ทะลุมิติมาช่วยสามี (ว่าที่เศรษฐี) ในยุค 70 - บทที่ 465 วอเตอร์ลู

บทที่ 465 วอเตอร์ลู

ปีที่แล้วได้รับเงินปันผลเกือบสามล้าน แต่ปีนี้พอลี่หรงกลับมาจากมิลาน นิตยสารก็ได้วางจำหน่ายแล้ว แม้ลี่หรงไม่ได้ไปสอบถามยอดขาย แต่ในใจคาดการณ์ว่าอย่างน้อยต้องได้สองล้านแน่ ๆ

แต่นี่แค่แปดแสน! ลี่หรงอดคิดในแง่ร้ายไม่ได้ เธอจึงไปหาซินอวี่ที่นิตยสารแฟชั่น เมื่ออีกฝ่ายเห็นลี่หรง สีหน้าของซินอวี่ดูอึดอัดอย่างปิดไม่มิด ทำให้ลี่หรงหรี่ตามองอีกฝ่าย

“คุณลี่” ซินอวี่เรียกพลางลุกขึ้นยืน เธอเดินอ้อมโต๊ะทำงาน แล้วเชิญลี่หรงให้นั่งลง แล้วถอนหายใจเบา ๆ “ฉันรู้ว่าคุณต้องมา เป็นเรื่องส่วนแบ่งใช่ไหมคะ?”

เมื่ออีกฝ่ายไม่มีท่าทีอ้อมค้อม ลี่หรงจึงพูดตรง ๆ “ใช่ค่ะ แปดแสนนี่… พิมพ์ผิดหรือเปล่าคะ?”

ซินอวี่ลังเลเล็กน้อย ไม่กล้ามองลี่หรง “ไม่ได้พิมพ์ผิดค่ะ หัวหน้าเป็นคนคำนวณ ส่วนฝ่ายการเงินก็เป็นคนโอน ฉันไปตรวจสอบยอดขายแล้ว ไม่มีอะไรผิดพลาด”

ลี่หรงมองเธอนิ่ง ๆ ซินอวี่จึงพูดต่อ “ทางนิตยสารแฟชั่นได้จัดประชุมภายในแล้วสรุปได้ว่าปีนี้การตลาดไม่ค่อยดี มีสตูดิโอออกแบบบางแห่งลอกเลียนแบบ ไปร่วมมือกับบริษัทอื่นทำนิตยสาร รวมถึงนิตยสารที่สตูดิโอโบตั๋นทำออกมาด้วย เค้กก้อนเท่าเดิม แต่ถูกคนอื่นแบ่งไป ส่วนที่เหลือมาถึงปากเราก็เลยน้อยลงน่ะค่ะ”

ลี่หรงไม่เชื่อคำโกหกของเธอหรอก หากมีคนเลียนแบบ ลี่หรงเข้าใจได้ แต่คงไม่ถึงขั้นถูกแย่งธุรกิจไปแบบนี้หรอกใช่ไหม? ยิ่งไปกว่านั้น ลี่หรงไม่เคยได้ยินว่านิตยสารร่วมแบรนด์ของสตูดิโอไหนขายดีเลยด้วยซ้ำ!

ลี่หรงสูญเสียรายได้หลายล้านไปอย่างไม่มีเหตุผล ถ้าเป็นเพราะยอดขายไม่ดีจริง ๆ ก็ช่างเถอะ แต่ดูจากท่าทางของซินอวี่แล้ว เธอพอจะเดาได้ว่า ต้องมีเรื่องอะไรซ่อนอยู่แน่นอน!

ลี่หรงกำลังจะถามอะไรบางอย่าง แต่เสียงเคาะประตูกลับดังขึ้นเสียก่อน

แต่ผู้ที่เคาะประตูไม่รอให้ซินอวี่ตอบ เธอก็เดินเข้ามาทันที

ลี่หรงและซินอวี่หันไปมองพร้อมกัน เห็นผู้หญิงคนหนึ่งอุ้มเอกสารมา พร้อมกับชายพุงพลุ้ยหัวล้านคนหนึ่ง

ซินอวี่ลุกขึ้นแนะนำ “นี่คือหัวหน้าฟู่ เป็นหัวหน้านิตยสารแฟชั่นค่ะ ส่วนนี่คือคุณลี่หรง ผู้ก่อตั้งสตูดิโอฝูหรงค่ะ”

“สวัสดีครับคุณลี่” หัวหน้าฟู่เดินเข้ามา หัวเราะฮ่า ๆ พลางยื่นมือจะจับมือกับลี่หรง ลี่หรงมองเขาด้วยความขยะแขยง แล้วรีบจับมือกับเขาด้วยความรวดเร็ว พลางพยักหน้าอย่างสุภาพ “สวัสดีค่ะหัวหน้าฟู่”

