ทะลุมิติมาเป็นแม่เลี้ยง ข้าพลิกฟื้นทั้งครอบครัว - ตอนที่ 763 ศึกที่มั่นใจในชัยชนะ

ตอนที่ 763 ศึกที่มั่นใจในชัยชนะ

อากาศค่อยๆ หนาวเย็นลงทุกวัน

ทว่าพิธีเซ่นไหว้บรรพชนของตระกูลไป๋หลี่กลับมิได้รับผลกระทบจากการตายของอ๋องเฟิงแต่อย่างใด

พิธีเซ่นไหว้บรรพชนอันยิ่งใหญ่ถูกจัดขึ้นตามกำหนดการเดิม

เพียงแต่เมื่อถึงวันพิธี ฮ่องเต้กลับมิอาจฝืนพระวรกายลุกขึ้นมาเป็นประธานในพิธีได้

ฮองเฮาทรงหารือกับกรมพิธีการแล้วตั้งพระทัยที่จะกระทำการแหวกขนบธรรมเนียมเดิมสักคราโดยให้รัชทายาทเซ่นไหว้ฟ้า ฮองเฮาเซ่นไหว้ดิน

ฟ้าคือหยาง ดินคือหยิน สตรีเดิมทีก็เป็นธาตุหยิน ฮองเฮายังทรงเป็นมารดาของแผ่นดินเป็นผู้นำของสตรีทั่วหล้า กาลก่อนฟ้าดินล้วนเซ่นไหว้โดยบุรุษ แท้จริงแล้วมิได้สอดคล้องกับหลักธรรมแห่งหยินหยางของฟ้าดินเลย

เหล่าขุนนางกรมพิธีการถูกเกลี้ยกล่อมจนคล้อยตาม อีกทั้งราชครูยังเสี่ยงทายและได้รับการตอบรับจากพระแม่ธรณี

เมื่อพิธีเซ่นไหว้บรรพชนดำเนินมาถึงขั้นตอนการเซ่นไหว้ผืนดินจึงได้เปลี่ยนแปลงธรรมเนียมเดิม โดยให้ฮองเฮาทรงนำเหล่าเชื้อพระวงศ์ฝ่ายในและฮูหยินตราตั้งรวมถึงเหล่าแม่ทัพหญิงที่มีผลงานการศึกโดดเด่นในกองทัพ รับหน้าที่เซ่นไหว้พระแม่ธรณี

การเปลี่ยนแปลงเล็กๆ น้อยๆ นี้ ดูประหนึ่งเป็นทางเลือกที่จำใจต้องทำเพราะฮ่องเต้ประชวรหนักจนมิอาจเสด็จมาได้ แต่ทว่ากลับทำลายกฎเกณฑ์ที่ห้ามสตรีเข้ากราบไหว้ในศาลบรรพชนไปโดยปริยาย

อย่างน้อย ในยามนี้หากสตรีมิอาจเข้าไปกราบไหว้บรรพบุรุษในศาลบรรพชน เหล่าสตรีก็สามารถยกการกระทำที่ฮองเฮาทรงเซ่นไหว้พระแม่ธรณีมาตอกกลับพวกหัวโบราณคร่ำครึเหล่านั้นได้อย่างเจ็บแสบ

หรือว่าพวกเขายังจะกล้างัดข้อกับราชวงศ์อีกหรือ

ชาวบ้านร้านตลาดทั่วไปย่อมมิกล้าเป็นแน่

การธำรงซึ่งความรุ่งโรจน์ของตระกูล สตรีเองก็มีความดีความชอบ เหตุใดจึงเข้าไปในศาลบรรพชนมิได้เล่า!

ชาวบ้านราษฎรทั่วไปอาจจะมิได้รู้สึกอันใดกับการเปลี่ยนแปลงเล็กๆ นี้ เพราะชาวนาแค่ห่วงเรื่องปากท้องให้อิ่มก็ยากแล้ว ใครยังจะมาสนใจเรื่องสตรีหรือบุรุษเข้าศาลบรรพชน

แต่ในหมู่ตระกูลขุนนางเก่าแก่ในเมืองหลวงกลับเกิดพายุลูกใหญ่ที่ต่อต้านการที่วังหลังก้าวก่ายราชกิจอย่างรุนแรง

ยามเห็นตาเฒ่าทั้งโขยงที่คุกเข่าอยู่หน้าตำหนักหมิงเตี้ยนเพื่อเตรียมถวายฎีกาถอดถอนตนเองต่อฮ่องเต้ สวีเหวินชิงก็อยากจะหยิบกรรไกรมาตัดลิ้นของพวกเขาออกมาให้หมดเสียจริง

พูดมากนัก มิสู้ไปเป็นชายใบ้กันเสียให้หมด

กาลก่อนก็เป็นคนกลุ่มนี้นี่แหละที่แย่งชิงตำแหน่งอ๋องที่นางกำลังจะได้รับไปแล้วผลักดันไป๋หลี่ชางชายหนุ่มใจเสาะผู้นั้นขึ้นตั้งตนเป็นอ๋องแทน

วันนี้ก็ยังเป็นพวกเขาอีกที่คิดจะเอาชีวิตนาง!

