ทะลุมิติมาช่วยสามี (ว่าที่เศรษฐี) ในยุค 70 - บทที่ 345 การขนส่งสินค้า

บทที่ 345 การขนส่งสินค้า

เมื่อออกจากบ้านของตั่วเอ๋อร์เชี่ยนแล้ว เหมิงปาเค่อได้พาลี่หรงและคนอื่น ๆ ไปอีกหลายที่ แต่ละที่ก็จะได้ขนแกะหรือขนแพะมาบ้าง

บางบ้านเพิ่งจะตัดขนแกะเสร็จแล้วกำลังจะเอาออกไปขาย โชคดีที่ลี่หรงไปทัน ส่วนบางบ้านที่ยังไม่ได้ตัดขนแกะ ลี่หรงเลยนัดวันที่จะไปรับเหมือนกับกรณีของตั่วเอ๋อร์เชี่ยน

เพราะว่าต้องไปรับขนแกะด้วยตัวเอง ลี่หรงจึงต้องอยู่ที่เอ้อเอ่อร์ตัวซือต่ออีกสักพัก เธอจึงโทรหาสวีจิ้งตานและเล่าเรื่องนี้ให้ฟัง

การรับซื้อขนแกะไม่ค่อยราบรื่นนัก เรียกได้ว่าเป็นอุปสรรคแรกของหลานไห่เลยทีเดียว

สวีจิ้งตานเคยทำธุรกิจมาก่อน ย่อมรู้ดีว่าการทำธุรกิจนั้นเป็นเรื่องยากที่จะไม่พบเจออุปสรรค เธอเข้าใจสถานการณ์ดี จึงบอกให้ลี่หรงดูแลตัวเองก่อน ถ้ารับซื้อขนแกะไม่ได้จริง ๆ ก็ให้กลับมา

วันรุ่งขึ้น เมื่อเหมิงปาเค่อมาถึง เขาหยิบเงินห้าสิบหยวนออกจากกระเป๋าแล้วให้ลี่หรงพร้อมกับพูดว่า “ตั่วเอ๋อร์เชี่ยนบอกว่าเธอไม่รับเงินของคุณ”

“นี่เป็นค่าอาหาร” เงินห้าสิบหยวนนั้น ลี่หรงตั้งใจวางไว้ใต้ชามข้าว คาดว่าตั่วเอ๋อร์เชี่ยนคงเห็นตอนเก็บโต๊ะ

ยิ่งไปกว่านั้น เหมิงปาเค่อยังย้ำกับเธอหลายครั้งเรื่องการจ่ายค่าอาหารไม่ใช่หรือ?

ลี่หรงมองเหมิงปาเค่อด้วยความสงสัย

ตอนนั้นเองที่ลี่หรงรู้ภูมิหลังของตั่วเอ๋อร์เชี่ยน เธอจึงเข้าใจว่าทำไมเหมิงปาเค่อถึงได้ย้ำนักย้ำหนาให้เธอจ่ายเงินค่าอาหาร เธอเลยตั้งใจจ่ายให้อีกฝ่ายเกินราคาด้วยซ้ำ

เมื่อรู้ว่าที่บ้านของตั่วเอ๋อร์เชี่ยนกำลังเลี้ยงแกะอยู่กว่าสามสิบตัว ลี่หรงเลยไม่รู้สึกเสียดายเงินห้าสิบหยวนที่จ่ายไป ถือซะว่าเป็นการมอบความปรารถนาดีให้กับลูกหลานของเหล่าทหารหาญที่คอยปกป้องเขตแดนอยู่แล้วกัน

เหมิงปาเค่อเกาหัวตัวเองเบา ๆ “ไม่ได้หรอก ถ้าตั่วเอ๋อร์เชี่ยนรู้ว่าคุณไม่รับ เธอต้องโกรธแน่…”

“รู้อย่างนี้แล้วจะทำไปทำไม?” ปัวอี๋กลอกตาไปมา

สุดท้ายลี่หรงก็ไม่ได้รับเงิน เหมิงปาเค่อเลยเอาไปหักกับค่าเช่ารถของพวกเธอบอกว่าจะคิดรวมกันไปเลย

หลายวันที่ผ่านมา เหมิงปาเค่อไม่ได้พาลี่หรงกับคนอื่น ๆ เที่ยวแบบเรื่อยเปื่อยอีก พอพวกลี่หรงจะออกไปข้างนอกก็รู้ว่าต้องเตรียมน้ำกับของกินติดตัวไปด้วย เผื่อเอาไว้กินรองท้อง

ไม่เช่นนั้นการหาอาหารระหว่างการเดินทางคงเป็นเรื่องยากแน่นอน!

