ทะลุมิติมาเป็นแม่เลี้ยง ข้าพลิกฟื้นทั้งครอบครัว - ตอนที่ 303 ขายแตงโม

“จินฮวา วันนี้กลับบ้านไปแล้วรีบยื่นแตงโมให้แม่เจ้า บางทีอาจจะโดนด่าน้อยลงหน่อย”

ฉินเหยานำแตงโมซีกใหญ่ที่ผ่าแล้วมาคลุมด้วยผ้าโปร่ง ใส่ลงในตะกร้าไม้ไผ่จัดให้เรียบร้อย ขณะช่วยคล้องตะกร้าบนข้อมือเด็กน้อยก็กำชับเช่นนี้

จินฮวามองท้องตัวเองที่ป่องกลม เรอเอิ๊กออกมาทีหนึ่งเต็มไปด้วยกลิ่นแตงโม พยักหน้าให้อาสะใภ้สามอย่างรู้สึกขอบคุณ

“เช่นนั้นข้าไปแล้วนะเจ้าคะ” จินฮวาทำสีหน้าจริงจังราวกับจะไปพลีชีพอย่างกล้าหาญ

ฉินเหยาพยักหน้าหนักๆ ทีหนึ่ง “ออกเดินทางเถิด แม่หนูน้อย!”

จินฮวาหิ้วตะกร้าไม้ไผ่หนักอึ้งเดินจากไปพลางหันกลับมามองทุกสามก้าว อาวั่งที่นั่งกินแตงโมอยู่บนธรณีประตูมองส่งนางเข้าหมู่บ้านเลี้ยวเข้าเรือนเก่าตระกูลหลิวไปอย่างราบรื่นก็หันหน้าไปพูดกับฉินเหยาในลานบ้านว่า “ถึงบ้านอย่างปลอดภัยแล้ว”

ฉินเหยาส่งสัญญาณให้อาวั่งรีบกินให้เสร็จ “เดี๋ยวพวกเราจะเข้าเมืองไปรับพวกต้าหลางด้วยกัน”

ถือโอกาสไปเด็ดแตงโมที่แปลงมาอีกสักสองลูก ดูว่าจะขายได้หรือไม่

แตงโมทั้งลูกแพงเกินไป คนทั่วไปย่อมไม่กล้าซื้อเป็นแน่ ดังนั้นฉินเหยาจึงเตรียมหั่นเป็นชิ้น ขายตามชิ้น เช่นนี้ราคาฟังดูแล้วผู้คนจะยอมรับได้ง่ายขึ้นมาก

อาวั่งกินแตงโมในมือหมดในสองสามคำแล้วโยนเปลือกแตงโมลงในอ่างไม้ที่ฉินเหยาเอาออกมา อุ้มอ่างไปยังโรงเลี้ยงสัตว์เพื่อเพิ่มอาหารให้เหล่าหวงและเหล่าชิง

แม้จะมีเพียงเปลือกแตงโม แต่ม้าหนึ่งตัวกับวัวอีกหนึ่งตัวก็แทะกินอย่างมีความสุขยิ่งนัก

ตอนที่อาวั่งจูงเหล่าหวงออกมาเทียมรถม้า เหล่าหวงก็คึกคักยิ่ง ส่งเสียงร้องดังลั่นออกมาทีหนึ่ง

เทียมรถม้าเสร็จ ฉินเหยาก็เตรียมโต๊ะขาสูง ผ้าโปร่ง เขียง และมีดทำครัวที่ต้องใช้สำหรับตั้งแผงเรียบร้อยแล้ว

นางบอกให้อาวั่งขนของขึ้นรถม้า ส่วนตัวนางก็วิ่งไปยังแปลงแตงโม เด็ดแตงโมที่รูปร่างเบี้ยวๆ สองลูกมาด้วยตัวเอง

ลูกที่รูปร่างสวยงามเก็บไว้ขายทั้งลูก ส่วนพวกลูกที่ไม่สวยเหล่านี้ก็เอามาหั่นเสีย!

