ทะลุมิติมาช่วยสามี (ว่าที่เศรษฐี) ในยุค 70 - บทที่ 466 สำนักพิมพ์นิตยสาร

บทที่ 466 สำนักพิมพ์นิตยสาร

จ้าวชิงซงยุ่งกว่าลี่หรงเสียอีก ช่วงนี้เขามักจะกลับบ้านดึกและตื่นไปบริษัทตั้งแต่เช้าตรู่

ลี่หรงบอกหวงเซิ่งหนานว่า เธอไม่ได้ตั้งใจให้จ้าวชิงซงต้องมาวุ่นวายด้วย เพราะไม่ว่าจะทำยังไงก็เอาเงินคืนไม่ได้อยู่แล้ว

พอจ้าวชิงซงรู้เรื่องในภายหลัง แม้ลี่หรงจะไม่พอใจนัก แต่เธอก็ต้องยอมรับผลที่เกิดขึ้น เธอตั้งใจอย่างแน่วแน่ว่าปีหน้าจะร่วมมือกับนิตยสารอื่น เพื่อตบหน้านิตยสารแฟชั่นให้หนำใจ!

นิตยสารแฟชั่นเป็นนิตยสารเอกชนที่ทำได้ค่อนข้างดีในประเทศ แต่การดำเนินการครั้งนี้ช่างเลวร้ายเหลือเกิน

สิ่งที่ทำให้ลี่หรงรู้สึกอึดอัดใจจนพูดไม่ออกคือ ถ้าเปลี่ยนไปร่วมมือกับบริษัทอื่น เมื่อเวลาผ่านไป พวกเขาจะมาทำแบบนี้กับเธออีกหรือเปล่า?

แต่จะให้ลี่หรงเลิกทำนิตยสารคงไม่ได้ เพราะนอกจากจะได้เงินแล้ว ยังถือเป็นการโฆษณาอีกรูปแบบด้วย

หวงเซิ่งหนานไม่ต้องไปที่ไซต์งานด้วย เลยมีเวลาอยู่กับลี่หรงตลอด

เธอนึกถึงเรื่องนิตยสาร “ทำไมพวกเราไม่ทำสำนักพิมพ์นิตยสารเองล่ะ? นิตยสารแฟชั่น สถาปัตยกรรมศิลป์ และข่าวบันเทิงแบบในอนาคต”

หวงเซิ่งหนานมีเงินทุนหลายร้อยล้านในมือ การจะเปิดสำนักพิมพ์นิตยสารไม่ใช่เรื่องยาก

เธอยอมรับว่าตัวเองมีความคิดที่จะทุ่มเงินเพื่อลี่หรง เธอไม่มีธุรกิจของตัวเองในแผ่นดินใหญ่อยู่แล้ว เลยคิดจะเปิดสำนักพิมพ์นิตยสารเล่น ๆ

ลี่หรงรู้สึกซาบซึ้งจนพูดไม่ออก หากเป็นสำนักพิมพ์นิตยสารที่หวงเซิ่งหนานเปิด ลี่หรงไม่เพียงแต่ไม่ต้องกลัวถูกกลั่นแกล้ง แต่ยังถือว่าสำนักพิมพ์นิตยสารเป็นของตัวเอง และร่วมลงทุนได้อีกด้วย!

บริษัทในมือของเธอก็จะมีมากขึ้น!

ลี่หรงน้ำตาคลอด้วยความปลาบปลื้ม นี่คือความรู้สึกของการเกาะขาเศรษฐินีใช่ไหม?

หวงเซิ่งหนานบอกเหอไฉซานเพียงคำเดียว แน่นอนว่าเขาต้องสนับสนุนแน่นอน หรือถ้าเขาจะไม่สนับสนุน หวงเซิ่งหนานก็มีเงินของตัวเองอยู่แล้ว

ในเดือนนั้นพวกเธอเลยหาที่ จดทะเบียนด้วยเงินทุนต่างชาติ ซึ่งจะมีความสะดวกมากมาย ส่วนลี่หรงก็ลงทุนไปหลายแสนหยวนเช่นกัน

สำนักพิมพ์นิตยสารชื่อ ‘รุ่ยสือ’

นิตยสารรุ่ยสือแตกต่างจากนิตยสารแฟชั่น โดยเฉพาะเนื้อหาที่แตกต่างกัน รุ่ยสือครอบคลุมเรื่องเสื้อผ้าและสถาปัตยกรรมที่หวงเซิ่งหนานเคยพูดถึงก่อนหน้านี้ บางทีในอนาคตอาจจะมีเรื่องอื่น ๆ เพิ่มเติมด้วย

แต่แฟชั่นยังคงมุ่งเน้นการออกแบบแฟชั่นเป็นหลัก

รุ่ยสือทั้งหมดอยู่ภายใต้การดูแลของหวงเซิ่งหนาน ลี่หรงไม่จำเป็นต้องออกหน้า

ในเมืองหลวงมีสำนักพิมพ์นิตยสารใหม่เปิดขึ้นมากมาย ไม่มีใครสนใจมากนัก สำนักพิมพ์นิตยสารขนาดใหญ่อย่างแฟชั่นยิ่งไม่ให้ความสนใจกับรุ่ยสือเลย

