ทะลุมิติมาเป็นแม่เลี้ยง ข้าพลิกฟื้นทั้งครอบครัว - ตอนที่ 758 ของขวัญพบหน้า

ตอนที่ 758 ของขวัญพบหน้า

สองวันให้หลัง

อาจเป็นเพราะลมฤดูใบไม้ร่วงแรงเกินไป หรืออาจเป็นเพราะถูกรัชทายาททำให้โกรธจัด จู่ๆ ก็มีข่าวฮ่องเต้ประชวรลือออกมาจากในวัง

ผู้คนตื่นตระหนกกันทั้งแผ่นดิน

หลังจากผ่านการฝังเข็มรักษาอย่างเร่งด่วนจากหมอหลวง สิ่งแรกที่ฮ่องเต้ทรงทำเมื่อฟื้นคืนสติคือมีรับสั่งว่า นอกจากฮองเฮาที่ให้เข้ามาปรนนิบัติเฝ้าไข้ได้แล้ว ห้ามมิให้ผู้ใดเข้ามารบกวนอีก

อีกทั้งยังให้รัชทายาทกับองค์หญิงใหญ่ร่วมกันสำเร็จราชการแทน

ส่วนทางด้านหน้าตำหนักหมิงเตี้ยน เหล่าขุนนางน้อยใหญ่ที่มีซือคงเจี้ยนเป็นแกนนำซึ่งมาคุกเข่าร้องขอความเมตตาให้รัชทายาทนั้น ยามนี้ได้คุกเข่าติดต่อกันมาหนึ่งวันหนึ่งคืนแล้ว

ทันทีที่ราชโองการถูกประกาศออกมา ซือคงเจี้ยนกับพวกก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก

แต่ละคนแข้งขาอ่อนแรง ทรุดตัวลงนั่งกับพื้น หอบหายใจอย่างหนักหน่วง

เรื่องการขอออกจากตำแหน่งของรัชทายาทจึงถูกปล่อยผ่านไปอย่างคลุมเครือเช่นนี้เอง

นอกจากตัวรัชทายาทเองแล้ว ทุกคนต่างพอใจกับผลลัพธ์นี้

ฮ่องเต้ยังให้รัชทายาทเป็นผู้สำเร็จราชการแทนได้ก็แสดงว่าเรื่องอ๋องเฟิงไม่มีผลกระทบต่อรัชทายาทแล้ว

ส่วนการที่องค์หญิงใหญ่ได้รับกระแสรับสั่งกะทันหัน น่าจะเป็นการสร้างความรู้สึกวิกฤตให้รัชทายาท เพื่อไม่ให้เขาทำเรื่องโง่ๆ อย่างการขอออกจากตำแหน่งอีก

และเป็นการบอกรัชทายาทด้วยว่า ตำแหน่งของเขา ถ้าเขาไม่ต้องการก็มีคนมากมายที่ต้องการ!

ไม่นาน ข่าวอ๋องเฟิงรับราชโองการเข้าเมืองหลวงก็ส่งมาจากตานโจว

ชินอ๋องผู้เป็นพี่น้องร่วมอุทรกับฮ่องเต้ผู้นี้ สุดท้ายก็หนีความหวาดระแวงจากฮ่องเต้ไม่พ้น

วันที่หนึ่งเดือนสิบ วันที่อ๋องเฟิงเข้าเมืองหลวง ประตูเมืองหลวงถูกปิดตาย ราษฎรทั้งเมืองถูกกองทหารองครักษ์หลวงปิดล้อมให้อยู่แต่ในย่าน ห้ามมิให้เข้าออก

ท้องฟ้าดำทะมึนมืดครึ้ม นี่เป็นลางบอกเหตุว่าหิมะแห่งเหมันตฤดูกำลังจะตกแล้ว

เพียงแต่เมืองหลวงอยู่ติดชายฝั่ง ฤดูหนาวจึงมักไร้หิมะ

เกล็ดหิมะสีขาวเหล่านั้นทำได้เพียงร่วงหล่นลงมาเหนือเมืองหลวงแล้วกลายสภาพเป็นน้ำฝนอันเย็นยะเยือกตกลงมา

