ทะลุมิติมาเป็นแม่เลี้ยง ข้าพลิกฟื้นทั้งครอบครัว - ตอนที่ 778 ท่าทางดัดจริต

ตอนที่ 778 ท่าทางดัดจริต

ฉินเหยาเดินทางไปเยือนจวนองค์หญิงใหญ่ตามลำพังมาหนหนึ่ง

ขากลับนางอารมณ์ดีอย่างยิ่งเพราะองค์หญิงใหญ่ชมว่าม้าของนางสง่างามนัก!

ฉินเหยาคาดไม่ถึงว่าม้าเหงื่อโลหิตของตนจะมีชื่อเสียงโด่งดังถึงเพียงนี้ กระทั่งองค์หญิงใหญ่ก็ยังทรงทราบว่านางมีม้าเหงื่อโลหิตสีทองชมพูที่นำเข้ามาจากแคว้นซีอวี้อยู่ตัวหนึ่ง

ตอนนั้นองค์หญิงใหญ่พูดว่าอย่างไรนะ

น้ำเสียงดูเหมือนจะเจือแววริษยาอยู่บ้าง “ได้ยินว่าพวกลูกหลานขุนนางเสเพลในเมืองหลวงช่วงนี้เริ่มอวดม้าเปรียบเทียบกันแล้ว เจ้ารู้หรือไม่”

ฉินเหยาส่ายหน้าอย่างงุนงง

หลายวันนี้ยุ่งอยู่กับการเดินสายมอบของขวัญเชื่อมสัมพันธ์ ทั้งยังต้องคอยอยู่เป็นเพื่อนพี่ชายผลาญเงิน ไม่มีเวลาไปสนใจหรอกว่าพวกคุณชายเสเพลเหล่านั้นกำลังทำอะไรกันอยู่

องค์หญิงใหญ่พูด “แต่ข้าดูแล้ว ยังคงเป็นม้าเหงื่อโลหิตตัวนั้นของเจ้าที่โดดเด่นที่สุด”

ฉินเหยาตอบรับ “เพคะ พี่ชายหม่อมฉันให้มา”

ขมับขององค์หญิงใหญ่กระตุกอย่างเห็นได้ชัด มองนางอย่างพูดไม่ออกไปครู่หนึ่ง

นางถามเสียที่ไหนว่าใครให้มา

รู้แล้วว่าพี่น้องรักใคร่กลมเกลียวกัน พอใจแล้วกระมัง!

องค์หญิงใหญ่ถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น “มันชื่ออะไรหรือ”

ฉินเหยา “เถาฮวาเพคะ (ดอกท้อ)”

องค์หญิงใหญ่ “…”

นางไม่ควรพลั้งปากถามออกไปเลยจริงๆ!

ทรงโบกมือ ส่งสัญญาณให้อวิ๋นนั่วรีบส่งแขก

แน่นอนว่าก็แค่คิดไปอย่างนั้น ลงมือจริงย่อมไม่กล้าทำ ได้แต่เอ่ยชมอีกหลายประโยคว่าม้าสง่างามมาก ชื่อตั้งได้ดีมาก คราวหน้าอย่าตั้งชื่อแบบนี้อีกเลย อะไรทำนองนั้น

ฉินเหยาจะมองอาการคันไม้คันมือขององค์หญิงใหญ่ไม่ออกได้อย่างไรนางจึงไม่ได้รั้งอยู่นาน นำของขวัญตอบกลับอันล้ำค่ากลับบ้านไปอย่างเบิกบานใจ

เมื่อกลับมาถึงบ้าน คนในครอบครัวอยู่กันพร้อมหน้าอย่างหาได้ยาก

วันมะรืนก็เป็นวันส่งท้ายปีเก่าแล้ว ร้านสระผมก็ปิดทำการ อินเยว่และหลิวเฝยที่ยุ่งติดต่อกันมาหลายเดือน ในที่สุดก็ได้หยุดพักหายใจหายคอเสียที

ทว่าเมื่อคำนวณกำไรออกมา ฉินเหยาได้ส่วนแบ่งแปดสิบตำลึง หลิวเฝยและอินเยว่ได้คนละหกสิบหกตำลึง ความเหนื่อยล้าพลันมลายหายไปสิ้น

