ทะลุมิติมาช่วยสามี (ว่าที่เศรษฐี) ในยุค 70 - บทที่ 395 หาคน

บทที่ 395 หาคน

ลี่หรงไม่พลาดสีหน้าผิดหวังที่วูบผ่านไปของเจนนี่ เธอยิ้มอย่างอ่อนโยน “นี่คือเสื้อผ้าของหลานไห่ค่ะ และยังมีแบรนด์ย่อยที่เราสร้างขึ้นเองชื่อลวี่สุ่ย ฉันรู้ว่าคุณอยากเห็นเสื้อผ้าที่ออกแบบแล้ว แต่ขอโทษด้วยนะคะคุณเจนนี่ ครั้งนี้ไม่มีการออกแบบเพิ่ม คุณยังเรื่องฝูหรงที่ฉันเคยบอกคุณได้ไหมคะ? มันคือแบรนด์ออกแบบต้นฉบับของฉันเอง”

เจนนี่พยักหน้า “แน่นอนว่าจำได้ ถ้าจำไม่ผิด ฝูหรงอยู่ที่เมืองหลวงใช่ไหมครับ?”

“ใช่ค่ะ” ลี่หรงเชิญเจนนี่ไปนั่งคุยที่มุมชาด้านข้าง เจนนี่รับคำเชิญด้วยความยินดี “คุณลี่ ผมมีเรื่องดี ๆ อยากแบ่งปันกับคุณสักหน่อย ในเดือนกุมภาพันธ์ แบรนด์ออกแบบของฉัน Jenny Lawrence ได้รับเชิญให้ไปร่วมงานแฟชั่นวีคที่มิลาน คอลเลคชั่นฤดูใบไม้ผลิและฤดูร้อน”

“โอ้!” ลี่หรงตกใจ “เยี่ยมมากเลยค่ะ!”

แต่เจนนี่กลับส่ายหน้า “ผมคิดว่าถ้าคุณเอาการออกแบบของคุณไปร่วมแฟชั่นวีคที่มิลาน คุณจะต้องเก่งกว่านักออกแบบหลายคนแน่ ๆ”

ลี่หรงยิ้ม “คุณชมฉันเกินไปแล้ว คุณเจนนี่ตั้งใจจะอยู่ที่นี่นานแค่ไหนคะ?”

“ครั้งนี้ผมมาเพื่อจะไปดูงานออกแบบของคุณที่เมืองหลวง”

ลี่หรงรู้สึกยินดีอย่างยิ่ง “อีกไม่กี่วันฉันจะกลับเมืองหลวง ถ้าคุณรอไม่ไหว คุณสามารถไปเที่ยวเมืองหลวงสักสองสามวันก่อนได้ หรือไม่ฉันจะให้คนในสตูดิโอต้อนรับคุณอย่างดีเลยค่ะ”

พูดตามตรง การที่เจนนี่จะไปดูงานออกแบบ แม้ลี่หรงจะไม่อยู่ในที่นั่น ก็ไม่ส่งผลกระทบอะไรอยู่แล้ว

ชุดสำเร็จรูปสิบกว่าชุดที่ไม่ได้วางขายในห้องโชว์ด้านหน้าของฝูหรง ล้วนเป็นงานออกแบบด้วยมือของลี่หรงเอง มีช่างภาพห้าหกคนอยู่ที่นั่น โดยให้พวกเขาเป็นผู้ดูแล ลี่หรงคิดว่าไม่น่าจะมีปัญหาอะไร

เจนนี่ “ฉันมีเวลามาก ช่วงนี้ฉันไปพบเพื่อนเก่าที่เมืองหยาง อาจจะกลับช้ากว่าที่คุณกลับเมืองหลวง”

เขาจะกลับช้าหรือไม่ ลี่หรงไม่รู้ แต่หวงเซิ่งหนานกลับมาช้ามาก เธอบอกว่าจะมาร่วมงานแสดง แต่จนกระทั่งงานจบก็ไม่ปรากฏตัว

ลี่หรงคิดว่าเธอคงมีธุระ ระหว่างนั้นไม่ว่าจะติดต่ออย่างไรก็ติดต่อไม่ได้ ตาขวาของลี่หรงกระตุกอยู่ตลอด สัญชาตญาณบอกว่าหวงเซิ่งหนานน่าจะมีปัญหาอะไรบางอย่าง

คนที่รู้จักลี่หรงและหวงเซิ่งหนาน มีผู้รับผิดชอบการสั่งชุดนักเรียนและเหอไฉซาน ซึ่งลี่หรงสนิทกับเหอไฉซานมากกว่า

สิ่งที่ลี่หรงไม่คาดคิดคือ เธอติดต่อเหอไฉซานไม่ได้เช่นกัน

ลี่หรงติดต่อฝ่ายขายของบริษัทเครื่องจักรเหอไฉซาน อีกฝ่ายบอกว่าเหอไฉซานกลับฮ่องกงตั้งแต่งานแสดงสินค้าเสร็จ แต่ยังไม่ถึงฮ่องกงเลย

ด้วยความร้อนใจ ลี่หรงจึงรีบไปฮ่องกงทันที

จ้าวชิงซงกลับมาจากร้านผลไม้แล้วไม่เห็นลี่หรง เขาจึงถามเสิ่นรั่วหนิงว่าลี่หรงไปไหน

เสิ่นรั่วหนิงตอบว่า “เธอไม่ได้บอกคุณเหรอ? เธอไปฮ่องกงแล้ว”

ช่วงนี้จ้าวชิงซงไปดูชาวสวนต่างถิ่น จึงไม่รู้เรื่องนี้ “เธอไปคนเดียวเหรอ? แล้วได้บอกไหมว่าไปทำอะไร?”

