ทะลุมิติมาเป็นแม่เลี้ยง ข้าพลิกฟื้นทั้งครอบครัว - ตอนที่ 754 การไขว่คว้าอำนาจ

ตอนที่ 754 การไขว่คว้าอำนาจ

กงเหลียงเหลียวตบโต๊ะดังปัง ตวาดว่า “หยุดมือกันให้หมด!”

แต่ว่า ทั้งสองคนที่ตีกันจนตาแดงก่ำหาได้หยุดมือไม่

ก่อนที่จะเกิดเรื่องราวใหญ่โตถึงแก่ชีวิต อาวั่งและซุนเจียงจึงลงมือ ถึงได้ลากนายท่านใหญ่ของแต่ละฝ่ายออกมาจากกันได้

หลิวจี้ผมเผ้ายุ่งเหยิง เสื้อผ้าหลุดลุ่ย แม้ถูกหิ้วปีกเอาไว้แล้วก็ยังจะขว้างรองเท้าสองข้างไปทางซือคงเจี้ยนอีก

ซือคงเจี้ยนไม่ทันระวังตัวจึงโดนรองเท้าข้างนั้นเข้าไปเต็มหน้า

เขาโกรธจัดจนจะไปชักกระบี่ที่เอวของซุนเจียงมาแทงหลิวจี้ให้ตาย

แต่ซุนเจียงไม่ยอมให้เขาทำได้สำเร็จจึงปลดกระบี่โยนทิ้งออกไปไกลทันที

“ซุนเจียง! เจ้าเองก็คิดจะกบฏด้วยงั้นรึ”

ซือคงเจี้ยนตาแดงก่ำ ตะคอกใส่หูซุนเจียงเสียงดังสนั่นทำเอาจนซุนเจียงหูดับไปชั่วขณะ

กงเหลียงเหลียวคว้าชามที่อยู่ใกล้มือแล้วขว้างออกไปอย่างแรงด้วยความโกรธเกรี้ยว….

“พวกเจ้าทั้งสองหุบปากเดี๋ยวนี้!”

ตาเฒ่าตวาด ทั้งยังโกรธจนถึงขีดสุดจึงตบโต๊ะอย่างแรง

ทันใดนั้นใบหน้าเขาก็แดงก่ำ ร่างกายเกร็งกระตุก พ่นเลือดสดๆ ออกมาคำโต

“ท่านอาจารย์!” หลิวจี้ตกใจสุดขีด

ซือคงเจี้ยนเองก็หยุดชะงักด้วยความตื่นตระหนก

ทั้งสองสะบัดคนที่คุมตัวอยู่ออกแล้วพุ่งเข้าไปในโถง

กงเหลียงเหลียวเบิกตาโพลงแทบถลนจ้องไปที่ซือคงเจี้ยนที่วิ่งเข้ามาด้วยความโกรธแค้น อ้าปากอยากจะไล่ให้เขาไสหัวไปให้พ้น

ปากเพิ่งจะอ้าออก ในลำคอก็พลันมีรสคาวหวานตีขึ้นมา

เลือดถูกพ่นออกมาอีกคำ อาหารเต็มโต๊ะถูกย้อมไปด้วยจุดสีแดง

กงเหลียงเหลียวใช้แรงเฮือกสุดท้ายพูดสองคำนี้กับซือคงเจี้ยน จากนั้นร่างกายก็อ่อนยวบ

ศีรษะห้อยตกลงจากรถเข็น

“ท่านอาจารย์!!!”

หลิวจี้รีบพุ่งเข้าไปรับร่างของท่านอาจารย์ไว้

ชายชราในอ้อมแขนกลับเบาหวิวถึงเพียงนี้

หลิวจี้ใช้นิ้วมือที่สั่นเทาไปอังจมูกกงเหลียงเหลียว

ยังมีลมหายใจ ยังมีลมหายใจอยู่!

