ทะลุมิติไปเป็นแม่ม่ายสาวชาวสวน - บทที่ 436 สนับสนุน
ตอนที่ 436 สนับสนุน
เมื่อจางซิ่วเอ๋อได้ยินเช่นนี้ นางก็เข้าใจว่าหยางชุ่ยฮวาหมายถึงอะไร
นี่คือการร่ำร้องขอความสงสาร
ครั้นจางซิ่วเอ๋อเห็นดังนั้น ในใจก็คิดว่าจากท่าทางของหยางชุ่ยฮวาแล้ว มื้อนี้นางควรจะจ่ายค่าอาหาร
แต่ถึงอย่างไรจางซิ่วเอ๋อก็ไม่เต็มใจที่จะเลิกยุ่งกับหยางชุ่ยฮวา ครั้งสุดท้ายที่นางไปที่บ้านตระกูลจาง หยางชุ่ยฮวาก็สู้ยิบตา
เป็นเพราะเรื่องนี้ จางซิ่วเอ๋อจึงยอมให้หยางชุ่ยฮวาได้รับประโยชน์ไปโดยปริยาย
หลังรับประทานอาหารเสร็จ จางซิ่วเอ๋อก็เดินตรงไปพร้อมกับเหรียญทองแดงเพื่อจ่ายเงิน
แต่ขณะนี้เอง หยางชุ่ยฮวาหยุดจางซิ่วเอ๋อเอาไว้อย่างกะทันหัน “ซิ่วเอ๋อ เด็กน้อยเจ้าคิดทำสิ่งใด? ใกล้ปีใหม่แล้ว เราร่วมรับประทานอาหาร แล้วป้าใหญ่เช่นข้าจะให้เด็กสองคนจ่ายเ เงินได้อย่างไร?”
ขณะกล่าว หยางชุ่ยฮวาก็ควักเงินออกมาจ่าย!
คราวนี้เป็นจางซิ่วเอ๋อที่รู้สึกประหลาดใจ!
การกระทำของหยางชุ่ยฮวาทำให้นางประหลาดใจอย่างแท้จริง
จางซิ่วเอ๋อรู้สึกเขินอายเล็กน้อย ในตอนนี้นางเผลอตัดสินคนจากภายนอกอีกครั้ง หยางชุ่ยฮวาคนนี้… แม้นางจะขี้เหนียวและขี้ขลาดไปบ้าง แต่นางก็ยังปฏิบัติตัวอย่างเหมาะสมเมื่ออยู่ ต่อหน้าเด็กอย่างพวกนาง
เมื่อคิดถึงสิ่งนี้ หัวใจของจางซิ่วเอ๋อก็เต้นแรง
ดั่งคำกล่าวที่ว่า หากหยางชุ่ยฮวาปฏิบัติต่อนางอย่างดี นางก็ควรจะต้องพูดอะไรสักอย่าง
นางไม่สามารถมอบเงินให้กับหยางชุ่ยฮวาโดยตรงได้ แต่นางสามารถมอบวิธีให้หยางชุ่ยฮวาไปหาเงินได้
เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ จางซิ่วเอ๋อมองหยางชุ่ยฮวาแล้วเอ่ยคำ “ท่านป้า นี่ไม่ใช่วันส่งท้ายปีเก่าหรือไร? ข้ามีสิ่งที่สามารถทำเงินได้ จึงอยากถามว่าท่านสนใจจะทำร่วมกันกับข้าหรือ อไม่?”
หยางชุ่ยฮวารู้สึกตื่นเต้นเมื่อได้ยินเช่นนั้น นางอุทาน “ซิ่วเอ๋อ รีบกล่าวเถิด!”
หยางชุ่ยฮวาคิดมานานแล้วว่าจางซิ่วเอ๋อนั้นหาเงินได้ และแน่นอนว่าตอนนี้นางต้องการร่วมสร้างรายได้กับจางซิ่วเอ๋อ
และก่อนหน้านี้หยางชุ่ยฮวายังได้ลิ้มรสความหวาน
จางซิ่วเอ๋อบอกหยางชุ่ยฮวาเกี่ยวกับขนมเหนียนโถวเปา
ในเดือนก่อนเหนียนโถวเปากำลังขาดตลาด ดังนั้นนางจะร่วมกับหยางชุ่ยฮวาทำมันขาย และคงจะได้หลายตำลึงเงิน แม้จะดูเหมือนไม่มาก แต่ต่อให้ตระกูลโจวใช้เวลาหาเงินทั้งปีก็ยังไม่อาจมี 2 ตำลึงได้
หลังจากได้ยินเรื่องนี้ หยางชุ่ยฮวาคิดลังเล “เจ้าหาเงินได้จริงงั้นหรือ?”
จางชุนเถาขัดจังหวะด้วยการกล่าวว่า “เราเพิ่งขายขนมเหนียนโถวเปาให้แก่อิ๋งเค่อจวีไป หากท่านไม่ต้องการก็ลืมมันไปเถิดเจ้าค่ะ!”