“เธอไปคนเดียวนะ เห็นบอกว่าจะไปหาเพื่อน”

ในยุคนี้ ฮ่องกงเต็มไปด้วยคนดีและคนเลว เธอจะไปที่นั่นคนเดียวเพื่ออะไร?

จ้าวชิงซงใจหายวาบ เขารีบไปหาซ่งอี้เฉิง ขอให้ช่วยจัดการเรื่องเอกสารเดินทางไปฮ่องกงทันที

แม้ว่าซ่งอี้เฉิงจะทำงานอยู่ที่สำนักงานอุตสาหกรรมและพาณิชย์ แต่ก็เป็นคนในระบบ การจัดการเอกสารจึงเสร็จอย่างรวดเร็ว

จ้าวชิงซงก้าวขึ้นเรือที่จะไปฮ่องกง แล้วนึกขึ้นได้ว่า เมื่อเขาไปถึงฮ่องกง เขาก็ไม่สามารถติดต่อลี่หรงได้อยู่ดี

ลี่หรงมาถึงก่อนเขาหนึ่งวันแล้ว จ้าวชิงซงตรงไปที่โรงแรมเหม่ยลี่หัว ซึ่งเป็นที่ที่พวกเขาเคยพักตอนมาฮ่องกงครั้งที่แล้ว เขาไม่รู้ว่าลี่หรงจะพักที่นั่นหรือไม่ จ้าวชิงซงตั้งใจว่าจะหาที่โรงแรมนี้ก่อน ถ้าอีกฝ่ายไม่อยู่ เขาก็จะหาต่อไป

เมื่อมาถึงเคาน์เตอร์โรงแรม จ้าวชิงซงถามว่าลี่หรงพักที่นี่หรือไม่ แต่พนักงานปฏิเสธที่จะเปิดเผยข้อมูลลูกค้า

จ้าวชิงซงจึงยัดเงินให้พนักงาน “ขอร้องละ นั่นคือภรรยาของผม ผมแค่อยากรู้ว่าเธอพักที่นี่หรือเปล่าเท่านั้น ไม่จำเป็นต้องรู้ว่าเธอพักห้องไหน”

เงินสามารถทำให้ผีผลักโม่ได้ พนักงานเคาน์เตอร์จะไม่ยอมรับได้อย่างไร? เขารับเงินแล้วตรวจสอบข้อมูล บอกจ้าวชิงซงว่ามีคนชื่อนี้พักอยู่จริง

จ้าวชิงซงถอนหายใจด้วยความโล่งอก เขาหาตู้โทรศัพท์ โทรหาหวงเซิ่งหนานก่อนแต่ไม่ติด โทรหาเหอไฉซานก็ไม่ติดเช่นกัน สุดท้ายจึงโทรกลับไปที่เมืองหยาง บอกสวีจิ้งตานว่าถ้าลี่หรงโทรไป ให้บอกเธอว่าเขาอยู่ที่โรงแรมเหม่ยลี่หัวเช่นกัน

พนักงานต้อนรับยังบอกจ้าวชิงซงว่า ลี่หรงออกไปข้างนอกตั้งแต่เช้าและยังไม่กลับมา

จ้าวชิงซงไม่ได้รอเฉย ๆ ที่โรงแรม เขาไม่รู้ที่อยู่ของหวงเซิ่งหนาน จึงขอรายชื่อโรงเรียนที่ร่วมมือกับหลานไห่จากสวีจิ้งตาน เขาวิ่งไปหลายโรงเรียนแต่ไม่สามารถรู้ที่อยู่บ้านของหวงเซิ่งหนานได้

ข้อมูลของหวงเซิ่งหนานถูกปกปิดอย่างแน่นหนา คนพวกนั้นไม่รู้ที่อยู่บ้านของเธอ เบอร์โทรศัพท์ที่ให้มาก็เป็นเบอร์ที่จ้าวชิงซงรู้อยู่แล้ว ไม่มีประโยชน์อะไรเลย

จนฟ้าเริ่มมืด จ้าวชิงซงกลับไปที่เหม่ยลี่หัวอีกครั้ง ลี่หรงก็ยังไม่กลับมา จ้าวชิงซงรอไม่ไหวจึงไปหาเซี่ยงหง

เซี่ยงหงเป็นนักธุรกิจ แต่ไม่ใช่เศรษฐีที่มีธุรกิจครอบคลุมทุกอย่าง เขาไม่สามารถติดต่อกับตระกูลทุนนิยมอย่างหวงเซิ่งหนานและเหอไฉซานได้ แต่เขารู้จักเหอไฉซานพอสมควร

“ได้ยินมาว่าเหอไฉซานถูกพี่น้องในครอบครัวบีบให้ออกไปทำธุรกิจ ได้ยินว่าหนีไปเมืองหยางแล้ว นายหาเขาทำไมหรือ?”