ท่ามกลางความหนาวเหน็บที่แผ่ซ่าน ประตูใหญ่บ้านฉินเหยาก็ถูกเคาะ

มีคนผู้หนึ่งที่เหนือความคาดหมายมาเยือนนั่นคือหลินเว่ยผู้สวมหน้ากากสัตว์ร้าย

ซื่อเหนียงออกไปเปิดประตู

วันนี้คือวันที่หนึ่ง เป็นวันหยุดพักผ่อน

คนในบ้านล้วนอยู่เป็นเพื่อนกงเหลียงเหลียวที่อาการดูไม่ค่อยสู้ดีนัก เด็กหญิงตัวน้อยจึงอาสาออกมาเปิดประตูเอง

ผู้ดูแลย่านเพิ่งจะมา กำชับทุกคนว่าอย่าได้ออกจากบ้าน เกรงว่าวันนี้ในเมืองจะเกิดเรื่องใหญ่ขึ้น

คล้อยหลังไม่นานนักประตูบ้านก็ถูกเคาะอีก ซื่อเหนียงยังนึกว่าเป็นผู้ดูแลย่านที่ย้อนกลับมาเสียอีก

เมื่อเปิดประตู สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาคือหน้ากากสัตว์ร้ายสีดำมะเมื่อม ในช่องดวงตาที่คว้านออกนั้น มีดวงตาขาวดำตัดกันคู่หนึ่งที่จ้องมองนางอยู่

ซื่อเหนียงลอบตื่นตระหนกอยู่ในใจ ทว่าติดตามอยู่ข้างกายท่านแม่มานานจึงพอจะฝึกฝนความกล้าหาญมาได้บ้างไม่มากก็น้อย

นางถอยหลังเข้าไปในประตูสองก้าวพลางเอ่ยถามว่า “ท่านเป็นใคร ต้องการพบผู้ใดหรือเจ้าคะ”

หลินเว่ยหลุบตาลงมองเด็กหญิงตัวน้อยที่สูงเพียงหน้าอกตนผู้นี้ รู้สึกผิดคาดที่นางไม่ตกใจจนร้องไห้ออกมา

“พ่อบ้านอาวั่งของบ้านเจ้าอยู่หรือไม่ รบกวนเชิญเขาออกมาสักหน่อย สหายเก่ามีธุระจะหารือกับเขา”

ภายใต้หน้ากากมีเสียงแหบพร่าดังออกมา ยากจะแยกแยะว่าเป็นหญิงหรือชาย

แต่ซื่อเหนียงเห็นลำคอที่โผล่พ้นออกมาของนางไร้ลูกกระเดือก ช่วงอกก็มีสรีระของผู้หญิงจึงรู้ว่านางเป็นสตรี

นางจึงย้อนถามอย่างระมัดระวังว่า “ท่านชื่ออะไรหรือ”

“เว่ยหลิน” หลินเว่ยกลับคำในชื่อ แต่งชื่อใหม่ขึ้นมาเดี๋ยวนั้น

“เจ้าไม่กลัวข้าหรือ” นางเอ่ยถามด้วยความแปลกใจอยู่บ้าง

ซื่อเหนียงขมวดคิ้วเล็กๆ มุ่น “ข้าจะกลัวท่านทำไม ท่านไม่ใช่ผีเสียหน่อย!”

พูดจบก็รีบปิดประตูใหญ่อย่างรวดเร็วพร้อมทั้งลงกลอนประตู

จากนั้นก็หันหลังวิ่งกลับเข้าไปในบ้าน วิ่งพลางตะโกนบอกพวกผู้ใหญ่ว่า

“ท่านแม่ท่านพ่อ ข้างนอกมีสตรีแปลกหน้ามาคนหนึ่ง นางบอกว่าเป็นสหายเก่าของท่านอาอาวั่ง แต่ข้าดูแล้วเหมือนคนร้ายเลยเจ้าค่ะ!”

นอกจากหลิวจี้ที่เป็นห่วงกงเหลียงเหลียวแล้ว คนที่เหลืออย่างฉินเหยากับพวกล้วนรุดมายังเรือนส่วนหน้าในทันที

หนังตาของอาวั่งกระตุกวูบสองที จมูกขยับฟุดฟิด กลิ่นซาลาเปาไส้เนื้อน่าตายนั้นทำให้ใจของเขาดิ่งวูบลงทันใด

ได้ยินเพียงซื่อเหนียงชี้มือไปที่ประตูใหญ่พลางบอกกับฉินเหยาว่า “ท่านแม่ มีสตรีประหลาดมาเจ้าค่ะ นางบอกว่าชื่อเว่ยหลิน ต้องการพบท่านอาอาวั่ง ข้าดูแล้วนางไม่เหมือนคนดีเลยขังนางไว้นอกประตูแล้ว”

เว่ยหลิน?

