ทะลุมิติมาเป็นภรรยาของตัวร้าย - ตอนที่ 682 ตื่นเต้น

ตอนที่ 682 ตื่นเต้น

ใจหันถงหล่นตุบ เขาชอบเฝิงจือมาก กอปรกับนางเองก็รับปากแต่งกับเขาแล้ว เขาคิดเสมอว่านางจะมาเป็นภรรยาเขา ดังนั้นทั้งใจจึงมีเพียงนาง สุดท้ายเกิดความมั่นใจขึ้นมา รู้สึกว่านั่นคือภรรยาเขา คิดไม่ถึงว่าตอนนี้มาเกิดเหตุไม่คาดฝันเช่นนี้ ในใจหันถงยากจะยอมรับได้

“พี่สะใภ้ คำตอบข้ามีปัญหาตรงไหนหรือ”

ลู่เจียวยิ้มมองเขา “หากนางเป็นแม่แท้ๆ ของเด็ก หากเด็กมีเรื่องกับนาง นางก็จะจัดการกับพวกเขาได้ใช่หรือไม่ เช่นแฝดสี่หากทำผิด เจ้าว่าข้าจะจัดการพวกเขาได้ไหม”

หันถงเบื้อใบ้ขึ้นมาทันที พูดไม่ออกแม้สักคำ

ลู่เจียวกล่าวว่า “ในส่วนลึกของเจ้า ความจริงยังรู้สึกว่านางเป็นมารดาเลี้ยง ดังนั้นจึงได้เอ่ยว่านางเป็นผู้ใหญ่ควรยอมบุตรชายเจ้า เหตุใดนางต้องทนรับเช่นนั้น ให้นางแต่งกับเจ้า ไม่ได้ต้องการให้นางไปรองรับอารมณ์ตระกูลเจ้า อีกอย่าง ในเมื่อนางแต่งกับเจ้าแล้ว ก็เป็นมารดาบุตรชายเจ้า นางมีสิทธิ์อบรมสั่งสอนพวกเขา พวกเขาไม่ได้เรื่อง ในฐานะมารดาก็ต้องจัดการ สิ่งใดที่ควรสอนก็ต้องสอน เจ้าเป็นสามี ควรยืนอยู่ข้างนางอย่างไร้เงื่อนไข เจ้าคิดแต่งกับนาง หรือว่าไม่เชื่อในคุณธรรมนาง ในเมื่อเชื่อในคุณธรรมนาง เหตุใดจึงไม่วางใจให้นางอบรมเด็กๆ”

หันถงได้ยินลู่เจียวเอ่ยทีเดียวมากมายเช่นนี้ สมองก็สับสน “พี่สะใภ้ ข้าไม่ได้คิดมากมายเช่นนั้น ข้าเพียงแต่รู้สึกว่าผู้ใหญ่ควรยอมให้เด็กก็เท่านั้น”

“เอาใจบุตรดังสังหารบุตร บุตรชายสองคนของเจ้าควรมีคนอบรมให้ดีจริงๆ แล้ว”

ลู่เจียวกล่าวจบก็ไม่คิดกล่าวต่อ มองไปยังหันถงกล่าวว่า “เอาละ เจ้ากลับไปคิดให้ดีๆ อย่าได้ถึงตอนนั้นนางแต่งไปแล้วเกิดเรื่องวิวาทะ กลับจะทำให้ปวดใจ เจ้าหย่าไปแล้วคนหนึ่ง แต่งอีกครั้งควรรอบคอบให้มาก”

เรื่องพวกนี้พูดให้กระจ่างได้เป็นดี

หันถงพยักหน้าเล็กน้อย พกพาอารมณ์หนักอึ้งออกจากจวนตระกูลเซี่ย พอเขาไปแล้ว เฝิงจือก็เดินออกมา นางลงคุกเข่าต่อหน้าลู่เจียว เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงหนักแน่นว่า “ฮูหยิน ข้าไม่แต่งแล้ว วันหน้าข้าจะตั้งใจรับใช้ฮูหยิน ไม่แต่งงานตลอดชีวิต”

