ทะลุมิติมาเป็นแม่เลี้ยง ข้าพลิกฟื้นทั้งครอบครัว - ตอนที่ 518 ใหญ่ที่สุด ดีที่สุด

ตอนที่ 518 ใหญ่ที่สุด ดีที่สุด

………………..

ฉินเหยาแบกหีบขึ้นบ่า ยิ้มปฏิเสธ “ขอบคุณในความเมตตาของท่านแม่ทัพ แต่ตอนนี้ข้ายังไม่สนใจที่จะไปเมืองหลวง”

คำตอบนี้อยู่ในความคาดหมาย มู่หลิงจึงไม่ได้รู้สึกผิดหวังแต่อย่างใด นางยิ้มให้ฉินเหยา “รอจนเจ้าอยากไปเมื่อไหร่ก็อย่าลืมมาหาข้าเล่า”

ฉินเหยาพยักหน้า “แน่นอนเจ้าค่ะ”

เมื่อทั้งสองคนมาถึงหน้าประตูจวนรับรองขุนนาง ทหารหญิงก็จูงรถม้ามา ฉินเหยาจึงนำหีบไม้ขึ้นไปวางบนรถ ตบมือ ภารกิจสำเร็จลุล่วง

หวังจิ่นกอดสัมภาระที่น้อยนิดจนน่าสงสารของตนเองปีนเข้าไปในรถม้า โผล่ศีรษะออกมาจากหน้าต่างรถแล้วประสานหมัดให้ฉินเหยาอย่างจริงจัง “หากมีวาสนาคงได้พบกันอีก!”

ฉินเหยาพยักหน้า อวยพรคนทั้งสองอย่างจริงใจ “เดินทางโดยสวัสดิภาพ”

มู่หลิงยกมุมปากขึ้นยิ้ม โบกมือคราหนึ่ง ขบวนคนก็ค่อยๆ จากไปไกล

ฉินเหยายืนส่งอยู่ที่หน้าประตูจวนรับรองขุนนางอยู่ครู่หนึ่งจึงกลับเข้าห้องไปนอนชดเชยต่อ

เมื่อไร้ภาระ การนอนหลับในช่วงครึ่งหลังของคืนนี้จึงสบายเป็นพิเศษ

พอฟ้าสาง ฉินเหยาก็คืนห้องแล้วจากไป ขับรถม้าของตนเอง นำกล่องเครื่องใช้สตรีมุ่งตรงไปยังร้านสาขาของห้างการค้าฟู่หลง

ข่าวการเข้าเมืองของนาง ชิวเยี่ยนรู้มานานแล้ว อย่างไรเสียฉากเด็ดอย่าง ‘ทหารถังหูลู่เสียบไม้’ ที่หน้าประตูเมืองในวันนั้นก็โด่งดังไปทั่วทั้งเมือง อยากจะไม่รู้ก็ยาก

กล่องเครื่องใช้สตรีรุ่นใหม่ครั้งนี้ผ่านการปรับปรุงอย่างต่อเนื่องจากสมาชิกหน่วยพัฒนาจึงมีความแตกต่างอย่างมากจากรุ่นแรก

ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบ วัสดุที่ใช้ หรือรายละเอียดการแบ่งช่องภายในล้วนได้รับการยกระดับคุณภาพขึ้นทั้งนั้น

ตัวกล่องใช้ไม้ราคาสูงที่ค่อนข้างแข็งแรงและมีน้ำหนักเบา ภายในกล่องทั้งหมดบุด้วยผ้าลายตารางสีชมพูอ่อนที่สั่งทำขึ้นพิเศษ หูหิ้วก็เปลี่ยนเป็นหนัง ตัวกลอนใช้หยกสีอ่อนที่ผ่านการคัดเลือกมาเป็นอย่างดีและมีสีสม่ำเสมอ

ส่วนผิวเคลือบนั้นทาถึงเจ็ดชั้น ทำให้มีความแวววาวดุจอัญมณี ลวดลายดอกไม้ที่วาดด้วยมือบนผิวกล่องก็เปลี่ยนเป็นการฝังมุก ยิ่งขับเน้นให้ดูหรูหราสูงค่า

สิ่งที่ประณีตยิ่งกว่าคือการออกแบบตัวกล่องทั้งหมดซึ่งหลุดออกจากรูปแบบสี่เหลี่ยมจัตุรัสทั่วไป โดยทำเป็นทรงกล่องแนวนอน

