ทะลุมิติมาช่วยสามี (ว่าที่เศรษฐี) ในยุค 70 - บทที่ 481 เข้าตลาดหลักทรัพย์ (จบบริบูรณ์)

บทที่ 481 เข้าตลาดหลักทรัพย์ (จบบริบูรณ์)

หลายปีมานี้เสิ่นรั่วหนิงเคยบริหารร้านลวี่สุ่ยเพียงร้านเดียว จนตอนนี้บริหารถึงสิบกว่าร้านแล้ว ตัวเธอก็ต่างจากเมื่อก่อนเช่นกัน

พวกเขามาถึงเมืองหยาง เข้าพักที่โรงแรมในเมือง

ปีนั้นจ้าวชิงซงสร้างบ้าน คิดว่าจะเก็บไว้สักสองสามห้อง เผื่อเวลากลับมาจะได้มีที่อยู่ แต่ไม่นึกว่าจะไม่ได้กลับมาเมืองหยางอีก เลยปล่อยเช่าทั้งหมด

วันเปิดตลาด สวีจิ้งตานเป็นคนดูแลทุกขั้นตอนเอง สื่อต่าง ๆ ที่ได้รับมอบหมายต่างแบกกล้องมาถ่ายรูปกันเป็นแถว นี่เป็นบริษัทเสื้อผ้าบริษัทแรกในประเทศที่เข้าตลาดหลักทรัพย์

กระทั่งถึงช่วงสุดท้าย ช่วงพิธีเคาะระฆังเปิดตลาด ในฐานะผู้ถือหุ้น ลี่หรงกับเสิ่นรั่วหนิงจำเป็นต้องขึ้นไปทำพิธีเคาะระฆังร่วมกัน

สวีจิ้งตานขึ้นไปกับพวกเธอ ทั้งสามคนสวมชุดสูทสีฟ้าคราม ผูกผ้าพันคอสีแดง แล้วกระหน่ำเคาะระฆังเปิดตลาด

งานแถลงข่าวสิ้นสุดลง บริษัทบลูซีหลานไห่ก็เข้าตลาดหลักทรัพย์อย่างเป็นทางการ

ในงานเลี้ยงอาหารค่ำ สวีจิ้งตานพูดกับลี่หรง ว่า “ถ้าไม่มีเธอ หลานไห่คงไม่มาถึงจุดนี้หรอก”

สวีจิ้งตานพูดอย่างจริงใจ ลี่หรงเริ่มต้นจากศูนย์ไปกับเธอทีละก้าว จนมาถึงตอนหลังที่ก่อตั้งลวี่สุ่ย รวมถึงการโฆษณา แม้กระทั่งในภายหลัง หลานไห่ยังได้รับผลประโยชน์จากฝูหรงที่อยู่ไกลถึงเมืองหลวงอีกด้วย

ลี่หรงยิ้มแล้วพูดว่า “หลัง ๆ นี่เป็นความพยายามของคุณทั้งนั้น ฉันกับรั่วหนิงอยู่ที่เมืองหลวง ทุกอย่างคุณเป็นคนจัดการมาตลอด เหนื่อยหน่อยนะคะ”

สวีจิ้งตานยักไหล่ “พูดตามตรง แม้ว่าจะมีผู้ถือหุ้นสามคน แต่ตอนที่พวกเธอไม่อยู่ ฉันสามารถตัดสินใจเรื่องต่าง ๆ ได้ด้วยตัวเอง รู้สึกค่อนข้างสบายใจ ไม่ได้ลำบากอะไรมากนัก ในอนาคตพวกเราคงจะได้แบ่งเงินกันมากขึ้นแล้วนะ”

บริษัทบางแห่งมีผู้ถือหุ้นหลายคน เมื่อต้องตัดสินใจเรื่องใดเรื่องหนึ่งก็ต้องประชุมกันหลายครั้ง เสียทั้งเวลาและกำลัง แถมยังวุ่นวาย

ลี่หรงและพวกเธอที่เป็นผู้ถือหุ้นอยู่ไกลถึงเมืองหลวง ไม่ได้เข้ามายุ่งเกี่ยวกับการบริหารงานของสวีจิ้งตาน ทุกคนจึงรู้สึกสบายใจ

ราวปลายปี 1980 นักลงทุนจำนวนมากเริ่มให้ความสนใจกับบริษัทหลานไห่ มีบริษัทไม่น้อยที่เสนอขอร่วมลงทุน บางแห่งถึงกับต้องการเข้าซื้อกิจการ แต่ก็ต้องผิดหวังกลับไป

จนกระทั่งก่อนที่บริษัทจะเข้าจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์ บริษัทหลานไห่ยังคงมีผู้ถือหุ้นเพียงแค่สามคน นั่นคือลี่หรงและ พวกเธอ

