ทะลุมิติมาเป็นแม่เลี้ยง ข้าพลิกฟื้นทั้งครอบครัว - ตอนที่ 789 สมควรถูกจับโยนออกไป

ตอนที่ 789 สมควรถูกจับโยนออกไป

……………

หลิวจี้สูดหายใจเข้าลึกหนึ่งเฮือก กระชับหีบหนังสือและสัมภาระที่น้องชายส่งมาให้ขึ้นสะพายหลัง

สายตากวาดมองใบหน้าคนในครอบครัวทีละคน สุดท้ายหยุดลงที่ร่างของฉินเหยา

“เมียจ๋า เช่นนั้นข้าเข้าไปแล้วนะ”

น้ำเสียงของชายหนุ่มทุ้มลึกราวกับวีรบุรุษที่กำลังจะก้าวเข้าสู่สนามรบ พลีชีพเพื่อชาติ

ฉินเหยาเดินเข้าไปหา ตบไหล่ชายหนุ่มเบาๆ ทุกถ้อยคำล้วนละไว้ในความเงียบงัน

“ไปเถอะ” นางโบกมือ

“อื้มๆ!” ชายหนุ่มพยักหน้าอย่างหนักแน่น หมุนตัว ก้าวเท้าเข้าสู่รั้วกั้นด่านแรกของสนามสอบ

เอ้อร์หลางส่งสายตาให้น้องชายและน้องสาว

ฝาแฝดชูธงสีผืนเล็กที่ขอให้อินเยว่ช่วยทำขึ้นมาพลางโบกสะบัดไปมาสุดแขน

“ท่านพ่อ ท่านพ่อ ท่านเยี่ยมที่สุด!”

ฝาแฝดตะโกนจนสุดเสียง ใช้แรงทั้งหมดที่มีเพื่อให้กำลังใจบิดาบังเกิดเกล้า

เพียงแต่เสียงนั้นดังเกินไปจนดึงดูดสายตาของทุกคนโดยรอบได้สำเร็จ

ฉีเซียนกวนที่ยืนอยู่ใกล้ๆ จำต้องรับเคราะห์ตกเป็นเป้าสายตาจากฝูงชนไปด้วยจึงได้แต่ยกแขนเสื้อขึ้นปิดบังใบหน้าไว้อย่างเงียบๆ

ญาติมิตรตระกูลฉีต่างก็มากันหมด เมื่อเห็นภาพเหตุการณ์นี้ ภายในใจรู้สึกสั่นสะท้าน

ชั่วขณะหนึ่งถึงกับลืมไปเลยว่าจะต้องกำชับบุตรหลาน

กว่าจะได้สติกลับมา ฉีเซียนกวนก็ผ่านการตรวจค้นด่านแรก เข้าสู่สนามสอบไปนานแล้ว

ยามอู่สามเค่อ ผู้เข้าสอบทั้งหมดทยอยเข้าสู่สนามสอบจนครบ

ประตูใหญ่ของสนามสอบปิดลง

การสอบชุนเหวยที่ถูกเลื่อนออกไปรอบนี้ได้เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ

ผู้คนที่รอคอยอยู่ภายนอกสนามสอบ รู้สึกเพียงว่าเวลาผ่านไปช้าเหลือเกิน

ส่วนเหล่าผู้เข้าสอบภายในสนามสอบ ต่างช่วงชิงเวลาทุกวินาที กลัวเพียงแต่เวลาจะไม่พอ

ฉีเซียนกวนและหลิวจี้สอบคนละวิชา ดังนั้นจึงถูกแยกไปอยู่คนละสนามสอบ

กลับกลายเป็นหม่าหยางและหลิวจี้ที่ได้อยู่ด้วยกัน ทั้งสองคนยังอยู่ฝั่งตรงข้ามเยื้องๆ กันอีกด้วย

ยังมีฟ่านหลงที่รู้จักหลิวจี้ แต่หลิวจี้ไม่รู้จักเขาอีกคนซึ่งนั่งอยู่ในห้องสอบเล็กตรงข้ามกับหลิวจี้พอดีเป๊ะ