สีหน้าของจ้าวชิงซงไม่ค่อยดีนัก “ภรรยาของฉันมาฮ่องกง ตอนนี้ยังหาตัวเธอไม่เจอเลย”

“เหอไฉซานหลอกผู้หญิงของนายมาฮ่องกงหรือ?” เรื่องมีเมียน้อยที่ฮ่องกงนี้ถือเป็นเรื่องปกติ คนพวกนั้นไม่จำเป็นต้องมีจิตสำนึกทางศีลธรรมอะไร

ดังนั้น เซี่ยงหงจึงคิดว่าลี่หรงทิ้งจ้าวชิงซงแล้วตามใครบางคนมาฮ่องกง

จ้าวชิงซงมองเซี่ยงหงอย่างจนปัญญา “พูดอะไรของนาย? ภรรยาของผมมาที่นี่เพื่อหาเพื่อนของเธอก็คือหวงเซิ่งหนานนั่นแหละ นายบอกว่าไม่รู้จักหวงเซิ่งหนาน ฉันถึงได้ถามถึงเหอไฉซานแทน”

เซี่ยงหงหัวเราะแห้ง ๆ พลางกล่าวว่า “อย่างนั้นหรอกเหรอ ฉันรู้ว่าบ้านของเหอไฉซานอยู่ที่ไหน พรุ่งนี้ฉันจะพาไปแล้วกัน”

“ไปตอนนี้เลย”

เมื่อไปถึงบ้านตระกูลเหอ ที่นั่นถูกปิดล้อมไปแล้ว มีตำรวจคอยเฝ้าระวัง รถของเซี่ยงหงไม่สามารถเข้าไปใกล้ได้ แค่ยี่สิบกว่าเมตรก็ถูกเล็งปืนใส่ และถูกสั่งให้หยุดรถแล้วกลับทันที

เซี่ยงหงมองไปทางจ้าวชิงซง คนหลังสีหน้าเคร่งเครียด พยักหน้าช้า ๆ “กลับกันเถอะ”

“ไปบ้านฉันก่อนไหม?” เซี่ยงหงถาม

“ไปเหม่ยลี่หัว”

จ้าวชิงซงไปเหม่ยลี่หัว ลี่หรงยังไม่กลับมา จ้าวชิงซงจึงเปิดห้องใหม่

จนถึงวันที่สาม ลี่หรงจึงปรากฏตัว จ้าวชิงซงร้อนใจจนแทบระเบิด เมื่อเห็นลี่หรงแวบแรก เขาเห็นว่าเธอดูเหนื่อยล้า เขาจึงตรวจสอบก่อนว่าลี่หรงไม่ได้รับบาดเจ็บใด ๆ แล้วอดไม่ได้ที่จะต่อว่าเธอว่าทำไมถึงมาฮ่องกงโดยไม่บอกเขา และหลายวันมานี้ก็ไม่โทรไปหาที่เมืองหยางเลย

ฟ้าดินเท่านั้นที่รู้ว่าจ้าวชิงซงผ่านวันเวลาเหล่านี้มาอย่างไร เขาสับสนวุ่นวายในการตามหาคน จ้าวชิงซงอดคิดไม่ได้ว่าลี่หรงอาจถูกจับตัวไปแล้ว!

ฮ่องกงแตกต่างจากแผ่นดินใหญ่ แม้จะบอกลี่ข่ายจือ มือของอีกฝ่ายก็ยากที่จะเอื้อมมาถึงที่นี่ได้ แม้จ้าวชิงซงจะตามหาจนปวดหัว แต่เขาก็ยังไม่ได้บอกทางตระกูลลี่

เสิ่นรั่วหนิงตระหนักถึงความผิดปกติ จึงไปหาสวีจิ้งตานและสืบข่าวของลี่หรงอยู่เช่นกัน สวีจิ้งตานอายุมากกว่าเสิ่นรั่วหนิง จึงกำชับอีกฝ่ายเป็นพิเศษว่าห้ามบอกเรื่องนี้แม้แต่ลี่รุ่ยจือก็ตาม

วันที่สามเป็นเวลาสุดท้ายที่จ้าวชิงซงกำหนดไว้ ถ้ายังหาลี่หรงไม่พบก็จะบอกลี่ข่ายจือ หากจำเป็น เขาจะขอความช่วยเหลือจากเสิ่นหย่วนเทา เพราะอีกฝ่ายทำงานอยู่ที่กระทรวงการต่างประเทศ ต้องมีวิธีการบางอย่างแน่นอน

…………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………..

2K19UG4B