ทะลุมิติมาเป็นแม่เลี้ยง ข้าพลิกฟื้นทั้งครอบครัว - ตอนที่ 663 แสงสว่างในดวงตาหายวับไป

ตอนที่ 663 แสงสว่างในดวงตาหายวับไป

ส่วนเรื่องการว่าจ้างระหว่างพวกมู่หลิง หวังจิ่นและซ่งจางนั้น นางกลัวว่าพี่ชายแท้ๆ จะตกใจจึงใช้คำพูดว่า ‘บังเอิญหารายได้พิเศษเล็กน้อย’ มากลบเกลื่อนไปง่ายๆ

ฉินเฟิงยังคงมีข้อสงสัย “ถ้าอย่างนั้นเจ้าไปเกี่ยวข้องกับทั้งสองท่านนั้นได้อย่างไรกัน”

ที่เขาหมายถึงคือตำหนักบูรพาของรัชทายาทและจวนองค์หญิงใหญ่

ฉินเหยาสูดปากทีหนึ่งพลางนวดขมับโดยไม่รู้ตัว “เรื่องนี้เล่าแล้วยาว แต่ก็หนีไม่พ้นเกี่ยวข้องกับน้องเขยตัวยุ่งของท่านนั่นแหละ”

เดิมทีนางแค่อยากจะหาเงินเงียบๆ ใครจะคิดว่าวาสนาศิษย์อาจารย์ครั้งหนึ่งกลับดึงเอาผู้ยิ่งใหญ่เหล่านี้ออกมาด้วย

น้องเขย? น้องเขยคนไหน?

ฉินเฟิงเพิ่งจะรู้ตัว เขาก็มีน้องสาวที่อยู่ตรงหน้านี้เพียงคนเดียว

อ้อ ที่แท้ก็พูดถึงหลิวจี้นี่เอง

ทว่าพอฟังน้ำเสียงของนาง เขากลับนึกว่าตนเองยังมีน้องเขยคนอื่นอีกเสียอีก

ฉินเฟิงเหลือบมองฉินเหยาอย่างไม่สบอารมณ์ครั้งหนึ่ง ไม่ใช่ว่าข้าอยากจะว่าหรอกนะ แต่ทำไมข้าถึงรู้สึกว่าพวกเจ้าสองสามีภรรยาดูไม่ค่อยคุ้นเคยกันเลยเล่า

ฉินเหยากระแอมสองที เบนความสนใจของฉินเฟิงพลางดึงหัวข้อสนทนากลับมาอีกครั้ง นางเล่าความสัมพันธ์ระหว่างกงเหลียงเหลียวกับหลิวจี้ให้เขาฟังอย่างง่ายๆ รวมถึงความสัมพันธ์ระหว่างกงเหลียงเหลียวกับราชครูและรัชทายาท ไป๋เฮ่อก็ถูกเอ่ยถึงเล็กน้อยเช่นกัน

พอได้ยินฉินเหยาบอกว่านางเคยซัดไป๋เฮ่อจนกระอักเลือด หัวใจของฉินเฟิงก็แทบจะกระดอนออกมาจากอก คำตำหนิก็ไม่กล้าเอ่ยออกมา ติดขัดอยู่ในลำคออยู่นานจึงได้แต่เตือนสติเบาๆ “วันหน้าเจ้าจะวู่วามเช่นนี้อีกไม่ได้แล้ว!”

ฉินเหยาพยักหน้า “ข้ารู้แล้ว” หากเป็นตัวนางเอง ย่อมมิมีทางบุ่มบ่ามแน่นอน

ฉินเฟิงเข้าใจแล้ว ต้องเป็นเพราะหลิวจี้บุรุษผู้นี้อีกเป็นแน่ที่กำลังนำพาหายนะมาให้น้องสาวของตน

เพียงแต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้เอ่ยอะไร ประตูห้องที่ปิดแน่นสนิทก็พลันถูกผลักเปิดออก หลิวจี้ที่เดินจากไปแล้วเมื่อครู่ จู่ๆ ก็ก้าวฉับๆ เข้ามา

พลางเอ่ยถามอย่างตื่นตระหนก “เมียจ๋า เจ้าว่าอะไรนะ? ซือคงเจี้ยนเป็นศิษย์เอกของท่านอาจารย์หรือ”

