ทะลุมิติมาเป็นแม่เลี้ยง ข้าพลิกฟื้นทั้งครอบครัว - ตอนที่ 762 เคลื่อนศพ

ตอนที่ 762 เคลื่อนศพ

กงเหลียงเหลียวไร้บุตรธิดา

ชั่วชีวิตรับศิษย์สายตรงไว้สามคนทว่าในยามนี้เหลือเพียงหลิวจี้ผู้เดียว

เขาถือป้ายวิญญาณเดินนำเปิดทาง บุตรหลานและคนในครอบครัวช่วยกันหามโลงศพตามหลัง

เพื่อนบ้านเดินตามมาส่งจนพ้นย่านที่พักอาศัยแล้วหยุดฝีเท้าลง

ขบวนส่งศพพลันเงียบเหงาลงทันตาเหลือเพียงครอบครัวของฉินเหยาและคนแบกโลงที่ว่าจ้างมา

ยังมีหลูเสี่ยวเฟิ่งที่แต่งตัวเป็นบ่าวชาย ร้องไห้เสียงดังกว่าหลิวจี้อีกคนหนึ่ง

บนธงวิญญาณเขียนชื่อผู้ตายและรายชื่อลูกหลานผู้ส่งศพไว้

คนอื่นมองปราดเดียวก็รู้ว่าผู้ตายเป็นใคร

ขบวนแบกโลงเดินมาถึงถนนสายหลัก ท้องถนนที่เคยอึกทึกครึกโครมในวันวานวันนี้กลับเงียบกริบไร้สรรพสำเนียง

ดวงตาหลายคู่จับจ้องไปยังคณะส่งศพของฉินเหยา

บ้างก็แอบเช็ดน้ำตา บ้างก็ทอดถอนใจด้วยความเศร้าโศก บ้างก็ปรายตามองแวบหนึ่งแล้วหันหน้าหนี

สองข้างทางเต็มไปด้วยผู้คน ทว่ากลับไม่มีผู้ใดกล้าก้าวออกมาส่ง

เดิมทีหลิวจี้กำลังร้องไห้อยู่ แต่ยามนี้หัวใจกลับค่อยๆ เย็นเยียบลง ร้องไม่ออกอีกต่อไป ในอกเต็มไปด้วยความโศกเศร้าปนคับแค้น

ดวงตาที่ร้องไห้จนแดงก่ำอยู่แล้ว ยามนี้กลับเบิกโพลงดุจไก่ชน ถลึงตามองเหล่าบัณฑิตที่อยากจะมองแต่ไม่กล้าก้าวเข้ามาเหล่านั้นด้วยความโกรธเกรี้ยว

แต่การใฝ่หาโชคลาภหลีกหนีเภทภัยคือสัญชาตญาณของมนุษย์ ทุกคนล้วนมีความลำบากใจของตนเอง

ถลึงตามองไปสักพัก หลิวจี้ก็ถอนหายใจยาวเฮือกหนึ่ง ไม่มองพวกเขาอีกต่อไป

เขาจะเดินไปตามทางของเขาเอง!

ทันใดนั้น เส้นทางข้างหน้าก็ถูกรถม้าคันหนึ่งที่ประดับด้วยดอกไม้สีขาวจนเต็มคันรถขวางเอาไว้

ประตูรถเปิดออก เผยให้เห็นฉีเซียนกวนในชุดไว้ทุกข์

เขาลงมาจากรถม้า สบตากับหลิวจี้ที่กำลังตกตะลึงแวบหนึ่งโดยไม่เอ่ยคำใดแล้วเดินตรงไปหาต้าหลาง ขอธงขาวในมือต้าหลางไปถือไว้

“ไปกันเถอะ” ฉีเซียนกวนเอ่ยเสียงเบา

ไม่ได้เจอกันนาน หลิวจี้รู้สึกว่าฉีเซียนกวนดูเหมือนจะแปลกตาไปจนไม่คุ้นเคย

“ท่านหนีไปที่บ้านสวนแล้วไม่ใช่หรือ” หลิวจี้ถามด้วยน้ำเสียงเจือความขุ่นเคือง

สองศิษย์พี่ศิษย์น้องเริ่มสนทนากันเสียงเบาขณะเดินไปข้างหน้าโดยไม่วอกแวก

ฉีเซียนกวนเอ่ย “การจัดการของท่านปู่ทวด ข้าไม่อาจขัดขืนได้ แต่ตอนนี้ข้าตัดสินใจแล้วว่าจะไม่สนใจพวกเขาอีก”