สตรีขึ้นเป็นอ๋อง พวกเขาหวาดกลัวกันถึงเพียงนั้นเชียวหรือ

ย่อมต้องหวาดกลัวอยู่แล้ว เพราะคนเหล่านี้ไม่เคยมีความปรานีต่อสตรีเท่าใดนัก

เมื่อเอาใจเขามาใส่ใจเรา ย่อมคิดไปเองว่าสตรีก็คงจะไม่ปรานีต่อพวกเขาเช่นเดียวกัน

สวีเหวินชิงเฝ้าประตูตำหนักหมิงเตี้ยน อาศัยเหตุผลเรื่องรบกวนการพักฟื้นของฝ่าบาท สั่งให้นางกำนัลแจกผ้าขี้ริ้วให้พวกเขาคนละผืนแล้วสั่งให้พวกเขาอุดปากตนเองไว้

หากผู้ใดขัดขืน ไม่สนว่าเจ้าจะเป็นกั๋วกง ท่านโหว หรือท่านป๋อล้วนลากตัวออกไปโบยคนละสิบไม้!

เขตพระราชฐานอันศักดิ์สิทธิ์ จะยอมให้พวกเขากระทำการกำเริบเสิบสานได้อย่างไร

ชั่วพริบตานั้น ภายในพระราชวังจื่อเวยก็มีเสียงกรีดร้องโหยหวนและเสียงก่นด่าดังระงมไม่ขาดสาย

ราษฎรที่อาศัยอยู่ฝั่งตรงข้ามแม่น้ำ ทุกวันล้วนได้เห็นคนเดินตัวตรงเข้าวัง แต่กลับถูกหามออกมาในสภาพนอนราบ

แน่นอนว่า ยังมีผู้ที่รู้จักดูทิศทางลมอีกมากที่รีบถอยกลับไปทันทีเพื่อหลีกเลี่ยงความเจ็บปวดทางกายนี้ ทว่าพวกเขากลับอวดฉลาด ในเมื่อเข้าเฝ้าฮ่องเต้ไม่ได้ เช่นนั้นพวกเขาก็ไปหารัชทายาทแทน

องค์รัชทายาททรงมีเหตุผล ต้องทรงคืนความยุติธรรมให้พวกเขาได้แน่

แต่ว่าเพียงวันแรกที่ไปถึงก็ต้องกลับมาด้วยความผิดหวัง

รัชทายาททรงให้เข้าเฝ้าเฉพาะขุนนางที่มีราชกิจกราบทูลเท่านั้น ส่วนคนว่างงานที่เหลือ พระองค์ไม่ทรงให้เข้าเฝ้าทั้งสิ้น

มีคนตบตาผ่านเข้าไปได้จนได้เข้าเฝ้าองค์รัชทายาท ทว่าก็ได้กลับมาเพียงประโยคที่หนักแน่นว่า “ข้าไม่ถนัดเรื่องราชกิจ เสด็จแม่ทรงยินดีช่วยชี้แนะอยู่ข้างกาย นับเป็นโชคดีของข้าแล้ว”

“หากพวกเจ้ายังบังอาจวิพากษ์วิจารณ์มารดาของแผ่นดินอีกก็อย่าได้โทษว่าข้าไม่เห็นแก่ไมตรีจิตที่มีต่อกันในวันวาน!”

ตรัสจบ รัชทายาทก็นำรายงานสถานการณ์การศึกที่ส่งมาจากแคว้นซีอวี้ออกมาส่งให้พวกเขาดู

ให้พวกเขาเอาเวลาว่างที่มาถอดถอนฮองเฮานี้ไปเสาะหาขุนพลหนุ่มมากความสามารถสักหลายนาย เดินทางไปปราบกบฏที่แคว้นซีอวี้จะดีกว่า

เหล่าตาเฒ่าทั้งหลายพลันเงียบเสียงลงทันใด

ลูกหลานในบ้านล้วนเป็นดั่งแก้วตาดวงใจ ใครเล่าจะตัดใจส่งไปตายในสนามรบได้?