ฉินเฟิงตกใจกับการปรากฏตัวอย่างกะทันหันของเขา เอ่ยถามอย่างสงสัย “เจ้าจากไปแล้วไม่ใช่หรือ”

“เมื่อครู่กลับมาอีกรอบแล้ว” ฉินเหยาตอบแทนหลิวจี้

ฉินเฟิงถึงกับพูดไม่ออก สรุปว่าเจ้ารู้ว่าเขาแอบฟังอยู่

พอมองไปที่ใบหน้าของหลิวจี้ที่แดงก่ำเพราะความกระวนกระวาย ยิ่งขับเน้นให้ดูหล่อเหลางดงาม ขมับของฉินเฟิงก็เต้นตุบๆ

จบสิ้นกันแล้ว น้องสาวของเขาต้องถูกจิ้งจอกเจ้าเล่ห์ตนนี้ล่อลวงจนวิญญาณหลุดลอยไปแล้วแน่ๆ แม้แต่แอบฟังก็ยังไม่ว่ากระไร เช่นนั้นเรื่องที่พวกเขาเพิ่งคุยกันเมื่อครู่ คนนอกมิใช่ว่าได้ยินไปหมดแล้วหรือ

ฉินเหยาคล้ายจะรู้ว่าพี่ชายแท้ๆ ของตนกำลังคิดสิ่งใดจึงส่งสายตาปลอบโยนที่สื่อว่า ‘วางใจได้’ ให้เขา หลิวจี้ไม่ได้ยินในสิ่งที่ไม่ควรได้ยินแม้แต่ประโยคเดียว

ทว่าเรื่องของซือคงเจี้ยน ฉินเหยาคิดว่าบอกหลิวจี้ไปแล้วก็ช่างเถิด ถือโอกาสให้เขารู้ไว้เสียเลยว่า ในราชสำนักแห่งนี้ ต่อให้เคยเป็นอาจารย์ศิษย์ที่สนิทสนมกันก็อาจกลายเป็นศัตรูกันได้เพราะจุดยืนที่แตกต่าง

“ข้ายังไม่ได้เรียกเจ้า เจ้ากลับมาก่อนทำไม” ฉินเหยาซักถามอย่างไม่พอใจ

หลิวจี้ยังคงกำลังย่อยข่าวใหญ่ที่ว่าท่านอาจารย์ของตนกับราชครูเป็นศิษย์อาจารย์กัน เมื่อถูกนางถามจึงงุนงงไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบกลับอย่างไม่สบอารมณ์ว่า

“เมียจ๋า ไม่ใช่ว่าเจ้าอยากจะอาบน้ำหรอกหรือ ข้าเตรียมน้ำอาบไว้ให้พร้อมหมดแล้ว กลัวว่าน้ำจะเย็นเสียก่อนเลยมาเรียกเจ้านี่อย่างไร”

แน่นอนว่า ของพี่เขยก็ไม่ได้ขาดตกบกพร่อง

หลิวจี้ข่มความตื่นตะลึงในใจพยักหน้าให้ฉินเฟิงที่ทำสีหน้าราวกับเจ็บปวดใจอย่างแสนสาหัส “พี่ชาย ของท่านก็เตรียมไว้ให้พร้อมแล้ว ท่านเหน็ดเหนื่อยมาทั้งวัน แช่น้ำอาบสักหน่อยจะช่วยคลายความเมื่อยล้าได้”

ฉินเฟิงถูกเขาเรียกด้วยคำว่า ‘พี่ชาย’ นี้จนขนลุกซู่ไปทั้งตัว ลุกขึ้นกล่าวอย่างเคร่งขรึม “เจ้าเรียกข้าว่าพี่เขยเถิด”

เขากำชับฉินเหยาว่าพรุ่งนี้เช้าให้ตื่นไปดูเรือนที่ทางตะวันตกของเมืองด้วยกัน จากนั้นก็กลับไปพักผ่อนที่ห้องใต้หลังคา

หลิวจี้ตามฉินเหยาเข้าไปในห้องของนาง บอกนางว่าเสื้อผ้าสำหรับเปลี่ยนวางไว้ที่ใด เก็บเสื้อตัวนอกที่นางถอดออกเตรียมนำออกไปซัก ก่อนจะปิดประตูก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามอย่างตื่นเต้น

“พรุ่งนี้ไปดูเรือนหรือ”

ฉินเหยา “อืม”

ดวงตาของหลิวจี้พลันสว่างวาบขึ้นมา แกล้งเอ่ยว่า “เมียจ๋า เจ้าบอกเองไม่ใช่หรือว่าพวกเราจะใช้เงินของพี่เขยไม่ได้น่ะ?”