“ท่านอาจารย์บอกว่า หวังว่าข้าจะใช้ชีวิตได้อย่างอิสระเสรีมากขึ้น เช่นนั้นก็ให้สมดังปรารถนาของท่าน นับจากวันนี้ไป ข้าจะเป็นเพียงคนที่ทำตามใจตนเอง”

ในขณะนั้น ฉินเหยามองเห็นซือคงเจี้ยนในชุดเรียบง่ายยืนอยู่ที่หน้าประตูเมืองเป็นคนแรกจึงเอ่ยเตือนศิษย์พี่ศิษย์น้องทั้งสองเบาๆ

“มีคนที่ผู้เฒ่าไม่อยากเจอมาด้วย”

ฉีเซียนกวนไม่พูดพร่ำทำเพลง โบกมือส่งสัญญาณให้พวกสือโถวที่บังคับรถม้าตามมาข้างๆ กันไม่ให้คนนอกเข้ามาใกล้ รบกวนดวงวิญญาณของท่านอาจารย์

สือโถวกับพรรคพวกรับคำสั่ง เพียงแต่ยังไม่ทันที่พวกเขาจะขยับตัว ทางฝั่งซือคงเจี้ยนกลับคุกเข่าลงก่อนแล้ว โขกศีรษะให้โลงศพสามครั้งเสียงดังสนั่น

จากนั้น เขาก็ลุกขึ้นแล้วจากไป

วาสนาศิษย์อาจารย์ สิ้นสุดลงเพียงเท่านี้

เขาไม่แม้แต่จะมองฉีเซียนกวนและหลิวจี้ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะไม่อยากจะมองหรือว่ากลัวที่จะมองกันแน่

“หากคนเราไม่อาจใช้ชีวิตตามใจปรารถนา มัวแต่พะว้าพะวงก็จะไม่มีวันได้รู้ว่าความสุขที่แท้จริงคืออะไร”

ฉีเซียนกวนหันหน้ากลับไปกล่าวกับต้าหลาง เอ้อร์หลาง ซานหลาง และซื่อเหนียงที่อยู่ด้านหลัง

สี่พี่น้องพยักหน้าอย่างหนักแน่น พวกเขาจะจดจำไว้เป็นเครื่องเตือนใจ

ทุกคนออกจากเมือง เดินทางมาหนึ่งชั่วยาม ในที่สุดก็มาถึงฮวงจุ้ยทำเลทองที่เหล่านักพรตคัดสรรมาอย่างพิถีพิถัน

เมื่อวานอาวั่งได้พาคนมาขุดหลุมศพเตรียมไว้ล่วงหน้าแล้ว ภายใต้การชี้แนะของเหล่านักพรต ทุกคนช่วยกันฝังร่างกงเหลียงเหลียวไว้ ณ ที่แห่งนี้

เมื่อมองไปด้านหลัง คือทิวเขาเขียวขจีทอดยาวต่อเนื่อง

มองไปด้านหน้า คือด่านหนานโหลวที่มุ่งหน้าสู่จังหวัดจื่อจิง ผู้คนสัญจรไปมาล้วนต้องผ่านทางนี้ รับรองว่าจะไม่เงียบเหงาเดียวดายแม้แต่น้อย

พิธีฝังศพเสร็จสิ้น ทุกคนเดินทางกลับเมืองหลวงก็เป็นเวลาพลบค่ำแล้ว

เหล่านักพรตแยกย้ายกันไป เหลือเพียงครอบครัวของฉินเหยาและหลูเสี่ยวเฟิ่งรวมถึงฉีเซียนกวนที่มีสีหน้าจนปัญญา

เขามองหลิวจี้แล้วกล่าวว่า “ข้ากลับเมืองหลวงครานี้ไม่ได้บอกทางบ้าน ป่านนี้ข่าวคงส่งไปถึงท่านปู่ทวดแล้ว ข้าไม่อยากถูกลงโทษ คงทำได้เพียงหลบภัยที่บ้านพวกเจ้าชั่วคราว”

“ถ้าพ่อแม่ท่านมาทวงคนจะทำอย่างไรเล่า” หลิวจี้ถามด้วยความกังวล

ฉีเซียนกวนตอบอย่างมั่นใจ “เรื่องนี้ไม่มีทาง ท่านปู่ ท่านย่า ท่านพ่อ ท่านแม่ล้วนรักใคร่เอ็นดูข้า หากรู้ว่าท่านปู่ทวดจะลงโทษข้า มีแต่จะช่วยปกปิดให้ ส่งคนมาแจ้งข่าวให้ข้ารีบหนี ไม่มาตามหาข้าหรอก”

