ทะลุมิติไปเป็นแม่ม่ายสาวชาวสวน - บทที่ 435 พบเจอหยางชุ่ยฮวา
ตอนที่ 435 พบเจอหยางชุ่ยฮวา
แต่คราวนี้มันแตกต่างไปจากเดิม ทั้งสองเคยร่วมงานกันมาแล้วมากกว่าหนึ่งครั้ง
เถ้าแก่เฉียนรู้สึกว่าเขาไม่จำเป็นต้องใช้เล่ห์เหลี่ยมเพื่อล่อลวงจางซิ่วเอ๋อ
จางซิ่วเอ๋อคิดไตร่ตรองก่อนจะตอบว่า “ข้าต้องขอกล่าวตามตรงกับท่าน แม้ขนมเหนียนโถวเปานี้จะมีราคาไม่สูงมาก แต่การจะทำมันนั้นลำบากมาก”
นี่คือความจริง การทำขนมเหนียนโถวเปาไม่ได้หมายความว่าหากอยากทำวันนี้ ก็จะสำเร็จในวันนี้ มันต้องใช้เวลาถึงสองสามวันเพื่อนวดแป้ง ซึ่งสิ่งนี้เป็นเรื่องเหนื่อยยากไม่น้อย
ปกติแล้วเนี่ยหย่วนเฉียวและเถี่ยเสวียนจะเป็นคนนวดแป้งทั้งหมด ซึ่งทั้งสองเข้ารับการฝึกแล้วเรียบร้อย และมันเป็นเรื่องเล็กน้อยที่พวกเขาสองคนสามารถช่วยเหลือจางซิ่วเอ๋อได้
เถ้าแก่เฉียนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพูดว่า “อย่างนั้นเรามาลองกันเถิด เราควรจะตั้งราคาขนมเหนียนโถวเปานี้ชิ้นละสองเหรียญทองแดง แล้วคอยดูว่าจะมีผู้ใดมาซื้อหรือไม่”
เถ้าแก่เฉียนรู้ดีว่าสิ่งนี้ไม่ได้มีไว้ขายให้คนจนอย่างแน่นอน ในเวลานี้เขาจึงพุ่งเป้าไปที่การขายให้แก่คนรวยเท่านั้น
ลองคิดดูสิ สองเหรียญทองแดงซื้อไข่ไก่ได้สองฟองกับซาลาเปาสี่ลูก มีผู้ใดคิดว่าครอบครัวยากจนจะกินซาลาเปาสองลูกกัน?
จางซิ่วเอ๋อตั้งใจจะถามเถ้าแก่เฉียนว่าจะให้เงินนางเท่าใดหลังจากตั้งราคาขายไว้ที่สองเหรียญทองแดงแล้ว แต่มาคิดอีกทีนางก็คิดว่าเถ้าแก่เฉียนคงจะไม่คดโกงตน จึงไม่ได้พูดอะไร
ในคราวนี้นางนำขนมเหนียนโถวเปามาด้วยจำนวนมาก และเถ้าแก่เฉียนก็ให้คนของเขาไปขนขนมเหนียนโถวเปาทั้งหมดเข้ามาไว้ในร้าน
เถ้าแก่เฉียนมีความเข้าใจในการค้าขายอย่างยิ่ง และในขณะนี้เถ้าแก่เฉียนส่งขนมเหนียนโถวเปาไปให้แขกที่อยู่ในร้านได้ลิ้มลอง
แน่นอนว่าเถ้าแก่เฉียนไม่ได้แจกมันให้แก่ทุกคน แต่เขาจะเลือกแจกเฉพาะคนที่ใช้จ่ายเงินเป็นจำนวนมากเท่านั้น
ท้ายที่สุดแล้วในอิ๋งเค่อจวีนี้เต็มไปด้วยผู้คนมากมาย ซึ่งมันไม่เพียงพอที่จะส่งให้กับทุกคน
ด้วยวิธีส่งมอบเช่นนี้ ผู้ที่ไม่ได้รับย่อมไม่คิดบ่นอุบแน่นอน มันเป็นเรื่องปกติที่ผู้จ่ายเงินมากกว่าจะได้รับความเพลิดเพลินจากสิ่งต่าง ๆ มากขึ้นอยู่แล้ว
ทันทีที่สิ่งนี้ถูกส่งออกไป ผลกระทบของมันเริ่มเกิดขึ้นทันที
“เถ้าแก่ เฉินหยวนไว่ชอบกินขนมเหนียนโถวเปามาก เขาเลยให้เงินเรามาสองตำลึงเพื่อให้เราจัดจานขอรับ” เสี่ยวเอ้อวิ่งมาบอกกล่าวข่าวดีอย่างมีความสุข
เหล่าคนที่ร่ำรวยจะไม่สนใจจำนวนเงิน คนเหล่านี้ล้วนหยิ่งผยองนัก เมื่อชื่นชอบก็มักจะตบรางวัลให้เป็นเงินก้อนใหญ่เสมอ
เมื่อเห็นว่ามีคนซื้อขนมเหนียนโถวเปานี้จริง ๆ เถ้าแก่เฉียนจึงกล่าวด้วยรอยยิ้ม “เช่นนี้เจ้าว่าอย่างไร ข้าจะขายมันในราคาสองเหรียญทองแดง แล้วข้าจะรับซื้อจากเจ้าสามชิ้นต่อห้าเห หรียญทองแดง”
“เพราะข้าต้องมีค่าฟืนเล็กน้อยด้วย” เขากล่าวเสริม
เมื่อจางซิ่วเอ๋อได้ยินเช่นนี้ นางตกตะลึงไปครู่หนึ่งก่อนจะกล่าวด้วยความประหลาดใจ “นี่มันถูกต้องแล้วหรือเจ้าคะ?”