ผลิตภัณฑ์สำเร็จรูปเช่นนี้เมื่อวางอยู่ตรงหน้าก็ไม่ต่างอะไรกับงานศิลปะอันงดงามชิ้นหนึ่ง ช่างเจริญตาเจริญใจ

ชิวเยี่ยนรับถุงมือผ้าฝ้ายที่ฉินเหยาส่งมาสวมไว้บนมือจึงค่อยกล้าใช้มือแตะสัมผัสความละเอียดอ่อนของตัวกล่องอย่างพินิจพิเคราะห์

องค์ประกอบที่แสดงถึงความมั่งคั่งเหล่านี้บนพื้นผิวค่อนข้างพบเห็นได้ทั่วไป แต่สิ่งที่ทำให้ชิวเยี่ยนรู้สึกทึ่งคือการบุผ้าลายข้าวหลามตัดสีชมพูด้านใน

หากเขาดูไม่ผิด บนลายข้าวหลามตัดนี้ยังมีตัวอักษรลายศิลป์ที่ปักด้วยมือล้วนๆ อยู่ด้วย

แต่ตัวอักษรนั้นดูแปลกๆ คล้ายกับอักษรสันสกฤต แต่ก็คล้ายกับตัวเลขอารบิกที่มาจากแคว้นซีอวี้ เขาถึงกับอ่านไม่ออก

ฉินเหยาอธิบายขึ้นมาก่อน “นี่คือสัญลักษณ์ของสินค้า เป็นตัวอักษรลายศิลป์ที่ออกแบบโดยใช้อักษรตัวแรกจากชื่อตระกูลเฉียวของนักออกแบบเฉียวอวิ๋นซึ่งเขียนเป็นตัวพิมพ์ใหญ่ได้ว่า Q และอักษรตัวแรกของตระกูลฉินของข้าซึ่งเขียนเป็นตัวพิมพ์เล็กได้ว่า q โดยเรียกย่อๆ ว่าสัญลักษณ์ Q คู่”

พูดพลาง เมื่อเห็นแววตาสับสนของชิวเยี่ยนที่อยากจะถามรายละเอียดว่าอะไรคือตัวอักษรพิมพ์ใหญ่และตัวพิมพ์เล็ก ฉินเหยาก็รีบยกมือห้าม

“เรื่องตัวอักษรหรือไม่ใช่ตัวอักษรนั้นไม่สำคัญ เถ้าแก่เพียงแค่รู้ว่าสัญลักษณ์ของกล่องเครื่องใช้สตรีรุ่นนี้ของเราลอกเลียนแบบได้ยากก็พอแล้ว เพราะสมาชิกหน่วยพัฒนาของเรายังได้ใส่วิธีการป้องกันการปลอมแปลงแบบพิเศษบางอย่างเข้าไปด้วย”

อย่างแรกคือด้ายปัก ในนั้นมีส่วนผสมของแร่ย้อมสีที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะของเขตจังหวัดจื่อจิง ที่อื่นไม่สามารถผลิตออกมาในปริมาณมากได้

อย่างที่สองคือสัญลักษณ์ Q คู่ บนพื้นผิวด้านในของกล่องเครื่องใช้สตรีทุกใบจะมีสัญลักษณ์ Q คู่เก้าตัวที่ใช้วิธีการปักแบบอื่น อีกทั้งตำแหน่งการปักยังสอดคล้องกับหมายเลขเฉพาะตัวของกล่องเครื่องใช้สตรีแต่ละใบ ทำให้แยกแยะได้ง่ายขึ้นอย่างมาก

สุดท้ายนี้ สินค้าของแท้จัดจำหน่ายโดยห้างการค้าฟู่หลงโดยตรง ไม่มีสาขาอื่น

ด้วยวิธีการเหล่านี้อย่างน้อยก็จะสามารถรับมือกับโรงงานไม้ในตลาดได้ถึงร้อยละเก้าสิบแล้ว

ส่วนที่เหลืออีกร้อยละสิบก็ต้องอาศัยความภักดีของผู้บริโภคในการแก้ไขปัญหา

“พวกเราต้องสร้างตราสินค้านี้ให้โด่งดังและเชื่อมโยงมันเข้ากับห้างการค้าฟู่หลงอย่างลึกซึ้ง จากนั้นไปค้นหาเรื่องราวของคนดังจากในตำราโบราณเพื่อนำมาอ้างอิงเชื่อมโยง สร้างสรรค์ผลิตภัณฑ์ระดับสูงสุดที่เป็นอมตะออกมา…”

