ทะลุมิติมาช่วยสามี (ว่าที่เศรษฐี) ในยุค 70 - บทที่ 396 การซุ่มโจมตี

บทที่ 396 การซุ่มโจมตี

โชคดีที่วันที่สามได้พบคนแล้ว

จ้าวชิงซงต่อว่ายกใหญ่ สุดท้ายก็เตะถังขยะตรงระเบียงทางเดิน พร้อมกับสบถด้วยคำหยาบอีกสองสามคำ

แต่พอเขาเห็นลี่หรงยังคงมีท่าทางเหม่อลอย จ้าวชิงซงจึงจับไหล่เธอไว้แล้วถามว่า “เกิดอะไรขึ้น?”

ลี่หรงเม้มปาก ร้องไห้ต่อหน้าจ้าวชิงซงเป็นครั้งแรก เธอซบอกของเขา “เซิ่งหนาน… เซิ่งหนานเกือบจะจากฉันไปอีกแล้ว!”

มีคนเดินผ่านไปมาในระเบียงทางเดินเป็นระยะ การยืนอยู่ตรงนี้ไม่ใช่วิธีที่ดี จ้าวชิงซงจึงโอบลี่หรงเข้าไปในห้อง

เขาโอบกอดลี่หรงไว้ พร่ำจูบภรรยาที่เขาเกือบสูญเสียไป เมื่อลี่หรงสงบลง จ้าวชิงซงจึงถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล “เกิดอะไรขึ้นหรือครับ?”

ลี่หรงนั่งอยู่บนตักของจ้าวชิงซง แล้วเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นในช่วงไม่กี่วันนี้ เป็นเพราะตระกูลเหอเกิดเรื่อง ไม่แปลกที่จ้าวชิงซงเห็นบ้านตระกูลเหอถูกควบคุม แต่เดิมเรื่องไม่น่าจะลามไปถึงเหอไฉซาน หวงเซิ่งหนานและเหอไฉซานวางแผนจะกลับเมืองหยาง เพื่อเข้าร่วมงานแสดงสินค้า แต่ถูกกลุ่มอิทธิพลดักซุ่มโจมตีที่ท่าเรือ ซึ่งหวงเซิ่งหนานได้รับบาดเจ็บสาหัส

เมื่อลี่หรงตามหาพวกเขาเจอผ่านคนขับรถของเหอไฉซาน เหอไฉซานเสียมือไปข้างหนึ่ง แต่ฟื้นแล้ว ส่วนหวงเซิ่งหนานยังคงหมดสติ หลังจากนั้นต้องช่วยชีวิตอีกสี่ห้าครั้ง ลี่หรงไม่กล้าพักแม้แต่ครู่เดียว จนลืมโทรกลับไปที่เมืองหยาง

วันนี้หวงเซิ่งหนานเพิ่งจะพ้นจากอันตรายอย่างสมบูรณ์ ลี่หรงไม่ได้อาบน้ำมาสองสามวัน พอได้ผ่อนคลายก็นึกขึ้นได้ว่าวันนี้ต้องออกจากโรงแรมแล้ว เธอจึงกลับมาก่อน

ระหว่างทางเธอเจอกับจ้าวชิงซง ลี่หรงคิดว่าเป็นภาพหลอน แต่อีกฝ่ายกลับว่าเธออย่างรุนแรงทันที ลี่หรงจึงรู้ว่านั่นเป็นเรื่องจริง

ลี่หรงเครียดมาหลายวัน พอได้พูดก็เหมือนน้ำที่ถูกปล่อยออกจากเขื่อน

จ้าวชิงซงฟังจบก็ถอนหายใจ ปลอบโยนลี่หรงอยู่นาน หลังจากนั้นจึงพูดกับเธออย่างจริงจังว่า ครั้งหน้าห้ามหนีออกไปเงียบ ๆ แบบนี้เด็ดขาด ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ต้องส่งข้อความกลับบ้านด้วย…

จ้าวชิงซงพูดไปได้ครึ่งทาง พบว่าลี่หรงหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้

เขาจูบลี่หรง แล้วค่อย ๆ วางเธอลงบนเตียงอย่างระมัดระวัง พลางมองดูลี่หรงที่ซูบผอมลง หลังจากไม่ได้เจอกันหลายวัน จ้าวชิงซงรู้ว่าเธอไม่ได้กินอาหารดี ๆ เลย ขณะที่ลี่หรงหลับอยู่ เขาจึงตัดสินใจออกไปซื้ออาหารกลับมา

หลังจากจ้าวชิงซงซื้อของเสร็จ เขาอยู่ที่ชั้นล่างและส่งข้อความรายงานความปลอดภัยให้สวีจิ้งตานและคนอื่น ๆ ก่อน “ผมหาลี่หรงเจอแล้วครับ”

สวีจิ้งตานถอนหายใจอย่างโล่งอก “ไม่มีเรื่องอะไรใช่ไหม?”