รุ่ยสือเปิดกิจการโดยไม่ได้ทำการตลาด และเปิดอย่างเงียบ ๆ

เมื่อเปิดกิจการแล้วก็ต้องทำอะไรสักอย่าง ไม่ใช่แค่เปิดมาให้คนดูเฉย ๆ หวงเซิ่งหนานเลยเรับบรรณาธิการมาสองสามคน จัดประชุมไปหลายครั้ง ก็ยังคิดไม่ออกว่าจะทำเนื้อหาอะไรในนิตยสารฉบับแรกดี

“ทำเรื่องแฟชั่นสิ!” ลี่หรงเสนอ “พวกเราไปมิลานมาไม่ใช่เหรอ? พวกเราเข้าใจสถานการณ์หน้างานดี เราสามารถทำเรื่องการวิจารณ์สัปดาห์แฟชั่นได้”

หวงเซิ่งหนานคิดว่าได้ แต่ “พวกเราไม่มีรูปถ่ายจากงานสัปดาห์แฟชั่นนี่?”

“นั่นไม่ยากหรอก” ลี่หรงยังมีช่องทางรวบรวมภาพจากงานส่วนใหญ่มาได้

นอกจากภาพเหล่านี้ ลี่หรงและหวงเซิ่งหนานก็นำเสื้อผ้าที่สั่งจากสัปดาห์แฟชั่นมาใช้ด้วย

ลี่หรงให้ว่านซู และคนอื่น ๆ สวมใส่ไปเดินบนถนนในเมืองหลวง สร้างสรรค์ภาพบุคคลธรรมดาในสภาพแวดล้อมต่าง ๆ เช่น การเดินเที่ยว ทานอาหาร เพื่อแสดงผลลัพธ์ของการสวมใส่

สิ่งนี้สามารถทำให้ผู้อ่านนิตยสารเข้าถึงได้ดี

นิตยสารฉบับนี้เป็นความคิดของลี่หรง แต่แน่นอนว่ามันเคยมีมาก่อนในอนาคต ลี่หรงเพียงแค่นึกถึงมันและนำมาใช้ในตอนนี้เท่านั้น

ตอนแรกที่ออกไปขายไม่ได้ดีเป็นพิเศษ ลี่หรงจึงใช้วิธีเก่า เริ่มลงโฆษณาและยังนำนิตยสารไปวางที่ฝูหรง ให้ลูกค้าได้อ่านก่อน

นิตยสารเล่มนี้มียอดขายไม่ดีอย่างที่คาดไว้ หลังจากวางจำหน่ายได้หนึ่งเดือนก็ยังไม่มีอะไรดีขึ้น

ลี่หรงตัดสินใจเปลี่ยนหน้าปกทันที โดยเชิญติงหลานมาถ่ายโปสเตอร์เป็นหน้าปกโฆษณา

ในช่วงไม่กี่ปีมานี้ ติงหลานมีชื่อเสียงมากขึ้นเรื่อย ๆ ค่าโฆษณาก็เพิ่มขึ้นไม่น้อย ได้ยินว่าเธอได้รับรางวัลอะไรสักอย่าง ทำให้ค่าตัวของเธอพุ่งสูงขึ้น

เนื่องจากมาสั่งตัดชุดส่วนตัวที่ฝูหรงบ่อย ๆ และอ่านนิตยสารด้วย ความนิยมในแวดวงด้านแฟชั่นของติงหลานจึงดีขึ้นเรื่อย ๆ

ในบรรดาบุคคลสาธารณะ การแต่งตัวและการแต่งหน้าของติงหลานกลายเป็นกระแสนิยมของประชาชนอยู่ช่วงหนึ่ง

ลี่หรงจึงใช้เงินไม่น้อยเพื่อเชิญติงหลานมาถ่ายปกนิตยสาร โดยไม่เปลี่ยนเนื้อหาด้านใน เมื่อตีพิมพ์อีกครั้งยอดขายพุ่งสูงขึ้นอย่างบ้าคลั่ง ทำให้สำนักพิมพ์นิตยสารต่าง ๆ รู้สึกเหมือนกำลังเผชิญหน้ากับศัตรูตัวฉกาจ

นิตยสารแฟชั่นก็สังเกตเห็นรุ่ยสือเช่นกัน ซินอวี่รู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง ในการประชุมผู้บริหาร เธอพูดเรื่องนี้ขึ้นมาว่า “รุ่ยสือมาแรงมาก พวกเขามีภูมิหลังอะไรกันแน่ สำนักพิมพ์นิตยสารเล็ก ๆ ที่เพิ่งก่อตั้งจะมีเงินจ้างดาราดังได้อย่างไร?”