กลับคำก็คือหลินเว่ยไม่ใช่หรือ!

ฉินเหยาตวัดสายตาขึ้นมองอาวั่งแวบหนึ่งอย่างรวดเร็ว อาวั่งก็หันมองมาพอดี เมื่อเห็นเขาดูหงุดหงิดกระวนกระวายใจอยู่บ้าง ฉินเหยาจึงส่งสายตาปลอบประโลมไปให้

ตอนที่เขามาถึงหมู่บ้านตระกูลหลิวครานั้น นางเคยรับปากไว้ว่าจะคุ้มครองเขา จะไม่ผิดคำพูดเด็ดขาด

“อาเยว่” ฉินเหยากำชับอินเยว่ “เจ้าพาพวกเด็กๆ กลับเข้าห้องไปก่อน อีกเดี๋ยวไม่ว่าจะได้ยินความเคลื่อนไหวอันใด หากข้าไม่ออกปากก็ห้ามออกมาเด็ดขาด”

ต้าหลางรีบกล่าวว่า “ท่านแม่ ให้ข้าอยู่ด้วยเถิด”

แม้จะไม่รู้ว่าเว่ยหลินผู้นั้นเป็นใคร แต่เด็กหนุ่มสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าท่านอาอาวั่งและท่านแม่ทั้งสองคนมีท่าทีราวกับกำลังเผชิญหน้าศัตรูตัวฉกาจ

ฉินเหยาส่ายหน้า “ต้าหลาง เจ้าดูแลน้องชายและน้องสาวให้ดี”

จากนั้นจึงโบกมือเป็นสัญญาณให้อินเยว่และคนอื่นๆ รีบถอยออกไป

ต้าหลางมองไปทางประตูใหญ่อย่างไม่วางใจแวบหนึ่ง เขาไม่รู้สึกถึงอันตรายเลยแม้แต่น้อย ทว่าเพราะเป็นเช่นนี้กลับยิ่งทำให้รู้สึกใจไม่สงบ

“ท่านแม่ เช่นนั้นพวกท่านระวังตัวด้วย” ต้าหลางมองท่านแม่และท่านอาอาวั่งอีกครั้ง จากนั้นจึงรีบต้อนซานหลางที่รู้สึกตัวช้าและรั้งอยู่ท้ายสุดให้ถอยกลับไปที่สวนหลังบ้านพร้อมกับอินเยว่และคนอื่นๆ

เมื่อเห็นเด็กๆ ถอยไปหมดแล้ว ฉินเหยาก็ตะโกนกำชับไปทางห้องหนังสือของหลิวจี้อีกครั้งว่าห้ามออกจากห้อง เมื่อได้รับเสียงขานรับแล้ว ถึงได้ส่งสัญญาณให้อาวั่งไปเปิดประตู

ส่วนตัวนาง ได้หยิบกล่องที่วางอยู่บนคานของห้องโถงหลักลงมา เปิดออกและประกอบดาบจันทร์เสี้ยวพลางเดินตามหลังอาวั่งไป

ประตูใหญ่ค่อยๆ เปิดออกส่งเสียงดังเอี๊ยดอ๊าด

ไม่มีอาวุธลับใดๆ บินเข้ามา คนที่อยู่หน้าประตูก็ยืนนิ่งไม่ไหวติง

เมื่อประตูเปิดออกจนสุด คนที่อยู่นอกประตูไม่ได้มองอาวั่งที่นางระบุชื่อว่าต้องการพบเป็นคนแรก

แต่กลับมองฉินเหยาที่ถือดาบจันทร์เสี้ยวยืนอยู่ด้านหลังอาวั่ง

ยิ่งเป็นยอดฝีมือ การรับรู้ถึงอันตรายก็ยิ่งชัดเจน

แวบแรกที่เห็นดาบใหญ่เล่มนั้นที่ดูหนักกว่าตัวคน หลินเว่ยก็ล้มเลิกความคิดที่จะหยั่งเชิง