รถไถติดเครื่องอีกครั้ง พวกลี่หรงเริ่มสนิทกับเหมิงปาเค่อมากขึ้นแล้ว

ปัวอี๋ผู้เสน่ห์หาเรื่องชาวบ้านก็เริ่มทำงาน เธอถามเหมิงปาเค่อว่า “นายชอบตั่วเอ๋อร์เชี่ยนใช่ไหม?”

เหมิงปาเค่อไม่ตอบคำถาม แต่ใบหูของเขากลับขึ้นสีแดงระเรื่อ บ่งบอกความในใจของเขาออกมา

ลี่หรงอมยิ้ม เหมิงปาเค่อกับตั่วเอ๋อร์เชี่ยนอายุใกล้เคียงกัน และทั้งคู่ก็ยังไม่มีใคร การชอบพอกกันถือเป็นเรื่องธรรมดา

ดูเหมือนหนุ่มสาวสองคนนี้ไม่ได้รีบร้อน เพราะไม่อย่างนั้น หากดูจากอายุของพวกเขาคงน่าจะแต่งงานกันไปแล้ว

ไม่นานก็ได้ยินเสียงเหมิงปาเค่อดังมาจากข้างหน้า คล้ายกับกำลังแสร้งโมโหด้วยความเขินอาย “อย่าพูดมั่วซั่วนะ!”

“เอาน่า ชอบก็บอกไปสิ ไม่เห็นต้องอายเลย ดูจากอายุพวกเธอก็น่าจะแต่งงานกันได้แล้ว หรือว่านายจะรอให้ตั่วเอ๋อร์เชี่ยนไปแต่งงานกับคนอื่น?”

หลี่ว์เส่าหวามองปัวอี๋อย่างครุ่นคิด

แต่ลี่หรงมีความคิดเหมือนกับปัวอี๋ “ใช่แล้ว ถ้าชอบก็ต้องพยายาม ไม่งั้นจะต้องมานั่งเสียใจทีหลัง”

“รออีกสองปีค่อยว่ากัน พ่อของเธอกับพี่ชายฉันก็เพิ่งจะจากไป…”

คำพูดตรงนี้ ไม่ใช่ว่าเขาไม่ได้เตรียมที่จะลงมือ เพียงแต่มีเหตุทำให้ต้องล่าช้าออกไปเท่านั้น

พออยู่ที่เอ้อเอ่อร์ตัวซือได้ราวสิบวัน พอคิดคำนวณดูแล้ว ปริมาณขนสัตว์ที่ได้มานั้นช่างน้อยนิดเหลือเกิน

วัตถุดิบที่ในอนาคตต่างใช้หน่วยตันในการคำนวณ แต่ตอนนี้ลี่หรงกลับเพิ่งได้ขนแพะแคชเมียร์มาแค่ร้อยยี่สิบกิโลกรัมและขนแกะราวสามร้อยหกสิบกิโลกรัม รวมกันแล้วยังไม่ถึงหนึ่งตันด้วยซ้ำ

ช่างน่าหนักใจจริง ๆ

ไม่รู้เหมือนกันว่าปีนี้จะยังผลิตเสื้อขนสัตว์ได้ราบรื่นหรือเปล่า

ขนสัตว์จำนวนมากขนาดนั้น พวกลี่หรงคงแบกกลับไปเองไม่ไหวหรอก ลี่หรงเลยลองไปติดต่อรถไฟขนสินค้าโดยเฉพาะ แต่พวกเขาต้องหาวิธีขนไปสถานีรถไฟกันเอง

จริงอยู่ว่ามีรถบรรทุกให้เลือกใช้เหมือนกัน แต่ราคาค่าเช่ามันแพง แถมลี่หรงยังกังวลว่าถ้าใช้รถบรรทุกส่วนตัววิ่งทางไกลแบบนี้ อาจจะถูกปล้นกลางทางได้

สุดท้ายเธอเลยเลือกใช้รถไฟ

ส่วนการขนไปสถานีรถไฟ พวกเขายังคงใช้รถแทรกเตอร์ของเหมิงปาเค่ออยู่เหมือนเดิม

ช่วงนี้เหมิงปาเค่อคอยช่วยงานมากมาย ลี่หรงจึงรู้สึกว่าสามสิบหยวนต่อวันที่จ่ายไปนั้นคุ้มค่าแล้ว

ปัวอี๋ช่วยอะไรตรงนี้ไม่ได้ ลี่หรงเลยให้เธอกลับไปก่อน เหลือไว้แค่หลี่ว์เส่าหวากับอู่เชา