เด็กๆ นั่งล้อมวงอยู่ข้างเตาถ่าน ห่มผ้าห่มผืนเดียวกัน มองดูท่านอาเล็กกับศิษย์พี่เยว่นับเงินต่างพากันร้องบอกว่าจะขอส่วนแบ่งไปหาซื้อของอร่อยกิน

อินเยว่โบกมือเอ่ยล้อเล่นว่า “ไปๆๆ ตอนเรียกพวกเจ้าไปช่วยที่ร้านก็บอกว่าต้องอ่านหนังสือต้องคัดอักษรไม่มีเวลา ตอนนี้รู้จักจะซื้อของอร่อย สายไปแล้ว!”

สี่พี่น้องหัวเราะแหะๆ แกล้งทำเป็นไขสือแล้วหันไปขอท่านอาเล็กแทน

หลิวเฝยคัดก้อนเงินที่เป็นเศษๆ สี่ก้อนออกมาอย่างขบขัน แจกจ่ายให้สี่พี่น้องที่ดูประหลาดใจระคนยินดีพลางกำชับว่า

“อย่าได้บอกท่านพ่อท่านแม่ของพวกเจ้าเชียวว่าข้าให้ แอบใช้เงียบๆ เข้าใจหรือไม่”

สี่พี่น้องกำลังจะพยักหน้า ฉินเหยาก็หอบของขวัญอันล้ำค่าที่นำมาจากจวนองค์หญิงใหญ่กลับมาถึงพอดี

ผู้ใหญ่สองเด็กสี่ในห้องได้ยินความเคลื่อนไหวต่างก็ทำท่าจุ๊ปากส่งสัญญาณเงียบเสียงโดยพร้อมเพรียง

เมื่อฉินเหยาเดินเข้ามาในห้องโถงหลัก ภาพที่เห็นคือความปรองดอง เป็นมิตรและกำลังถกเถียงเรื่องการเรียนกันอย่างกระตือรือร้น

ทั้งหกคนนึกว่าแนบเนียนไร้พิรุธ หารู้ไม่ว่าตอนที่ฉินเหยาเดินเข้าประตูใหญ่มา ถ้อยคำกระซิบกระซาบเหล่านั้นก็ลอยเข้าหูของนางแล้ว

ในฐานะผู้ปกครองที่มีวุฒิภาวะ แน่นอนว่าต้องยึด

ฉินเหยาวางของในมือลง มองไปยังสี่พี่น้องด้วยรอยยิ้ม

ไม่ต้องรอให้นางเอ่ยปาก ซานหลางซื่อเหนียงก็ล้วงเงินออกมาอย่างรู้งานแล้วส่งมอบให้อย่างว่าง่าย

ทั้งยังกล่าวอีกว่า “ท่านอาเล็กคะยั้นคะยอจะให้พวกเราให้ได้เจ้าค่ะ แถมยังไม่ยอมให้บอกท่านพ่อท่านแม่ด้วย”

หลิวเฝยกุมขมับ กลัวฉินเหยาจะเข้าใจผิดจึงอ้าปากเตรียมจะอธิบาย

แต่ฉินเหยาโบกมือ ไม่ได้คิดจะซักไซ้ไล่เลียงมากมาย เพียงรอให้ต้าหลางเอ้อร์หลางส่งเงินขึ้นมาจนครบถึงได้เอ่ยว่า

“ถือเสียว่าเป็นอั่งเปาที่อาเล็กให้พวกเจ้าก็แล้วกัน รอถึงวันปีใหม่ข้าค่อยคืนให้พวกเจ้า วันหน้าหากต้องการเงินให้มาขอกับข้าและท่านพ่อของพวกเจ้า ห้ามไปขอเงินกับผู้ใหญ่คนอื่นอีก”

นางหันไปกล่าวกับหลิวเฝยด้วยว่า “เงินในมือพวกเขาน่ะพอใช้แล้ว วันหน้าเจ้าไม่ต้องแอบให้เงินก้นถุงกับพวกเขาอีก เด็กๆ มีเงินติดตัวนิดหน่อยก็พอแล้ว”