นางกลัวว่าหากลองดีคงได้ไปสู่ปรโลกเป็นแน่

ดังนั้นจึงหยิบห่อผ้าสีชมพูอ่อนออกมาจากกระเป๋าสะพายที่เอวแล้วยื่นส่งให้อย่างนอบน้อม

“นี่เป็นของขวัญพบหน้าเจ้านายข้าฝากมาให้ฮูหยิน อยากจะขอยืมคนจากฮูหยินสักคนหนึ่ง ก่อนฟ้ามืดจะนำมาคืนท่านอย่างสมบูรณ์ครบถ้วน”

ฉินเหยายังไม่ได้ตอบรับในทันที แต่พิจารณานางเงียบๆ

อีกฝ่ายตัวสูงมากราวๆ หนึ่งร้อยเจ็ดสิบเซนติเมตร

รูปร่างจัดว่าดูผอมบาง แต่ความจริงแล้วทั่วทั้งร่างล้วนอบอวลไปด้วยคลื่นพลังอันเปี่ยมล้น

ก่อนหน้านี้ฉินเหยายังไม่เข้าใจว่าคลื่นพลังที่เกือบจะมองไม่เห็นนี้คืออะไร

ภายหลังได้สัมผัสกับไป๋เฮ่ออยู่หลายครั้ง นางถึงได้รู้ว่า นี่น่าจะเป็น ‘ปราณ’ ที่มีเฉพาะในผู้ฝึกยุทธ์ขั้นสูงของโลกใบนี้

พลังปราณแบบนี้ นอกจากตัวนางเองแล้ว ตั้งแต่ข้ามภพมาเพิ่งจะเคยเห็นในตัวคนอื่นเป็นครั้งแรก

มิน่าเล่าอาวั่งถึงไม่ใช่คู่ต่อสู้ของนาง

แม้เขาจะเป็นยอดฝีมือระดับหัวกะทิเช่นกัน แต่คนตรงหน้าที่ชื่อหลินเว่ยผู้นี้กับเขานั้นมีความแตกต่างกันราวฟ้ากับเหว

นักฆ่าพลีชีพใช้การฝึกฝนแบบเผาผลาญพลังงานในร่างกายล่วงหน้า ไม่คำนึงถึงผลที่ตามมา

ดังนั้นในช่วงแรกจึงเลื่อนขั้นได้เร็ว แต่หลังจากผ่านจุดสูงสุดไปแล้วร่างกายจะถูกแว้งกัดกลับอย่างไม่สิ้นสุดทำให้อายุสั้น

ผู้ฝึกยุทธ์อย่างหลินเว่ยเห็นได้ชัดว่าไม่ได้มาทางเดียวกับนักฆ่าพลีชีพ

เบื้องหลังของนางย่อมต้องมียอดฝีมือที่เชี่ยวชาญอย่างยิ่งคอยสั่งสอน พรสวรรค์ก็เป็นระดับสูงในบรรดาคนรุ่นเดียวกัน

ดังนั้นแม้อายุยังน้อยจึงมีฝีมือที่แข็งแกร่งถึงเพียงนี้

หากไม่มีผู้มีพลังพิเศษอย่างฉินเหยา สวีเหวินชิงที่มีไพ่ตายอย่างหลินเว่ยอยู่ในมือ ย่อมสามารถกวาดล้างไปทั่วหล้าได้อย่างแน่นอน

น่าเสียดาย น่าเสียดายจริงๆ

ฉินเหยาผงกศีรษะให้อาวั่งเบาๆ

อาวั่งจึงได้ก้าวไปข้างหน้า รับของขวัญพบหน้าฮูหยินที่หลินเว่ยยื่นส่งมาแล้วส่งต่อให้ฉินเหยา

ห่อผ้าสีชมพูอ่อนนั้นนุ่มนิ่มมาก ฉินเหยาลองบีบดู เป็นผ้าไหมเนื้อหนาชั้นดี สัมผัสดีพิลึก

นางเปิดห่อผ้านี้ออกด้วยความอยากรู้อยู่หลายส่วน…เดี๋ยวก่อนนะ นี่มันชุดชั้นในงั้นหรือ

โหมดอ่านต่อเนื่อง

เมื่อเข้าสู่หน้านิยายที่ถูกล็อกด้วยเหรียญระบบจะใช้เหรียญปลดล็อกตอนต่อไปโดยอัตโนมัติ