ทะลุมิติเป็นเศรษฐีนีรวยทรัพย์ พร้อมมิติลับในยุค 70 - ตอนที่ 72 นั่นมันไท่สุ้ยหรือแค่เนื้อสามชั้น?
หลิวเฉิงไฉ ผู้ที่คร่ำหวอดในวงการสหกรณ์ร้านค้ามานานปี ย่อมเป็นคนฉลาดแกมโกง ทันทีที่ได้ยินคำพูดของหมิงจู เขาก็เข้าใจความหมายทันที แล้วตวาดกลับไปว่า “ไม่หลีกทางใช่ไหม? งั้นเราไปสถานีตำรวจกันเลยดีกว่า! เธอเอาเต้าหู้ไท่สุ้ยปลอมมาหลอกลวงชาวบ้านแบบนี้ มันเรื่องใหญ่เลยนะ!”
หมิงเยี่ยนขมวดคิ้วมุ่น “น้ำไท่สุ้ยปลอมอะไรกัน ไท่สุ้ยของฉันมันของจริง!”
หมิงจูแสร้งทำเป็นงงงวยสงสัย “อ๋อเหรอ? ถ้าเป็นของจริง ทำไมเต้าหู้ที่ทำจากน้ำของเธอถึงไม่มีสรรพคุณอะไรเลยล่ะ?”
บรรดาคนที่มาพร้อมกับหมิงเยี่ยนพากันหันมองหน้ากัน แล้วนึกขึ้นได้ว่าเต้าหู้ไท่สุ้ยของหมิงจูที่ชิมไปเมื่อกี้ รสชาติแตกต่างกันออกไป
ก่อนหน้านี้ มีคนในหมู่บ้านที่เคยกินเต้าฮวยของหมิงจู พากันพูดว่ากินแล้วรู้สึกหวานชื่น มีเรี่ยวแรงเต็มเปี่ยม
ดูท่า… น้ำไท่สุ้ยนี่แหละที่มีปัญหา!
พอมีคนเริ่มเอะใจ คนทางนั้นก็ดึงหมิงเยี่ยนแล้วพูดว่า “ฉันว่าแล้วเชียว ไท่สุ้ยมันจะไปหาเจอง่ายขนาดนั้นได้ยังไง หมิงจูเพิ่งเจอไปหยกๆ แล้วเธอก็เจอตามมาติดๆ ที่แท้ก็หลอกพวกเรานี่เอง!”
หมิงเยี่ยนฉุนเฉียว “หลอกอะไรกัน บ้านฉันมีไท่สุ้ยจริงๆ เมื่อวานก็เอาให้พวกคุณดูแล้วไง!”
รอบข้างเงียบไปครู่หนึ่ง หมิงจูถามเจียงชุ่ยหลัน “ป้าคะ เมื่อวานป้าก็ไปนี่ เห็นชัดเจนไหมคะ? มันของจริงหรือเปล่า?”
เจียงชุ่ยหลันแค่นเสียงเฮอะ “ตอนนั้นพวกเราอยู่ข้างนอกรั้วบ้าน ส่วนเธออยู่ข้างใน ยืนอยู่ห่างๆ จะไปดูรู้ได้ยังไงว่าเป็นของจริงหรือเปล่า”
พอเธอพูดปลุกปั่นขึ้นมาอีกนิด คนอื่นๆ ก็ฮึดฮัดจะบุกไปที่บ้านหมิงเยี่ยนเพื่อตรวจสอบทันที!
หมิงเยี่ยนไม่กลัวเลยสักนิด ของทุกอย่างอยู่ในมือเธอแล้ว จะกลัวอะไรกับแค่การให้ดู?
“ดูก็ดู ตามฉันมาให้หมดเลย!”
เต้าหู้พวกนี้ดูท่าสหกรณ์ร้านค้าคงไม่รับซื้อแน่ๆ ทุกคนจึงต้องเข็นรถกลับบ้าน
ขามาตื่นเต้นแค่ไหน ขากลับก็ห่อเหี่ยวเท่านั้น เสียดายถั่วที่เสียไปตั้งเยอะ เงินทั้งนั้นเลยนะ!