อีกทั้งเหลือเวลาอีกเพียงสองสามเดือนก็จะถึงปีใหม่ หากต้องไปแคว้นซีอวี้ในยามนี้ วันส่งท้ายปีเก่าคงมิอาจได้อยู่พร้อมหน้ากันเป็นแน่

เมื่อเทียบกันแล้ว จวนองค์หญิงใหญ่กลับให้ราชบุตรเขยรับตำแหน่ง “แม่ทัพใหญ่ปราบประจิม” และออกเดินทางมุ่งหน้าสู่แคว้นซีอวี้ในทันที

ความแตกต่างระหว่างทั้งสองฝ่ายนั้นชัดเจนในคราเดียว แผ่นดินนี้ผู้ใดเป็นคนรวมมาผู้นั้นย่อมรักและหวงแหน

……

ชายแดนเกิดศึกสงครามขึ้นอีกครา ทว่าก็เป็นก็ศึกที่มั่นใจได้ว่ามีชัยอย่างแน่นอน

ราษฎรในแคว้นยังมิทันได้ปรับตัวกับข่าวการเปิดศึก การสู้รบก็จบลงเสียแล้ว

ครั้งนี้เป็นเพราะภายในราชวงศ์เผ่าเชียงแห่งแคว้นซีอวี้เกิดการแตกแยก องค์ชายใหญ่สนับสนุนให้คงความสัมพันธ์ในฐานะรัฐบรรณาการกับแคว้นเซิ่งต่อไป

แต่องค์ชายรองกลับสนับสนุนการเป็นเอกราช โดยอ้างเหตุผลเพื่อแก้แค้นให้ท่านปู่ ร่วมมือกับแคว้นเล็กๆ ในตอนกลาง บุกโจมตีจวนข้าหลวงที่แคว้นเซิ่งตั้งไว้ในแคว้นซีอวี้ โดยมีเจตนาจะรุกคืบสู่ตะวันออก

องค์ชายใหญ่เห็นท่าไม่ดีจึงรีบลอบส่งคนมาแจ้งข่าวเรื่องที่องค์ชายรองก่อกบฏต่อราชสำนักแคว้นเซิ่งเพื่อขอให้แคว้นเซิ่งส่งกองทัพไปช่วยปราบปราม

คำขอร้องของพันธมิตรที่ดีเช่นนี้ แคว้นเซิ่งย่อมต้องตอบรับเป็นธรรมดา

สวีเหวินชิงมิเพียงส่งราชบุตรเขยขององค์หญิงใหญ่ไปนำทัพเท่านั้น ยังได้เขียนจดหมายถึงอ๋องฉ่านแห่งเป่ยหมานที่เพิ่งเดินทางออกจากแคว้นเซิ่งไปได้ไม่นานเพื่อเชิญญาติผู้นี้มาช่วยอีกแรง

อ๋องหมานและต้าเยียนซื่อเพิ่งจะให้กำเนิดพระโอรส แคว้นเซิ่งกับเป่ยหมานในยามนี้กำลังมีความสัมพันธ์อันดีต่อกันอย่างยิ่งย่อมไม่มีทางปฏิเสธอยู่แล้ว

ไม่ถึงครึ่งเดือน ศีรษะขององค์ชายรองเผ่าเชียงก็หลุดจากบ่า

สำหรับแคว้นเซิ่งในยามนี้ แคว้นรอบด้านเหล่านี้ หากคิดอยากจะสั่งสอนใครก็ย่อมทำได้

องค์ชายใหญ่เผ่าเชียงรีบนำศีรษะขององค์ชายรองเดินทางเข้าเมืองหลวงเพื่อรับปูนบำเหน็จด้วยตนเองโดยพลัน

แคว้นเซิ่งแต่งตั้งเขาขึ้นเป็นอ๋อง อีกทั้งยังแต่งตั้งบุตรชายคนโตของเขาเป็นซื่อจื่อและบุตรสาวคนเล็กเป็นท่านหญิง

อ๋องเชียงเองก็รู้ความนัก อ้างเหตุผลเรื่องการศึกษา ฝากซื่อจื่อและท่านหญิงน้อยไว้ในเมืองหลวงแล้วตนเองก็ขนรางวัลอันล้ำค่ากลับไปอย่างเบิกบานใจ

ยามที่อ๋องเชียงเดินทางจากไปก็ตรงกับช่วงฤดูหนาว เดือนสิบสองใกล้เข้ามาแล้ว

วันหยุดยาวที่เหล่าเด็กๆ เฝ้ารอคอยมาตลอดทั้งปี ในที่สุดก็จวนจะมาถึง

ยามเย็นเมื่อเลิกเรียน ซื่อเหนียงในชุดเสื้อนวมหนาเตอะก็ลากหีบหนังสือ วิ่งกระโดดโลดเต้นเข้ามาในประตู

อากาศหนาวเย็น กรอบประตูห้องโถงหลักได้จึงแขวนม่านผ้าหนาๆ เอาไว้

ซื่อเหนียงตะโกนอย่างตื่นเต้นผ่านผ้าม่านเข้ามาว่า “ท่านแม่! มะรืนนี้วันที่หนึ่งเดือนสิบสองก็ไม่ต้องไปสำนักศึกษาสตรีแล้วเจ้าค่ะ!”

