ทะลุมิติมาเป็นแม่เลี้ยง ข้าพลิกฟื้นทั้งครอบครัว - ตอนที่ 597 เกรงว่าจะอยู่ได้อีกไม่นาน

ตอนที่ 597 เกรงว่าจะอยู่ได้อีกไม่นาน

เมื่อถึงเวลาอาหารเย็น หลิวจี้ถึงได้เดินเข้าบ้านมาอย่างหดหู่

ฉินเหยาถามเขา “ไปไหนมา”

นางไม่ถามก็ยังดี พอถามหลิวจี้ก็โกรธขึ้นมาทันที “ข้าเพิ่งไปเรือนปทุมมา กะว่าจะหาร่างต้นฉบับที่อาจารย์เขียนไว้มาดูสักหน่อย แต่บิดามันเถอะ ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่แม้แต่กระดาษร่างแผ่นเดียวก็ถูกพวกทหารม้าเกราะดำนั่นค้นไปหมดแล้ว!”

หลิวจี้เองก็แปลกใจ “เมียจ๋า เจ้าว่าพวกทหารม้าเกราะดำนั่นของรัชทายาทเป็นคนแบบไหนกัน ถึงได้มีอิทธิฤทธิ์ขนาดนี้ ข้าไม่รู้ตัวเลยว่าพวกเขากลับมาค้นของไปตั้งแต่เมื่อไหร่”

บางครั้งฉินเหยาก็สงสัยในสติปัญญาของหลิวจี้จริงๆ นางยกมือชี้ไปทางสำนักศึกษา “ทหารม้าเกราะดำไปแล้ว แต่ยังมีคนหนึ่งที่ยังไม่ไปนี่”

หลิวจี้มองตามทิศที่นางชี้ไปก็พลันเข้าใจขึ้นมาทันที เขาตบต้นขาตัวเองดังป้าบ “เจ้าเจินอวี้ไป๋!”

เขากำลังจะเรียกอาวั่งให้รีบไปที่สำนักศึกษาเพื่อทวงร่างต้นฉบับของอาจารย์คืนมา

อาวั่งปรากฏตัวขึ้นในทันที แต่ปากกลับเอ่ยวาจาไร้ความปรานีออกมาว่า “นายท่าน ท่านไปก็เอามาไม่ได้หรอก อยู่ทานอาหารเย็นเถอะขอรับ”

หลิวจี้มองอย่างโกรธเคือง “ร่างต้นฉบับของอาจารย์ข้า ข้าซึ่งเป็นลูกศิษย์ ทำไมจะเอามาไม่ได้”

อาวั่งวิเคราะห์อย่างใจเย็น “เจินอวี้ไป๋ไปที่เรือนปทุมเมื่อคืนวานซืน ตอนนี้ก็ผ่านไปหนึ่งวันหนึ่งคืนกับอีกครึ่งวันแล้ว ร่างต้นฉบับคงถูกย้ายไปนานแล้ว ต่อให้ท่านไปตอนนี้ก็ไม่มีประโยชน์”

เดี๋ยวก่อน!

หลิวจี้มองอาวั่งที่ยืนอยู่ตรงหน้าตนเองและฉินเหยาที่นั่งกินผลไม้อย่างสบายอารมณ์อยู่ในห้องโถงอย่างตกตะลึง “พวกเจ้ารู้?”

อาวั่งไม่พูด เพียงมองไปที่ฉินเหยา เขาก็แค่ทำตามคำสั่ง ฮูหยินไม่ได้บอกให้ขัดขวางเจินอวี้ไป๋

ถึงแม้เขาจะรู้ว่าร่างต้นฉบับเหล่านั้นอาจจะ…มีความสำคัญอยู่บ้างสำหรับนายท่านใหญ่ แต่! ฮูหยินไม่ได้สั่ง!