เจียงชุ่ยหลันและคนอื่นๆ อยากร่วมชมเรื่องสนุกด้วย จึงตามไปสมทบกับเรื่องวุ่นวายนี้ หมิงจูก็ให้หลิวเฉิงไฉไปก่อน ส่วนเธอกลัวว่าเจียงตั่วจะเป็นห่วง จึงเดินเข้าไปในบ้านเพื่อบอกเขาว่าเธอก็จะไปดูเหตุการณ์นี้ด้วย!
เจียงตั่วมองดูท่าทางของเธอ เขาก็รู้ว่าเธอคงไม่ยอมเสียเปรียบใครง่ายๆ แต่ก็ยังกำชับให้เธอระมัดระวังตัวหน่อย
หมิงจูรับปากแล้ววิ่งออกไปอย่างร่าเริงราวกับกระต่ายน้อย
เจียงตั่วยิ้มอย่างช่วยไม่ได้ ทุกครั้งที่เกิดเรื่องแบบนี้ เขาจะรู้สึกว่าหมิงจูเหมือนเด็กที่ ‘แค้นฝังหุ่น’ จริงๆ
แต่… เขามีเรื่องหนึ่งที่ไม่เข้าใจ หมิงเยี่ยนไม่ได้ขโมยไท่สุ้ยไปแล้วหรอกหรือ? แล้วทำไมเต้าหู้ที่ทำออกมาถึงยังมีปัญหา?
……
หมิงจูแวะไปที่ครัว จากนั้นก็เดินไปที่หน้าบ้านของหมิงฉางเหอ พอดีกับที่หมิงเยี่ยนเดินออกมาจากบ้านพร้อมกับไท่สุ้ย…
เธอบรรจงยกชามที่มีไท่สุ้ยอยู่ในนั้นอย่างระมัดระวัง แล้วนำไปให้ทุกคนดูใกล้ๆ “เห็นชัดเจนหรือยัง? นี่แหละคือไท่สุ้ยที่ฉันเจอมา”
ทุกคนไม่เคยเห็นไท่สุ้ยมาก่อน จึงไม่รู้ว่ามันของจริงหรือของปลอม
แต่หมิงจูกลับเดินเข้าไปในฝูงชน ก้มหน้ามอง แล้วถามกลับหน้านิ่วคิ้วขมวด “แปลกจังเลยหมิงเยี่ยน ไท่สุ้ยของเธอ ทำไมมันไม่ค่อยเหมือนของฉันเลยล่ะ?”
คำพูดนี้ดังขึ้น ผู้คนก็ตื่นตัวขึ้นทันที!
มีคนรีบถาม “ไม่เหมือนตรงไหน?”
หมิงจูร้อง ‘อืม’ ขึ้นมา “ฉันก็พูดไม่ถูกเหมือนกัน ให้พวกคุณดูกันเอาเองแล้วกันค่ะ พอดีฉันเพิ่งกลับบ้านไปเอาไท่สุ้ยของฉันมาด้วย”
เธอพูดพร้อมกับยื่นมือที่ซ่อนอยู่ข้างหลังออกมา คลี่ผ้าขาวบางออก แล้ววางไท่สุ้ยของเธอลงข้างๆ ไท่สุ้ยของหมิงเยี่ยน
พอเปรียบเทียบกัน…
ไท่สุ้ยของหมิงเยี่ยนดูเหมือนเนื้อหมูสามชั้นที่ไม่มีไขมันและแช่น้ำมานาน
ส่วนไท่สุ้ยของหมิงจูก็คล้ายเนื้อหมูเช่นกัน แต่ไม่ขาวขนาดนั้น และมีน้ำเมือกใสๆ เคลือบอยู่ทั่ว
ไท่สุ้ยทั้งสองชิ้นแตกต่างกันอย่างเห็นได้ชัด…
หมิงเยี่ยนเห็นว่าในมือของหมิงจูมีไท่สุ้ยอีกชิ้น แล้วก็นึกขึ้นได้ว่าเมื่อเช้าวานนี้ตอนที่เธอแอบเอาไท่สุ้ยมาจากบ้านหมิงจูนั้น ในมือของเธอมีของเหลวเหนียวๆ ติดอยู่จริง แต่ตอนนี้กลับไม่มีแล้ว
แปลกประหลาดมาก!