ผู้หญิงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ คือหลัวเหม่ยเฟิง คู่แข่งของซินอวี่ ซินอวี่ไม่ได้แนะนำเธอ แต่เธอก็ทักลี่หรงเช่นกัน “สวัสดีค่ะคุณลี่ พอได้ยินจากแผนกต้อนรับว่าคุณมา ฉันกับหัวหน้าเลยรีบมาทันที พอดีว่ายอดขายในไตรมาสนี้ไม่ค่อยดี หัวหน้าฟู่กลัวว่าซินอวี่จะอธิบายไม่ชัดเจน เลยเอาสมุดบัญชีมาด้วยค่ะ”

เธอยิ้มแล้ววางเอกสารหลายปึกลงบนโต๊ะ “คุณลองดูสิคะ”

ลี่หรงชำเลืองมองเอกสารแต่ไม่ตั้งใจจะดูนัก เพราะถึงดูไปก็ไม่มีประโยชน์ สิ่งที่นำมาให้เธอดูคงไม่มีปัญหาอะไรแน่

หัวหน้าฟู่ยิ้มแย้ม “คุณลี่ คุณไม่ได้ทำธุรกิจนี้คงไม่รู้ ปีนี้สถานการณ์ไม่ค่อยดี พวกเราก็อยากทำเงินก้อนใหญ่เหมือนกัน แต่ทำอะไรไม่ได้เลย คุณลองดูสมุดบัญชีสักหน่อยไหมครับ”

ลี่หรงมองซินอวี่แวบหนึ่ง แต่อีกฝ่ายกลับหลบสายตา ลี่หรงเคยติดต่อกับเธอมาหลายครั้ง แต่นี่เป็นครั้งแรกที่ซินอวี่เป็นแบบนี้ อย่างที่เขาว่ากันว่าเรื่องผิดปกติย่อมมีเบื้องหลัง ลี่หรงยิ่งมั่นใจว่าต้องมีอะไรซ่อนอยู่แน่

ส่วนเบื้องหลังนั้นคืออะไร คงไม่พ้นเรื่องที่ไม่อยากให้ส่วนแบ่งแก่ลี่หรง และการทำบัญชีเท็จขึ้นมาแน่นอน!

ลี่หรงรู้สึกผิดหวังและโกรธมาก เธอต้องเผชิญหน้ากับสามคนในนิตยสารแฟชั่นที่เธอไม่มีทางสู้ได้ เธอกลั้นความโกรธไว้แล้วพูดว่า “ไม่ต้องดูแล้วค่ะ ต่อไปพวกเราไม่จำเป็นต้องร่วมมือกันอีก”

พูดจบลี่หรงเตรียมตัวจะจากไป ชายคนหนึ่งกลับเดินตามหลังเธอมา “คุณลี่ มีอะไรนั่งลงคุยกันดี ๆ ได้นะครับ พวกเราร่วมงานกันมาหลายปีแล้ว อะไร ๆ ก็ปรับให้กันได้ทั้งนั้น”

ลี่หรงหยุดฝีเท้า “ได้ค่ะ คุณชดเชยให้ฉันสามล้าน ไม่ต้องเพิ่มขึ้นจากปีที่แล้วมากหรอก แค่ให้ใกล้เคียงกันก็พอ”

หัวหน้าฟู่อาศัยเล่ห์เหลี่ยมต่าง ๆ ทั้งปียังได้ไม่ถึงแสน แล้วจะไปหาเงินจำนวนมากขนาดนั้นมาชดเชยให้เธอได้ยังไง?

ถึงปีที่แล้วเขาทำกำไรได้มากหน่อย แต่เขาไม่ยอมเอาออกมาหรอก!

เขาทำหน้าเศร้า “ดูสิครับ คุณยังพูดด้วยความโกรธอยู่เลย ถ้าผมมีเงินขนาดนั้น ผมต้องชดเชยให้คุณแน่นอน งั้นเอาแบบนี้ดีไหมครับ คุณนั่งลงคุยกันดี ๆ ก่อน แล้วผมจะไปขออนุมัติ หาเงินมาให้คุณเป็นตัวเลขกลม ๆ สักหนึ่งล้านได้ไหมครับ?”

ลี่หรงแค่นหัวเราะ แล้วเดินจากไปทันที

พอกลับถึงบ้าน ลี่หรงยิ่งคิดยิ่งโกรธ ไม่รู้จะลงโทษนิตยสารแฟชั่น คู่ค้าที่ไร้คุณธรรมนี้อย่างไรดี

ร่วมมือกันแค่ไม่กี่ปีก็เผยธาตุแท้ออกมาแล้วหรือ!

ช่างน่ารังเกียจเกลียดเหลือเกิน!

ลี่หรงรู้สึกเสียดายแทนคนพวกนี้จริง ๆ ในขณะมูลค่าของฝูหรงยิ่งเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ แต่พวกเขากลับเลือกที่จะตัดความสัมพันธ์ด้วยการทำแบบนี้

ลี่หรงส่งคนไปสอบถามที่กรมสรรพากร เสียเวลาและแรงงานไปไม่น้อยกว่าจะสืบหาภาษีที่แฟชั่นจ่ายได้ ไม่ต้องพูดถึงว่ามีส่วนที่หลบเลี่ยงภาษีหรือไม่ แค่ดูจากยอดภาษีที่จ่ายในไตรมาสที่แล้วก็ไม่ยากที่จะคำนวณได้ว่าแฟชั่นมีรายรับอย่างน้อยกว่าสิบล้าน!