ฉินเหยาไม่ได้มีเจตนาจะตำหนิ เพียงแต่ถือโอกาสสอนเด็กๆ ว่าพฤติกรรมเที่ยวขอเงินผู้ใหญ่เช่นนี้ นางไม่อนุญาตให้ทำ

ผู้ใหญ่เต็มใจให้คือให้ แต่ห้ามไปขอเด็ดขาด

พวกต้าหลางสี่พี่น้องมองหน้ากันเลิ่กลั่ก ก่อนจะก้มหน้าลงด้วยความขัดเขิน “ท่านแม่ พวกเราจำได้แล้วขอรับ/เจ้าค่ะ”

“อืม พวกเจ้าตามสบายเถอะ”

ฉินเหยาอมยิ้มบางๆ เก็บเงินเรียบร้อยก็เรียกอินเยว่ ตั้งใจจะนำของขวัญปีใหม่ที่นำกลับมาไปเก็บไว้ที่คลัง

หลิวเฝยเพิ่งนึกเรื่องแบ่งกำไรของร้านขึ้นมาได้จึงรีบส่งส่วนที่เป็นของฉินเหยาให้นาง

ฉินเหยาก็ไม่เกรงใจ รับไว้อย่างตรงไปตรงมาพร้อมกล่าวให้กำลังใจทั้งสองให้พยายามต่อไปในปีหน้า

คนหนุ่มสาวทั้งสองพลันมีกำลังใจ ตบหน้าอกรับคำพร้อมกันว่า “พวกเราจะพยายามเจ้าค่ะ/ขอรับ!”

พูดจบก็หันไปมองหน้ากันแล้วก็หัวเราะกับท่าทางเปิ่นๆ ของอีกฝ่าย

ฉินเหยาส่งสัญญาณให้หลิวเฝยอยู่ต่อ ส่วนนางกับอินเยว่ช่วยกันขนของไปเก็บที่คลัง

เดินผ่านห้องของฉินเฟิง เห็นเขากำลังตรวจสอบบัญชีอยู่ด้านใน ฉินเหยาจึงไม่ได้เข้าไปรบกวน

เมื่อออกมาจากคลัง เงยหน้าขึ้นโดยไม่ตั้งใจ กลับพบว่าหลิวจี้มาปรากฏตัวอยู่ที่โต๊ะหินตรงมุมกำแพงตั้งแต่เมื่อใดก็ไม่ทราบ

ในมือเขาถือเสื้อเก่าตัวหนึ่งกำลังเย็บปักอย่างขะมักเขม้นราวกับไม่รู้ตัวเลยว่ามีพวกนางศิษย์อาจารย์ยืนอยู่

อินเยว่ร้องเรียกคำหนึ่ง “สามีท่านอาจารย์”

ฉินเหยากล่าวเช่นกันว่า “บ้านสุดท้ายก็ไปมาแล้ว ทีนี้จะได้เตรียมตัวฉลองปีใหม่กันจริงๆ เสียที”

หลิวจี้เงยหน้าขึ้น ร้อง “อ้อ” คำหนึ่งแล้วก้มหน้าเย็บเสื้อต่อ

ฉินเหยาปรายตามองเขาด้วยความสงสัย โบกมือให้อินเยว่ไปทำธุระของตน ส่วนนางหันหลังเดินไปให้อาหารม้าที่สวนหลังบ้าน

เมื่อเช้านี้อาวั่งซื้อไม้กลับมาจำนวนมาก กำลังช่วยกันสร้างห้องเดี่ยวสุดหรูให้เจ้าเถาฮวาร่วมกับชุนเจ่าบ่าวรับใช้ของฉินเฟิง

คอกม้าเริ่มเป็นรูปเป็นร่างแล้ว พรุ่งนี้ทำต่ออีกครึ่งวัน เจ้าเถาฮวาก็น่าจะย้ายเข้าไปอยู่ได้

ฉินเหยาคุมงานอยู่ครู่หนึ่งแล้วหันไปกระชับความสัมพันธ์กับม้าตัวโปรด…เพราะรังสีของเจ้านายแข็งแกร่งเกินไป ต่อให้ม้าพยศอย่างเจ้าเถาฮวาก็ยังกลายเป็นเด็กดีที่เชื่องเหมือนแมว