ทุกคนฟังแล้วก็หัวเราะออกมา

ฉินเหยาเอ่ยเชิญด้วยรอยยิ้ม “ไม่เป็นไร พักที่บ้านข้าเถอะ วางใจได้”

“ต้องจ่ายค่าเช่าค่าอาหารด้วยนะ บ้านเราไม่เลี้ยงคนว่างงาน!” หลิวจี้สวนขึ้นมา

ฉีเซียนกวนพูดไม่ออก

แต่พอลองคิดดู ท่านอาจารย์ไม่อยู่แล้ว ศิษย์น้องเล็กผู้นี้ยังต้องพึ่งพาเขาอบรมสั่งสอนจึงเกิดความเมตตาเอ็นดูต่อหลิวจี้ขึ้นมาเป็นพิเศษ

เขาคร้านจะถือสาหาความกับหลิวจี้จึงส่งสัญญาณให้สือโถวมอบเงินให้หลิวจี้

พอได้เงิน หลิวจี้ก็เบิกบานใจสุดขีด ความโศกเศร้าที่ท่านอาจารย์เสียชีวิตแทบจะจางหายไปจนหมด

แต่เงินอุ่นๆ ในมือยังไม่ทันหายร้อน เขาก็รีบส่งมอบให้เมียจ๋าอย่างรู้งานทันที

ฉินเหยาพยักหน้าอย่างพึงพอใจ มอบก้อนเงินก้อนเล็กๆ ให้เขาหนึ่งก้อนอย่างใจป้ำทั้งกำชับว่า “เจ้าก็ประหยัดๆ หน่อย”

หลิวจี้ดีใจจนออกนอกหน้า “ได้เลย!” พร้อมทั้งส่งสายตาให้พี่น้องที่ดีอย่างหลูเสี่ยวเฟิ่ง หันกลับไปบอกว่า เดี๋ยวพี่ใหญ่เลี้ยงเหล้าเจ้าเอง!

ทำเอาหลูเสี่ยวเฟิ่งตื่นเต้นจนหน้าแดง

แต่ว่าอดหลับอดนอนมาหนึ่งวันหนึ่งคืน เขาก็เริ่มจะเพลียแล้วเหมือนกันจึงคารวะพวกเขาและเด็กอัจฉริยะชื่อดังแห่งเมืองหลวง ศิษย์มหาบัณฑิต แก้วตาดวงใจของอัครเสนาบดีเฒ่า ศิษย์พี่ตัวน้อยของพี่ใหญ่…ฉีเซียนกวนอย่างเป็นทางการแล้วขอตัวลา!

ฉีเซียนกวนมองแผ่นหลังของหลูเสี่ยวเฟิ่งที่เดินจากไปแล้วเอ่ยถามด้วยความสงสัย “คนผู้นี้คือใครหรือ นับว่าเป็นคนมีน้ำใจคนหนึ่ง”

หลิวจี้อธิบาย “พี่น้องที่ดีของข้า หลูเสี่ยวเฟิ่ง ผู้ว่าการเมืองหลวงคือลุงของเขา”

ความจำของฉีเซียนกวนเป็นเลิศ พอหวนนึกดูก็รู้ว่าเป็นใครก็คือลูกเศรษฐีจอมเสเพลที่มีชื่อเสียงในเมืองหลวง ทั้งครอบครัวเกาะพ่อแม่เกาะพี่น้องกิน!

แต่เมื่อครู่เขาดูคนผู้นั้นก็ไม่เหมือนคนเหลวไหลเลยนี่นา

อีกทั้งเขายังมาร่วมงานศพท่านอาจารย์ ได้ยินต้าหลางบอกว่าเมื่อคืนยังช่วยเฝ้าศพอยู่ทั้งคืนอีกด้วย

ดูท่าแล้ว ลูกหลานเสเพลเหล่านี้ก็ไม่ได้เลวร้ายไปเสียทั้งหมด

“ภูมิความรู้ของเขาเป็นอย่างไรบ้าง” ฉีเซียนกวนถาม

หลิวจี้จุ๊ปากพลางส่ายหน้า “ไม่ได้เรื่องเลยจริงๆ แม้แต่ถงเซิงก็ยังไม่ได้เป็น” เทียบกับเขายังห่างไกลกันลิบลับ

ไม่อย่างนั้นตนจะเป็นพี่ใหญ่ได้อย่างไรเล่า!

