ทะลุมิติมาเป็นแม่เลี้ยง ข้าพลิกฟื้นทั้งครอบครัว - ตอนที่ 766 พี่หม่า ท่านมีวาสนาแล้ว

ตอนที่ 766 พี่หม่า ท่านมีวาสนาแล้ว

ฉินเหยาโบกมือ

หลิวจี้รีบถอยฉากออกไปทันที

ฉินเหยาเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าหม่าหยาง เอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า

“อันที่จริงพวกเราก็มาจากบ้านนอกเหมือนกัน ในหมู่บ้านกว่าจะมีบัณฑิตสักคนไม่ใช่เรื่องง่าย ออกมาอยู่ข้างนอก ยิ่งสมควรช่วยเหลือเกื้อกูลกัน”

“หากท่านยังไม่มีที่ไป ช่วงสั้นๆ นี้ที่บ้านข้ายังมีเรือนรับรองอันเงียบสงบอยู่หลังหนึ่ง คุณชายหม่าวางใจพักอยู่ที่นี่ได้เลย”

เมื่อเห็นหม่าหยางมีสีหน้าเกรงใจ ฉินเหยาก็กวาดสายตามองพวกต้าหลางสี่พี่น้องในโถงแล้วกล่าวเสริมว่า

“หากรู้สึกเกรงใจที่ต้องกินอยู่บ้านข้า ยามว่างท่านก็ช่วยสอนการบ้านให้เด็กสี่คนของบ้านข้าเป็นการตอบแทนก็ได้”

เรื่องน่ายินดีมาถึงกะทันหันเกินไป หม่าหยางนิ่งอึ้งไปครู่ใหญ่กว่าจะตั้งสติได้ เขาข่มความตื่นเต้นแล้วถามย้ำว่า

“สิ่งที่ฮูหยินกล่าวมาเป็นความจริงหรือ”

เมื่อเห็นฉินเหยาพยักหน้า หม่าหยางผู้โดดเดี่ยวในต่างแดนก็ซาบซึ้งใจจนน้ำตาคลอเบ้า

เขาคารวะนางติดต่อกันสามครั้ง ขอบตาทั้งสองข้างแดงก่ำ

ฉินเหยาทนเห็นฉากซึ้งๆ แบบนี้ไม่ค่อยไหวจึงขมวดคิ้วยัดตะเกียบใส่มือหม่าหยาง ส่งสัญญาณให้เขารีบกินข้าว

ขืนหิวจนเป็นลมไปอีกรอบ คราวนี้ไม่แน่ว่าจะฟื้นขึ้นมาได้อีก!

อาหารเต็มโต๊ะ แม้จะเย็นชืดแล้วแต่ก็ยังส่งกลิ่นหอมฉุย หม่าหยางหิวจนท้องแทบจะติดแผ่นหลังมานานแล้ว เวลานี้จึงไม่สนใจว่าจะมีคนล้อมวงจ้องมองอยู่กี่คน รีบตักกินคำโต

เขากินไปพลางชำเลืองมองคู่สามีภรรยาฉินเหยาเป็นระยะ เมื่อเห็นพวกนางพยักหน้าบอกให้ทำตัวตามสบาย เขาถึงได้ลอบกลืนน้ำลายแล้วยื่นตะเกียบไปคีบหมูสามชั้นน้ำแดงชิ้นอวบอ้วนชิ้นนั้น

น้ำราดเนื้อซึมเข้าเนื้อหมูจนชุ่มฉ่ำ สัมผัสนุ่มละลายในปาก แทบไม่ต้องออกแรงเคี้ยว เพียงแค่ดูดก็ลื่นลงคอ รสชาติล้ำเลิศจนหม่าหยางเกือบจะหลั่งน้ำตาออกมา

เพียงแต่อารมณ์ความรู้สึกที่ต้องจากบ้านไร้ที่พึ่งพิงถาโถมเข้ามา ชั่วขณะหนึ่งจึงไม่อาจข่มลงได้เลยกินไปสะอื้นไป

ต้าหลางและน้องๆ รวมทั้งฉีเซียนกวน ทั้งห้าคนยืนมองอยู่ข้างๆ พร้อมใจกันส่งสายตาตำหนิไปทางหลิวจี้ ‘ท่านไม่ใช่คนจริงๆ!’