ฉินเหยาดื่มชาไปหนึ่งอึกเพื่อแก้เลี่ยนจากผลไม้แล้วพยักหน้าอย่างใจเย็น “ข้ารู้ ข้ารู้ด้วยว่าร่างต้นฉบับเหล่านั้นไม่มีเนื้อหาสำคัญอะไร”

หลิวจี้เข้าใจเหตุผลทั้งหมด “แต่มันก็เป็นของดูต่างหน้านะ…” เขาเหลือบมองนางอย่างน้อยใจราวกับว่าเพราะนางไม่เตือนเขาจึงเป็นความผิดของนางอย่างนั้น

ฉินเหยาหัวเราะเสียงเย็นแล้วชี้ไปที่หลิวจี้พลางสั่งสอน “เจ้าควรจะโทษตัวเอง ก่อนหน้านี้เจินอวี้ไป๋เหลือเวลาไว้ให้ตั้งเยอะ ในเมื่อเจ้าคิดว่าร่างต้นฉบับเหล่านั้นสำคัญก็ควรจะเก็บกลับมาเองก่อน”

หลิวจี้ “…”

ช่างเถอะ กินข้าว!

เรื่องเล็กน้อยเกี่ยวกับร่างต้นฉบับจึงผ่านไปในมื้อค่ำที่แสนอบอุ่น

หลังมื้ออาหาร ซื่อเหนียงก็อุ้มฉินเจ็ดสายที่อาเล็กให้เข้ามาอย่างทุลักทุเลพลางดึงหลิวจี้เอาไว้ อยากจะให้ท่านพ่อสอนตนเองดีดฉิน

หลิวจี้จะเล่นเป็นได้อย่างไร ก่อนหน้านี้ถูกกงเหลียงเหลียวกดดันให้เรียนศาสตร์ทั้งหกของบัณฑิตก็มีเพียงวิชาคำนวณเท่านั้นที่พอจะทนเรียนต่อไปได้

ทั้งยังถูกกงเหลียงเหลียวกดดันให้สืบทอดเคล็ดวิชาจึงจำต้องเรียนมาอย่างไม่อาจขัดขืน

แน่นอนว่า วิชาอื่นๆ อีกหลายอย่างในหมู่บ้านก็ไม่มีปัจจัยเอื้ออำนวยให้เรียนได้ เช่น การบังคับรถม้าศึก ม้าน่ะมี แต่ที่เขาหมายถึงคือรถม้าศึกซึ่งเป็นของที่ควบคุมโดยกองทัพของราชสำนัก ฉินเหยามีเงินก็หาไม่ได้

ส่วนฉินนี้ อยู่ในแขนงย่อยของวิชาดนตรีเสียอีก เรียกได้ว่ามืดแปดด้านโดยสิ้นเชิง

แต่เมื่อเห็นดวงตาที่เปี่ยมด้วยความคาดหวังของลูกสาว ผู้เป็นบิดาก็ต้องรักษาหน้า จะเอ่ยคำว่า ‘ไม่เป็น’ ออกมาไม่ได้จึงทำได้เพียงฝืนใจนั่งลงแล้วหยิบตำราเพลงขึ้นมาทำทีเป็นพินิจดู

ในใจก็โล่งอก โชคดีที่ถูกศิษย์พี่ตัวน้อยกดดันให้อ่านหนังสือมามากมาย ประสบการณ์จริงเป็นศูนย์ แต่ประสบการณ์ทางทฤษฎีนั้นพอจะหลอกเด็กแปดขวบคนหนึ่งได้สบายๆ

เพียงแต่เสียงฉินที่ไม่เป็นเพลงนั้นทำเอาคนทั้งบ้านทำหน้าเหยเกด้วยความสงสัย

เอ้อร์หลางถามอย่างอ่อนอกอ่อนใจ “ท่านพ่อ ท่านแน่ใจหรือว่าฉินใช้นิ้วเดียวดีดน่ะ”

ซานหลางนั้นตรงไปตรงมามาก เขาอุดหูแล้วมองบิดาแก่ๆ อย่างโกรธเคือง “ท่านพ่อ ท่านเลิกดีดได้ไหม ฟังแล้วน่ารำคาญยิ่งกว่าเสียงยุงหึ่งๆ เสียอีก”