ภายในสนามสอบทุกๆ ห้าก้าวจะมีทหารเข้าเวรเฝ้าอยู่หนึ่งนาย

บนทางเดินตรงกลาง ผู้ตรวจการเดินตรวจตราสวนกันไปมา

รองเสนาบดีกรมพิธีการและท่านราชครู ผู้คุมสอบทั้งสองท่าน ขี่ม้าปรากฏตัวเป็นระยะๆ เพื่อตรวจตราทั่วทั้งสนามสอบ

และบนแท่นสูงทางทิศตะวันออกของสนามสอบ ไทเฮาของแผ่นดินประทับนั่งอย่างมั่นคง มองลงมาจากที่สูงเพื่อกวาดสายตาดูผู้เข้าสอบทุกคน

บรรยากาศทั่วทั้งสนามสอบเคร่งขรึม เงียบสงัดจนได้ยินเสียงเข็มตก

เพียงมีเสียงดังขึ้นแม้นิดเดียวก็จะดึงดูดสายตาจับจ้องนับไม่ถ้วนทันที

เหล่าผู้เข้าสอบอายุน้อยที่สภาพจิตใจไม่ค่อยเข้มแข็ง ในตอนแรกแม้แต่เสียงหายใจก็ยังไม่กล้าเล็ดลอดออกมา

ประจวบเหมาะกับอากาศในเดือนห้าที่ร้อนอบอ้าว ภายในห้องสอบเล็กๆ แคบๆ หยาดเหงื่อเม็ดเท่าถั่วเหลืองไหลกลิ้งลงมาจากใบหน้าของผู้เข้าสอบ

ผู้เข้าสอบที่ขอดื่มน้ำมีจำนวนมากขึ้นเรื่อยๆ

พอดื่มน้ำมากเข้าก็อยากเข้าห้องน้ำ

ภายในสนามสอบที่เงียบสงบ มีคนเดินไปเดินมา ยิ่งมองก็ยิ่งทำให้คนรู้สึกหงุดหงิดใจ

หม่าหยางค่อยๆ ยกแขนเสื้อขึ้น เช็ดเหงื่อที่ลำคออย่างเบามือ แต่ไอร้อนก็ยังคงทะลักออกมาเป็นระลอก

เขาอดใจไม่ไหวที่จะเงยหน้ามองไปทางฝั่งเยื้องตรงกันข้ามด้วยความอยากรู้ ดวงตาก็พลันเบิกกว้าง

เขาไม่ได้ตาฝาดไปใช่ไหม

หม่าหยางขยี้ตา มองไปอีกครั้งก็ต้องตกใจเมื่อพบว่า นายท่านหลิวถึงกับกำลังนอนหลับอยู่บนเสื่อ!

ตัวคนนอนอยู่ ดวงตาปิดสนิท แต่ในมือยังโบกกระดาษคำตอบเปล่าเพื่อพัดลม

เพราะสวมชุดคลุมผ้าป่านที่ระบายอากาศได้ดีที่สุด อย่าว่าแต่เหงื่อไม่ออกสักหยดเลยทั้งร่างยังดูสดชื่นสบายตัว

บวกกับใบหน้าหล่อเหลานั้น เส้นผมปลิวไสวไปตามสายลม ดูแล้วช่างสำราญใจยิ่งนัก

หม่าหยางก้มลงมองสภาพแวดล้อมรอบตัวของตนเองทันที

ใช่แล้วไม่ผิด พวกเขาอยู่ในสนามสอบจริงๆ

ไม่ใช่จวนตากอากาศหนีร้อนที่ไหน

ดังนั้น นายท่านหลิวทำตัวให้สบายอกสบายใจขนาดนี้ได้อย่างไรกัน

หรือว่าข้อสอบนี้เขาตีโจทย์แตกไปนานแล้ว?