สวีจิ้งตานมองไปที่จ้าวเยี่ยนที่สูงกว่าลี่หรงแล้ว ก่อนจะพูดกับลี่หรงว่า “ลูกชายของเธอช่วยงานได้ดีทีเดียว”

จ้าวเยี่ยนทำงานด้านการเงินและอยู่ที่เซี่ยงไฮ้มาตลอด ครั้งนี้หลานไห่ได้จดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์ เขาพอมีความรู้บ้างจึงได้ช่วยหลานไห่ไว้หลายอย่าง

หลี่หรงยิ้มและพูดว่า “คุณจ่ายเงินเดือนให้เขาแล้วนี่นา? ต่อไปก็เรียกเขาว่าจ้าวเยี่ยนเถอะ เรียกว่าลูกชายฉันบ่อย ๆ เด็กหนุ่มจะไม่พอใจได้นะ”

“แม่ครับ” จ้าวเยี่ยนถอนหายใจอย่างจนปัญญา

สวีจิ้งตานก็เพิ่งเข้าใจ “งั้นต้องเรียกเขาว่าผู้จัดการเสี่ยวจ้าวแล้วสินะ”

หลังจากจ้าวเยี่ยนกลับประเทศ เขาไม่ได้เข้าร่วมงานที่ฟู่หย่วน แต่ต้องการเปิดบริษัทของตัวเอง หลี่หรงไม่กังวลว่าเขาจะขาดประสบการณ์ เพราะตอนที่เขาอยู่ต่างประเทศ เขาได้ไปทำงานจิปาถะที่วอลล์สตรีทแล้ว

จ้าวชิงซงก็ไม่ได้กลัวว่าลูกชายจะทำธุรกิจขาดทุน เขาปรึกษากับหลี่หรงแล้วว่าจะลงทุนให้ลูกชายหนึ่งล้าน

จ้าวเยี่ยนไม่รู้สึกกดดันจากการที่มีพ่อแม่เก่งกาจ เมื่อได้รับเงินหนึ่งล้าน เขาก็ยอมรับอย่างตรงไปตรงมา และเปิดบริษัทหลักทรัพย์ในเซี่ยงไฮ้

จ้าวชิงซงเดินเข้ามา “อะไรคือผู้จัดการเสี่ยวจ้าวเหรอครับ?”

สวีจิ้งตานพูดต่อ “ผู้จัดการต้าจ้าวมาแล้ว!”

จ้าวชิงซงมองมือของจ้าวเยี่ยนที่กำลังจับแขนของหลี่หรง จ้าวเยี่ยนรู้สึกถึงความกดดันจากพ่อ เขาจึงลูบจมูกและถอยออกมา จ้าวชิงซงจึงแทรกมายืนอยู่ข้างหลี่หรงแทน

เขายกมือขึ้นกอดเอวหลี่หรงเบา ๆ ทำท่าทางเหมือนประกาศความเป็นเจ้าของ

ท่าทางนี้ทำให้เซินรั่วหนิงและคนอื่น ๆ กลั้นหัวเราะไม่อยู่

หลี่หรงรู้ดีว่าพวกเธอกำลังขำอะไร มองไปที่จ้าวชิงซงด้วยความไม่พอใจแล้วพูดว่า “อายุก็มากแล้ว ยังมาหึงลูกชายอีก”

อาจจะเป็นเพราะอายุมากแล้วจริง ๆ จ้าวชิงซงไม่สนใจคนข้าง ๆ ย่อตัวลงจูบหลี่หรงเบา ๆ แล้วพูดว่า “คนที่อายุมากคงมีแค่ฉันเท่านั้นแหละ เธอยังสวยเหมือนเดิม คนที่มองเธอก็มีเยอะแยะ ฉันอิจฉาจนแทบจะบ้าตายอยู่แล้ว!”

หลี่หรงกำลังจะพูดอะไรสักอย่าง แต่ทันใดนั้นเธอก็เหลือบไปเห็นผมหงอกที่ขมับของจ้าวชิงซง ไม่รู้ว่ามันโผล่มาตั้งแต่เมื่อไหร่ พวกเขาร่วมทางกันมาแล้วกว่ายี่สิบปี เธอนึกแล้วน้ำตาคลอด้วยความซาบซึ้ง

“พูดอะไรน่ะ?”

น้ำเสียงของเธอดูเหมือนจะบ่น แต่ริมฝีปากกลับยกยิ้มขึ้น ชีวิตที่เหลือนี้ พวกเขาตัดสินใจจะเดินเคียงข้างกันไปจนกระทั่งแก่เฒ่า

จบบริบูรณ์

………………………………………………………………………………………………………………………………………………………….

YPJFMWNR