ทะลุมิติไปเป็นแม่ม่ายสาวชาวสวน - บทที่ 434 เหนียนโถวเปา
ตอนที่ 434 เหนียนโถวเปา
นางตัวสูงขึ้นเล็กน้อย และตรงที่ควรจะมีเนื้อหนังก็ดูมีเนื้อหนังมากขึ้น
ถึงจะเรียกว่ามีทรวดทรงองค์เอวไม่ได้ แต่ท้ายที่สุดมันก็แตกต่างจากรูปลักษณ์อันเหี่ยวเฉาในยามก่อนมาก
จางซิ่วเอ๋อรู้สึกว่าการกินดีอยู่ดีนั้นมีส่วนช่วยในเรื่องนี้ อีกทางหนึ่งคือยาที่ท่านหมอเมิ่งจ่ายให้ก็มีส่วนช่วยในการฟื้นฟูเช่นกัน
สิ่งที่จางซิ่วเอ๋อจะนำไปมอบให้แม่โจวในวันนี้คือปลาหมักและมันฝรั่งตุ๋น
แม้กระทั่งเครื่องปรุงรสของจางซิ่วเอ๋อก็ยังมีกลิ่นปลาเล็กน้อย
แต่แม่โจวและจางต้าหูยังคงชอบกิน ในฤดูหนาวนี้จะมีอะไรให้กินได้บ้างล่ะ? เป็นการยากที่จะได้รับประทานเนื้อสัตว์แบบนี้นะ!
ในช่วงฤดูหนาวของปีที่แล้ว คนตระกูลจางมักจะกินข้าวโพดบดเหนียวเหนอะหนะ บางครั้งก็ผสมกับรำข้าวสาลี
ฤดูหนาวกลายเป็นช่วงเวลาสั้น ๆ เพราะจางซิ่วเอ๋อ แม่โจวไม่รู้สึกเลยว่ามันลำบาก ไม่เพียงแต่น้ำหนักของนางไม่ลดลง แต่ยังเพิ่มขึ้นอีกด้วย
พริบตาเดียวก็ใกล้จะถึงวันส่งท้ายปีเก่าแล้ว
จางซิ่วเอ๋อคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้และตัดสินใจทำขนมเหนียนโถวเปา(1) นางเคยกินกับผู้เฒ่าผู้แก่ในตอนที่ยังเป็นเด็ก ในช่วงตรุษจีน นางกินได้เพียงไม่กี่อย่าง ซึ่งตอนนี้มันเหมาะสม มและยังอร่อยอีกด้วย
เมื่อนางเข้าเมืองไปในวันหลัง ต่อให้มีเงินก็เป็นเรื่องยากที่จะซื้อสิ่งนี้
เวลาและเงื่อนไขพร้อมแล้ว จางซิ่วเอ๋อก็เริ่มตื่นเต้น
นางกำลังใคร่ครวญว่าหากของสิ่งนี้ถูกส่งไปที่โรงเตี๊ยมอิ๋งเค่อจวีเพื่อให้เถ้าแก่เฉียนวางขาย มันน่าจะสามารถขายได้บ้าง
ตอนนี้นางเองก็มีเงินอยู่ในมือบ้างแล้ว แต่เมื่อคิดถึงฤดูใบไม้ผลิ นางก็ต้องการจะซื้อบ้านและที่ดินอีกด้วย ซึ่งเงินนี้ยังไม่เพียงพอ และนางก็ไม่อยากจะอยู่เฉย ๆ ในฤดูหนาวเช่น นนี้ การหาเงินเพิ่มจึงเป็นตัวเลือกที่ดี
ทำให้น้อย ๆ ย่อมขายง่ายกว่า แต่ถึงจะขายไม่ได้ นางก็เพียงรอให้ถึงปีใหม่และนำมันไปมอบเป็นของขวัญ
อาหารแห้งดังกล่าวอาจจะมีราคาแพงและไม่มีใครซื้อ แต่ไม่มีใครในหมู่บ้านที่จะไม่ชื่นชอบมัน
ถึงตอนนั้นคงต้องให้เป็นการส่วนตัว
การทำของสิ่งนี้เป็นเรื่องเรียบง่าย แต่ยุ่งยากลำบากนัก
มันต้องใช้แป้งข้าวเหนียวสีเหลืองผสมแป้งข้าวโพด ปั้นเป็นก้อนแล้วรีดเป็นแผ่น จากนั้นนำถั่วไปต้มและบดให้ละเอียด
ขั้นตอนการห่อค่อนข้างง่าย ค่อยทำเป็นก้อนให้ขนาดใหญ่กว่าลูกชิ้น จากนั้นจึงนำไปนึ่งไอน้ำ
ก่อนนำไปนึ่ง ก้อนแป้งนี้จะมีกลิ่นเปรี้ยวเล็กน้อย แต่หลังจากนึ่งแล้ว กลิ่นนี้ก็หายไป เหลือไว้เพียงกลิ่นหอมน่ารับประทาน