คนเขาตกอยู่ในสภาพนี้แล้ว ท่านยังคิดจะเก็บดอกเบี้ยโหดตั้งสามส่วน

หลิวจี้ลูบปลายจมูกแก้เก้อ รีบหาข้ออ้างไล่พวกเขาไป

ฉีเซียนกวนกล่าวลาหม่าหยางคำหนึ่งแล้วพาสือโถวจากไปก่อน

ต้าหลางและเอ้อร์หลางก็พาฝาแฝดไปที่ห้องครัวล้างหน้าบ้วนปากเสร็จก็กลับห้องพักผ่อน

อินเยว่คิดว่าหม่าหยางคงต้องพักอยู่ที่บ้านนี้ชั่วคราวจึงแยกไปจัดเตรียมห้องพักแขกให้เขา

ฤดูหนาวอากาศเย็น กลางคืนต้องจุดเตาถ่าน ผ้าห่มก็ต้องเปลี่ยนเป็นแบบหนา เห็นมือของหม่าหยางที่แตกเพราะความหนาวเย็น ที่บ้านยังมียาขี้ผึ้งจึงเตรียมไว้ให้เขาสักหน่อย

มือของบัณฑิตสำคัญนัก หากจับพู่กันไม่ได้ เกรงว่าจะกระทบต่อการสอบขุนนาง

จริงสิ ยังต้องต้มน้ำหม้อใหญ่ ให้เขาขัดสีฉวีวรรณเสียหน่อย อย่าให้ผ้าปูที่นอนผ้าห่มที่นางปูไว้อย่างยากลำบากต้องสกปรกเชียว

คิดได้ดังนั้น อินเยว่จึงไปห้องครัวต้มน้ำก่อน เติมฟืนเข้าเตาแล้วค่อยไปจัดห้องพักแขก

ตอนที่หยิบกล่องใส่เงินสำหรับใช้จ่ายประจำวันที่วางอยู่บนโต๊ะกลางในห้องครัว นางก็ใส่เงินยี่สิบตำลึงลงไปด้วยความภาคภูมิใจ

อากาศหนาว ร้านสระผมรายได้กลับดียิ่งขึ้น นางกับหลิวเฝยต่างได้รับส่วนแบ่งเป็นเงินไม่น้อย

ตอนนี้ นางเองก็สามารถหาเงินเข้าบ้านได้แล้ว

พรุ่งนี้เช้าตอนอาวั่งมาหยิบเงินแล้วเห็นเข้าจะต้องตกใจจนตาโตแน่ๆ

“ฮ่าฮ่า~” อินเยว่เพียงแค่คิดถึงภาพนั้นก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้

น่าเสียดาย พรุ่งนี้นางต้องรีบไปที่ร้านตั้งแต่เช้าตรู่จึงไม่มีโอกาสได้เห็นอาวั่งตกใจจนตาโตเสียแล้ว

ทุกคนในบ้านต่างแยกย้ายกันไปทำธุระของตน

ในห้องโถงหลักเหลือเพียงสามีภรรยาฉินเหยา อาวั่งและหม่าหยาง

กับข้าวเต็มโต๊ะหม่าหยางคนเดียวย่อมกินไม่หมด พอรู้ว่าอาวั่งจะเก็บไปไว้ที่ห้องครัวเพื่อทำบะหมี่ให้ทุกคนกินพรุ่งนี้ เขาถึงได้ลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก

อาหารการกินของบ้านนี้ดีเยี่ยม หม่าหยางปักใจเชื่อไปแล้วว่านี่คือตระกูลมหาเศรษฐี

เขาเคยได้ยินคนพูดว่า คนรวยในเมืองหลวงกินคำหนึ่ง อีกคำก็เอาไปทิ้งให้สุนัขกิน

ตอนนี้ดูแล้ว ข้าวสารอาหารแห้งได้มาไม่ง่าย คนที่พูดแบบนั้นช่างไร้ความรับผิดชอบจริงๆ

