ทะลุมิติมาเป็นแม่เลี้ยง ข้าพลิกฟื้นทั้งครอบครัว - ตอนที่ 748 ความบ้าคลั่งที่เงียบงัน

ตอนที่ 748 ความบ้าคลั่งที่เงียบงัน

หลิวจี้ยิ่งสับสนหนักกว่าเดิม

แม้การรู้ว่าเพื่อนตัวน้อยของลูกสาวมีท่านย่าเป็นถึงฮองเฮาจะเป็นเรื่องที่น่าตื่นตระหนกมากก็ตาม

แต่ว่า!

ฉินเหยาคือใครกันเล่า

นางคือสตรีที่ฆ่าคนตาไม่กะพริบ ต่อให้ฟ้าถล่มลงมาก็ยังตั้งมั่นดุจขุนเขาไท่ซาน เป็นยอดคนประหลาดที่ดูแคลนพวกเขาที่เป็นเพียงปุถุชนเหล่านี้อย่างเท่าเทียม!

บนโลกนี้ยังมีคนหรือเรื่องราวใดที่คู่ควรทำให้นางถึงกับฝ่ามือชุ่มเหงื่อเย็นได้อยู่อีกหรือ

“ฮองเฮาทำให้เจ้าตกใจกลัวหรือ” หลิวจี้ลองหยั่งเชิงถามอย่างไม่ค่อยอยากจะเชื่อ

นอกจากเหตุผลนี้แล้ว เขาก็นึกเหตุผลที่สองที่ทำให้นางเหงื่อออกเต็มฝ่ามือไม่ออกแล้วจริงๆ

ผิดไปจากที่หลิวจี้คาดการณ์ไว้ เขานึกว่านางจะแค่นเสียงหัวเราะอย่างดูแคลนแล้วเยาะเย้ยว่าเขาคิดมากไปเอง

แต่คิดไม่ถึงเลยว่า ฉินเหยาจะพยักหน้าด้วยสีหน้าจริงจัง “ใช่ พระนางทำให้ข้าตกใจ”

หากนางเดาไม่ผิด นางเองก็ทำให้สวีเหวินชิงตกใจไม่น้อยเช่นกัน

ความสั่นสะท้านที่มาจากก้นบึ้งของจิตวิญญาณนั้นทำเอาขนลุกซู่ไปทั้งตัว

สามารถยืนยันได้จากสายตาว่าสวีเหวินชิงเองก็ไม่ใช่คนของโลกใบนี้เช่นกัน!

แต่เรื่องนี้เห็นได้ชัดว่าไม่เหมาะที่จะเล่าให้หลิวจี้ฟัง

นางไม่อาจบอกใครคนอื่นนอกจากตนเองได้จึงทำได้เพียงประมวลข้อมูลน่าเหลือเชื่อที่เพิ่งได้รู้นี้เพียงลำพัง

ภายในใจของฉินเหยาสั่นสะท้านจนไม่อาจสงบลงได้เป็นเวลานาน

แม้ในช่วงแรกที่ข้ามมิติมา นางจะเคยสงสัยจากร่องรอยเบาะแสที่หลุดออกมาจากปากคนรอบข้างว่า ที่นี่อาจเคยมีผู้ข้ามมิติมาเยือนมาก่อน

แต่พวกตัวเลขอารบิก การพิมพ์ตัวอักษร แก้วและสบู่หอมเหล่านั้น อย่างน้อยก็ปรากฏขึ้นมานับร้อยปีแล้ว

ส่วนความผิดปกติในตัวสวีเหวินชิงนั้นกลับบางเบาเสียจนแทบจับสังเกตไม่ได้

นี่ต้องใช้ความลึกซึ้งของจิตใจและความอดทนอดกลั้นที่เหนือมนุษย์เพียงใดกัน

แต่นางก็ยังมุ่งมั่นที่จะยกระดับสถานะและอำนาจของสตรีในแคว้นเซิ่งมาโดยตลอด

ต้องขอบคุณนาง ซื่อเหนียงถึงมีที่ให้ร่ำเรียนหนังสือ สตรีชั้นสูงก็มีหนทางในการสร้างผลงานและชื่อเสียงเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งสาย

