ทะลุมิติมาเป็นภรรยาของตัวร้าย - ตอนที่ 489 ที่แท้คนคุ้นเคย
ตอนที่ 489 ที่แท้คนคุ้นเคย
หร่วนจู๋ด้านหน้ารีบเข้าไปคว้าตัวคนที่กำลังจะหนีไปไว้ได้ ครั้นคิดได้ว่าข้างกายลู่เจียวไม่มีคนอารักขา ก็รีบทะยานกลับไปอย่างรวดเร็ว ตอนนางกลับไปก็ได้ยินเสียงต่อสู้กันในป่า สีหน้าหร่วนจู๋พลันแปรเปลี่ยนพร้อมกับรีบทะยานพุ่งเข้าไป
ทั้งสองคนเข้าล้อมชายปิดหน้าร่างผอมเล็กผู้หนึ่งเอาไว้ คนผู้นี้ฝีมือร้ายกาจมาก อาศัยเพียงแค่หลี่หนานเทียนคนเดียวย่อมจับเขาไว้ไม่ได้ แต่หร่วนจู๋ฝีมือร้ายกาจมาก ดังนั้นทั้งสองคนประสานมือกันจึงจับตัวชายปิดหน้าร่างเล็กเอาไว้ได้
ยามนี้ลู่เจียวค่อยๆ เดินออกมาจากห้วงอากาศ
หร่วนจู๋ หลี่หนานเทียนกับโจวเส้ากงเห็นลู่เจียวไม่เป็นอะไร ทั้งสามคนก็ถอนหายใจโล่งอกพร้อมกัน
“เหนียงจื่อไม่เป็นอะไร ดีจริง”
ลู่เจียวไม่ได้สนใจพวกเขาสามคน หันหน้าไปมองคนปิดหน้าสองคนที่ถูกพวกเขาจับตัวไว้
หร่วนจู๋รีบกล่าวว่า “เหนียงจื่อ คนผู้นี้มีวิชายุทธ์ร้ายกาจมาก เขาน่าจะเป็นตัวบงการหลัก”
ยามนี้ทั้งสองคนถูกหร่วนจู๋สกัดจุดเอาไว้จนขยับตัวไม่ได้
ลู่เจียวก้าวเข้าไปยกมือเปิดผ้าดำปิดหน้าของทั้งสองคนออก
ใบหน้าทั้งสองกลับเป็นใบหน้าที่พวกนางคุ้นเคยอย่างมาก ก็คือตาเฒ่าถงกับบุตรชายบุญธรรมของเขา
“เป็นพวกเจ้า?”
ลู่เจียวแปลกใจ จากนั้นสีหน้าก็เย็นเยียบ แววตาเยือกเย็นราวกับน้ำแข็ง ตวาดถามน้ำเสียงดุดันว่า “ที่แท้ก็คือตาเฒ่าถงที่เสพติดสุราเยี่ยงชีพ เจ้าเป็นองครักษ์ลับในจวนอ๋องฉิน ดังนั้นเจ้ารับคำสั่งมาทำลายท่านพี่ข้า ต้องทำให้เขาไม่อาจออกจากบ้านได้ใช่หรือไม่”
“เจ้าทำเช่นนี้ไม่สู้สังหารเขาในดาบเดียวจบชีวิตเขาเสียยังดีกว่า”
ตาเฒ่าถงเงยหน้าส่งเสียงคำรามอย่างปวดร้าว “ทุกอย่างเป็นคำสั่ง ในเมื่อข้าตกอยู่ในมือเจ้าแล้ว ข้าก็ยอมตาย จะฆ่าจะแกงก็แล้วแต่เจ้า”
ลู่เจียวได้ฟังตาเฒ่าถงก็ขมวดคิ้วมองเขาพร้อมกับตวาดดุดันว่า “เอายาถอนพิษมา”
ตาเฒ่าถงตอบด้วยความปวดใจว่า “ยาพิษนี้ไม่มียาถอน”
ลู่เจียวไม่อยากเชื่อ นางจ้องมองตาเฒ่าถง พบว่าเขาแววตาเขาไม่หลอกลวง เห็นชัดว่าเขาไม่ได้โกหก ไม่มียาถอนพิษ หรือแม้มียาที่ถอนพิษนี้ได้ พวกเขาก็ไม่รู้ว่ายาอะไรถอนพิษกุหลาบหินได้
ลู่เจียวสั่งการโจวเส้ากงอย่างเดือดดาล “สังหารพวกเขาทั้งสองคน”
ตัดภัยแต่ต้นลม หากเป็นตอนที่มาที่นี่แรกๆ ลู่เจียวยังไม่ใจร้ายเช่นนี้ แต่ตอนนี้นางรู้แล้วว่าตัดหญ้าไม่ถอนโคน ลมวสันต์โบกโบยย่อมเจริญพันธุ์ใหม่ไม่จบไม่สิ้น หันมาปองร้ายนางอีก ดังนั้นนางจะต้องตัดรากถอนโคน