เมื่อเห็นม้าตัวโปรดใช้หัวดุนดันนางอย่างมีความสุข ฉินเหยาก็พึงพอใจ เตรียมตัวจะเดินจากไป

นางเผลอเหลือบมองไปโดยไม่ได้ตั้งใจอีกครั้ง

หลิวจี้กำลังยืนพิงประตูวงพระจันทร์ในสวนหลังบ้าน สนเข็มเย็บเสื้อ

คราวนี้ฉินเหยาอดรนทนไม่ไหว เอ่ยถามขึ้นประโยคหนึ่ง “ตกลงนี่มันเสื้อของใครกันแน่ เย็บมาตั้งครึ่งค่อนวันแล้วยังไม่เสร็จอีก ทิ้งๆ ไปเถอะ ข้าไม่ขาดแคลนเงินแค่นี้หรอก!”

หลิวจี้และอาวั่งต่างเงียบกริบ

“ทิ้งไปซะ”

ฉินเหยาเดินข้ามประตูวงพระจันทร์แล้วกล่าวอย่างรังเกียจ

จากนั้นก็ก้าวยาวๆ ตรงไปยังโถงหน้า

ระหว่างทางเดินผ่านห้องครัว ฉินเหยาแวะเข้าไปหยิบของว่างและขนมขบเคี้ยว

ทว่าพอเดินมาถึงห้องโถงหลัก หลิวจี้ก็ได้ยกเก้าอี้ปักลายมานั่งรวมกลุ่มกับเด็กๆ หน้าเตาถ่านเสียแล้ว

ชายหนุ่มก้มหน้าก้มตาเย็บเสื้อ สีหน้าจริงจังราวกับเสื้อตัวนั้นคือชีวิตของเขา

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะแสงเงาสลัวรางภายในห้องหรือไม่ ฉินเหยามักรู้สึกว่าองศาการนั่งของคนบางคน รวมไปถึงปลายคางที่เชิดขึ้นเล็กน้อยล้วนดูจงใจพิกล

“เมื่อวานเจ้านอนตกหมอนหรือ” ฉินเหยาถามด้วยความสงสัย

หลิวจี้ส่ายหน้าไปมา ไม่พูดจา ก้มหน้าเย็บเสื้อต่อ

ระหว่างนั้นก็ยกแขนเสื้อขึ้นซับเหงื่อที่ไม่มีอยู่จริงตรงขมับ ปรายตามองนางด้วยสายตาหวานหยาดเยิ้มแวบหนึ่ง

เพียงแวบเดียวก็เบนสายตากลับ ไม่มากไปกว่านั้นแม้แต่ครึ่งวินาที

ท่าทางดัดจริตเช่นนี้ ทำเอาฉินเหยาเห็นแล้วคันไม้คันมืออยากปล่อยหมัด

นางใช้เท้าเกี่ยวเก้าอี้เข้ามาตัวหนึ่งแล้วนั่งลงตรงข้ามเขา ขมวดคิ้ว จ้องเขาตาไม่กะพริบ

หลิวจี้ลอบกลืนน้ำลาย ในใจลิงโลดยินดียิ่งนัก วิธีนี้ได้ผลจริงๆ ด้วย!

วินาทีถัดมา ฝ่ามือหนึ่งก็ฟาดผัวะลงมาที่ศีรษะ

หลิวจี้ร้อง “โอ๊ย” ออกมาคำหนึ่ง เข็มเงินเกือบตำโดนมือ เขามองนางด้วยความตื่นตะลึง

ปฏิกิริยานี้เหตุใดถึงไม่เหมือนที่จินตนาการไว้เล่า!

นางไม่ควรจะหลงใหลเขาจนโงหัวไม่ขึ้น จิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ฟุ้งซ่านว้าวุ่นหรอกหรือ

ไฉนจู่ๆ ถึงลงไม้ลงมือขึ้นมาได้

หรือว่าเขาเย็บเสื้อก็มีความผิดด้วย