“ยังมีอีกนะเจ้าคะ วันนี้ที่สำนักศึกษามีคนมาใหม่ ท่านอาจารย์ใหญ่จัดให้นางมาอยู่ห้องเรียนเดียวกับเรา บอกว่าให้นางมาทำความคุ้นเคยก่อน หลังปีใหม่จะได้มาเรียนที่สำนักศึกษาสตรีด้วยกัน”

ซื่อเหนียงเลิกผ้าม่านเอ่ยเจื้อยแจ้วเดินเข้ามา

ไออุ่นภายในห้องพัดปะทะใบหน้า ความเย็นและความร้อนมาบรรจบกันทำให้ใบหน้าของซื่อเหนียงแดงระเรื่อ

ฉินเหยาที่ห่อตัวด้วยผ้าห่มนั่งผิงไฟอ่านหนังสืออยู่ในห้องโถงวางหนังสือลงแล้วกวักมือเรียก เด็กหญิงตัวน้อยก็ทิ้งหีบหนังสือทันทีแล้วกางแขนโถมตัวเข้าหานาง

“หนาวหรือไม่” ฉินเหยาลูบมือและใบหน้าของลูกพลางเอ่ยถามด้วยความห่วงใย

ซื่อเหนียงส่ายหน้า “ไม่หนาวเลยสักนิดเจ้าค่ะ ข้าวิ่งกลับมาตลอดทาง ยังร้อนอยู่เลย”

ฉินเหยาสัมผัสได้ถึงมือน้อยๆ ที่อุ่นจนร้อนก็เชื่อตามนั้นจึงถามด้วยความอยากรู้ว่า

“สำนักศึกษาสตรีรับเด็กใหม่ในเวลานี้น่ะหรือ”

ซื่อเหนียงพยักหน้าหงึกหงัก ผละออกจากอ้อมกอดของท่านแม่ ไปยกตั่งมาตัวหนึ่งแล้วทำท่าเลียนแบบฉินเหยา โดยเอาผ้าห่มมาคลุมเข่า สอดมือและเท้าเข้าไปเพื่อรับไออุ่นจากถ่านไฟ

“นางมีสองชื่อเจ้าค่ะ ชื่อหนึ่งพูดจารัวเร็วฟังไม่ได้ศัพท์ข้าเรียกไม่เป็น ส่วนอีกชื่อเรียกว่าเซี่ยเหอ นางบอกว่าเป็นชื่อแคว้นเซิ่งของนาง”

พูดมาถึงตรงนี้ ซื่อเหนียงก็ก้มหน้าแอบหัวเราะคิกคัก “ท่านแม่ นางพูดภาษากลางได้ตลกมากเจ้าค่ะ คำว่าหนังสือ นางออกเสียงเป็น ‘หนู’ ส่วนคำว่าข้าว นางออกเสียงเป็น ‘รำคาญ’ ตอนมื้อเที่ยงที่ทุกคนบอกว่ากินข้าวๆ นางเอาแต่พูดว่า รำคาญ รำคาญ รำคาญ!”

ซื่อเหนียงรู้ดีว่าการหัวเราะเยาะผู้อื่นนั้นไม่ดี แต่ก็ยากที่จะกลั้นขำได้จริงๆ

ดังนั้นจึงได้แต่ซุกหน้าลงกับผ้าห่ม ตัวสั่นเทิ้มอยู่ครู่ใหญ่กว่าจะเงยหน้าที่มีน้ำตาคลอเบ้าขึ้นมาแล้วพยายามปั้นหน้านิ่ง

ฉินเหยาเห็นแล้วก็ขบขัน ในเมืองหลวงมีชาวต่างแคว้นอยู่ไม่น้อย สำเนียงก็มีหลากหลาย บางครั้งนางได้ยินแล้วยังนึกอยากจะหัวเราะเลย

แต่นางขอสาบานว่ามิได้มีเจตนาร้ายแอบแฝงแน่นอน