หลิวจี้ลืมตาขึ้นมากะทันหัน ส่งยิ้มลึกลับให้หม่าหยาง

ทว่ารอยยิ้มเพิ่งจะผลิบานก็ถูกทหารที่เฝ้าอยู่ข้างๆ หม่าหยางเห็นเข้าจังๆ

สายตาตักเตือนถูกส่งมา หลิวจี้รีบหุบยิ้มทันทีกลับไปอยู่ในท่านอนพักสายตาเมื่อครู่อีกครั้ง

ในสนามสอบอนุญาตให้นอนหลับได้ ตราบใดที่เจ้าไม่ไปรบกวนผู้เข้าสอบคนอื่น

แต่ในขณะที่ทุกคนกำลังตั้งหน้าตั้งตาเขียน เจ้ากลับมานอนหลับ

นี่มันช่างน่าหมั่นไส้จริงๆ

ซือคงเจี้ยนกางร่มกันแดดคันหนึ่ง ขี่ม้าสีขาวเดินตรวจตราผ่านมาอย่างเชื่องช้า

ไม่มีอะไรพลิกโผ เขาหยุดอยู่ที่หน้าห้องสอบของหลิวจี้ มองจ้องเขาจากที่สูง

เพราะการมาถึงของท่านราชครู ผู้เข้าสอบทั้งฝั่งซ้ายและขวาจึงรีบทำท่าทางขะมักเขม้นตอบข้อสอบ พวกเขาก้มหน้าลง ลดการมีอยู่ของตนเองให้เหลือน้อยที่สุด

ในใจคิดว่า ท่านราชครูหยุดครู่หนึ่งก็น่าจะรีบไป

ทว่า ผ่านไปชั่วหนึ่งจิบชา ราชครูไม่เพียงไม่ไป แต่ยังลงจากม้าเดินมาที่หน้าห้องสอบ

ผู้เข้าสอบทั้งสองข้างหัวใจบีบรัดทันที เผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว

หลิวจี้ตกใจกับเสียงความเคลื่อนไหวนี้ เมื่อลืมตาขึ้นก็เห็นใบหน้าที่น่ารังเกียจของซือคงเจี้ยน

เกือบไปแล้ว เกือบถูกเขาทำให้ตกใจตายแล้ว

เหล่าองครักษ์เข้าไประงับเหตุผู้เข้าสอบห้องข้างๆ คนนั้นได้ทันท่วงที

แต่รอยหมึกบนกระดาษคำตอบกลับเช็ดอย่างไรก็ไม่ออก ผู้เข้าสอบร้อนใจจึงร้องไห้โฮออกมาอย่างโศกเศร้าปานจะขาดใจตรงนั้นเลย

ซือคงเจี้ยนออกคำสั่งอย่างไร้ปรานี “รบกวนสนามสอบ ลากออกไป”

ไม่นานนัก ห้องสอบข้างๆ หลิวจี้ก็ว่างเปล่าลง

เหล่าผู้เข้าสอบเห็นกับตาว่ามีคนถูกลากออกไปกลางการสอบ ต่างกลัวว่าภัยจะมาถึงตัวจึงยิ่งระมัดระวังตัวเป็นหมื่นเท่า

บรรยากาศภายในสนามสอบที่อุตส่าห์ผ่อนคลายลงได้เล็กน้อยกลับตึงเครียดยิ่งกว่าตอนเริ่มต้นเสียอีก

ไม่รู้ว่าเป็นภาพลวงตาหรือไม่ หลิวจี้มักจะรู้สึกว่าประโยคที่ว่า “รบกวนสนามสอบ” เมื่อครู่นี้ มีเจตนาพาดพิงถึงใครบางคน

ภายใต้การจ้องมองแบบเอาเป็นเอาตายของซือคงเจี้ยน เขาจึงวางขาที่ไขว่ห้างลง ลุกขึ้นนั่งตัวตรง นำกระดาษคำตอบเปล่าในมือที่ใช้เขียนโจทย์วางแผ่กลับลงบนโต๊ะอย่างเรียบร้อย