มันไม่ถูกต้องจริง ๆ ดูเหมือนว่านางจะเอาเปรียบเถ้าแก่เฉียนไปสักหน่อย หากขายขนมเหนียนโถวเปาได้สามชิ้น เถ้าแก่เฉียนจะได้รับเงินเพียงหนึ่งเหรียญทองแดง และกลายเป็นว่ากำไรทั้งหมดตก กอยู่ที่นาง!
จางซิ่วเอ๋อกลัวเถ้าแก่เฉียนจะเข้าใจความหมายของนางผิดไป นางจึงรีบกล่าวเสริม “ข้าจะขายให้ท่านในราคาที่ถูกกว่านี้”
เถ้าแก่เฉียนโบกมือพร้อมพูดว่า “ไม่จำเป็น แม้ว่าข้าจะทำเงินได้ไม่มาก แต่ข้าก็สามารถสร้างชื่อเสียงให้ตนเองได้ ข้าพอใจที่จะให้ทุกคนจดจำสิ่งใหม่ ๆ ในร้านอาหารของข้า”
เถ้าแก่เฉียนกล่าวเสริม “สำหรับขนมเหนียนโถวเปานี้ ข้าไม่คิดว่ามันจะลำบากที่จะทำเช่นนั้น เราน่าจะต้องพยายามกันสักหนึ่งเดือน ข้อตกลงก็คล้ายเดิม ไม่ใช่การค้าระยะยาว เรามาตกลง งกันเถิด”
สิ่งที่เถ้าแก่เฉียนกล่าวออกเป็นความจริง
ขนมเหนียนโถวเปาหาได้ใช่อะไรไม่หากเทียบเปรียบกับผู้อื่น ผู้ใดก็ทำติ่มซำได้ ต่อให้เป็นผู้ทำเป็นเพียงบัวลอย ก็ยังพอทำติ่มซำได้
มันก็เป็นเพียงสินค้าใหม่ที่สามารถขายดีได้ในตอนนี้ และต่อ ๆ ไปก็คงจะขายไม่ดีอย่างแน่นอน
อันที่จริง เถ้าแก่เฉียนไม่จำเป็นต้องสร้างปัญหาให้กับตนเองเลย ความจริงแล้วเถ้าแก่เฉียนเพียงกำลังช่วยจางซิ่วเอ๋อขายสิ่งนี้เปล่าๆ เขาเก็บเพียงค่าใช้จ่ายบางส่วนที่จำเป็นเท่านั้น น
ท้ายที่สุดแล้ว เถ้าแก่เฉียนก็ไม่สามารถสร้างรายได้จากมันได้
แต่เถ้าแก่เฉียนสามารถดูแลจางซิ่วเอ๋อได้
จางซิ่วเอ๋อก็เข้าใจความจริงนี้เช่นกัน เถ้าแก่เฉียนอาจจะหวังว่าปีหน้านางจะจัดหาเครื่องเทศให้เขาเพิ่มเท่านั้น
ส่วนเรื่องเครื่องเทศนั้น จางซิ่วเอ๋อยังไม่กล้าตัดสินใจอย่างเด็ดขาด ตอนนี้นางทำได้แค่ใช้อิ๋งเค่อจวีช่วยทำเงินนิดหน่อย แต่นางไม่กล้าที่จะสัญญาอะไรกับเถ้าแก่เฉียนเลย นางจึงไม่ กล้าที่จะพูดมาก
ในกรณีที่ไม่จำเป็นต้องทำ จางซิ่วเอ๋อก็ไม่กล้ารับปากอย่างสุ่มสี่สุ่มห้าเช่นกัน
แต่นางก็เข้าใจถึงเจตนาดีของเถ้าแก่เฉียน หากเป็นไปได้นางก็ไม่ต้องการจะส่งเครื่องเทศอีกต่อไป
นางไม่สามารถรับรองได้ว่าทุกคนที่ซื้อเครื่องเทศจะเป็นดั่งเช่นเถ้าแก่เฉียนที่เต็มใจจะรับผลประโยชน์ร่วมกันกับนาง
บางทีคนอื่น ๆ อาจจะคิดถึงวิธีการลอกเลียนแบบสูตรนี้
คราวนี้ ขนมเหนียนโถวเปาฝีมือจางซิ่วเอ๋อขายได้ราคารวมหนึ่งตำลึง และแม้แต่เงินจำนวนสองตำลึงที่ลูกค้ามอบให้เป็นรางวัล เถ้าแก่เฉียนก็มอบมันให้กับจางซิ่วเอ๋อ
สิ่งนี้ทำให้จางซิ่วเอ๋อรู้สึกกระดากใจเล็กน้อย
หลังจากทำงานหนักมาสองถึงสามวัน นางได้รับเงินจำนวนสามตำลึง จางซิ่วเอ๋อรู้สึกพอใจมาก