แต่สิ่งเหล่านี้ก็เปลี่ยนแปลงความจริงที่ว่า นี่คือยุคสมัยที่อำนาจระบอบศักดินาและราชวงศ์เป็นใหญ่ที่สุดไม่ได้

สวีเหวินชิงเป็นถึงฮองเฮาผู้อยู่ใต้คนเพียงคนเดียวแต่อยู่เหนือคนนับหมื่น ท่าทีของพระนาง สามารถกำหนดความเป็นความตายของสามัญชนคนธรรมดาคนหนึ่งได้อย่างง่ายดาย

ฉินเหยาไม่มีความยินดีที่ได้พบเพื่อนร่วมชะตากรรมข้ามภพเลยแม้แต่น้อย นางเพียงแค่รู้สึกว่าตนเองได้กลับไปอยู่ในวันสิ้นโลกที่เต็มไปด้วยซอมบี้กินคนและพืชกลายพันธุ์อีกครั้ง

ไม่มีใครสักคนเดียวที่ควรค่าให้เชื่อใจ มนุษย์ทุกคนที่ปรากฏในสายตาล้วนมีโอกาสกลายเป็นศัตรูที่คุกคามการมีชีวิตรอดของนางได้ทั้งสิ้น

เป็นฝ่ายเข้าไปผูกมิตรก่อนหรือ

เลิกคิดไปได้เลย!

สวีเหวินชิงไม่แน่ว่าอาจจะวางตาข่ายฟ้าดินรอให้นางเดินไปติดกับเองอยู่ก็เป็นได้

เผลอๆ ตอนนี้อาจจะส่งคนมาตรวจสอบประวัติความเป็นมาของนางแล้วด้วยซ้ำ

ตอนนี้ฉินเหยารู้สึกเพียงความไม่สบายใจ ความกังวลและลางสังหรณ์ถึงวิกฤตอันรุนแรงทำให้นางจำต้องทำอะไรสักอย่าง ทางที่ดีคือต้องลงมือทำทันที

นางจะทำอะไรได้บ้างนะ

ฉินเหยาตกอยู่ในภวังค์ความคิด

หลิวจี้มองดูคนตรงหน้าที่เหม่อลอยไปอีกครั้งตาปริบๆ จึงยื่นมือไปโบกไปมาตรงหน้านาง “เมียจ๋า?”

ฉินเหยายกนิ้วชี้ไปที่ประตูห้อง “เจ้าออกไป ข้าอยากอยู่เงียบๆ (จิ้งจิ้ง) อย่ามาถามข้านะว่าจิ้งจิ้งคือใคร”

ฉินเหยายิ้มขื่นออกมาทีหนึ่ง นางเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตนเองยังมีอารมณ์มาเล่นมุกตลกที่ไม่ขำเอาเสียเลยแบบนี้ได้อย่างไร

แต่ในสายตาของหลิวจี้คือนางเหม่ออยู่ดีๆ จู่ๆ ก็หัวเราะออกมาเสียงดัง เป็นความบ้าคลั่งที่เงียบงัน ความรู้สึกสยองขวัญพุ่งปรี๊ดขึ้นมาทันที

หลิวจี้ตัวสั่นสะท้าน รีบลุกขึ้นเปิดประตูออกไปอย่างว่าง่าย ตัดสินใจว่าไปต้มโจ๊กถั่วเขียวสักหม้อดีกว่า จะได้เอามาปลอบขวัญตัวเอง

พอหลิวจี้เดินออกไป ภายในห้องก็เงียบสงบลงทันที มีเพียงเสียงปะทุเบาๆ จากไส้เทียนที่กำลังเผาไหม้

เสียงทึบๆ ดังขึ้น ฉินเหยาที่กำลังใช้ความคิดพลันก็ฟุบหลับไปกับโต๊ะได้สำเร็จ

นับตั้งแต่วันสิ้นโลกมาเยือน นางก็สร้างสภาวะจิตใจที่ดีเยี่ยมขึ้นมาได้ นั่นคือไม่กลุ้มใจให้กับวันพรุ่งนี้ที่ยังไม่รู้ว่าจะมีหรือไม่!