ถนนทางออกจากหมู่บ้านซ่อมไปได้ช่วงหนึ่งแล้ว ขอบถนนขยายกว้างขึ้น ฐานถนนก็เสริมให้แข็งแรงขึ้นด้วย

ฐานถนนด้านนอกก่อด้วยหินทั้งหมด ตอกฐานรากลึกครึ่งศอก ไม่พังทลายง่ายๆ

วัสดุที่ใช้ปูพื้นถนนก็มีความพิถีพิถัน ต้องทำหลายชั้น แต่ละชั้นก็ใช้วัสดุไม่เหมือนกัน

ชั้นแรกเป็นดินธรรมดา ชั้นที่สองต้องโรยด้วยสิ่งที่ยับยั้งการเติบโตของวัชพืช โดยทั่วไปคือผงปูนขาวผสมกับสิ่งอื่นบ้าง

ชั้นที่สามใช้หินบด ทุบให้เรียบก่อน จากนั้นใช้ลูกกลิ้งหินหนักๆ บดทับไป บดอัดจนแน่นแข็งแรงอย่างยิ่ง

ก่อนหน้านี้หินบดที่เกิดจากการทำโม่หินในโรงงานของฉินเหยา บัดนี้นำมาใช้ประโยชน์ปูบนพื้นถนนทั้งหมด

บนชั้นหินบดนี้ ยังต้องปูทับด้วยดินทรายละเอียดที่ร่อนมาจากแม่น้ำอีกชั้นหนึ่ง ใช้เป็นตัวกันกระแทก ลดแรงเสียดทานขณะล้อรถเคลื่อนที่

ทำสิ่งเหล่านี้เสร็จ ถนนที่แข็งแรงเดินทางสะดวกสายหนึ่งจึงจะถือว่าเสร็จสมบูรณ์

พื้นถนนก็ขยายกว้างขึ้น เดิมทีเป็นทางเล็กๆ กว้างไม่ถึงหนึ่งเมตรครึ่ง บัดนี้ขยายเป็นราวสองเมตรกว่า ยังขยายให้กว้างขึ้นตรงทางโค้งเพื่อให้รถผ่านได้สะดวก

พอผ่านถนนดีๆ แล้วมาเดินบนถนนเละๆ สายเดิม แม้แต่ม้าอย่างเหล่าหวงก็ยังแสดงอาการหงุดหงิด เสียงพ่นลมจากจมูกฟังดูฉุนเฉียวเล็กน้อย

สองเค่อก่อนเวลาเลิกเรียนของสำนักศึกษาสกุลติง สองนายบ่าวฉินเหยาก็เดินทางมาถึงหน้าประตูใหญ่ของสำนักศึกษาอย่างราบรื่น

ฉินเหยาหาที่สะอาดร่มเย็นใต้ต้นอวี๋แก่ริมถนน ตั้งโต๊ะขาสูงออกมา วางเขียงและมีดทำครัวลงไป

อาวั่งผูกรถม้าเรียบร้อย หิ้วถังน้ำหนักอึ้งสองใบเข้ามา วางถังน้ำไว้ใต้โต๊ะของฉินเหยา

ในถังน้ำคือน้ำบ่อเย็นเฉียบที่อาวั่งตักมาจากบ่อน้ำของบ้านชาวนาข้างๆ เอาแตงโมที่อยู่บนรถม้ามาตลอดทางใส่ลงไปแช่ไว้สองเค่อแล้วค่อยนำออกมาผ่า ความเย็นกำลังพอดี

ประตูใหญ่ของสำนักศึกษาสกุลติงเปิดออก เหล่านักเรียนที่เลิกเรียนต่างวิ่งกรูกันออกมาก็ได้กลิ่นหอมหวานพิเศษโชยมาจากริมถนน ดวงตาต่างมองไปยังต้นตอของกลิ่นหอมอย่างควบคุมไม่ได้

แตงโมที่หั่นเป็นชิ้นขนาดเท่าๆ กันวางแผ่อยู่บนผ้าโปร่งสีขาว เนื้อแตงโมสีแดงสด ต้องแสงอาทิตย์ยามเย็นส่องประกายฉ่ำน้ำน่าลิ้มลอง

“เอื๊อก~” มีนักเรียนบางคนกลืนน้ำลายลงลำคอแห้งผากอย่างควบคุมไม่ได้

ฉินเหยาตบไหล่อาวั่งเบาๆ อาวั่งก็เริ่มส่งเสียงเร่ขายด้วยใบหน้าไร้อารมณ์

“แตงโมหอมหวาน ไม่อร่อยไม่คิดเงิน!”