ไม่ว่าลี่หรงจะคิดอย่างไร เงินที่เธอควรได้รับไม่ใช่แค่แปดแสนแน่นอน!

เธอรู้ดีว่าตัวเองถูกหลอก แต่อีกฝ่ายมีสมุดบัญชีและจ่ายภาษีแล้ว ลี่หรงไม่มีทางเรียกร้องความยุติธรรมได้เลย

สถานการณ์แบบนี้ แม้แต่ในอนาคตก็ไม่สามารถฟ้องร้องได้

ถึงแม้อีกฝ่ายจะทำกำไรได้หลายสิบล้านในไตรมาสที่แล้ว ลี่หรงก็ไม่สามารถพิสูจน์ได้ว่าทั้งหมดนั้นมาจากยอดขายของนิตยสารฝูหรงที่ร่วมมือกัน เพราะสำนักพิมพ์ของพวกเขาไม่ได้ขายแค่นิตยสารเดียว

การที่แฟชั่นสามารถนำสมุดบัญชีมาให้ลี่หรงดูได้ แสดงว่าพวกเขาเตรียมพร้อมมาแล้ว เมื่อมีสมุดบัญชีอยู่ตรงนั้น จะมีอะไรมาโต้แย้งพวกเขาได้อีกล่ะ?

ลี่หรงรู้ดีว่าพวกเขาตั้งใจทำแบบนี้ แต่เธอยังนึกไม่ออกจริง ๆ ว่าจะโต้กลับอย่างไรดี?

ยิ่งคิดยิ่งหงุดหงิด เธอจึงตัดสินใจไปหาหวงเซิ่งหนาน

พอหวงเซิ่งหนานได้ยินก็เข้าใจทันที “นิตยสารแฟชั่นกำลังเล่นตุกติกกับเธอนี่เอง เหอะ! ช่างโลภมากจริง ๆ คราวหน้าอย่าไปร่วมงานกับพวกเขาอีกเลย!”

แน่นอนว่าลี่หรงจะไม่ร่วมงานกับพวกเขาอีก แต่เธอยังอดโมโหไม่ได้ “ฉันต้องเสียเงินไปเปล่า ๆ ตั้งหลายล้าน!”

นี่น่าจะเป็นความล้มเหลวครั้งใหญ่ที่สุดในประวัติการทำธุรกิจของลี่หรง

ลี่หรงหงุดหงิดอยู่หลายวัน ช่วงนี้จ้าวชิงซงก็วิ่งวุ่นอยู่ระหว่างจงเหอกับไซต์งานก่อสร้าง

สบู่ที่จงเหอพัฒนาเริ่มวางจำหน่ายแล้ว แต่เดิมมีผลิตภัณฑ์หลายอย่าง ทั้งน้ำยาล้างจานและสบู่ซักผ้า สบู่ก้อนมีสองแบบ แต่ล้วนเป็นแบบธรรมดา

จงเหอทำโฆษณาโดยเฉพาะสำหรับน้ำยาล้างจาน ส่วนผลิตภัณฑ์อื่น ๆ ยังไม่ได้วางแผนจะทำโฆษณา หนึ่งเพราะโฆษณาต้องใช้เงิน สองคือ จ้าวชิงซงคิดว่าการโฆษณาเพียงผลิตภัณฑ์เดียวก็สามารถสร้างชื่อเสียงให้จงเหอได้ ซึ่งจะช่วยกระตุ้นยอดขายผลิตภัณฑ์อื่น ๆ ไปด้วย

จนถึงตอนนี้ หลังจากเฟยหนิงวิจัยและพัฒนาอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย สบู่อาบน้ำก็มีหลายแบบมากขึ้น มีการเพิ่มกลิ่นดอกไม้และผลไม้หลากหลายชนิด

นี่เป็นสิ่งที่คุ้มค่าจะทำโฆษณา น้ำยาล้างจานของจงเหอทำโฆษณามานานแล้ว ผู้คนเริ่มรู้จักมากขึ้น ถึงเวลาที่ควรเปลี่ยนไปโฆษณาผลิตภัณฑ์ใหม่แล้ว

ในขณะที่จ้าวชิงซงกำลังยุ่งกับการส่งเสริมการขายนี้ เขายังต้องวิ่งไปที่ไซต์งานก่อสร้างพร้อมกับเหอไฉซาน เพื่อดูแบบแปลนที่จะสร้างบ้านเดี่ยว พวกเขาจำเป็นต้องวางแผนตำแหน่งและจำนวนของบ้าน ระยะห่าง รวมถึงแผนผังการก่อสร้างด้วย