เสียงแค่นหัวเราะเย็นชาที่แทบจับไม่ได้สายหนึ่งลอยเข้าหู

หลิวจี้ตามองจมูก จมูกมองใจ นั่งตัวตรงสำรวมกิริยา ไม่มีท่าทางเกียจคร้านเหมือนเมื่อครู่อีกต่อไป

แต่นั่นก็ไม่ได้ขัดขวางเขาในการก่นด่าในใจ

เห็นชัดๆ ว่าการนอนหลับไม่ได้ผิดกฎระเบียบสนามสอบ ซือคงเจี้ยนใช้สิทธิ์อะไรมายืนจ้องคนอื่น

เขาเห็นว่าไอ้คนสารเลวนี่ต่างหากที่รบกวนสนามสอบ สมควรถูกจับโยนออกไป!

เวลาในการตอบข้อสอบของสนามสอบมีจำกัด ช่วงเช้ามีเวลาสองชั่วยามในการตอบ ช่วงเที่ยงปิดกระดาษคำตอบครึ่งชั่วยามเพื่อบังคับให้ผู้เข้าสอบพักผ่อน

ช่วงบ่ายมีเวลาสองชั่วยามครึ่งในการตอบ ยามโพล้เพล้ปิดกระดาษคำตอบจนกว่าจะถึงเช้าวันรุ่งขึ้นจึงจะเริ่มตอบได้อีกครั้ง

เวลาเร่งรัดถึงเพียงนี้ หน้ากระดาษของหลิวจี้กลับสะอาดสะอ้าน ไม่มีตัวอักษรแม้แต่ตัวเดียว

ซือคงเจี้ยนยังอดไม่ได้ที่จะมองเขาเพิ่มอีกสองสามแวบ

หากไม่ใช่เพราะห้ามพูด หลิวจี้คงต้องแขวะเขาไปสักประโยคสองประโยคแน่

มองอะไร มีอะไรน่ามอง!

ไม่เคยเห็นคนนอนกลางวันหรือไง

คนสองคน คนหนึ่งยืนอยู่หน้าห้องสอบ อีกคนหนึ่งนั่งอยู่ในห้องสอบ ดวงตาดอกท้อจ้องดวงตาหงส์

สถานการณ์แปลกประหลาดเช่นนี้ดำเนินไปนานถึงครึ่งเค่อ

หากไม่ใช่เพราะการยืนหยุดอยู่หน้าห้องสอบนานๆ ผิดกฎระเบียบ ซือคงเจี้ยนคงจะยืนจ้องจนกว่าหลิวจี้จะลงมือเขียนเป็นแน่

เมื่อเห็นซือคงเจี้ยนขี่ม้าจากไป หลิวจี้ก็เบ้ปาก อ้าปากด่าทอแบบไร้เสียงชุดใหญ่

ฟ่านหลงที่อยู่ตรงข้ามเขาพอดี อ่านปากของเขาได้ครบทุกคำไม่ตกหล่นถึงกับตะลึงงันไป

ด่าได้หยาบคายเกินไปแล้ว!

หลิวจี้ถลึงตาใส่อย่างไม่สบอารมณ์ ตาเฒ่าเจ้ามองอะไร ไม่เคยเห็นนายท่านใหญ่ที่หล่อเหลา สง่างามและเจ้าสำราญหรือ

ฟ่านหลงหลุบตาลงอย่างเสียไม่ได้ แอบดูแคลนในใจว่าศิษย์ของมหาบัณฑิตกลับเป็นพวกรกโลกเช่นนี้

เขาจรดพู่กันเขียนกระดาษคำตอบต่อด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยมพร้อมกับแอบสังเกตความเคลื่อนไหวของหลิวจี้ไปด้วย

แต่จวบจนกระทั่งปิดกระดาษคำตอบยามโพล้เพล้ ทางด้านหลิวจี้ก็ยังไม่ขยับเขียนแม้แต่ตัวอักษรเดียว

อากาศอบอ้าวเกินไป เขาไม่มีอารมณ์ ปลายนิ้วคีบพู่กันแท่งหนึ่ง หมุนไปหมุนมา