ในไม่ช้า นักเรียนกลุ่มหนึ่งก็กรูกันเข้ามายืนอยู่หน้าแผง สอบถามฉินเหยาว่าหากไม่อร่อยไม่คิดเงินจริงๆ หรือ

ฉินเหยายื่นชามแตงโมที่หั่นเป็นชิ้นแล้วส่งให้ “ให้ลองชิมไม่คิดเงิน เชิญชิมกันทุกคน แตงโมทั้งหวานทั้งกรอบ รับรองว่าพวกเจ้ากินแล้วต้องอยากกินอีก!”

ล้วนเป็นเด็กกำลังโต ไหนเลยจะทนต่อสิ่งยั่วยวนนี้ได้ พอได้ยินว่าไม่คิดเงินก็รีบยื่นมือมาหยิบทันที

พอกินแตงโมลงไปชิ้นหนึ่งก็เกิดเสียง “ว้าว” ดังขึ้นระงม

พวกต้าหลางสี่พี่น้องที่ออกมาทีหลัง มองเห็นแต่ไกลว่าท่านแม่และอาวั่งถูกเหล่านักเรียนล้อมไว้ก็รีบวิ่งมาดูว่าเป็นอย่างไร พอเห็นแตงโมสีแดงสดน่ากิน สี่พี่น้องเองก็อดกลืนน้ำลายเอื๊อกใหญ่ไม่ได้

มีคนต้องการซื้อ ฉินเหยาจึงค่อยหยิบป้ายราคาออกมา สิบเหวินต่อชิ้นเล็ก ดูเผินๆ แล้วไม่แพง แต่หากคิดให้ละเอียด คนปากกว้างสิบเหวินกินสามสี่คำก็หมดแล้ว

แต่เหล่านักเรียนที่ได้ลองชิมแล้วไหนเลยจะอดใจไหว?

คนที่มีเด็กรับใช้มารับก็รีบให้พวกเขาควักเงินมาจ่ายพลางเลือกชิ้นที่ดูใหญ่ที่สุดและแดงที่สุด กินอย่างเอร็ดอร่อยพึงพอใจยิ่งนัก

ชิ้นเดียวไม่พอ ยังต้องเอาอีกชิ้น

ฉินเหยาหั่นแตงโมไปเพียงครึ่งลูก ทว่าก็หมดในพริบตา

หั่นอีกครึ่งลูกที่เหลือก็ยังขายหมดเกลี้ยงทันทีที่หั่นเสร็จ

แตงโมอีกลูกที่เหลือหั่นออกทั้งหมด บัณฑิตสกุลติงที่เมื่อครู่ยังลังเลอยู่รีบวิ่งแจ้นกลับบ้านไปเอาเงินมาแล้ว เขียงที่วางแตงโมจนเต็มจึงว่างเปล่าลงในเวลาไม่นาน

มีคนที่ชิมไปชิ้นหนึ่งแล้วอยากจะซื้ออีก เมื่อยื่นมือมาหมายจะหยิบสองชิ้นสุดท้ายก็ถูกฉินเหยาขวางไว้ด้วยความว่องไว “ขออภัย สองชิ้นนี้ไม่ขาย”

นางหมุนตัวส่งให้กับพวกต้าหลางสี่พี่น้องซึ่งไม่รู้ว่าเข้ามาช่วยขายและเก็บเงินตั้งแต่เมื่อใด

“คนละครึ่งชิ้น แก้กระหายก่อน กลับถึงบ้านพวกเราค่อยกินให้พอ” ฉินเหยายิ้มพลางขยิบตาให้สี่พี่น้อง

เด็กๆ ช่างรู้ความนัก เห็นแล้วก็รู้สึกสะท้อนใจเล็กน้อย

เห็นๆ อยู่ว่าตนเองก็อยากกินมากแต่ไม่รู้ว่าอดทนกันได้อย่างไร ช่วยขายแตงโมแต่กลับไม่ได้ชิมสักชิ้น

ซื่อเหนียงดีใจจนกระโดดตัวลอย “ท่านแม่ แตงโมอร่อยมากเจ้าค่ะ!”