หลิวจี้ร้อง “เหอะ” ออกมาแล้วหยิบตำราเพลงขึ้นมาตีที่ก้นของเจ้าเด็กสามคนนี้ไปหนึ่งที “ไม่เข้าใจก็หุบปาก นี่เรียกว่าตั้งสาย เจ้าเด็กน้อยพวกนี้จะไปรู้อะไร หากตั้งเสียงไม่ตรงแล้ว เสียงฉินจะไพเราะได้อย่างไร”

ซานหลางกุมก้นแล้ววิ่งไปหลบหลังท่านแม่อย่างน้อยใจ ถึงแม้ท่านพ่อจะดีดฉินไม่เพราะ แต่ก็ยังอยากจะร่วมวงด้วย

ต้าหลางไม่ได้แสดงความคิดเห็นอะไรเป็นการไว้หน้าท่านพ่อของตนเองอย่างเต็มที่

เพียงแต่เหลือบไปเห็นท่านแม่ที่ดื่มชาแทะเมล็ดแตงโมอย่างใจเย็น แถมยังไขว่ห้างฮัมเพลงได้อีกด้วยก็อดไม่ได้ที่จะชื่นชมในใจ

เสียงฉินน่าเกลียดเพียงนี้ ท่านแม่ยังสามารถฟังได้โดยไม่เปลี่ยนสีหน้า ช่างแข็งแกร่งจริงๆ

หารู้ไม่ว่า ในหูทั้งสองข้างใต้ปอยผมนั้นถูกอุดด้วยสำลีไปนานแล้ว

หลิวจี้กับซื่อเหนียงวุ่นวายอยู่กับฉินตัวหนึ่งทั้งคืน ทั่วทั้งภูเขาเต็มไปด้วยเสียง ‘ติงตัง’ ไม่เป็นเพลง

คนในหมู่บ้านมีปฏิกิริยาอย่างไรไม่มีใครรู้ แต่เจินอวี้ไป๋ที่อยู่บ้านห่างจากบ้านของฉินเหยาโดยมีเพียงเนินเขาเตี้ยๆ ลูกหนึ่งกั้นนั้นศีรษะแทบจะระเบิดแล้ว!

ประสาทสัมผัสทั้งห้าของเขาเฉียบคมกว่าคนทั่วไปอยู่แล้ว กลางคืนก็นอนหลับยากเป็นทุนเดิม พอถูกเสียงฉินรบกวนก็ยิ่งตาค้างเข้าไปใหญ่

หากไม่ได้ยินกับหูตัวเอง เขาคงไม่เชื่อว่าบนโลกนี้จะมีคนที่ไม่มีหัวด้านดนตรีได้ถึงขนาดนี้ ดีดมานานขนาดนี้แล้วก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะเข้าที่เข้าทางเลย ดีดมั่วไปหมด ฟังแล้วแสบแก้วหูจะตาย

แต่คนผู้นี้กลับไม่รู้ตัวเลยแม้แต่น้อยว่ากำลังรบกวนเพื่อนบ้านอยู่

แต่ก็แปลก หมู่บ้านบนเขานี้จะมีบ้านใครที่มีฉินกัน

มองตามทิศทางที่เสียงฉินดังมาก็พบว่าเป็นเสียงที่ดังมาจากบ้านของผู้ใหญ่บ้าน

เจินอวี้ไป๋ยืนอยู่บนลานโล่งของสำนักศึกษาจ้องมองไปยังเรือนหลังเล็กที่มีแสงเทียนส่องสว่างฝั่งตรงข้าม หูของเขาเมินเสียงอึกทึกที่ไม่เป็นเพลงนั้นไปโดยอัตโนมัติ เมื่อนึกถึงเรื่องหนึ่งขึ้นมา คิ้วก็ขมวดเล็กน้อย