ฉินเหยาพูดรวดเดียวเสียยืดยาวก็ไม่รู้ว่าชิวเยี่ยนจะฟังเข้าใจได้เท่าไร อย่างไรเสียส่วนที่ไม่เข้าใจค่อยมาหารือกันอย่างละเอียดในวันหน้า เรื่องเร่งด่วนในตอนนี้คือจะทำการค้านี้หรือไม่

ฉินเหยาดื่มชาเย็นในถ้วยรวดเดียวจนหมด เช็ดปากอย่างองอาจพลางเลิกคิ้วถาม

“เถ้าแก่คิดถี่ถ้วนแล้วหรือไม่ หากว่าคิดถี่ถ้วนดีแล้ว ข้าคิดว่าวันนี้พวกเราก็สามารถตัดสินใจเรื่องนี้ได้เลย”

ชิวเยี่ยนรู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อย ความรู้สึกเลือดร้อนที่อยากจะสร้างการค้าให้ยิ่งใหญ่นี้ ครั้งล่าสุดที่เกิดขึ้นกับตนคือตอนที่เขาอายุสิบแปดปีเพิ่งจะรับช่วงต่อการค้าของตระกูล

น่าเสียดายที่ในช่วงกลียุค การที่สามารถรักษากิจการของบรรพบุรุษไว้ได้ก็ใช้พละกำลังของเขาไปจนเกือบหมดสิ้นแล้ว

บัดนี้เบื้องหลังได้รับการชื่นชมจากผู้สูงส่ง ห้างการค้าทั้งหมดจึงสามารถผงาดขึ้นมาได้กลายเป็นห้างการค้าอันดับหนึ่งของจังหวัดจื่อจิงแห่งนี้

แต่เพื่อให้ตำแหน่งมั่นคง ยังต้องมีความสามารถที่แท้จริงอันโดดเด่นด้วย

เมื่อมองดูกล่องเครื่องใช้สตรีอันงดงามที่อยู่เบื้องหน้านี้อีกครั้ง ชิวเยี่ยนก็เกิดความรู้สึกรุนแรงขึ้นมาว่าต้องไม่ปล่อยโอกาสนี้ไปเด็ดขาด

เขาเงยหน้าขึ้นมองฉินเหยา น้ำเสียงทุ้มต่ำ “ทำ และจะต้องทำให้ใหญ่ที่สุด ดีที่สุด!”

ฉินเหยายกฝ่ามือขึ้น ชิวเยี่ยนก็ประกบมือกับนาง เสียง “แปะ” ดังขึ้นอย่างสดใส การซื้อขายได้บรรลุข้อตกลงแล้ว ทั้งสองคนมองหน้ากันแล้วยิ้ม ต่างก็รู้สึกตื่นเต้น

ชิวเยี่ยนถาม “จะตั้งราคาเท่าไหร่”

ตามความคิดของเขา ในเมื่อก่อนหน้านี้มีรูปแบบความร่วมมือประจำอยู่แล้ว ครั้งนี้ก็ควรจะเหมือนเดิม

ถึงแม้จะมีการแก้ไขก็คงไม่ต่างไปจากเดิมมากนัก

คาดไม่ถึงเลยว่าฉินเหยาจะพูดว่า “ราคาข้าเป็นคนกำหนด ของข้าก็จะเป็นคนทำ ข้าจะจ่ายเงินให้ท่านเพื่อซื้อช่องทางการจัดจำหน่ายของท่าน”

พูดจบก็เสนอราคาทันที “ข้าจะให้ส่วนแบ่งแก่ห้างการค้าฟู่หลงหนึ่งส่วนจากยอดขายทั้งหมด ทุกๆ หนึ่งพันกล่องเครื่องใช้สตรีที่ขายได้ ค่าตอบแทนที่จ่ายให้แก่ห้างการค้าของท่านก็จะเพิ่มขึ้นหนึ่งส่วนและสูงสุดอยู่ที่สามส่วน”

เมื่อเห็นว่าชิวเยี่ยนขมวดคิ้วแน่นขึ้น ฉินเหยาก็เสริมขึ้นอีกประโยคหนึ่งว่า “กล่องเครื่องใช้สตรีหนึ่งกล่องตั้งราคาไว้ที่หนึ่งร้อยตำลึง ดังนั้นวิธีการที่ข้าพูดจึงนับเป็นวิธีที่ดีที่สุดสำหรับห้างการค้าของท่าน”