“มิใช่แตงเย็นหรือขอรับ” ซานหลางแทะเปลือกแตงโมที่เหลืออย่างอาลัยอาวรณ์พลางถามด้วยความสงสัย

เมื่อครู่เขาได้ยินอาวั่งเร่ขายบอกว่าเป็นแตงเย็นนี่นา

ฉินเหยา “จะเรียกว่าแตงเย็นก็ได้ หรือจะเรียกว่าแตงโมก็ได้ อยากเรียกอย่างไรก็เรียกไปเถิด”

ซานหลางยังคงไม่เข้าใจ “แล้วเหตุใดจึงไม่เรียกว่าแตงตะวันออก แตงเหนือ หรือแตงใต้เล่า ต้องเรียกว่าแตงโมด้วย?”

ฉินเหยา “หุบปาก กินแตงโมของเจ้าไป”

ซานหลางงุนงง แต่ก็เชื่อฟัง “โอ้”

เก็บแผงแล้ว เหล่านักเรียนจึงค่อยแยกย้ายกันไปอย่างอาลัยอาวรณ์ หวังว่าพรุ่งนี้ฉินเหยาจะมาอีก แต่ก็กลัวว่านางจะมาจริงๆ

แตงโมชิ้นละสิบเหวินไม่แพง แต่ก็ไม่นับว่าถูกจริงๆ กลัวว่าตนเองอยากกินแต่ผู้ใหญ่ไม่ซื้อให้จึงได้แต่มองสหายนักเรียนคนอื่นกิน

สหายร่วมชั้นเรียนสองสามคนที่สนิทกับพวกเขา พอหันไปมองพวกต้าหลางสี่พี่น้อง ความอิจฉาในแววตานั้นก็แทบจะล้นทะลักออกมาแล้ว

เมื่อครู่ฉินเหนียงจื่อบอกว่า กลับบ้านไปจะให้พวกเขากินให้หนำใจเลย!

“พวกเราจะกลับบ้านแล้ว พวกเจ้าก็รีบกลับเถิด”

ต้าหลางโบกมือให้สหายที่มองอย่างอิจฉา เลียนิ้วที่เปื้อนน้ำแตงโมจนสะอาดแล้วช่วยแม่เลี้ยงเก็บแผง สี่พี่น้องนั่งรถกลับบ้านด้วยใจที่เปี่ยมไปด้วยความคาดหวัง

พอเข้าลานบ้าน เอ้อร์หลางก็เห็นถังน้ำใต้ชายคาที่ห้องครัว เมื่อพุ่งเข้าไปดูก็เห็นว่ามีแตงโมอยู่จริงๆ เขาหันกลับมามองฉินเหยาแวบหนึ่ง เมื่อได้รับอนุญาตก็อุ้มแตงโมขึ้นมาพุ่งตรงไปยังเขียงในห้องครัวเร็วรี่

อีกสามคนที่เหลือโยนหีบหนังสือทิ้ง รีบวิ่งตามปืทันที

ฉินเหยามองดูเด็กๆ ส่งเสียงกรีดร้องด้วยความดีใจอย่างขบขัน ให้อาวั่งไปเตรียมอาหารเย็น ส่วนตนเองนั่งลงนับเงินในห้องโถงอย่างใจเย็น

ช่วงบ่ายขายแตงโมไปสองลูก ได้เงินมารวมสามร้อยเก้าสิบเหวิน

อ้อ ยังมีเงินค่าแตงโมที่ซื้อหนึ่งแถมหนึ่งของบ้านหลิวต้าฝูด้วย รวมเป็นเงินทั้งหมดห้าร้อยเก้าสิบเหวิน