ทะลุมิติมาเป็นแม่เลี้ยง ข้าพลิกฟื้นทั้งครอบครัว - ตอนที่ 454 ผู้ตรวจการแผ่นดิน

ตอนที่ 454 ผู้ตรวจการแผ่นดิน

อาวั่งอธิบาย “นางสอนข้าถักผม ข้าสอนนางอ่านเขียน เป็นการแลกเปลี่ยนกันธรรมดาขอรับ”

เขากล่าวเสริม “ตอนนี้ซื่อเหนียงไปสำนักศึกษาก็ถักผมไป ฮูหยินมิได้สังเกตหรือขอรับ”

ฉินเหยาชะงักไปครู่หนึ่ง “มิใช่ว่าหลี่ซื่อช่วยถักให้หรอกหรือ”

หลี่ซื่อที่กำลังยุ่งอยู่ในห้องครัวเมื่อถูกเอ่ยชื่อก็รีบโผล่หน้าออกมาอธิบาย “ฮูหยินเจ้าคะ หลายวันนี้เป็นพ่อบ้านอาวั่งที่ถักผมให้คุณหนูสี่เจ้าค่ะ”

ฉินเหยาสูดหายใจเข้าลึกๆ ฝีมือการถักนั้นธรรมดาจริงๆ

อาวั่งเอ่ย “เด็กๆ ก็รู้จักมองคนและเลือกปฏิบัติเช่นกัน สวมเสื้อผ้าดี การแต่งกายที่ประณีตงดงามกว่า เด็กๆ ก็จะไม่ถูกรังแกง่ายๆ ขอรับ”

ฉินเหยาช่วยเหลือซ่งจางซึ่งเป็นนายอำเภออย่างโจ่งแจ้ง คนตระกูลติงแม้จะไม่ทำอะไรซึ่งๆ หน้า แต่ก็ไม่ได้ขัดขวางพวกเขาจากการหาเรื่องในสำนักศึกษาลับหลัง

สีหน้าของฉินเหยาเคร่งขรึมลง ทว่ากลับไม่มีแววโกรธเคือง แต่เป็นความสับสนที่หาได้ยากนัก

นางเองก็เลี้ยงลูกเป็นครั้งแรกเช่นกัน ไม่รู้ว่าจะเลี้ยงอย่างไรถึงจะดีต่อพวกเขา ทุกอย่างล้วนอาศัยการลอกเลียนแบบ แต่ในความเป็นจริงแล้วกลับไม่ใช่เรื่องเดียวกันเลยด้วยซ้ำ

สถานการณ์ของแต่ละบ้านแตกต่างกัน นิสัยของเด็กแต่ละคนก็ไม่เหมือนกัน ไม่มีต้นแบบใดที่ใช้ได้กับทุกคน

อาวั่งกล่าวว่า “พวกเขาก็คงไม่ทำเกินไปนัก เรื่องเล็กน้อยเช่นนี้ถือเป็นการขัดเกลาได้พอดี ให้สี่พี่น้องได้รู้ว่าใจคนนั้นชั่วร้ายเพียงใด”

ฉินเหยาเข้าใจความหมายของอาวั่ง คือไม่ต้องการให้ผู้ใหญ่เข้าไปแทรกแซง

สีหน้าของนางเป็นปกติ “ข้าไม่คิดจะเข้าไปแทรกแซง เพียงแต่ข้ารู้สึกว่าต้องเปิดการประชุมย่อยของครอบครัวแล้ว”

มีเรื่องแล้วไม่ยอมบอกผู้ใหญ่ ช่างน่าตีนัก!

อาวั่งหันกลับไปมองทางบ่อน้ำของหมู่บ้าน เสียงหัวเราะหยอกล้อของเอ้อร์หลางและซื่อเหนียงดังแว่วมาแต่ไกล แสดงให้เห็นว่าเล่นกันอย่างสนุกสนานเพียงใด

เด็กๆ ที่น่าสงสาร ยังไม่รู้ว่าภัยใหญ่กำลังจะมาถึง อาวั่งได้แต่จุดเทียนไว้อาลัยให้สี่พี่น้องในใจเงียบๆ