เขาเรียกอาวั่งให้รีบพากงเหลียงเหลียวเข้าไปนอนในห้อง

ส่วนอินเยว่ได้ไล่พวกเด็กๆ ไปที่สวนหลังบ้านแล้ว ไม่อย่างนั้นเด็กๆ คงต้องตกใจมาก

“ข้าจะไปตามหมอ!”

หลิวเฝยทิ้งคำพูดนี้ไว้ก็รีบวิ่งออกไปทันที

วิ่งไปถึงหน้าประตูก็ถูกสารถีที่เฝ้ารถเรียกเอาไว้

“นายท่านหลิว ท่านจะไปไหนหรือขอรับ”

ด้านนอกแสงโคมไฟไม่ค่อยดีนัก สารถีจำผิดคิดว่าหลิวเฝยคือหลิวจี้จึงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง

หลิวเฝยไม่รู้ว่าตนถูกจำผิด คิดว่าม้าอย่างไรก็เร็วกว่าคน

เขาจึงรีบเล่าเรื่องที่กงเหลียงเหลียวกระอักเลือดหมดสติและตนกำลังจะไปตามหมอให้ฟังหนึ่งรอบอย่างรวดเร็ว

พอสารถีได้ยินเสียงก็รู้ทันทีว่าจำคนผิด แต่ก็ยังรีบกล่าวว่า “ขึ้นรถ ข้าจะพาท่านไปหาหมอเทวดา”

หลิวเฝยดีใจมาก สารถีคนนี้ช่างเป็นคนดีจริงๆ!

สารถีพาหลิวเฝยตรงดิ่งไปยังจวนราชครู

หลังลากตัวหมอเทวดาที่จวนราชครูเลี้ยงดูไว้ออกมาจากจวน โยนขึ้นรถม้าแล้วรีบบึ่งรถกลับไปที่บ้านฉินเหยา

ไม่ถึงหนึ่งเค่อ หมอเทวดาก็ถูกหลิวเฝยพาตัวเข้ามา

บรรยากาศภายในลานบ้านไม่ค่อยจะสู้ดีนัก

ฉินเหยายืนอยู่ที่หน้าประตูห้องโถงหลักเพียงลำพัง

ฝั่งตรงข้ามคือกลุ่มของซือคงเจี้ยน

เมื่อเห็นหลิวเฝยพาหมอเทวดามา ซือคงเจี้ยนก็มองเขาด้วยความประหลาดใจแวบหนึ่ง

ไม่รู้ว่าเขาทำได้อย่างไร

แต่มีหมอเทวดาอยู่ ท่านอาจารย์น่าจะไม่เป็นไรแล้ว…กระมัง?

หมอเทวดามองดูสภาพเสื้อผ้าขาดรุ่งริ่งของท่านราชครู อีกทั้งใบหน้ายังเขียวช้ำและมุมปากก็แตกด้วยความตกตะลึง นึกว่าตนมาเพื่อรักษาท่านราชครูเสียอีก

“พี่สะใภ้สาม” หลิวเฝยขอคำชี้แนะจากฉินเหยา

ฉินเหยาชี้ไปทางห้องหนังสือ “พาท่านหมอไปที่ห้องหนังสือพี่ชายเจ้าก่อน”

“ได้” หลิวเฝยพยักหน้าแล้วกวักมือเรียกหมอเทวดา “ทางนี้ขอรับ”

หมอเทวดายังคงยืนงงอยู่

หลิวเฝยรีบกระชากตัวเขาออกไป

ซือคงเจี้ยนก้าวเท้าจะตามไปโดยไม่รู้ตัว

ฉินเหยาขมวดคิ้ว ปรายตามองมาโดยไม่พูดอะไร แต่เพียงแค่สายตานั้นก็สามารถตรึงเท้าของซือคงเจี้ยนเอาไว้ได้