หลัวเหม่ยเฟิงนั่งมองเล็บตัวเองไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้น แล้วพูดอย่างเยาะเย้ยว่า “ก็แค่สำนักพิมพ์นิตยสารเล็ก ๆ จะมีภูมิหลังอะไรได้?”

ตอนที่ลี่หรงเพิ่งร่วมมือกับนิตยสารแฟชั่น นิตยสารแฟชั่นยังไม่รุ่งเรืองเหมือนตอนนี้ อาจกล่าวได้ว่าการร่วมแบรนด์กับฝูหรงเพียงหนึ่งฉบับก็ทำให้นิตยสารแฟชั่นเติบโตขึ้นเรื่อย ๆ

แต่นิตยสารแฟชั่นกลับหักหลัง ตอนนี้พวกเขาเติบโตขึ้นแล้วไม่อยากให้ส่วนแบ่งลี่หรงอีกต่อไป

หลัวเหม่ยเฟิงและคนอื่น ๆ ที่ทำงานที่นิตยสารแฟชั่น ต่างมีทิฐิสูงขึ้นตามไปด้วย พวกเขามองข้ามสำนักพิมพ์นิตยสารเล็ก ๆ รอบข้างไปทั้งหมด

การจงใจทำบัญชีซ้อนเพื่อแบ่งเงินที่ลี่หรงควรได้รับออกมา เป็นความคิดของหลัวเหม่ยเฟิงและหัวหน้าฝู ไม่รู้ว่าพวกเขาไปพูดอะไร ผู้บริหารเบื้งบนถึงยอมรับได้?

ซินอวี่ถูกข่มขู่ ไม่สามารถลาออกจากงานได้ และยังเปลี่ยนความคิดของคนอื่น ๆ ไม่ได้เช่นกัน

หัวหน้าฝูโบกมือ “ไม่ต้องกังวลไปหรอก แค่สำนักพิมพ์นิตยสารเล็ก ๆ เท่านั้น เปิดตัวมาก็ไม่มีเสียงอะไร อย่างมากแค่บังเอิญขายดีไปหนึ่งฉบับ เพราะพวกเขาทุ่มเงินจ้างนักแสดงมาโฆษณาเท่านั้น”

ถ้าหวงเซิ่งหนานได้ยินคำพูดนี้ เธอคงจะบอกพวกเขาว่า เธอสามารถทุ่มเงินได้ทุกฉบับจริง ๆ แต่ตอนนี้ก็ไม่จำเป็นแล้ว

ตอนนี้รุ่ยสือฉบับแรกขายดี ต่อไปถ้าอยากร่วมมือกับร้านหนังสือก็มีอำนาจต่อรองแล้ว

ซินอวี่รู้สึกหมดหนทาง นิตยสารแฟชั่นมีคนสองคนนี้ ไม่ช้าก็เร็วคงจะพังแน่

เธอไม่ค่อยสบายใจกับการทำงานที่นี่นัก ส่วนลี่หรงก็รู้สึกไม่สบายใจที่ถูกหักหลัง

ซินอวี่เฝ้าสังเกตรุ่ยสืออย่างเงียบ ๆ สอบถามข้อมูลจากเพื่อนร่วมอาชีพหรือนักข่าวที่คุ้นเคย ถึงรู้ว่ารุ่ยสือเป็นทุนต่างชาติ ผู้บริหารเป็นคนฮ่องกง เธอจึงเกิดความคิดอยากย้ายงานขึ้นมา

ซินอวี่ทำงานจนถึงตำแหน่งนี้ เงินเดือนที่นิตยสารแฟชั่นก็ไม่น้อย

แม้เธออยากจะเปลี่ยนงาน แต่ก็มีความกังวลมากมาย

โดยทั่วไปคนที่ไต่เต้ามาถึงตำแหน่งนี้จะไม่ลาออกง่าย ๆ หากลาออกเพื่อหางานใหม่ บริษัทอื่นก็อาจไม่จ้างด้วยเงินเดือนเท่าเดิม และอาจไม่ได้ตำแหน่งสูงเท่าเดิมอีก

แม้ว่าจะเจอบริษัทที่เสนอเงินเดือนสูง ตราบใดที่ซินอวี่ยังทำงานในสายงานนี้ เธอต้องรักษาความสัมพันธ์ที่ดีกับนายจ้างเก่า อย่าให้การลาออกเป็นเรื่องน่าเกลียด เพราะในวงการนี้มีคนพวกนั้นอยู่ หากพวกเขาแกล้งเธอลับหลัง อาจทำให้เธอทำงานต่อไปไม่ได้

ซินอวี่เข้าใจดี เมื่อตัดสินใจเปลี่ยนงาน เธอจึงหาข้ออ้างที่สมเหตุสมผล ผู้บริหารเบื้องบนพยายามรั้งเธอไว้ แต่เธอตัดสินใจแน่วแน่แล้ว แม้จะขึ้นเงินเดือนก็ไม่อาจรั้งเธอไว้ได้