หัวใจของเธอเต้นระรัวเมื่อเจอเรื่องอธิบายไม่ถูก แต่ก็ยังยืนกรานอย่างหนักแน่น “ไม่เหมือนกันแล้วมีปัญหาอะไร? บุตรทั้งเก้าของมังกรยังแตกต่างกันเลย อีกอย่างไท่สุ้ยของฉันกับของเธอไม่ได้เจอจากที่เดียวกัน มันก็ต้องไม่เหมือนกันอยู่แล้วสิ”
ทุกคนฟังแล้วก็พากันสับสน
แต่หมิงจูจ้องมองเนื้อชิ้นนั้นของหมิงเยี่ยนซ้ำแล้วซ้ำเล่า “พี่ ฉันรู้สึกว่า… ไท่สุ้ยนี้ดูคุ้นตาจังเลยนะ?”
หมิงเยี่ยนได้ยินคำพูดนั้น หัวใจก็เต้นระรัว แต่ก็ยังปากแข็ง “คุ้นอะไรกัน ใครๆ ก็รู้ว่าเธอมีไท่สุ้ยแค่ชิ้นเดียวก็ที่เธอถืออยู่นี่ไง อย่าคิดจะมาแย่งของฉันนะ!”
“ทำไมประหม่านักล่ะ” หมิงจูยิ้มหวาน “ฉันยังไม่ได้บอกเลยว่าไท่สุ้ยของเธอเป็นของฉัน แค่รู้สึกว่าไท่สุ้ยชิ้นนี้ มันคล้ายเนื้อหมูสามชั้นที่บ้านฉันทำหายไปเมื่อวานนี้มากเลย! เนื้อหมูของฉันมีรูที่ถูกไม้เสียบไว้ แถมในรูนั้นยังมีเศษเปลือกไม้ติดอยู่ด้วย!”
เจียงชุ่ยหลันที่อยู่ข้างๆ นึกอะไรขึ้นมาได้ แล้วพูดว่า “ใช่ชิ้นที่เธอทิ้งไว้ในโอ่งน้ำหรือเปล่า?”
“ใช่เลยค่ะ ช่วงนี้ฉันไม่อยู่บ้าน กลัวมันจะเสีย เลยทิ้งไว้ในโอ่งน้ำ ให้ป้าตักน้ำมาเติมทุกวัน ใช้น้ำเย็นจากบ่อเลี้ยงไว้ หวังว่าจะเก็บได้นานขึ้น”
หมิงจูพูดพลางพลิกไท่สุ้ยในจานของหมิงเยี่ยนอย่างรวดเร็ว แล้วก็อุทานเสียงดัง “โอ๊ะโอ! ทุกคนดูเร็วเข้า! นี่ไงมีรู แถมในรูยังมีเศษเปลือกไม้ นี่มันเนื้อหมูสามชั้นของบ้านฉันนี่นา! พี่ เมื่อวานแอบไปขโมยของที่บ้านฉันเหรอ?!”
หมิงเยี่ยนมองดูใกล้ๆ ก็เห็นว่ามีเศษเปลือกไม้ติดอยู่ข้างในจริง ใบหน้าของเธอซีดเผือด คนปกติที่ไหนจะเอาเนื้อหมูไปทิ้งไว้ในโอ่งน้ำกัน?
นังหมิงจูน่าตาย!
เธอเบี่ยงสายตาหลบเลี่ยง แต่ก็ยังแก้ตัว “อย่ามาใส่ร้ายฉันนะ ฉันเก็บมันมาจากใต้ต้นไม้ที่บ้านตัวเอง!”
หมิงจูแกล้งทำหน้าเบื่อหน่ายแล้วส่ายหัว “ถ้าไม่ยอมรับฉันก็ช่วยอะไรไม่ได้ ถือซะว่าเนื้อหมูที่บ้านฉันมันมีขา วิ่งหนีออกมาจากโอ่งเองก็แล้วกัน! แต่ว่านะพี่สาว เธอแช่เนื้อหมูในน้ำแล้วเอาไปขายให้ชาวบ้าน แถมยังให้พวกเขาเอาไปทำเต้าหู้ตั้งเยอะแยะ แบบนี้มันไม่เป็นการทำร้ายคนอื่นเหรอ?”