นางเดิมก็เป็นห่วงว่าแต่งไปแล้วจะไม่ดี ปรากฏมาเห็นจู้เป่าจูถูกทรมาน ตอนนี้ยังได้ยินคำตอบหันถง นางไม่มีความหวังต่อเรื่องแต่งงานอีกแล้ว

ลู่เจียวเห็นนางเสียใจ ก็เลิกคิ้วกล่าวว่า “หันถงเป็นคนไม่เลว เจ้าให้เขาคิดให้ดีๆ ก่อน เจ้าเองก็คิดให้ดีๆ อย่าได้เสียใจภายหลัง”

เฝิงจือไม่พูดอีก

ตกค่ำเซี่ยอวิ๋นจิ่นกลับมา ลู่เจียวอดถอนหายใจไม่ได้ “เกิดเป็นหญิงนี่แสนลำบากจริง”

เซี่ยอวิ๋นจิ่นดึงมือนางมาถามอย่างห่วงใย “เกิดอันใดขึ้นหรือ”

ลู่เจียวเล่าเรื่องหันถงกับเฝิงจือให้ฟัง เขาขมวดคิ้วทันที ก่อนจะโอบกอดลู่เจียวไว้ กล่าวว่า “เฝิงจือไม่ อยากแต่งก็ไม่ต้องแต่ง พอดีเลย เจ้าก็ได้นางมาคอยดูแลจนชินแล้ว รอไว้วันหน้านางอายุมาก พวกเราก็มอบเงินให้นางก้อนหนึ่งไว้ดูแลตนเองก็ได้”

ลู่เจียวมองเขาไร้วาจาจะกล่าว

เซี่ยอวิ๋นจิ่นกล่อมนางเข้านอน “พรุ่งนี้พวกเราจะไปอำเภอชิงเหอกัน เจ้ารีบเข้านอน อย่าได้คิดมากมายอันใด”

ลู่เจียวคิดถึงว่าเมื่อคืนเขาไม่ได้นอนทั้งคืน ก็กำชับเขา “เจ้าอย่าอ่านหนังสือดึกเกินไป เข้านอนเร็วหน่อย”

“ได้”

เมื่อคืนวานนี้ เซี่ยอวิ๋นจิ่นอ่านกลวิธีการปลูกข้าวเจ้ากับการดูแล และการทำปุ๋ยหลินเจี่ยทั้งคืน คืนนี้เขาวางแผนจะอ่านกลวิธีการปลูกข้าวสาลีให้จบ พรุ่งนี้ก็จะได้ชี้แนะจ้าวหลิงเฟิงได้

ลู่เจียวเองก็ไม่ได้สนใจเขา นางจัดแจงเข้านอนของนางเอง

วันรุ่งขึ้น เซี่ยอวิ๋นจิ่นกับลู่เจียวพาเจ้าหนูน้อยทั้งสี่ไปอำเภอชิงเหอ เด็กๆ ดีใจมาก พูดจาไม่หยุดมาตลอดทาง และยังซักถามเซี่ยอวิ๋นจิ่นกับลู่เจียวเป็นระยะ ล้วนเป็นคำถามแปลกประหลาด โชคดีที่ท่านพ่อกับท่านแม่ตอบได้หมด

รถม้าแล่นมาจวนตระกูลจ้าวในอำเภอชิงเหอ

ก่อนหน้านี้ที่จ้าวหลิงเฟิงแต่งงาน ก็มาซื้อจวนใหญ่หลังหนึ่งในอำเภอชิงเหอ วันแต่งงานวันนั้น ลู่เจียวก็เคยมา ดังนั้นจึงบอกทางหลินต้ามายังจวนตระกูลจ้าวได้