“ไม่มีครับ” แต่คนที่มีปัญหาคือ หวงเซิ่งหนาน

จ้าวชิงซงพูดด้วยน้ำเสียงผ่อนคลาย สวีจิ้งตานจึงวางใจได้

เมื่อลี่หรงตื่นขึ้นมาก็เป็นเวลาบ่ายแก่แล้ว

จ้าวชิงซงปิดม่านไว้ ทำให้ลี่หรงไม่รู้ว่าตอนนี้เป็นเวลาใด รู้สึกเพียงว่าเธอเพิ่งตื่นจากความฝันอันยาวนาน

ศีรษะของเธอยังคงปวดอยู่บ้าง

จ้าวชิงซงสังเกตเห็นว่าเธอตื่นแล้ว จึงเปิดไฟในห้องน้ำก่อน ผ่านไปสองสามวินาที เขาจึงเปิดโคมไฟหัวเตียง แล้วช่วยพยุงเธอให้ลุกขึ้นนั่ง

ลี่หรงรู้สึกสดชื่นขึ้นมากหลังจากนอนหลับไป แต่ท้องของเธอหิว เธอจึงเรียกจ้าวชิงซง “ฉันหิวแล้วค่ะ”

จ้าวชิงซงซื้อขนมและของว่างมาไม่น้อย เขาบอกว่า “กินขนมสักสองสามชิ้นประทังท้องก่อนนะครับ เดี๋ยวเราจะออกไปกินข้าวกัน”

จ้าวชิงซงรู้ว่าลี่หรงชอบกินของหวาน เขาจึงซื้อชานมมาด้วย หลังจากลี่หรงได้กินไปบ้างแล้ว เธอรู้สึกมีแรงขึ้น และนึกขึ้นได้ว่าตัวเองไม่ได้อาบน้ำมาสองวันแล้ว

เธอรู้สึกเขินอายขึ้นมาเล็กน้อย จึงพูดเสียงเบาว่า “ฉันอยากอาบน้ำก่อนน่ะค่ะ”

จ้าวชิงซงพยักหน้า แล้วช่วยหาเสื้อผ้าให้ลี่หรง

ในขณะที่ลี่หรงนอนหลับ จ้าวชิงซงได้นำกุญแจห้องของเธอไป เพื่อไปจัดการข้าวของให้เธอ และช่วยเช็คเอาท์ออกจากห้องให้

ไม่เพียงแต่ลี่หรงที่ไม่ได้ดูแลตัวเองในช่วงไม่กี่วันนี้ แม้แต่จ้าวชิงซงก็หนวดเคราขึ้น จนดูทรุดโทรมยิ่งกว่าลี่หรงเสียอีก

ลี่หรงสังเกตเห็นสภาพของจ้าวชิงซงแล้ว เธอรู้สึกผิดมากที่คิดถึงแต่หวงเซิ่งหนาน จนลืมไปว่าจ้าวชิงซงจะเป็นห่วงเธอ

เธอจูบริมฝีปากที่แห้งผากของจ้าวชิงซงเบา ๆ “คุณก็ไปอาบน้ำสักหน่อยสิ”

จ้าวชิงซงหรี่ตา แล้วเข้าไปจูบลี่หรงอยู่นาน เคราของเขาโดนหน้าลี่หรงจนอีกฝ่ายต้องขอร้องให้เขาหยุด จากนั้นเขาก็บีบแก้มของลี่หรง ก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำไป

เมื่อเขาออกมาก็ดูสะอาดสะอ้านขึ้นมาก

เมื่อมองดวงตาเป็นประกายของลี่หรง จ้าวชิงซงจึงสั่งสอนเธอไปสองสามประโยค

เพียงแค่สองวัน คางของลี่หรงเริ่มแหลมขึ้นแล้ว จ้าวชิงซงจึงพาเธอออกไปกินข้าวข้างนอก จากนั้นไปซื้อผลไม้และอาหารเสริมไปที่โรงพยาบาล

หวงเซิ่งหนานยังไม่ฟื้น แต่ได้ย้ายเข้าห้องพักผู้ป่วยทั่วไปแล้ว อยู่ห้องเดียวกับเหอไฉซาน

เหอไฉซานเห็นจ้าวชิงซง เขารู้สึกแปลกใจเล็กน้อย “คุณจ้าว?”