ตอนที่ส่งร่างต้นฉบับทั้งหมดที่กงเหลียงเหลียวเขียนไว้ในเรือนปทุมขึ้นไป เขาก็ ‘บังเอิญ’ เห็นจดหมายที่สายลับแกะมาจากขานกพิราบสื่อสาร

จดหมายฉบับนี้ไม่รู้ว่าจะส่งให้ใคร แต่กลับมาเปลี่ยนมือที่นี่ ทำให้เขาเห็นเข้า

เนื้อความจดหมายกล่าวว่า ‘ตั้งแต่เข้าเมืองหลวง โรคเก่ากำเริบ ยังมีอาการป่วยทางใจและซึมเศร้าร่วมด้วย เกรงว่าจะอยู่ได้อีกไม่นาน’

สรุปคือ หลังจากที่สายลับอ่านจดหมายแล้วก็สั่งให้เขาวาดแผนผังเรือนปทุมส่งกลับไปเพื่อพยายามสร้างเรือนปทุมที่เหมือนกันทุกประการขึ้นในเมืองหลวงเพื่อรักษาอาการซึมเศร้า

นี่ก็เป็นภารกิจสุดท้ายที่เบื้องบนมอบหมายให้เขา หลังทำเรื่องนี้เสร็จ เขากับตำหนักบูรพาก็จะไม่มีความเกี่ยวข้องใดๆ ต่อกันอีก

การวาดแผนผังนั้นง่าย เจินอวี้ไป๋วาดเสร็จและส่งออกไปแล้ว

น่าขำที่วันนี้เป็นวันที่เขาเป็นอิสระจากการถูกควบคุม แต่กลับรู้สึกไม่คุ้นชินอยู่บ้าง

โชคดีที่ยังมีงานสอนหนังสือให้ทำ ต่อไปค่อยๆ ใช้ชีวิตไปเรื่อยๆ ก็คงจะพบสิ่งที่ตนเองสนใจเอง

เสียงฉินจากฝั่งตรงข้ามหยุดลงในที่สุด เจินอวี้ไป๋ถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก หันหลังกลับเข้าห้องไป เปลี่ยนเสื้อผ้าที่เปียกฝนปรอยๆ ออกแล้วขึ้นเตียงนอนลง

ก่อนจะหลับไป ในหัวมีความคิดต่างๆ วุ่นวายไปหมด เขานึกถึงเรื่องที่ตนเองตกลงไปในร่องหินเมื่อฤดูหนาวปีที่แล้วและถูกช่วยขึ้นมาอีกครั้ง

สารถีกับม้าตายหมด ตอนแรกเขาคิดว่าตนเองก็คงจะต้องตายอย่างอนาถ ไม่คิดว่ารถม้าที่หนักอึ้งเพียงนั้นจะถูกคนยกขึ้นมาอย่างง่ายดายและช่วยตนเองออกมาจากร่องที่แคบแสนอึดอัดนั้นได้

นับดูแล้ว เขายังติดหนี้ชีวิตคนเหล่านี้อยู่ครึ่งหนึ่ง

พรุ่งนี้หลังเลิกเรียนไปบ้านผู้ใหญ่บ้านสักเที่ยวดีกว่า เมื่อคิดเช่นนี้ ความคิดที่วุ่นวายจึงค่อยๆ สงบลงและหลับไปอย่างสงบ

พอฝนฤดูใบไม้ผลิมาเยือนก็จะตกๆ หยุดๆ ต่อเนื่องอย่างน้อยหนึ่งเดือน บางวันแดดออกบางวันก็ครึ้มฟ้าครึ้มฝน

เจินอวี้ไป๋สอนหนังสือเสร็จสิ้นไปอีกหนึ่งวัน หลังส่งนักเรียนทุกคนกลับบ้านแล้ว บนท้องฟ้าก็เริ่มมีฝนปรอยๆ ราวกับขนวัวอีกครั้ง

เขาปิดประตูห้องเรียน กางร่มกระดาษน้ำมันแล้วค่อยๆ เดินไปยังบ้านที่อยู่บนเนินเขาทางเหนือ