ถึงผิวสัมผัสไม่ได้ใสเป็นเงา แต่ก็เป็นสีเหลืองส้มชวนรับประทาน
เวลากัดจะให้สัมผัสนุ่มหนึบแต่ไม่เหนียวติดฟัน ด้านในสอดใส้ถั่วแดงใส่น้ำตาลเล็กน้อย ทำให้มีรสชาติหวานอร่อย
มันไม่แฉะ ไม่แห้ง และยังอร่อยมาก
จางชุนเถาและจางซานหยาก็ชอบกินเช่นกัน ก่อนหน้านี้พวกนางกลัวว่าจะยากจน และยังชอบกินเนื้อสัตว์มากกว่า
ในเวลานี้ พวกนางคิดไม่ออกเลยว่าจะมีสิ่งที่อร่อยยิ่งกว่าเนื้อสัตว์ พวกนางคิดว่ามันแปลกใหม่ และอร่อยมาก ทั้งคู่ต่างกินกันโดยไม่พูดจากับผู้ใด
จางซิ่วเอ๋อมองดูทั้งสองพร้อมกล่าวอย่างขบขัน “ช้าลงหน่อย หากกินสิ่งนี้มากเกินไปพวกเจ้าจะกินข้าวได้น้อย”
มันทำมาจากข้าวเหนียวและไม่อาจย่อยได้ง่าย จางซิ่วเอ๋อจึงไม่ต้องการให้ทั้งสองคนร้องไห้ออกมาเพียงเพราะปวดท้อง
เมื่อเทียบกับจางชุนเถาและจางซานหยาแล้ว เถี่ยเสวียนและเนี่ยหย่วนเฉียวก็ดูเหมือนจะเคี้ยวช้าลงเช่นกัน แต่พวกเขาไม่ได้กินน้อยลง สิ่งนี้น่าสนใจยิ่งกว่าขนมที่พวกเขาเคยกินมา
เมื่อเห็นว่าทุกคนชอบกิน จางซิ่วเอ๋อจึงลอบยิ้มอย่างมีความสุข นางคิดว่ามันน่าจะพอขายได้บ้าง
จางซิ่วเอ๋อนึ่งถั่วทั้งหมดในวันนี้
ขนมเหนียนโถวเปานั้นง่ายต่อการจัดเก็บ สามารถทำไปแช่แข็งไว้ด้านนอกและสามารถเก็บกลับมาได้เมื่อหิมะละลาย
วันที่สองนางเก็บข้าวของและตัดสินใจเอาขนมเหนียนโถวเปาเข้าเมือง นางไม่อาจตัดสินใจได้ เช่นนี้จึงคิดว่าจะเอาไปให้เถ้าแก่เฉียนแห่งอิ๋งเค่อจวีลองชิมดู หากมันใช้ได้ ก็สามารถขา ายได้เลย
จางชุนเถาไม่ได้เข้าเมืองมานานแล้ว ดังนั้นตอนนี้นางจึงขอร้องให้จางซิ่วเอ๋อพานางไปด้วย
นางคิดว่าจะถึงวันตรุษจีนแล้ว ถึงเวลาซื้อของขวัญปีใหม่ จางซิ่วเอ๋อจึงเห็นด้วย
จางซานหยาออกจากบ้านตระกูลจางนานเกินไปไม่ได้ ไม่เช่นนั้นจะพบปัญหามาก ดังนั้นนางจึงไม่ได้ตามไปด้วย
แต่จางซิ่วเอ๋อบอกกล่าวว่าจะซื้อขนมกลับมาให้จางซานหยาหลังจากที่นางกลับมาแล้ว
จริง ๆ แล้วจางซานหยาก็ชื่นชอบสิ่งของอย่างที่คาดผม แม้ศีรษะของนางจะเล็ก แต่นางก็ฉลาดมากเช่นกัน นางไม่อาจซื้อของเหล่านี้ได้ หากซื้อมาแล้ว นางจะถูกฉกฉวยเอาไป แม้ว่าจางอ วี่หมินจะไม่ชอบ แต่นางก็จะเอาไปอยู่ดี สุดท้ายก็มีแต่จะก่อให้เกิดอันตราย
ซื้ออาหารมาไว้แอบกินจะดีกว่า
จางซานหยาเน้นเป็นพิเศษว่านางจะรับเพียงของกินเท่านั้น
จางซิ่วเอ๋อไม่คิดว่าจางซานหยาจะคิดอะไรมาก นางเพียงคิดว่าจางซานหยาเป็นคนตะกละเท่านั้น
ภายในเมือง บรรยากาศวันส่งท้ายปีเต็มไปด้วยความอบอุ่น
จางซิ่วเอ๋อไม่ได้ไปเสนอขายขนมเหนียนโถวเปา ดังนั้นนางจึงไม่ค่อยสบายใจนัก และไม่มีอารมณ์ที่จะทำอะไรเลย ดังนั้นนางจึงตรงไปที่โรงเตี๊ยมอิ๋งเค่อจวีก่อน