ดังนั้น ยังไม่ทันที่ฉินเหยาจะคิดออกว่าจะทำอะไร วันแข่งขันชู่จวีก็มาถึง

หลิวจี้ต้องไปดูแลกงเหลียงเหลียวจึงไปที่จวนราชครูตั้งแต่เช้าตรู่

ก่อนไปได้โผล่หน้ามาที่ประตูห้องฉินเหยา กำชับซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าต้องจำไว้ว่าให้ไปหาเขา ถึงเวลาจะได้ดูชู่จวีด้วยกัน

ฉินเหยากำลังสะลึมสะลือจึงรับปากไปส่งๆ

กว่านางจะตื่น ดวงอาทิตย์ก็ขึ้นสูงแล้ว หลังกินมื้อเช้าอันอุดมสมบูรณ์ที่อาวั่งเตรียมไว้อย่างไม่รีบร้อนอยู่ที่บ้าน ถึงค่อยจัดการแต่งตัวเตรียมออกเดินทาง

อากาศร้อน ฉินเหยาสวมชุดผ้าป่านสีเรียบที่บางเบาเป็นพิเศษ

เพราะอินเยว่ไปทำงานที่ร้านไม่อยู่บ้านจึงไม่มีคนช่วยทำผม นางจึงถักเปียยาวง่ายๆ ปัดข้างลงมาที่ไหล่และปักปิ่นทองหนึ่งอันเพื่อประดับตกแต่ง

อีกทั้งเพราะไม่อนุญาตให้พกพาอาวุธหรือสิ่งของที่สงสัยว่าเป็นอาวุธ ฉินเหยาจึงปลดมีดสั้น หนังสติ๊กและของอื่นๆ ที่พกติดตัวเป็นประจำเก็บไว้ที่บ้าน หยิบเพียงหมวกที่มีผ้าคลุมหน้าสั้นๆ มาสวมเพื่อกันแดดแล้วเดินออกจากบ้านอย่างผ่อนคลาย

ตำหนักซ่างหยางตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของพระราชวังจื่อเวย ตรงกลางมีถนนเชื่อมตรงสู่พระราชวังจื่อเวย

แต่หากฉินเหยาจะไปที่นั่นจะต้องขี่ม้าไปที่แม่น้ำสายตะวันตกก่อน ฝากม้าไว้ที่ริมฝั่งแล้วค่อยนั่งเรือข้ามฟากจึงจะไปถึงหน้าประตูตำหนักซ่างหยาง

นางไปสาย ตอนข้ามแม่น้ำจึงไม่ค่อยมีคน นางคนเดียวจึงนั่งเรือมาถึงใต้ประตูวัง

ยังไม่ทันเข้าไปก็ได้ยินเสียงอึกทึกครึกโครมดังออกมาจากข้างในแล้ว

เหล่าขุนนางข้าราชบริพารรวมถึงครอบครัวและบ่าวไพร่ผู้คุ้มกันที่ติดตามของแต่ละจวน เมื่อมองลอดผ่านประตูเมืองชั้นนอกอันยาวเหยียดนั้นไปก็เห็นผู้คนเบียดเสียดกันแน่นขนัด

ฉินเหยาแต่งกายด้วยชุดสีเรียบ ท่ามกลางเหล่าครอบครัวขุนนางที่แต่งกายหรูหราอลังการจึงดูแปลกแยกไม่เข้าพวก