ทว่าคืนนี้น่าจะรอดพ้นไปได้หนึ่งครา เพราะท้ายที่สุดแล้วพวกนายอำเภอยังไม่จากไป ฉินเหยาคงไม่เลือกเปิดการประชุมย่อยเพื่อ ‘ตีลูก’ ในเวลานี้

พวกของซ่งจางออกจากโรงเพาะกล้าเมื่อดึกมากแล้ว ท้องฟ้ามืดค่ำไปนานแล้ว จะเดินทางกลับอำเภอก็ไม่ทันการณ์

แต่ในหมู่บ้านก็ไม่สามารถรองรับคนจำนวนมากขนาดนั้นได้ ดังนั้นพวกผู้ใหญ่บ้านที่อยู่ใกล้กว่าจึงกลับไปก่อน เหลือเพียงพวกที่อยู่ไกลกว่าซึ่งพักอยู่ที่บ้านพักของช่างไม้หลิว

และแนวคิดเรื่องบ้านพักนี้ก็เป็นที่รู้จักของคนนอกหมู่บ้านตระกูลหลิวเป็นครั้งแรก

ส่วนซ่งจางไม่ได้ไปบ้านใครทั้งนั้นและไม่พาใครไปด้วย เขาเรียกพวกต้าหลางสี่พี่น้องที่กำลังจะกลับบ้านไปกินข้าวไว้แล้วตามพวกเขากลับมายังบ้านของฉินเหยา

เมื่อเข้าประตูมาก็ทำท่าทีราวกับคุ้นเคยกันดีอยู่แล้ว เขาไปดูหลี่ซื่อในห้องครัวก่อน จากนั้นก็ไปที่เล้าไก่ในสวนหลังบ้านเพื่อดูเสี่ยวไหลฝู ในฐานะอดีตเจ้านาย การเอาใจใส่ว่าพวกเขามาอยู่ที่นี่แล้วคุ้นเคยดีหรือไม่ก็ถือเป็นเรื่องปกติ

เมื่อเห็นว่าพวกเขาทุกคนอยู่ดีมีสุขและเห็นว่าอาหารยกขึ้นโต๊ะพร้อมแล้ว หลี่ซื่อจึงพาเสี่ยวไหลฝูจากไป จากนั้นเขาก็กลับมาที่ห้องโถงเพื่อร่วมโต๊ะกินข้าว

เสื้อผ้าฝ้ายสีขาวทั้งเสื้อและกางเกงของเขานั้น สกปรกเสียจนดินจับเป็นก้อนไปแล้ว

ต้าหลางเป็นเด็กที่ใส่ใจ เขาหยิบเสื้อผ้าสะอาดชุดหนึ่งของหลิวจี้มาให้เขาเปลี่ยน ด้วยความชื่นชมหนึ่งส่วน ความเคารพสามส่วนและความเกรงใจหกส่วน

เสื้อผ้าที่เปื้อนโคลนหากซักแล้วพรุ่งนี้คงแห้งได้ไม่เร็วขนาดนั้น ดังนั้นจึงตากไว้เฉยๆ พรุ่งนี้เช้าค่อยขยี้ก้อนดินออก สะบัดๆ ก็ใส่ได้แล้ว

เมื่อเปลี่ยนมาสวมชุดผ้าเนื้อหยาบของหลิวจี้แล้ว ซ่งจางก็ดูติดดินมากขึ้น หากเขาไม่บอกก็คงไม่มีใครรู้ว่าเขาเป็นถึงนายอำเภอ

ซ่งจางไม่มีมาดเจ้าคนนายคนเลย เขาใส่ใจในงานอดิเรกและการบ้านของเด็กๆ ทำให้พี่น้องต้าหลางรู้สึกประหลาดใจระคนดีใจ

ซื่อเหนียงพูดตรงๆ ว่า “ใต้เท้าเจ้าคะ ท่านดูไม่เหมือนขุนนางเลย”

ซ่งจางถามอย่างขบขัน “เดิมข้าก็เป็นขุนนางอยู่แล้ว ข้ายังดูไม่เหมือนอีกหรือ แล้วอย่างไรถึงจะเหมือนขุนนางเล่า”

ซื่อเหนียงกะพริบตาอย่างกล้าหาญ เมื่อเห็นว่าไม่มีใครห้ามแสดงว่าสามารถพูดได้ตามใจชอบ นางจึงลุกขึ้นยืน แอ่นพุงน้อยๆ ของตน ใช้มือลูบคางของตนแล้วเดินด้วยท่าทางวางโต

“พุงพลุ้ย ลูบเครา ตาต้องมองไปบนหลังคา คางห้ามชี้ลงดินเด็ดขาด พอเห็นคนก็ต้องตวาดเสียงดังว่า ‘เจ้าพวกไพร่ชั้นต่ำ บังอาจนัก เห็นขุนนางผู้นี้แล้วยังไม่รีบคุกเข่าอีก!’”