เขามักจะรู้สึกว่านางไม่เหมือนกับคนทั่วไป

โดยเฉพาะหลังจากที่เขาตรวจสอบบาดแผลของมือสังหารสองคนนั้น กระดูกมือถูกบีบจนแตกละเอียด กริชโค้งแทงทะลุแขนจนเละ เพียงหมัดเดียวก็สามารถทุบกระดูกใบหน้าจนแตกละเอียดได้…

หากไม่ใช่เพราะเขามาถึงกะทันหันและนางเองก็กลัวความยุ่งยากแล้วล่ะก็มือสังหารสองคนนั้นคงไม่มีโอกาสได้กินยาพิษฆ่าตัวตายเป็นแน่

พูดตามตรง บางครั้งเขาก็เลื่อมใสหลิวจี้ยิ่งนัก

หากเป็นคนทั่วไป คงหนีไปแสนไกลนานแล้ว

แต่เขากลับไม่ทำ

เขาไม่เพียงแต่สาละวนเช็ดเลือดให้ฉินเหยายังช่วยนางจับคอคนให้ตรงเพื่อให้นางสามารถฆ่าได้สะดวก

เมื่อเห็นฉินเหยาก้าวเดินมาจากหน้าประตูห้องโถงหลัก

ซือคงเจี้ยนก็ใจหายวาบ ถอยหลังไปหลายก้าว

เขาเป็นคนปกติ ดังนั้นเขาจึงหวาดกลัวสตรีที่น่าสะพรึงกลัวเช่นนี้

ส่วนหลิวจี้นั้น…เขาไม่มีสมองด้วยซ้ำจึงไม่รู้ร้อนรู้หนาวอะไร!

ทันใดนั้น ในหัวของซือคงเจี้ยนก็ผุดคำคำหนึ่งขึ้นมา…คู่สร้างคู่สม!

สามีภรรยาคู่นี้ ช่างสมกันราวกับกิ่งทองใบหยกจริงๆ

ก่อนหน้านี้เขายังคิดอยากจะเป็นหนึ่งในคู่สร้างคู่สมนั้น

ช่างเป็นการล่วงเกินอีกฝ่ายโดยแท้

ฉินเหยาหยุดยืนห่างจากซือคงเจี้ยนสามเมตร

“ท่านกลับไปได้แล้ว” นางเอ่ย

ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก็บอกผลการตรวจของท่านหมอในวันนี้แก่เขา

เหลือเวลาอีกเพียงเดือนเศษเท่านั้น

บางทีหมอเทวดาออกมาคราวนี้ อาจจะบอกพวกนางว่า ตาเฒ่าอาจอยู่ได้ไม่ถึงหนึ่งเดือนด้วยซ้ำ

ดังนั้น ปล่อยเขาไปเถอะ

น้อยครั้งนักที่ฉินเหยาจะรู้สึกทนดูไม่ได้

แต่เมื่อครู่ที่เห็นตาเฒ่าตัวผอมแห้งร่วงลงมาราวกับเศษผ้าขาดนั้นนางยังรู้สึกเวทนา

โชคดีที่อินเยว่พาพวกเด็กๆ หลบออกไปก่อน

มิเช่นนั้นหากเด็กๆ เห็นภาพนั้น จิตใจต้องรับไม่ไหวแน่ๆ

ซือคงเจี้ยนที่ได้ยินข่าวว่าเหลือเวลาอีกแค่เดือนเศษก็ดูเหมือนจะไม่ได้แปลกใจสักเท่าไร

เขากล่าวว่า “ข้าจะทิ้งหมอเทวดาไว้ที่นี่”

“รอท่านอาจารย์ฟื้น ข้าค่อยไป”

คิดแล้วก็เสริมอีกว่า “ต่อให้เจ้าไม่ให้ข้าพาคนไปก็มีคนอื่นที่อยากจะพาตัวเขาไปอยู่ดี”

“ไม่จำเป็น” ฉินเหยากล่าวเสียงเย็น “หมอเทวดาไม่ต้องอยู่ต่อ ขอแค่ไม่เห็นคนที่เกี่ยวข้องกับท่าน ผู้เฒ่าก็จะดีขึ้นเอง”