รอจนทุกอย่างเรียบร้อย ลี่หรงถึงได้เตรียมตัวกลับเมืองหยาง

ก่อนวันเดินทางหนึ่งวัน ลี่หรงตั้งใจเชิญเหมิงปาเค่อออกมาเจอ

ตลอดระยะเวลาที่ลำบากลำบนตระเวนรับซื้อขนแกะทั่วเอ้อเอ่อร์ตัวซือ ทำให้ลี่หรงคิดได้ว่าต้องหาทางทำอะไรสักอย่าง ไม่งั้นทุกครั้งจะเหนื่อยแบบนี้ตลอด แล้วแบบนี้จะรับซื้อขนแกะได้สักกี่เที่ยวเชียว?

และการทำแบบนี้มันไร้ประสิทธิภาพเกินไป เพราะลี่หรงต้องมาเสียเวลากับเรื่องนี้ไม่รู้เท่าไหร่

ในเมื่อที่นี่ไม่มีโรงงานผลิตขนแกะหรือจุดรับซื้อ

แล้วทำไมตอนนี้ถึงมีไม่ได้ล่ะ?

หลังจากครุ่นคิดมาหลายคืน ลี่หรงเลยมีความคิดดี ๆ ขึ้นมา

แน่นอนว่า ก่อนหน้านี้เธอเคยบอกไปแล้วว่าไม่สามารถสร้างโรงงานที่นี่ด้วยตัวเองได้

ในยุคสมัยที่การติดต่อสื่อสารและการคมนาคมยังไม่เจริญเช่นนี้ การเดินทางจากเมืองหยางมาที่นี่นั้นแสนไกล เรื่องราวต่าง ๆ จึงยากที่จะดูแลได้ทั่วถึง

แต่เราสามารถชักชวนพวกเหมิงปาเค่อให้ทำแทนได้

ตลอดเวลาที่ผ่านมาที่ได้พบปะกับเหมิงปาเค่อ ลี่หรงรู้สึกว่าเขานิสัยดี มีความคิด และขยันขันแข็ง…

ลี่หรงจึงคิดจะลองถามดูว่าอีกฝ่ายมีความคิดเห็นอย่างไรบ้าง?

ลี่หรงไม่ได้คิดจะเข้าไปร่วมหุ้นด้วย แต่เธอสามารถร่วมมือกับพวกเขาได้

ถ้าหากว่าเหมิงปาเค่อยินดีเปิดจุดรับซื้อขนสัตว์ที่เอ้อเอ่อร์ตัวซือ ลี่หรงก็สามารถร่วมมือกับเขา คอยรับซื้อขนสัตว์ที่เหมิงปาเค่อได้มาอีกที

ที่พูดแบบนี้ก็เพราะว่าธุรกิจนี้ถ้าหากได้ลงมือทำแล้ว ไม่ต้องกังวลเลยว่าจะไม่มีเงินกำไร

โดยเฉพาะอย่างยิ่งอีกสองสามปีข้างหน้า ราคาขนสัตว์จะมีแนวโน้มพุ่งสูงขึ้น ถ้าหากลี่หรงจำไม่ผิด เหมือนจะเป็นประเทศญี่ปุ่นที่เข้ามาลงทุน แล้วรับซื้อขนสัตว์ในราคาสูง

ราคาแพะเพิ่มสูงขึ้นเรื่อย ๆ ทำให้คนบนทุ่งหญ้าเริ่มหันมาเลี้ยงแกะกันมากขึ้น…..

ทว่าสุดท้ายแล้วแกะกลับมีมากเกินไป กลายเป็นมากเกินความพอดี จนทำลายระบบนิเวศของทุ่งหญ้า…

ลี่หรงไม่ต้องการให้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น

เมื่อได้ฟังความคิดของลี่หรง สีหน้าของเหมิงปาเค่อเต็มไปด้วยความตกใจ “เธออยากให้ฉันสร้างโรงงานงั้นเหรอ?”

เขาส่ายหน้าเป็นเชิงปฏิเสธ “ไม่ได้ ฉันไม่ทำหรอก นั่นมันเป็นเรื่องของพวกนายทุนใหญ่ทั้งหลาย ตั่วเอ๋อร์เชี่ยนบอกว่าถ้าฉันไปทำธุรกิจแบบนั้น สุดท้ายต้องโดนหลอกขายเป็นทาสแน่ ๆ ไม่เอา ๆ ไม่ทำเด็ดขาด!”