“ใช่แล้ว” ฉินเหยาหันกลับมายกยิ้มมุมปากให้เขาอย่างผู้ที่ถือไพ่เหนือกว่า “พวกเราใช้ไม่ได้ แต่ข้าใช้ได้”

หลิวจี้ “ลาก่อน!”

ปิดประตูห้องดังปังก็เดินมาถึงข้างตุ่มน้ำด้วยใบหน้าเย็นชา ตักน้ำขึ้นมาซักเสื้อผ้าให้นางแล้วขยี้อย่างแรง ความอิจฉาริษยาทำให้คนคลุ้มคลั่ง แทบอยากจะฉีกเสื้อตัวนี้ให้ขาดเสีย

เสียงซักผ้าในลานบ้านดังต่อเนื่องอยู่ครู่ใหญ่ จากนั้นก็เงียบหายไปในทันใด ฉินเหยาหาได้สนใจเขาไม่ นางแช่ร่างลงในอ่างอาบน้ำ หลับตาทั้งสองข้างลงอย่างสบายอารมณ์ เพลิดเพลินไปกับความรู้สึกที่ถูกน้ำอุ่นโอบล้อม

แช่น้ำนานเกินไปไม่ได้ ฉินเหยาแช่อยู่สี่สิบกว่านาทีก็ลุกขึ้น เช็ดตัวให้แห้งสวมใส่เสื้อผ้าเรียบร้อยแล้วจึงเปิดประตูเพื่อเทน้ำทิ้ง

นึกไม่ถึงว่าจะมีร่างหนึ่งยืนเหม่ออยู่ที่หน้าประตู พอได้ยินเสียงเปิดประตูก็รีบหันกลับมาทันที เท้าสะเอว เอียงศีรษะอย่างเต็มไปด้วยความสับสน ถามขึ้นประโยคหนึ่ง “เมียจ๋า เจ้าว่าคนที่เป็นศิษย์ ไฉนจึงทำกับอาจารย์ผู้มีพระคุณของตนเช่นนี้ได้เล่า”

ก็แค่ให้ท่านอาจารย์อยู่กับเขาที่หมู่บ้านตระกูลหลิวอย่างสงบสุขในบั้นปลายชีวิตมันผิดตรงไหน!

แค่จุดยืนต่างกันก็ต้องทำเรื่องที่ทำร้ายอาจารย์ผู้มีพระคุณของตนเองด้วยหรือ

ฉินเหยายักไหล่ “ไม่เข้าใจ ไม่ขอออกความเห็น”

“หลีกไป ขวางทางข้าเทน้ำ”

ฉินเหยาบอกใบ้ให้เขาหลบไปด้านข้างแล้วลากอ่างอาบน้ำใบใหญ่ออกไปนอกประตู เทน้ำลงในร่องระบายน้ำแล้วแบกอ่างอาบน้ำที่ว่างเปล่ากลับเข้าห้อง

ปัดมือสองสามที ปิดประตูแล้วเอนกายนอน

หลิวจี้ยืนอยู่หน้าประตูห้องของนางครู่หนึ่ง คิดแล้วคิดอีกก็ยังคิดหาเหตุผลไม่ได้จึงตัดสินใจเลิกคิดเสีย ไปนอนดีกว่า

พรุ่งนี้ยังต้องไปดูเรือนมิใช่หรือ~

ยังไม่ต้องไปที่จวนราชครูชั่วคราว หลิวจี้ก็คิดว่าในที่สุดในตอนเช้าตนก็จะได้นอนตื่นสายสักหน่อย

นึกไม่ถึงว่าพอเสียงไก่ขันยามรุ่งสางดังขึ้น เขาก็ลุกพรวดขึ้นมาจากเตียงเสียเอง

เบื้องหน้ามืดสลัวไปหมด ท้องฟ้ายังไม่สว่างเลยด้วยซ้ำ

ล้มตัวลงนอนคิดจะนอนต่อ แต่แล้วกลับมีเสียงท่องตำราเบาๆ ดังมาจากห้องข้างๆ

เอ้อร์หลาง เจ้าเด็กคนนี้นี่มันจริงๆ เลย!

