขายังจำได้ว่าตอนไปรับคนกลับมาจากสนามบิน แล้วเจอโจรปล้นระหว่างทาง เย่เหลยที่ไม่เคยเจอเหตุการณ์แบบนั้นมาก่อนยังตกใจแทบแย่

ตอนนี้บริษัทหลานไห่หาคนขับรถส่งของได้แล้ว เย่เหลยจึงไม่จำเป็นต้องขับรถที่บริษัทหลานไห่อีกต่อไป

เขาเลยกลับมาว่างงานอีกครั้ง

ลี่หรงไม่รู้ภูมิหลังครอบครัวของเย่เหลย แต่รู้ว่าเย่เหลยเป็นญาติกับซ่งอี้เฉิง เพียงแต่เย่เหลยอายุยังน้อย แต่เธอไม่คิดว่าคนที่มีภูมิหลังทางบ้านดีแบบนี้ จะทำตัวว่างงานแบบนี้ตลอดไปหรอก