ท่าทางที่เด็กหญิงตัวน้อยแสดงนั้นช่างน่าขบขัน เอ้อร์หลางและซานหลางอดหัวเราะออกมาเสียงดังไม่ได้

ต้าหลางเองก็มองจนมุมปากยกขึ้น อยากจะหัวเราะแต่ก็กลั้นไว้

มีเพียงผู้ใหญ่บนโต๊ะอาหารเท่านั้นที่เงียบขรึม ไม่อาจหัวเราะออกมาได้เลย

ซ่งจางถอนหายใจเฮือกหนึ่ง พยายามรักษารอยยิ้มน้อยๆ เอาไว้แล้วบอกซื่อเหนียงว่าไม่ใช่ขุนนางทุกคนจะเป็นอย่างที่นางแสดง

“ซื่อเหนียงน้อย เจ้าต้องเชื่อว่าในโลกนี้ยังมีคนดีมากกว่า”

ซื่อเหนียงพยักหน้าหงึกๆ นางเชื่อ

เด็กหญิงตัวน้อยอธิบาย “ท่านลุงนายอำเภอ ท่านอย่าโกรธเลยนะเจ้าคะ ข้าแสดงเป็นคนเลว ไม่ใช่คนดีเช่นท่าน”

ซ่งจางลูบมวยผมที่ถักอย่างประณีตซับซ้อนบนศีรษะของนาง รู้สึกว่าเด็กหญิงตัวน้อยผู้นี้นั้นฉลาดหลักแหลมน่ารักยิ่งนัก

ไม่รู้ว่ามารดาที่ดุดันอย่างฉินเหยาเลี้ยงลูกที่น่ารักเช่นนี้ออกมาได้อย่างไร

เมื่อกินจนอิ่มแล้ว ซ่งจางก็เท้าคางถามว่า “โตขึ้นซื่อเหนียงอยากแต่งงานกับสามีแบบไหนรึ”

ฉินเหยาไอ “แค่กๆ!” หนักๆ สองครั้ง สายตาตักเตือนที่แฝงไปด้วยความอันตรายกวาดมาทันที เกือบจะกลายเป็นมีดของจริงทิ่มแทงเขาให้ตาย

ซ่งจางรีบเปลี่ยนคำถาม “โตขึ้นซื่อเหนียงอยากทำอะไรหรือ”

ซื่อเหนียงยิ้มกว้างกล่าวเสียงดังว่า “โตขึ้น ข้าจะโค่นล้มขุนนางชั่วที่รังแกราษฎรให้หมด!”

ซ่งจางตะลึงไปชั่วขณะ เมื่อได้สติก็รู้ว่าเป็นเพียงคำพูดไร้เดียงสาของเด็กน้อยที่ไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำจึงพูดปลอบไปว่า

“เช่นนั้นเจ้าคงต้องเป็นผู้ตรวจการแผ่นดินแล้วล่ะ”

ซื่อเหนียงถามอย่างประหลาดใจ “ผู้ตรวจการแผ่นดินคืออะไรหรือเจ้าคะ”

ซ่งจางอธิบายว่า “หน้าที่ของผู้ตรวจการแผ่นดินคือการตรวจราชการแทนโอรสสวรรค์ เรื่องใหญ่ทูลถวายให้ทรงตัดสิน เรื่องเล็กตัดสินได้เอง เป็นตัวแทนขององค์เหนือหัวในการตรวจราชการท้องถิ่น หรือที่เรียกว่า ‘ผู้ตรวจการแผ่นดิน’ รับผิดชอบตรวจสอบขุนนางในจวนเจ้าเมืองและอำเภอโดยเฉพาะ ตำแหน่งเล็กเพียงขั้นเจ็ดแต่สามารถถอดถอนขุนนางใหญ่ขั้นสองขั้นสามได้ เป็นตำแหน่งที่ต่ำต้อยแต่มีอำนาจมาก”