เพียงแต่พอลู่เจียวกล่าวจบ ตาเฒ่าถงรีบกล่าวว่า “รอเดี๋ยว”
เขามองลู่เจียวด้วยสีหน้าเจ็บปวด “คิดว่าเจ้ารู้แล้วว่าเหตุใดข้าต้องลอบทำร้ายเซี่ยอวิ๋นจิ่น ความจริงข้า ก็ไม่ได้อยากทำร้ายเขา หากคิดทำร้ายเขาถึงแก่ชีวิต ในตอนนั้นที่รับคำสั่งนำเขามาส่ง ข้าก็ลงมือกับเขาได้แล้ว ข้าเพียงแต่ไม่อยากให้เขาเข้าเมืองหลวง”
“ในฐานะองครักษ์ลับ ข้ามีภารกิจของข้า ขอเพียงข้ายังมีชีวิต ยังมีลมหายใจ ข้าก็ไม่อาจปล่อยให้เขาเข้าเมืองหลวงไปได้ หากความลับเรื่องบุตรชายแฝดในจวนอ๋องฉินถูกเปิดเผย คนในจวนอ๋องฉินย่อมมีอันตราย”
“แม้ว่าตอนนี้อดีตฮ่องเต้ได้จากไปแล้วไป แต่ฮ่องเต้องค์ปัจจุบันก็ยังคงระแวงจวนอ๋องฉิน เอาแต่คอยจับผิดจวนอ๋องฉิน ดังนั้นหากเขากลับเข้าเมืองหลวงเปิดเผยสถานะตนเอง ไม่เพียงแต่เขาเท่านั้น คนในจวนอ๋องฉินทั้งหมดล้วนต้องถูกประหารชีวิต”
ตาเฒ่าถงไม่รอให้ลู่เจียวตอบ ก็กล่าวต่ออีกว่า “ตอนนี้ข้าตกอยู่ในมือพวกเจ้า เป็นตายก็แล้วแต่สวรรค์ แต่ขอให้พวกเจ้าปล่อยบุตรบุญธรรมของข้าไป ถงอี้ไม่เคยทำเรื่องผิดต่อคุณธรรม ขอร้องพวกเจ้า ให้เห็นแก่ข้า ที่เคยปล่อยเซี่ยอวิ๋นจิ่นในตอนนั้น วันนี้ไว้ชีวิตเขาสักครั้ง”
ตาเฒ่าถงกล่าวจบ ถงอี้บุตรบุญธรรมข้างกายเขารีบกล่าวว่า “บิดาบุญธรรม แม้ว่าต้องตายข้าก็ขอตายไปกับท่าน”
ตาเฒ่าถงหันหน้าไปตวาดใส่เขาทันที “หุบปาก”
เขากล่าวจบก็หันหน้าไปมองลู่เจียว “ข้าขอร้องเจ้า ปล่อยเขาไปสักครั้ง”
เขากล่าวจบก็ทะลวงจุดชีพจรตนเอง ยกมือฟาดจุดเทียนหลิงไก้เหนือศีรษะของตนเอง
ลู่เจียวมองเขาอย่างตกใจ ถงอี้พุ่งเข้าไปกอดเขาเอาไว้พร้อมกับแผดเสียงร้องไห้ดังลั่น “พ่อบุญธรรม”
ตาเฒ่าถงมองถงอี้กล่าวเบาๆ ว่า “ลูกพ่อ พ่อบุญธรรมมีชีวิตมามากพอแล้ว พอแล้วจริงๆ ในใจข้าที่ยังคงปล่อยวางไม่ลงก็มีเพียงเจ้า”
เขากล่าวจบก็มองถงอี้กล่าวว่า “ลูกพ่อ ช่วยไถ่ถอนบาปกรรมแทนพ่อได้หรือไม่ แต่ไรมาพ่อบุญธรรมไม่เคยทำเรื่องผิดต่อฟ้าดิน สุดท้ายกลับลงมือกับเซี่ยอวิ๋นจิ่น ทำให้วันหน้าสุขภาพเขาไม่ดี นี่เป็นบาปกรรมที่พ่อบุญธรรมก่อเอาไว้ เจ้าช่วยชดเชยแทนข้าก็แล้วกัน”
เขากล่าวจบก็ดิ้นรนหันไปมองลู่เจียว ขอร้องว่า “ลู่เหนียงจื่อ ขอร้องเจ้า รับถงอี้ไว้ได้หรือไม่ ขอร้องเจ้าเถิด”
ลู่เจียวมองแล้วก็รู้ทันทีว่าชายชราเป็นห่วงบุตรบุญธรรมตนเอง ดังนั้นจึงได้กล่าวกับถงอี้ว่าให้เขาชดใช้ความผิดแทนบิดาได้