ครอบครัวฮูหยินฉินและนายท่านหลิวช่างเป็นเศรษฐีที่รู้จักมัธยัสถ์

หลิวจี้ไม่รู้ว่าหม่าหยางกำลังคิดอะไรอยู่ หากรู้ละก็ เขาคงต้องพาหม่าหยางไปเปิดหูเปิดตาที่เรือนหลังจวนราชครูที่งดงามราวกับสถานที่ท่องเที่ยวระดับห้าดาวเสียหน่อย

บุรุษคุยกันสะดวกกว่า ฉินเหยากำชับหม่าหยางว่าต่อไปอาหารสามมื้อให้มากินพร้อมกับคนในบ้าน จากนั้นจึงลุกขึ้น เตรียมกลับห้อง

ก่อนไป ยังไม่ลืมกำชับหลิวจี้ ให้เขาไปไหว้วานสหายรักอย่างหลูเสี่ยวเฟิ่งให้ช่วยไปถามที่ว่าการอำเภอ ไม่แน่อาจจะได้เงินที่หม่าหยางทำหายคืนมา

หลังจากส่งฉินเหยาออกไป หม่าหยางก็รีบหันมาถามหลิวจี้ด้วยความตื่นเต้นทันที

“นายท่านหลิวรู้จักคนในที่ว่าการอำเภอด้วยหรือขอรับ”

หลิวจี้เลิกคิ้วอย่างลำพองใจ “คนในที่ว่าการอำเภอนับเป็นอะไรได้ แม้แต่ฝ่าบาทกับฮองเฮาข้าก็ล้วนเคยพบมาแล้ว”

พอเริ่มโม้ก็ลืมไปว่าตัวเองมีน้ำยาแค่ไหน

อีกทั้งนานๆ ทีจะเจอคนที่ไม่รู้ไส้รู้พุงตัวเอง หลิวจี้จึงตบไหล่หม่าหยางแล้วกล่าวว่า

“ไม่ต้องตกใจไป วันข้างหน้า นายท่านผู้นี้จะเป็นเส้นสายให้พี่หม่าในเมืองหลวงเอง ปัดเศษขึ้นสักหน่อย คนทื่ข้ารู้จักก็คือคนที่เจ้ารู้จัก เจ้าว่าถูกต้องหรือไม่”

อาวั่งลอบส่ายหน้า นายท่านใหญ่เตรียมจะหลอกต้มลูกน้องใหม่อีกแล้ว

หม่าหยางรู้สึกเป็นเกียรติจนทำตัวไม่ถูก รีบบอกว่ามิกล้า แต่ก็รู้สึกว่าหลิวจี้ผู้นี้ดูลึกลับยิ่งขึ้นไปอีก

อาวั่งตะโกนเรียก ให้นายท่านใหญ่มาช่วยเก็บชามและตะเกียบ

ท่าทางที่ไม่เกรงใจนั้นทำเอาหม่าหยางมองจนตะลึงงัน

เมื่อครู่ฮูหยินฉินแนะนำทุกคนในบ้านให้เขารู้จักรอบหนึ่งแล้ว เขารู้ว่านอกจากคุณชายฉีและบ่าวที่เป็นแขกมาพักชั่วคราว ที่เหลือล้วนเป็นคนในครอบครัวฮูหยินฉิน

นายท่านหลิวไม่จำเป็นต้องพูดถึง นายน้อยคุณหนูสี่คน ยังมีแม่นางอินเยว่ที่เป็นลูกศิษย์ของฮูหยินฉิน

มีเพียงอาวั่ง ที่ฮูหยินฉินแนะนำว่าเป็นพ่อบ้าน เรื่องราวใหญ่เล็กในบ้านล้วนให้อาวั่งรับผิดชอบ

ในความเข้าใจของหม่าหยาง พ่อบ้านก็คือบ่าวรับใช้ ย่อมเป็นไปไม่ได้ที่จะมาชี้นิ้วสั่งเจ้านาย

แต่ที่ทำให้หม่าหยางตกใจยิ่งกว่าคือ นายท่านหลิวกลับถลกแขนเสื้อเดินไปช่วยเก็บชามและตะเกียบจริงๆ