ซื่อเหนียงฟังอย่างตั้งอกตั้งใจ ในปากก็ท่องจำทุกคำที่ซ่งจางพูดซ้ำไปซ้ำมาราวกับจะจดจำอำนาจหน้าที่ของผู้ตรวจการแผ่นดินไว้ในใจให้ลึกซึ้ง

ซ่งจางพักที่บ้านของฉินเหยาหนึ่งคืน รุ่งเช้าวันต่อมาก็ตามไปดูไร่แตงโมอีกครั้งและจากไปหลังกินข้าวกลางวันแล้ว

ก่อนจากไป หมู่บ้านต่างๆ ได้พยายามสอบถามหลายครั้ง อยากจะได้เมล็ดพันธุ์แตงเย็นจากหมู่บ้านตระกูลหลิวกลับไปปลูก

ผู้ที่เคยเห็นโลกภายนอกมาแล้วต่างรู้ดีว่าในฤดูร้อนความต้องการในของสิ่งนี้นั้นมีมากมหาศาล ต้องทำกำไรได้อย่างงามแน่นอน

ซ่งจางเองก็มีความตั้งใจที่จะให้หมู่บ้านอื่นๆ ลองดูบ้าง แต่ฉินเหยากลับไม่ตอบสนอง

ราวกับรู้ว่าเขาจะเอ่ยถึงอีกครั้ง ฉินเหยาถึงกับไม่มากินข้าวกลางวันกับพวกเขาด้วยซ้ำ ตลอดเวลาล้วนแต่ให้ผู้ใหญ่บ้าน หัวหน้าตระกูลและหลิวต้าฝูรับหน้าไป

แน่นอนว่าหลิวต้าฝูก็ได้แต่พูดเลี่ยงไปเรื่องอื่น เรื่องแตงเย็นนี้ไม่เหมือนกับการปลูกข้าว

อย่างแรกคือหลักประกันการอยู่รอดขั้นพื้นฐาน หากไม่มีข้าวสารคนจะตายได้

อย่างหลังคืออาชีพที่สามารถทำให้กระเป๋าตุงได้

เมื่อกระเป๋าของคนอื่นตุง กระเป๋าของตัวเองก็จะแฟบ

ยิ่งไปกว่านั้น ไม่มีก็แค่จนลงหน่อย ไม่ถึงกับตาย

แต่ถ้าอาชีพทำเงินของตัวเองถูกมอบให้คนอื่นไป คนในหมู่บ้านตระกูลหลิวของพวกเขาจะทำอย่างไร

เรื่องนี้หลิวต้าฝูไม่กล้าตัดสินใจ แม้ใต้เท้านายอำเภอจะออกหน้า เขาก็ไม่สามารถตัดสินใจเช่นนี้ได้ มิเช่นนั้นคนในหมู่บ้านคงฆ่าเขาเป็นแน่

ทว่าหลี่เจิ้งของแต่ละท้องถิ่นกลับไม่ต้องการยอมแพ้ง่ายๆ เช่นนั้น ไม่สามารถนำวิธีการปลูกแตงเย็นกลับไปให้ตำบลของตนได้ อย่างน้อยก็ต้องเรียนรู้เพื่อบ้านตัวเองบ้างสิ

ในตอนนี้เองที่ผู้ใหญ่บ้านราวกับถูกรบเร้าจนทนไม่ไหว จู่ๆ ก็ไอโขลกๆ ขึ้นมา บอกกับหลี่เจิ้งเมืองจินสือว่า เขาตั้งใจจะลาออกจากตำแหน่งผู้ใหญ่บ้าน ให้คนรุ่นหลังที่มีความสามารถในหมู่บ้านขึ้นมาแทนที่ตน

เมื่อผู้ใหญ่บ้านเอ่ยคำนี้ออกมา ทุกคนต่างก็ตกตะลึงจนลืมเรื่องขอสูตรปลูกแตงเย็นไปเสียสนิท