แม้ว่าจางซิ่วเอ๋อจะไม่ได้เข้ามาในเมืองเพื่อตั้งแผงขายของในตอนนี้ แต่นางก็ยังทำพะโล้เพื่อส่งมาที่โรงเตี๊ยมอิ๋งเค่อจวีเช่นเดิม ดังนั้นในฤดูหนาวนี้จึงเกิดการซื้อขายที่อิ๋งเ เค่อจวีมากมาย
เมื่อเห็นว่าจางซิ่วเอ๋อมา เด็กรับใช้สองคนในอิ๋งเค่อจวีก็ไม่แปลกใจ พวกเขาช่วยจางซิ่วเอ๋อผูกลา และเวลานี้มีคนวิ่งไปแจ้งเถ้าแก่เฉียนแล้ว
“สาวน้อยซิ่วเอ๋อ เจ้ามาที่นี่แล้ว” เถ้าแก่เฉียนยังคงกระตือรือร้นเช่นเคย
กิจการร้านอาหารของเขาดีมาก เงินที่เขาทำได้ในปีนี้มากยิ่งกว่าสองปีที่ผ่านมาเสียอีก เช่นนี้เขากระตือรือร้นอย่างมากเมื่อจะได้พบกับจางซิ่วเอ๋อ
จางซิ่วเอ๋อไม่ได้หลอกตัวเองและนางกล่าวออกมาอย่างตั้งใจ “วันนี้ข้าไม่ได้มาส่งพะโล้ แต่ข้ามีอย่างอื่นที่อยากให้ท่านรับชม”
เมื่อเถ้าแก่เฉียนได้ยินเช่นนี้ เขาก็เริ่มสนใจ
คนธรรมดาอาจจะดูถูกสาวชาวนาตัวน้อยผู้นี้ แต่เถ้าแก่เฉียนไม่มีความคิดเช่นนั้น
เพียงดูจากเครื่องเทศและพะโล้ เถ้าแก่เฉียนก็รู้สึกว่าจางซิ่วเอ๋อไม่ธรรมดา
จางซิ่วเอ๋อหยิบขนมเหนียนโถวเปาของนางออกมา
เจ้าของร้านเฉียนมองด้วยความสงสัย “มันคือขนม?”
“นี่ไม่ถือว่าเป็นของว่างหรอกเจ้าค่ะ มันคืออาหารที่สามารถกินเป็นอาหารหลักได้ ท่านลองให้ใครสักคนนำมันไปอุ่นแล้วลองกินดู” จางซิ่วเอ๋อกล่าวด้วยรอยยิ้ม
นางรู้สึกว่าไร้ประโยชน์ที่กล่าวถึงมัน และนางต้องการให้เถ้าแก่เฉียนลองทำมันด้วยตนเอง
อิ๋งเค่อจวีมีครัวขนาดใหญ่ แค่เพียงอุ่นอาหาร ที่นี่จัดการได้อย่างรวดเร็ว ไม่นานนักขนมเหนียนโถวเปาก็มาวางอยู่ตรงหน้าของเถ้าแก่เฉียน
เถ้าแก่เฉียนหยิบตะเกียบขึ้นมาหนึ่งคู่ก่อนจะเริ่มกินมัน เขาพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ “อร่อย”
หลังจากที่เถ้าแก่เฉียนกินขนมเหนียนโถวเปาเสร็จแล้ว เขาเงยหน้าขึ้นมองจางซิ่วเอ๋อพร้อมกล่าวอย่างเคร่งขรึม “เจ้าวางแผนว่าจะขายขนมชนิดนี้ไว้อย่างไรหรือ?”
เถ้าแก่เฉียนฉลาดมาก แม้จางซิ่วเอ๋อไม่ได้บอกว่าสิ่งนี้มีไว้ขาย แต่เมื่อเถ้าแก่เฉียนเห็นว่าจางซิ่วเอ๋อนำมันออกมา เขารู้ดีและไม่รอให้จางซิ่วเอ๋อพูดอะไร
หากเขาทำตามนิสัยของเจ้าของการค้าขนาดใหญ่ แม้ว่าจะชื่นชอบขนมเหนียนโถวเปานี้มากเพียงใด เขาก็จะไม่มีวันแสดงออกอย่างตรงไปตรงมาแน่นอน
……………………………………………………………………………………
(1)ขนมแป้งข้าวเหนียวสอดไส้ถั่วรสหวานชนิดหนึ่งที่มีถิ่นกำเนิดทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือของจีน (ภาพจาก https://m.meishij.net/html5/zuofa/dongbeizhandoubao_5.html)
สารจากผู้แปล
ได้ของไปขายโรงเตี๊ยมอีกอย่างหนึ่งแล้ว รวยแน่ๆ ซิ่วเอ๋อ
ไหหม่า(海馬)
YOU MAY ALSO LIKE