อย่าเพิ่งพูดถึงความสัมพันธ์ประหลาดในบ้านนี้เลย ในเมื่อเจ้าบ้านยังเก็บกวาด หม่าหยางจะนิ่งดูดายไม่ทำงานได้อย่างไรจึงรีบเข้าไปช่วยทันที

บุรุษสามคนช่วยกัน ไม่นานก็เก็บโต๊ะอาหารจนสะอาด ยกชามกะละมังไปที่ห้องครัว

เรื่องล้างจาน หลิวจี้ไม่มีทางล้างเองแน่ แต่ไม่เป็นอุปสรรคที่เขาจะสอนหม่าหยางล้าง

หม่าหยางแม้จะเป็นบัณฑิตจากหมู่บ้านบ้านอกเหมือนกัน แต่เพราะเขาต้องเรียนหนังสือ อยู่ที่บ้านจึงไม่ต้องทำงานอะไร

ล้างจานก็ล้างไม่คล่องแคล่วจนได้รับสายตารังเกียจจากนายท่านหลิวไปหนึ่งที

“ไปๆๆ!” หลิวจี้โบกมือไล่ให้เขายืนดูอยู่ข้างๆ ถลกแขนเสื้อหยิบผ้าขี้ริ้วขึ้นมาล้างจานอย่างคล่องแคล่วว่องไว ปากก็พูดว่า

“ดูไว้นะ ฝีมือล้างจานของนายท่านใหญ่อย่างข้าถือเป็นหนึ่งในใต้หล้า คนอื่นอยากเรียนข้ายังไม่สอน วันนี้ถือว่าพี่หม่าท่านมีวาสนาแล้ว ข้าจะสอนแค่รอบเดียว ถ้าเรียนไม่เป็นเจ้าก็ไปทำกับข้าวกับอาวั่งนู่น!”

อาวั่งตวัดสายตามองมา ทำไม ทำกับข้าวมันง่ายกว่าล้างจานตรงไหนหรือ

หลิวจี้ส่งเสียงชิทีหนึ่ง เถียงไม่ออก

เอาเถอะ หม่าหยางก็หัวไวใช้ได้ เขาเรียนรู้วิธีล้างชามให้สะอาดเงาวับแถมยังประหยัดน้ำได้สำเร็จ

น้ำในหม้อใหญ่เดือดพอดี หลิวจี้จึงพาหม่าหยาง ‘เจ้าบ้านนอก’ ผู้นี้ไปอาบน้ำที่ห้องอาบน้ำของบ้าน

ขัดสีฉวีวรรณคราบไคลที่หมักหมมบนเรือมาหลายเดือนจนสะอาด มอบเสื้อผ้าเก่าเนื้อหนาของอาวั่งให้ชุดหนึ่งแล้วพาหม่าหยางที่ในที่สุดก็ดูเหมือนจวี่เหรินขึ้นมาหน่อยไปที่เรือนรับรอง

ทั้งสองเดินไปคุยไป

หม่าหยางถาม “บ้านนายท่านหลิวใหญ่โตเพียงนี้ เหตุใดถึงมีคนอยู่แค่นี้ ไม่จ้างคนรับใช้มาปรนนิบัติบ้างหรือขอรับ”

หลิวจี้ค้อนใส่เขา “พวกเรามีมือเท้าดีๆ เรื่องแค่นี้ทำไมจะทำเองไม่ได้ก็ไม่ได้พิการเสียหน่อย!”

หม่าหยางคิดตาม ก็จริงแฮะ มีมือมีเท้า จะต้องการคนรับใช้ไปทำไมล้วนเป็นแค่ความหรูหราไว้โอ้อวดคนอื่นเท่านั้น

วิญญูชนที่แท้จริงไยต้องใส่ใจชื่อเสียงจอมปลอมเหล่านี้

หม่าหยางบรรลุแล้ว เขาคารวะอย่างซาบซึ้ง “คำพูดของนายท่านหลิวในวันนี้ ทำให้เชียนจือตาสว่างดั่งรดด้วยน้ำทิพย์ ได้รับการชี้แนะแล้ว!”

หลิวจี้ “…”