ฉีเซียนกวนเห็นท่าทางลำพองใจของหลิวจี้ก็รู้สึกอย่างลึกซึ้งว่าหนทางแห่งการอบรมสั่งสอนของตนนั้นยังอีกยาวไกลนัก

ฉีเซียนกวนให้เหล่าผู้คุ้มกันกลับไปที่บ้านสวน เหลือไว้เพียงสือโถวแล้วตามครอบครัวฉินเหยากลับไปยังตรอกควานเจิ้ง

ข้าวของในงานศพยังวางทิ้งไว้ในลานบ้าน ยังไม่ได้เก็บกวาด เห็นสิ่งของก็พาลให้นึกถึงเรื่องราวอารมณ์ของทุกคนจึงหดหู่ลงอีกครั้ง

แต่ชีวิตยังต้องดำเนินต่อไป

ฉินเหยาถลกแขนเสื้อ ตะโกนลั่นว่า “รื้อ!”

ทุกคนก็ขานรับ ช่วยกันเก็บกวาดการตกแต่งทั้งหมดในบ้าน ลานบ้านจึงกลับคืนสู่สภาพปกติ

เพียงแต่เมื่อมาถึงห้องหนังสือของหลิวจี้ เห็นรถเข็นไม้คันนั้นจอดอยู่อย่างโดดเดี่ยวริมผนัง ฉีเซียนกวนก็รู้สึกปวดใจจนแทบหายใจไม่ออก

เด็กหนุ่มยืนนิ่งงันเนิ่นนานอยู่ในสถานที่ที่ท่านอาจารย์ใช้ชีวิตเป็นครั้งสุดท้าย

หลิวจี้ตบหน้าผาก “เกือบลืมเตรียมรถเข็นกระดาษไปเลย ทีนี้จะทำอย่างไร เกิดท่านอาจารย์อยู่ข้างล่างไม่มีใช้จะทำอย่างไรเล่า”

ฉีเซียนกวนที่กำลังจมดิ่งอยู่ในความเศร้าโศกถอนตัวไม่ขึ้น จู่ๆ ก็ถูกคนกระชากอารมณ์ออกมาจึงหันไปมองด้วยความขุ่นเคือง ตวาดลั่นอย่างการอบรมสั่งสอนที่ดีงามก็รั้งไว้ไม่อยู่แล้ว

“สือโถว! ลากตัวเขาออกไปให้ข้าที!”

สือโถว “มาแล้วขอรับ!”

หลิวจี้รีบขอความเมตตา “แค่ล้อเล่นเอง ศิษย์พี่ตัวน้อยจะจริงจังทำไม”

แต่ฉีเซียนกวนไม่อยากสนใจเขา ประตูห้องจึงปิดดังปัง ยึดครองห้องหนังสือของหลิวจี้ไปอย่างเปิดเผย

หลิวจี้ยังคิดจะไปผลักประตู แต่ถูกฉินเหยาเรียกไว้

“เจ้าเลิกวุ่นวายสักพักเถอะ มากินข้าวได้แล้ว”

ฉินเหยาลากตัวหลิวจี้ออกมา เจ้าคนตาถั่วคนนี้ ไม่เห็นหรือว่าฉีเซียนกวนใกล้จะร้องไห้ออกมาอยู่แล้วน่ะ?

คนทุกคนย่อมมีด้านที่อ่อนแอที่ไม่อยากให้คนอื่นเห็น ฉินเหยาเคารพและเข้าใจ

หลิวจี้เกาหัว นั่นสินะ เขาร้องไห้จนพอแล้ว แต่ศิษย์พี่ตัวน้อยยังไม่ได้ปลดปล่อยเลยนี่นา

“แล้วมื้อเย็นเล่า” หลิวจี้ถามด้วยความกังวล

ศิษย์พี่ตัวน้อยกำลังโต เด็กจะปล่อยให้หิวไม่ได้นะ

ฉินเหยา “พวกเรากินก่อน กินเสร็จค่อยให้ต้าหลางเอาไปส่งให้เขา”

คนวัยเดียวกัน น่าจะคุยกันง่ายกว่า

หลิวจี้จึงวางใจแล้ว

เขาได้กลิ่นหอมของอาหารลอยมาแล้ว

เป็นกับข้าวเหลือจากงานศพ หอมจะตายอยู่แล้ว

เขารีบพุ่งเข้าไปในห้องอาหารอย่างอดใจไม่ไหว ตะโกนลั่น “กินข้าว กินข้าว!”

ฉินเหยาส่ายหน้าอย่างจนปัญญา มีคนผู้นี้อยู่ นางก็เศร้าได้ยากจริงๆ