หลังจากหารายได้แล้ว จางซิ่วเอ๋อต้องไปเลือกซื้อของขวัญปีใหม่
ต้องซื้อพวกของกิน เช่น ติ่มซำ เมล็ดแตงโม ของพวกนี้จำเป็นต้องซื้อ
ของอื่น ๆ ที่ต้องซื้อก็มีแป้งข้าว โดยเฉพาะวัตถุดิบที่ใช้สำหรับทำขนมเหนียนโถวเปา ดังนั้นนางจึงต้องซื้อทั้งหมด จางซิ่วเอ๋อไตร่ตรองดูแล้วก็ตระหนักได้ว่านางจะสามารถขายขนมเหนี ยนโถวเปาได้สองครั้งในหนึ่งปี หากหลังจากปีนี้ไม่มีคนอื่น ๆ เลียนแบบนาง การขายขนมเหนียนโถวเปาก็นับว่าไม่เลว และจางซิ่วเอ๋อก็รู้สึกว่านางสามารถขายได้มากเท่าที่นางต้องการ
นางเกลียดตัวเองที่มีมือเพียงสองข้าง
จางซิ่วเอ๋อพบเจอคนรู้จักหลังจากที่นางออกมาจากร้านขายธัญพืช
“ท่านป้า?” จางซิ่วเอ๋อเรียกหยางชุ่ยฮวาด้วยความประหลาดใจ
หยางชุ่ยฮวาหยุดฝีเท้าและมองจางซิ่วเอ๋อ
ใบหน้าของหยางชุ่ยฮวาดูอ่อนโยนขึ้นเล็กน้อย และนางก็อวบขึ้นเล็กน้อยด้วยเช่นกัน แม้จะบอกว่าไม่สามารถจับปลาได้ในฤดูหนาว แต่ก่อนหน้านี้นางก็เก็บเงินไว้ได้เล็กน้อย เช่นนี้คว วามเป็นอยู่ในฤดูหนาวคงจะง่ายขึ้นมาก
อย่างน้อยนางก็ไม่ขาดแคลนอาหาร สำหรับหยางชุ่ยฮวาแล้ว ชีวิตเช่นนี้ดียิ่งกว่าเมื่อก่อนมาก แม้ว่านางจะต้องการมีชีวิตที่ดีขึ้น แต่นางก็ยังไม่พอใจ
“ซิ่วเอ๋อ! ไม่ได้เจอกันเสียนาน ดูเหมือนว่าเจ้าจะโตขึ้นมากแล้ว” หยางชุ่ยฮวากล่าวด้วยรอยยิ้ม
จางซิ่วเอ๋อถามด้วยความสงสัย “ท่านเข้าเมืองมาเพื่อซื้อของขวัญปีใหม่งั้นหรือเจ้าคะ?”
หยางชุ่ยฮวาพยักหน้าและพูดว่า “ข้ามีไข่อยู่ที่บ้าน ข้าวางแผนจะขายพวกมันและซื้อเสื้อผ้าใหม่ให้กับหลายฝู หลายเป่า”
ไม่มีผ้าใหม่ตัดชุดพอสำหรับทุกคนในครอบครัว มีพอก็แต่ของเด็ก
ครอบครัวนี้รักเด็กสองคนนี้มาก แม้แต่หยางชุ่ยฮวาที่ขี้เหนียวก็ยังไม่กล่าวคัดค้านใด
“ซิ่วเอ๋อ ชุนเถา ข้ายังไม่ได้กินข้าวเลย เราไปกินข้าวกันเถิด” หยางชุ่ยฮวากล่าวพร้อมกับพาทั้งสองคนไปที่แผงขายบะหมี่
หยางชุ่ยฮวากล่าวอย่างภูมิใจ “บะหมี่สามชามและเพิ่มเนื้อ”
การนั่งด้านนอกนั้นค่อนข้างเย็น แต่ใบหน้าที่ได้รับไอร้อนจากชามก๋วยเตี๋ยวจะช่วยคลายความหนาวเย็นได้
หลังจากนั่งรับประทานอาหารแล้ว หยางชุ่ยฮวาจึงเริ่มพูด
“แม้ว่าชีวิตในตระกูลนี้จะดีขึ้นกว่าแต่ก่อน แต่การเงินก็ยังย่ำแย่อยู่ดี” หยางชุ่ยฮวากล่าวพึมพำ
……………………………………………………………………………………
สารจากผู้แปล
ได้เงินเยอะเลยซิ่วเอ๋อ อีกไม่นานน้องจะมีที่ดินกับบ้านแล้ว
ไม่ใช่ว่าหยางชุ่ยฮวาจะมาขอเงินอีกนะ
ไหหม่า(海馬)
YOU MAY ALSO LIKE