คราวนี้ บรรดาหญิงชาวบ้านหลายคนถึงกับโกรธจนแทบจะขาดใจ!
“ใช่แล้วหมิงเยี่ยน เธอนี่มันเลวจริงๆ ทำไมถึงไม่ตรวจสอบให้ดีก่อนจะขายน้ำให้คนอื่น? เมื่อวานฉันจ่ายเงินไปสิบหยวนเพื่อจองน้ำไท่สุ้ยที่บ้านของเธอเลยนะ คืนเงินฉันมาเดี๋ยวนี้!”
“ฉันก็เหมือนกัน ทั้งครอบครัวรวบรวมเงินได้สิบหยวน ให้เธอไปหมดแล้ว!”
“ฉันจ่ายไปห้าหยวน คืนเงินพวกเรามา! ก่อนหน้านี้เธอบอกว่าจะพาพวกเราไปรวย ตอนนี้พวกเราไม่หวังจะรวยแล้ว จ่ายเงินค่าถั่วให้พวกเราเพิ่มมาชั่งละห้าเฟินด้วย!”
“ใช่แล้ว คืนเงิน! จ่ายมา!”
หมิงเยี่ยนไม่คาดคิดเลยว่าเพียงพริบตาเดียว สถานการณ์จะพลิกผันได้ถึงขนาดนี้!
เธอพูดตะกุกตะกักด้วยความประหม่า “ฉะ…ฉันไม่มีเงิน เงินทั้งหมดอยู่กับปู่…”
“งั้นก็รอปู่ของเธอกลับมา ถ้าวันนี้ไม่จ่ายเรื่องไม่จบแน่!”
หมิงจูมองหมิงเยี่ยนที่ถูกฝูงชนรุมล้อม เธอแสยะยิ้มอย่างพึงพอใจ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาคนอื่นแทบกระอักเลือด “พี่สาวนะ พี่สาว บ้านพี่นี่มันเน่าเฟะจังเลยนะ ถึงจะขัดสนเงินทองแค่ไหน แต่ก็ไม่ควรจะทำร้ายเพื่อนบ้านแบบนี้เลย แบบนี้มันเกินไปแล้ว”
หมิงเยี่ยนมองเห็นรอยยิ้มเย้ยหยันบนใบหน้าของหมิงจูที่อยู่ท่ามกลางฝูงชน เธออยากจะโต้เถียง แต่เมื่อเจอข้อเท็จจริงเข้า ก็หมดหนทางจะแก้ตัว ทำได้เพียงกลืนความขมขื่นลงท้องไป!
ไท่สุ้ยที่เธอเอามาเมื่อวานนี้ มีสภาพเหมือนกับไท่สุ้ยที่หมิงจูเอาออกมาเป๊ะๆ แต่แค่คืนเดียว ทำไมตอนนี้มันถึงกลายเป็นเนื้อหมูสามชั้นไปแล้วล่ะ?
มันผิดพลาดตรงไหนกันแน่!
หมิงจูเผชิญกับสายตาโกรธเกรี้ยวและต้องการจะฉีกเธอเป็นชิ้นๆ ของหมิงเยี่ยน แต่กลับยิ้มอย่างสดใสอีกครั้ง จนหมิงเยี่ยนเห็นแล้วโมโหจนแทบจะกระอักเลือดออกมา!
เธอไม่อยากยอมรับ อยากจะกัดหมิงจูให้ตายเสียตรงนี้!
หมิงจูไม่สนใจเธออีกต่อไป ‘คดีความ’ ที่จะเกิดขึ้นคงทำให้หมิงเยี่ยนปวดหัวพอสมควร!
เธอหันกลับไปทักทายเจียงชุ่ยหลัน แล้วก็จากไป
พอคิดถึงเจียงตั่วที่ยังไม่รู้เรื่องที่เกิดขึ้น หมิงจูก็ยิ้มเจ้าเล่ห์ กลับบ้านไปแกล้งสามีดีกว่า…
YOU MAY ALSO LIKE