คนตระกูลจ้าวได้รับรายงานว่าเซี่ยอวิ๋นจิ่นกับลู่เจียวมา ทั้งครอบครัวดีใจมาก

จ้าวอวี้หลัวนำบ่าวรับใช้วิ่งออกมาต้อนรับอย่างดีใจ จ้าวหลิงเฟิงเห็นบุตรสาวดีใจแทบคุมตนเองไม่ได้ ก็รู้สึกปวดหัว คิดจะเรียกตัวไว้

เถียนฮวนกลับรั้งเขาไว้ “เอาละ ไว้ค่อยหาแม่นมมาสอนธรรมเนียมนางก็ได้ เจ้าเป็นบิดาอย่าได้เอาแต่สั่งสอนตำหนินาง จะทำลายสัมพันธ์พ่อลูกได้ง่าย”

จ้าวหลิงเฟิงคิดแล้วก็เห็นด้วย ยืนขึ้นเดินไปรับตระกูลเซี่ยทั้งครอบครัวพร้อมกับเถียนฮวน

“เซี่ยถงจือกับฮูหยินเซี่ยมีเวลามาได้อย่างไร”

จ้าวหลิงเฟิงแปลกใจมาก คาดเดาว่าที่เซี่ยอวิ๋นจิ่นกับลู่เจียวมาน่าจะมีธุระ ไม่เช่นนั้นสองคนนี้งานยุ่งมาก จะมาอำเภอชิงเหอได้อย่างไร

เถียนฮวนไร้วาจาจะกล่าว ผลักจ้าวหลิงเฟิงทีหนึ่ง จากนั้นก็นางยิ้มทักทายลู่เจียวกล่าวว่า “เจียวเจียว รีบเข้ามา ข้ากำลังไม่มีเพื่อนคุย เจ้าก็มาพอดี เจ้าเดาได้ว่าข้าคิดถึงเจ้าใช่หรือไม่”

ลู่เจียวอดขำไม่ได้ เถียนฮวนหันไปมองเจ้าหนูน้อยทั้งสี่ทันที

คิดถึงเรื่องที่จ้าวอวี้หลัวชอบเอ้อร์เป่า หากสุดท้ายจ้าวอวี้หลัวได้แต่งกับเอ้อร์เป่าจริง เช่นนั้นนางกับเจียวเจียวก็กลายเป็นญาติกันแล้วไหม วันหน้าสองตระกูลก็จะได้ไปมาหาสู่กันยิ่งมาก เถียนฮวนยิ่งคิดก็ยิ่งดีใจ มองเจ้าหนูน้อยทั้งสี่รื่นตาอย่างมาก

“เด็กน้อยน่ารัก คิดถึงท่านน้าหรือไม่”

เจ้าหนูน้อยทั้งสี่ยิ้มกล่าวว่า “คิดถึง ก็เลยมาหาท่านเถียนอย่างไรเล่า”

เถียนฮวนนึกขำยื่นมือไปบีบแก้มพวกเขาที่หนึ่ง “ผีน้อยหัวไว รู้จักพูดจาน่าฟัง”

แต่นางชอบ

ทุกคนเดินเข้าไปด้านใน จ้าวอวี้หลัวพาเจ้าหนูน้อยทั้งสี่ไปที่พักนางทันที “ท่านพ่อข้ามีเรือนให้ข้าส่วนตัว พวกเจ้าไปชมกันเร็ว”

เจ้าหนูน้อยทั้งสี่เติบโตมากับนาง พอได้ฟังก็ตามจ้าวอวี้หลัวไปชมเรือนพักนาง

เซี่ยอวิ๋นจิ่นกับลู่เจียวตามหลังจ้าวหลิงเฟิงกับเถียนฮวนเข้าไปในห้องโถงกลาง พอนั่งลงแล้ว ก็ไม่พูดจาอ้อมค้อมอีก บอกถึงวัตถุประสงค์ที่ทั้งสองคนมาในวันนี้ทันที