จ้าวชิงซงพยักหน้า มองแขนที่ขาดของเขาแวบหนึ่ง ไม่ได้ถามอะไรเพิ่ม แล้วนั่งลงข้าง ๆ

ลี่หรงมองดูหลังมือของหวงเซิ่งหนาน ไม่รู้ว่าช่วงหลายวันนี้แขวนอะไรไว้มากมาย หลังมือของอีกฝ่ายจึงเต็มไปด้วยรอยช้ำสีม่วงคล้ำ

ผมหยักศกลอนใหญ่เดิมถูกโกนออกไปหมดแล้ว บนศีรษะมีผ้าพันแผลปิดทับด้วยตาข่ายสีขาว บนใบหน้ามีรอยช้ำสีม่วงคล้ำ ได้ยินว่าตอนนั้นโดนยิง ตรงบริเวณหน้าอกพอดี

ในห้องมีผู้ชายอยู่ ลี่หรงขึงไม่ได้แง้มดู

เพียงแค่มองดูสภาพของหวงเซิ่งหนาน ลี่หรงก็รู้ว่าเธอบาดเจ็บสาหัสมาก

ลี่หรงนั่งอยู่สักพัก จึงหันไปทางเหอไฉซาน “คุณเหอ ฉันอยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ เซิ่งหนาน…”

เหอไฉซานยังคงใช้คำอธิบายเดิมที่เคยบอกกับลี่หรง คือเรื่องการซุ่มโจมตีของศัตรู

ลี่หรงมองเหอไฉซานด้วยสายตาตำหนิ “มันเป็นเรื่องของตระกูลเหอของพวกคุณ ถ้าเซิ่งหนานไม่ไปฮ่องกงกับคุณ เธอคงไม่เป็นแบบนี้”

เหอไฉซานได้ยินน้ำเสียงตำหนิในคำพูดของเธอ หากเป็นคนอื่นพูดแบบนี้กับเขา เหอไฉซานจะไม่สนใจว่าคุณมีเหตุผลหรือไม่ เขาจะไล่คุณออกไปทันที

แต่ลี่หรงเป็นคนที่หวงเซิ่งหนานให้ความสำคัญมาก แม้ว่าเหอไฉซานจะไม่รู้ว่าความสัมพันธ์ของพวกเธอพัฒนาไปได้ดีขนาดนั้นได้อย่างไร แต่เขารู้ดีว่าไม่ควรทำให้ลี่หรงไม่พอใจ

เขารู้สึกผิดอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

ลี่หรงกลับมานั่งข้างหวงเซิ่งหนานอย่างหมดอาลัยตายอยาก ไม่ว่าเหอไฉซานจะพูดอะไร ตอนนี้เรื่องมันเกิดขึ้นแล้ว ลี่หรงก็ทำอะไรไม่ได้

เธอรู้สึกแค่ว่าคนอื่นมาแก้แค้นเหอไฉซาน แต่หวงเซิ่งหนานกลับถูกลากเข้ามาเกี่ยวข้องอย่างไม่รู้อีโหน่อีเหน่

เธอแค่หวังว่าหวงเซิ่งหนานจะรีบตื่นขึ้นมาในเร็ววัน

ระหว่างนั้นพยาบาลมาถอดเข็มน้ำเกลือออก ลี่หรงจึงถามพยาบาลว่า “เธอจะฟื้นเมื่อไหร่คะ?”

“อีกสักพักค่ะ โดยทั่วไปพอออกจากห้องไอซียู วันรุ่งขึ้นก็จะฟื้นแล้วค่ะ”

ลี่หรงเพิ่งนึกถึงบางสิ่งที่ไม่ถูกต้องขึ้นมาได้ เธอจึงถามเหอไฉซานว่า “ทำไมจนถึงตอนนี้ยังไม่เห็นครอบครัวของเซิ่งหนาน พวกเขาไม่รู้เรื่องหรือ?”

เหอไฉซาน หยุดชั่วครู่แล้วตอบ “เราไม่ได้บอกพวกเขา”

ลี่หรงขมวดคิ้ว เธอจำได้ว่าเซิ่งหนานเคยบอกเธอว่าพ่อแม่ในโลกนี้ก็ไม่เลวร้าย เธอไม่รู้ว่าควรจะแจ้งครอบครัวของเธอดีหรือไม่

ลี่หรงถาม “คุณติดต่อครอบครัวของเธอได้ไหม?”

เหอไฉซานตอบหลังจากผ่านไปสักพัก “ยังไม่ต้องติดต่อตอนนี้ ถ้าแม่ของเธอเห็นเธอในสภาพนี้คงร้องไห้ตาย รอให้เธอตื่นก่อนแล้วค่อยว่ากัน”

ช่วงเวลาหลังสองทุ่มเล็กน้อย หวงเซิ่งหนานเพิ่งจะตื่นขึ้นมา หากเธอไม่ตื่นเสียที พยาบาลคงจะต้องให้น้ำเกลือเธออีกครั้ง