ความกระหายในชัยชนะถูกปลุกเร้าขึ้นมา นอนต่อไปไม่ได้แล้ว รีบลุกจากเตียงจุดเทียนบนเชิงเทียน ผูกผ้าคาดศีรษะ ‘ดาวเหวินฉวี่คุ้มครอง’ ที่อยู่กับตนมานานหลายปี เขาจะต้องมุมานะพากเพียร!

นับแต่ออกจากหมู่บ้านตระกูลหลิวจนถึงบัดนี้ เวลาส่วนใหญ่ล้วนหมดไปกับการเดินทาง พอมาถึงเมืองหลวงก็ต้องรีบไปพบกงเหลียงเหลียวอย่างไม่ได้หยุดพัก การเรียนจึงถูกทอดทิ้งมากว่าหนึ่งเดือนแล้ว

หลิวจี้ค้นหีบหนังสือของตน นำตำราและบันทึกที่ท่านอาจารย์ทิ้งไว้ให้ออกมา เปิดหน้าต่าง รับลมยามเช้าที่เย็นสบายเล็กน้อยแล้วท่องตำราในใจเบาๆ

ดื่มด่ำอยู่ในมหาสมุทรแห่งความรู้ ความกังวลทั้งหลายล้วนสลายหายไป จิตใจค่อยๆ ปลอดโปร่งขึ้น อารมณ์ที่กระสับกระส่ายกลับคืนสู่ความสงบ

ขอบฟ้าเริ่มปรากฏแสงสีขาวท้องปลา

อาวั่งและอินเยว่ทยอยตื่นขึ้น อินเยว่กวาดลานบ้าน ทำความสะอาดโรงม้า ส่วนอาวั่งก็เตรียมอาหารเช้าสำหรับทั้งครอบครัว

เสียงอ่านหนังสือของเอ้อร์หลางดังขึ้นเรื่อยๆ ต้าหลางก็ตื่นแล้วเช่นกัน เขาถือกระบี่เล่มเล็กของตนฝึกฝนยามเช้าอยู่กลางลานบ้าน

ซานหลางกับซื่อเหนียงพลิกตัวไปมาบนเตียงอยู่ครู่หนึ่ง ชะโงกหน้ามองดู เห็นว่าในบ้านไม่มีอะไรก็หลับต่ออีก

ในชั่วขณะที่แสงอรุณสาดส่องเข้ามาในลานบ้าน ประตูใหญ่ของห้องปีกตะวันออกก็เปิดออกในที่สุด ฉินเหยาบิดขี้เกียจพลางเดินออกมา

เริ่มจากชี้แนะกระบวนท่าให้ต้าหลางสองสามกระบวนท่า ต่อจากนั้นก็รวบผมทั้งหมดขึ้นมัดเป็นมวยลวกๆ นั่งยองลงใต้ระเบียงทางเดินเพื่อฝึกพละกำลัง ปลุกพลังงานในร่างกายให้ตื่นตัว

สองแม่ลูกฝึกฝนยามเช้าเสร็จสิ้นก็รับประทานอาหารเช้าด้วยความสดชื่นแจ่มใส

“ท่านลุงยังนอนขี้เซาอยู่อีกหรือขอรับ”

ซานหลางขยี้ตาที่ยังปรืออยู่ ในใจแอบยินดี ปรากฏว่าตนไม่ใช่ตัวขี้เกียจคนสุดท้าย

ฉินเหยาพยักหน้ายิ้มๆ “ไปเถิด เรียกเขามากินอาหารเช้า กินเสร็จแล้วพวกเราจะออกไปดูเรือนด้วยกันวันนี้”

พวกเด็กๆ เอ่ยถามอย่างประหลาดใจ “พวกเราก็ไปด้วยได้หรือ”

ฉินเหยาพยักหน้าเอ่ย “อืม ไปกันทุกคนเลย”

อย่างไรเสียก็มิใช่นางที่ต้องดูแลเด็ก คนยิ่งเยอะยิ่งครึกครื้น

ซานหลางตะโกนอย่างดีใจว่า “โอ้ๆ! ออกไปดูเรือนใหม่กัน~”

ต้าหลางและเอ้อร์หลางก็ยิ้มจนดวงตาเป็นประกายเจิดจ้า

ส่วนพี่เลี้ยงเด็กหลิวจี้ที่จะต้องดูแลเด็ก แสงในดวงตาพลันหายวับไปในทันที