จ้าวหลิงเฟิงกับเถียนฮวนคิดว่าพวกเขาฟังผิด เซี่ยอวิ๋นจิ่นกับลู่เจียวเพาะเมล็ดพันธุ์ข้าวเจ้ากับเมล็ดพันธุ์ข้าวสาลีคุณภาพดี ยังจะมอบความดีความชอบเรื่องเมล็ดพันธุ์ข้าวสาลีให้จ้าวหลิงเฟิง

จ้าวหลิงเฟิงมองเซี่ยอวิ๋นจิ่นกับลู่เจียวอย่างสงสัย เขาไม่ได้ฟังผิดกระมัง

“พวกเจ้าเพาะเมล็ดพันธุ์ข้าวเจ้ากับเมล็ดพันธุ์ข้าวสาลีคุณภาพดีได้จริงหรือ”

เซี่ยอวิ๋นจิ่นกับลู่เจียวพยักหน้าเล็กน้อย เซี่ยอวิ๋นจิ่นควักเอาเมล็ดพันธุ์ข้าวเจ้ากับข้าวสาลีที่พกติดตัวออกมา

“เจ้าดู นี่คือเมล็ดพันธุ์ที่พวกเราเพาะออกมา”

ข้าวเจ้ากับข้าวสาลีไม่เพียงแต่เมล็ดอวบอิ่ม แต่ยังมีสีทองอร่ามตา ที่สำคัญที่สุดก็คือมีกลิ่นหอมอ่อนๆ ของข้าวกระจายออกมาอีกด้วย

จ้าวหลิงเฟิงแค่มองก็รู้ว่าเมล็ดพันธุ์ข้าวเจ้ากับเมล็ดพันธุ์ข้าวสาลีนี้ไม่เหมือนกับเมล็ดพันธุ์แบนลีบที่ได้มาจากพื้นที่เพาะปลูกไม่ดี

“สวรรค์ นี่คือเมล็ดพันธุ์ข้าวเจ้ากับข้าวสาลีหรือนี่”

จ้าวหลิงเฟิงตื่นเต้นมาก ควรรู้ว่าตอนนี้ธัญพืชสำคัญต่อราษฎรอย่างมาก แต่ละพื้นที่ในแคว้นต้าโจวที่กินกันไม่อิ่มท้อง ทหารในกองทัพก็กินกันไม่อิ่มท้อง หากเพาะปลูกเมล็ดพันธุ์ข้าวเจ้ากับข้าวสาลีคุณภาพดีออกมาได้จริง ย่อมแก้ปัญหาความแร้นแค้นในแต่ละพื้นที่ของแคว้นต้าโจวได้ นี่เป็นความชอบยิ่งใหญ่อย่างที่สุด

พอจ้าวหลิงเฟิงตื่นเต้นเสร็จ ก็ถามเซี่ยอวิ๋นจิ่น “เช่นนี้ ผลผลิตข้าวต่อพื้นที่จะสูงเท่าไร”

เรื่องสำคัญที่สุดก็คือผลผลิตข้าวต่อพื้นที่ แม้ว่าข้าวคุณภาพดี แต่ที่สำคัญยิ่งกว่าก็คือผลผลิตข้าวต่อพื้นที่ ว่าจะได้ข้าวเจ้ากับข้าวสาลีเท่าไร

เซี่ยอวิ๋นจิ่นเลิกคิ้วรับรองว่า “ข้าย่อมมีวิธีเพาะปลูก ทำตามวิธีเพาะปลูกข้า ผลผลิตข้าวเจ้ากับข้าวสาลีน่าจะได้ห้าหกร้อยจินต่อพื้นที่หนึ่งหมู่”

ผลผลิตข้าวเจ้ากับข้าวสาลีต่อพื้นที่ตอนนี้ได้ราวสองร้อยจิน โดยเฉพาะข้าวสาลีที่มักจะน้อยกว่าสองร้อยจิน