ทว่าดูแล้วนางก็ไม่เหมือนคนรับใช้ที่ติดตามมาปรนนิบัติเจ้านาย สายตาอยากรู้อยากเห็นนับไม่ถ้วนจึงพุ่งตรงมาที่นาง แต่เพราะไม่รู้จักและไม่รู้ตื้นลึกหนาบางจึงไม่มีใครกล้าบุ่มบ่ามเข้ามาทักทาย

ฉินเหยาเดินไปจนถึงหน้าประตูสนามม้าที่ใช้แข่งขันด้วยท่าทีเรียบเฉย มีนางกำนัลและองครักษ์หลวงรับผิดชอบค้นตัวรอบที่สองรวมถึงตรวจสอบเทียบเชิญ

ต่อให้ฉินเหยาจะมาสาย แถวที่ต่อคิวก็ยังคงยาวเหยียดอยู่ดี

นางรออยู่เกือบหนึ่งเค่อถึงจะถึงคิว

“ฮูหยินฉิน”

ขันทีที่รับผิดชอบตรวจเทียบเชิญรับเทียบเชิญของนางไปแล้วส่งคืนกลับมาให้อย่างนอบน้อมพร้อมกับเรียกขานชื่อนาง

ฉินเหยารู้สึกว่าเสียงคุ้นหูจึงละสายตาจากกระถางต้นไม้เหล่านั้นหันกลับมาดูก็เห็นใบหน้าหล่อเหลาเกลี้ยงเกลาของอวิ๋นนั่วจึงรู้สึกประหลาดใจระคนยินดีอยู่บ้าง

อวิ๋นนั่วยิ้มให้นางพลางผายมือไปทางซ้ายทำท่าเชื้อเชิญ สื่อความหมายให้นางไปค้นตัวเข้างานที่ฝั่งสตรีทางด้านซ้าย

ฉินเหยารู้ว่าเขายุ่งจึงพยักหน้าทักทายแล้วเดินไปทางซ้าย

ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงแค่นหัวเราะไม่ทราบความหมายดังมาจากด้านหลัง

ฉินเหยาหันกลับไปมองก็พบว่าเป็นสวีจง องครักษ์คนสนิทที่เปรียบเสมือนคนในครอบครัวข้างกายขององค์หญิงใหญ่

พอเห็นนางหันกลับมามอง สวีจงก็รีบเก็บสีหน้าไม่พอใจ ประสานมือคารวะนางอย่างสุภาพแล้วลุกขึ้นชี้ไปทางที่นั่งผู้ชมที่มีหลังคาผ้าใบสีแดงคลุมอยู่พลางกล่าวว่า

“ฮูหยินฉิน เชิญไปนั่งที่ปะรำสีแดงทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ องค์หญิงจะเสด็จมาในไม่ช้า”

สวีจงเข้าใจว่า นางมาร่วมงานเพราะได้รับเทียบเชิญของเจ้านายตนย่อมต้องไปนั่งในตำแหน่งที่เจ้านายตนจัดเตรียมไว้ให้จึงตั้งใจเข้ามาเตือน

“ไม่ล่ะ ข้ามีที่นั่งอื่นแล้ว” ฉินเหยาส่ายหน้าปฏิเสธเบาๆ

แม้ไม่อยากยอมรับ แต่ความจริงคือนางมาเพราะคำเชิญของซือคงเจี้ยน

ยิ่งไปกว่านั้นนางยังรับปากหลิวจี้ไว้แล้วว่าจะไปหาเขา

ฉินเหยาพยักหน้าให้สวีจงตามมารยาท หันหลังเดินเข้าไปในห้องค้นตัวสำหรับสตรี ทิ้งให้สวีจงยืนทำหน้าสงสัยอยู่ที่เดิม ครุ่นคิดว่าฉินเหยายังรับเทียบเชิญของใครมาอีก

คนที่รับผิดชอบค้นตัวคือหน่วยราชองครักษ์ของจวนองค์หญิงใหญ่ ฉินเหยาพอจะเดาได้ว่า การแข่งขันชู่จวีในครั้งนี้ มีองค์หญิงใหญ่และราชครูเป็นผู้รับผิดชอบร่วมกัน