มิฉะนั้นแล้ว ต่อให้ห้างการค้าฟู่หลงเทหมดหน้าตักก็ไม่สามารถสั่งซื้อกล่องเครื่องใช้สตรีหนึ่งพันกล่องได้

ตามวิธีการคำนวณของฉินเหยา ทุกครั้งที่ห้างการค้าฟู่หลงขายกล่องเครื่องใช้สตรีได้หนึ่งกล่อง อย่างน้อยที่สุดก็จะได้กำไรสิบตำลึงและอย่างมากที่สุดก็สามารถทำกำไรได้ถึงสามสิบตำลึง

เมื่อเทียบกับรูปแบบการสั่งซื้อแล้วส่งของแบบเดิม แผนการใหม่นี้เห็นได้ชัดว่ามั่นคงปลอดภัยกว่า อีกทั้งฉินเหยายังมอบแผนการตลาดครบชุดให้เปล่าๆ ด้วย ถือเป็นการค้าที่รับประกันว่าจะได้กำไรไม่มีขาดทุน

และในทางกลับกัน หากกล่องเครื่องใช้สตรีและห้างการค้าฟู่หลงผูกติดกันอย่างลึกซึ้งแล้ว สำหรับโรงงานเครื่องเขียนก็จะมีความเสี่ยงอย่างใหญ่หลวงที่จะถูกผูกขาดและควบคุม

แน่นอนว่า เป้าหมายของฉินเหยาไม่ได้มีเพียงเท่านี้

ในตอนนี้ นี่เป็นเพียงก้าวแรกในแผนการของนาง

เมื่อโรงงานเครื่องเขียนสะสมเงินทุนเริ่มต้นได้ถึงระดับหนึ่ง การเข้าซื้อกิจการห้างการค้าฟู่หลงทั้งหมดจึงจะเป็นทางออกที่ดีที่สุด

แต่ตอนนี้ยังเร็วเกินไปที่จะพูดเรื่องเหล่านี้ เพราะนี่เป็นเพียงการวางแผนกลยุทธ์ระยะยาวตามความเคยชินของนางเท่านั้น สุดท้ายแล้วการค้านี้จะทำไปได้นานแค่ไหนก็ยังไม่รู้

หากดูจากสถานการณ์ของทั้งสองฝ่ายในตอนนี้ ห้างการค้าฟู่หลงคือลูกค้ารายใหญ่ที่สุด

แผนการที่นางเสนอขึ้นมานั้นก็เพื่อแสวงหาผลประโยชน์สูงสุดให้กับโรงงานเครื่องเขียน ดังนั้นจึงไม่รังเกียจที่จะแสดงภาพลักษณ์ภายนอกที่ดูซื่อบริสุทธิ์และไม่มีพิษมีภัยราวกับ ‘พร้อมจะถูกกินรวบได้ทุกเมื่อ’ ให้ห้างการค้าฟู่หลงได้เห็น

เมื่อได้ยินราคาที่สูงถึงหนึ่งร้อยตำลึง ชิวเยี่ยนก็ตกใจก่อนในตอนแรก จากนั้นก็จมอยู่ในความคิด

หากไม่นับเรื่องราคาที่สูงจนน่าเหลือเชื่อที่หนึ่งร้อยตำลึง ยิ่งเขาคิดก็ยิ่งรู้สึกว่าแผนการแบ่งผลประโยชน์นี้สำหรับห้างการค้าฟู่หลงแล้ว ที่จริงมีข้อดีมากกว่าข้อเสีย

ดังนั้นเขาจึงยิ่งคิดไม่ตกว่าทำไมฉินเหยาถึงทำเช่นนี้ รู้สึกอยู่ตลอดว่าในเรื่องนี้มีเล่ห์เหลี่ยมอะไรซ่อนอยู่

ฉินเหยาไม่ปล่อยให้เขาคิดนานนัก นางลุกขึ้นยืนแล้วถามอย่างหงุดหงิดว่า “เถ้าแก่ให้คำตอบที่แน่นอนมาเถอะ ข้าเองก็เหนื่อยแล้ว เตรียมจะกลับไปหาโรงเตี๊ยมพักผ่อนหน่อย”

“หลายวันนี้ข้าติดตามท่านผู้ตรวจการวิ่งวุ่นทำงานหนักก็เหนื่อยพอสมควร” ฉินเหยาแสร้งทำเป็นเหนื่อยล้าแล้วนวดขมับของตนเอง