ซือคงเจี้ยน “…”

“จริงสิ”

ขณะที่กลุ่มของซือคงเจี้ยนกำลังจะจากไปนั้น จู่ๆ ฉินเหยาก็ถามขึ้น

“ท่านบอกข้าได้หรือไม่ว่านางให้ผลประโยชน์แก่ท่านเท่าไหร่กันแน่”

ซือคงเจี้ยนมองนางด้วยแววตาลึกซึ้งแวบหนึ่งคล้ายกับต้องการจะยืนยันว่า ‘นาง’ ที่ฉินเหยาพูดนั้นถึงคือใคร

ฉินเหยาไม่เคยพูดอ้อมค้อมจึงพูดตรงๆ ว่า “ใช่ ข้าหมายถึงฮองเฮา”

“เจ้ารู้?” ซือคงเจี้ยนแค่นหัวเราะเบาๆ

แต่ก็ช่างเถอะ

หลังจากเกิดเหตุลอบสังหารในวันนี้ คนฉลาดย่อมเดาจุดยืนของเขาได้แล้ว

ดูจากการที่ไป๋เฮ่อยินดีช่วยส่งกงเหลียงเหลียวมาที่บ้านหลิวจี้นี้ก็รู้แล้ว

ป่านนี้รัชทายาทเองก็น่าจะรู้แล้วเช่นกัน

ซือคงเจี้ยนมองแววตาอยากรู้อยากเห็นของฉินเหยาแล้วเอ่ยเยาะหยันว่า

“เจ้าถามผิดแล้ว เจ้าควรถามว่าข้ามีจุดอ่อนอยู่ในมือนางเท่าไหร่ต่างหาก”

ฉินเหยาพยักหน้าแล้วกล่าวประชดประชันว่า

“เข้าใจแล้ว ตระกูลซือของพวกเจ้ากิจการใหญ่โต ชีวิตคนทั้งตระกูล สำคัญกว่าคนคนเดียวจริงๆ”

“วันหน้าอย่ามาอีก ต่อให้ผู้เฒ่าตายก็ไม่ต้องมา เขาไม่อยากเห็นหน้าเจ้า”

ฉินเหยากำชับด้วยความจริงจัง

นิ้วมือที่วางอยู่ข้างลำตัวของซือคงเจี้ยนสั่นระริก

“ถึงตาย ข้าก็มาไม่ได้หรือ” เขาถามกลับเสียงเบา

ในดวงตาหงส์คู่นั้นที่ถูกหลิวจี้ต่อยจนเขียวช้ำกลับเผยแววเจ็บปวดโศกเศร้าออกมาหลายส่วน

ฉินเหยาหาได้สนใจไม่ว่าเขาจะโศกเศร้าเจ็บปวดหรือไม่เพียงถามด้วยความสงสัยอีกว่า “นางไม่พอใจที่จะเป็นแค่ฮองเฮา ใช่หรือไม่”

คราวนี้ซือคงเจี้ยนเงียบไป

เขาไม่กล้าตอบ

แต่การไม่ตอบก็คือคำตอบแล้ว

ฉินเหยาโบกมือเหมือนกำลังไล่แมลงวัน

“ไปซะๆ ขืนท่านยังไม่ไปอีก ข้าจะสงสัยแล้วนะว่าท่านถูกนางบงการจึงจงใจมาเพื่อให้ผู้เฒ่าตายเร็วขึ้น”

ซือคงเจี้ยนยิ้มขื่น กระทบไปจนถึงมุมปากจึงสูดปากด้วยความเจ็บ

แต่เขาก็ยังอดขำไม่ได้ ขำความน่าสมเพชของตัวเอง

อยากจะเป็นคนอำมหิต แต่กลับไม่เคยอำมหิตได้จริง

ไม่เหมือนท่านผู้นั้น ต่อให้เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของตนเองก็ไม่อาจขัดขวางการไขว่คว้าอำนาจของนางได้!