กล่าวตามตรง แม้ตาเฒ่าถงน่ารังเกียจ แต่ก็ให้อภัยได้ เพราะในปีนั้นเขาไม่ได้วางยาเซี่ยอวิ๋นจิ่น หากในปีนั้นเขาวางยาเซี่ยอวิ๋นจิ่นเหมือนเซี่ยเหลียงอวี้ สุขภาพก็คงเสียไปแล้ว
ลู่เจียวมองถงอี้ คิดถึงเรื่องราวในนิยายเดิม ข้างกายเซี่ยอวิ๋นจิ่นมีลูกน้องคนหนึ่งชื่อถงอี้
หรือว่าถงอี้ผู้นั้นก็คือถงอี้ตรงหน้าผู้นี้
ขณะลู่เจียวกำลังคิดอยู่นั้น ตาเฒ่าถงพลันยื่นมือออกไปคว้ามือลู่เจียวขอร้องว่า “ขอร้องเจ้ารับถงอี้เอาไว้ด้วย ให้เขาชดใช้บาปกรรมแทนข้า ขอร้องพวกเจ้ารับเขาไว้ด้วย เขาอายุแค่สิบหก ยังเป็นแค่เด็กน้อย”
ถงอี้น้ำตานองหน้าอย่างยากระงับ ลู่เจียวมองเขาแล้วก็ค่อยๆ กล่าวว่า “ข้ากลัวว่าเขาจะโกรธแค้นพวกเรา คอยหาโอกาสแก้แค้นพวกเรา”
แม้ว่าถงอี้ในนิยายจะภักดีอย่างมาก แต่ตอนนี้ลู่เจียวไม่แน่ใจ ดังนั้นไม่กล้ารับถงอี้เอาไว้โดยพลการ
ตาเฒ่าถงได้ฟังคำพูดลู่เจียว ก็มองถงอี้อย่างอ่อนแรง เอ่ยว่า “คุกเข่าลง สาบานกับพ่อบุญธรรม ไม่โกรธแค้นเซี่ยซิ่วไฉกับลู่เหนียงจื่อ หากผิดคำสาบาน พ่อบุญธรรมในปรภพจะไม่มีวันเป็นสุข”
ถงอี้รู้ดีแก่ใจถึงสาเหตุที่บิดาบุญธรรมทำเช่นนี้ เขาเองก็รู้ความเจ็บปวดของบิดาบุญธรรม บิดาบุญธรรมเป็นคนมีปณิธานมุ่งมั่น คิดไม่ถึงว่าสุดท้ายกลับมาถูกกักขังอยู่ในอำเภอชิงเหอเล็กๆ ใช้ชีวิตไปวันๆ พร้อมกับสุรา ความจริงบิดาบุญธรรมตายก็นับว่าเป็นการพ้นทุกข์แล้ว
ถงอี้คุกเข่าลงสาบานกับตาเฒ่าถง ยามนี้ตาเฒ่าถงทนไม่ไหวแล้ว หันหน้าไปมองลู่เจียวยิ้มกล่าวว่า “ขอพวกเจ้าดีต่อถงอี้ด้วย”
เขากล่าวจบก็คอตกสิ้นใจทันที
ถงอี้แผดร้องไห้เสียงดังลั่น
ทุกคนในที่นั้นเห็นภาพนี้แล้ว แต่ละคนต่างรู้สึกสะเทือนใจอย่างมาก เห็นอยู่ว่าเป็นคนที่ทำร้ายเจ้านายพวกเขา แต่สุดท้ายกลับทำให้ทุกคนสะเทือนใจเช่นนี้
ลู่เจียวกล่าวว่า “พวกเราขุดหลุมฝังเขาแล้วกัน”
ถงอี้กลับปฏิเสธ “ไม่ ข้าจะพาเขากลับไปฝังอย่างสมเกียรติ”
มีชีวิตอย่างหลบซ่อน ตายไปอย่างน้อยก็ต้องให้สมเกียรติสักหน่อย
ถงอี้กล่าวแล้วก็อุ้มตาเฒ่าถงเดินออกไป พวกลู่เจียวมองเขาค่อยๆ ห่างออกไป
“คิดไม่ถึงว่าองครักษ์ลับจะเป็นตาเฒ่าถง แม้หลับฝันข้าก็คิดถึง แต่ตอนนี้เขาตายแล้ว คุณชายพวกเราวันหน้าก็จะไม่เป็นอันใดแล้ว”
“พวกเจ้าว่าถงอี้จะคิดโกรธแค้น หันมาแก้แค้นหรือไม่”
หร่วนจู๋กัดฟันกล่าวว่า “เขากล้าหรือ หากเขากล้าโกรธแค้นทำอันใดนายท่าน ข้าก็จะไม่ปล่อยเขาไปแน่”
YOU MAY ALSO LIKE