“ฉันว่าเธอก็ฉลาดใช่ย่อยนะ” ลี่หรงพูดถึงเรื่องที่เหมิงปาเค่อต่อรองราคาตอนแรก

ตอนนั้นเหมิงปาเค่อไม่ได้เรียกราคาสามสิบตั้งแต่แรก แต่เรียกตั้งห้าสิบ หลังจากต่อรองกับลี่หรงแล้วถึงได้ตกลงกันที่สามสิบ

อีกทั้งเหมิงปาเค่อยังพาพวกเธอวิ่งวุ่นโดยไม่ได้เตือนให้เอาของกินไปด้วย ถึงเขาจะบอกว่าไม่ได้คิดอะไร แต่ลี่หรงไม่เชื่อหรอก

เหมิงปาเค่อยังไม่ยอมตกลง “แล้วถ้าขนสัตว์ที่รับซื้อมาขายไม่ออก แล้วจะทำยังไง?”

ลี่หรงบอกว่า “ขายให้ฉันก็ได้ คุณรับซื้อมาราคาเท่าไหร่ ฉันจะรับซื้อต่อเท่านั้นแหละ แต่ถ้ามีคนอื่นอยากซื้อด้วย คุณก็ตัดสินใจเองว่าจะขายให้ใคร”

เมื่อเห็นเขาเงียบไป ลี่หรงเลยถามว่า “คุณกังวลเรื่องอะไรอีกหรือเปล่า?”

การทำธุรกิจขนสัตว์ในท้องถิ่น ย่อมได้กำไรแน่นอน แต่อนาคตจะเป็นอย่างไรนั้น ลี่หรงนั้นรู้ดี แต่ไม่สะดวกที่จะบอกเหมิงปาเค่อ เดี๋ยวเขาจะหาว่าเธอเป็นบ้าเอา

ลี่หรงถอนหายใจเบา ๆ

“ที่เอ้อเอ่อร์ตัวซือก็มีโรงงานขนสัตว์ ทำไมคุณไม่ไปร่วมมือกับพวกเขาเล่า?” เหมิงปาเค่อจ้องมองลี่หรงอย่างระแวดระวัง

“ใช่ แต่ที่นี่ก็มีโรงงานเสื้อผ้าขนสัตว์เหมือนกัน ตอนนี้แกะบนทุ่งหญ้าน้อยเกินไป แค่เอามาทำเสื้อผ้าใช้เองยังไม่พอเลย”

จริง ๆ แล้วขนสัตว์สามารถเอามาทำของได้หลายอย่าง ทั้งเสื้อผ้า ผ้าห่ม… ขนสัตว์ในตอนนี้จึงอยู่ในสภาพที่เรียกได้ว่า ขาดตลาด!

ลี่หรงเป็นคนต่างถิ่นที่ต้องการแบ่งขนสัตว์ออกจากพวกเขา โอกาสสำเร็จมีน้อย ยิ่งไปกว่านั้น ลี่หรงเพิ่งมาอยู่ที่นี่ได้ไม่นานก็ไปเยี่ยมชมโรงงานขนสัตว์มาสองสามแห่งแล้ว

ผลปรากฏคือถูกปฏิเสธทั้งหมด

ลี่หรงอยู่ที่เมืองหยาง ระยะทางไกลขนาดนั้น ถือเป็นคู่ค้าที่ไม่ค่อยน่าไว้ใจเท่าไหร่ แถมยังมีค่าขนส่งอีก ค่าใช้จ่ายสูงเกินไป ในเมื่อท้องถิ่นก็มีโรงงานเสื้อผ้าขนสัตว์ พวกเขาจึงเลือกที่จะร่วมงานกับคนในพื้นที่มากกว่า

หากต้นทุนต่ำ ธุรกิจก็ไปได้สวย

ใครจะไปลงทุนสูง ๆ ร่วมงานกับลี่หรงกัน?

เหมิงปาเค่อไม่ได้ตอบตกลงหรือปฏิเสธ เพียงแต่บอกว่า “ขอคิดดูก่อนแล้วกัน นี่ไม่ใช่เรื่องเล็ก ๆ…”

ลี่หรงจึงให้วิธีติดต่อกับเขาไว้ พร้อมย้ำอีกครั้งว่า เธอยินดีร่วมงานกับเหมิงปาเค่อมาก

แม้การขนส่งทางไกลจะมีค่าใช้จ่าย แต่ลี่หรงคิดว่ายังไงก็ถูกกว่าที่พวกเธอเสียค่าใช้จ่ายมากมายเพื่อมาที่นี่

เธอหวังว่าเหมิงปาเค่อจะตกลงทำธุรกิจขนสัตว์ในเร็ววันนี้