หยางชุ่ยฮวายิ้มอย่างประจบและกล่าวว่า “ข้าเต็มใจ แต่สำหรับ… ค่าใช้จ่าย”
เมื่อกล่าวถึงเรื่องนี้ ใบหน้าของหยางชุ่ยฮวาเปลี่ยนเป็นสีแดง นางไม่มีเงินจริง ๆ
จางซิ่วเอ๋อขมวดคิ้ว ก่อนจะหยิบเหรียญทองแดงหนึ่งหรือสองเหรียญออกจากกระเป๋าแล้วยื่นให้หยางชุ่ยฮวา “นี่เป็นเงินที่ข้าให้ท่านยืม”
หยางชุ่ยฮวารับเงินด้วยสองมือก่อนจะถามว่า “เจ้าไม่กลัวว่าข้าจะไม่มีเงินมาคืนเจ้างั้นหรือ?”
จางซิ่วเอ๋อเพียงยิ้มและไม่พูดอะไร
หากหยางชุ่ยฮวาทำเช่นนั้นจริง ๆ นางก็เพียงแค่เสียเงินหนึ่งถึงสองเหรียญทองแดงเท่านั้น แต่มันก็พิสูจน์ได้ว่าคนดั่งเช่นหยางชุ่ยฮวานั้นน่าสมเพชเพียงใด
นางจะไม่นึกถึงหยางชุ่ยฮวาอีก หากว่านางได้พบกับเรื่องดี ๆ ในอนาคต
แต่หากหยางชุ่ยฮวาฉลาดพอ นางก็ไม่รังเกียจที่จะฉุดดึงให้หยางชุ่ยฮวาขึ้นมา เพราะหากตระกูลโจวมีชีวิตที่ดี นั่นย่อมส่งผลดีแก่แม่โจวด้วยเช่นกัน
หยางชุ่ยฮวาเก็บเงินเข้ากระเป๋าพร้อมกล่าวจริงจัง “อย่ากังวลเลย ไม่ว่าขนมเหนียนโถวเปานี่จะขายได้หรือไม่ก็ตาม ข้าก็จะเอาเงินมาคืนเจ้า!”
จางซิ่วเอ๋อบอกกล่าวหยางชุ่ยฮวาเกี่ยวกับวิธีทำขนมเหนียนโถวเปาและข้อควรระวังต่าง ๆ
หยางชุ่ยฮวาจดจำทีละน้อย หากนางสามารถทำเงินได้จริง ๆ นางจะสามารถขายมันได้ปีละครั้ง และมันจะเป็นปีที่หาเงินได้มาก
หยางชุ่ยฮวาแทบจะรอไม่ไหว ดังนั้นนางจึงไม่กล่าวอะไรตอบจางซิ่วเอ๋อ และเดินออกไปหาซื้อของอย่างเร่งรีบ
จางซิ่วเอ๋อไม่ได้ติดตามไป และนางก็เริ่มจัดการเรื่องของตัวเอง
นางซื้อของขวัญให้กับน้องสาวทั้งสามของตน
แม้แต่กับบัณฑิตจ้าวและจ้าวเอ้อร์หลาง จางซิ่วเอ๋อก็ซื้อของขวัญให้เช่นกัน
ปกติแล้วนางไม่ได้มอบอะไรให้พวกเขาเลย แต่นี่ไม่ใช่วันส่งท้ายปีเก่าอย่างนั้นหรือ?
ตั้งแต่ปีที่แล้ว ชีวิตของนางดีขึ้นมาก นางจึงยอมใกล้ชิดกับคนใกล้ตัวของนาง
ยิ่งไปกว่านั้น ของขวัญของบัณฑิตจ้าวและจ้าวเอ้อร์หลางล้วนใช้เงินเป็นจำนวนมากจริง ๆ แต่มันเป็นสิ่งที่พวกเขาควรได้รับ
สำหรับแม่โจวและจางต้าหูแล้ว จางซิ่วเอ๋อไม่สามารถซื้อสิ่งใดให้ได้ ซึ่งการที่จางซิ่วเอ๋อหาอาหารให้พวกเขาได้รับประทานทุกวันก็ถือเป็นความกตัญญูแล้ว เช่นนี้จางซิ่วเอ๋อจึงไม่มีควา ามผิด
นางซื้อของบางสิ่งที่จำเป็นในครัวเรือนกลับไปด้วย
ก่อนจะกลับ จางซิ่วเอ๋อก็นึกถึงเนี่ยหย่วนเฉียวและเถี่ยเสวียน
สองคนนั้นพยายามช่วยนางทำขนมเหนียนโถวเปาอย่างเต็มที่ นางก็ควรจะให้ของบางอย่างแก่พวกเขา ทั้งสองไม่ใช่เพียงช่วยเหลือนางเท่านี้ แต่ยังมีอีกหลายอย่างที่พวกเขาจัดการได้เป็นอย ย่างดีด้วย
เมื่อคิดเช่นนี้ จางซิ่วเอ๋อจึงลังเล
นางควรจะซื้ออะไรดี?
หลังจากคิดเรื่องนี้แล้ว จางซิ่วเอ๋อจึงกัดฟันซื้อเสื้อผ้าสองชุด
เสื้อผ้าราคาไม่ใช่ถูก แต่นางก็คิดว่านางได้รับผลประโยชน์จากพวกเขาเช่นกัน จางซิ่วเอ๋อจึงไม่คิดลังเลอีกต่อไป
นางไม่รู้วิธีตัดเย็บเสื้อผ้าด้วยตัวเอง และถึงแม้นางจะทำได้ นางก็ไม่ต้องการทำเสื้อผ้าให้กับบุรุษ
นางเลือกซื้อมาสองชุด นี่คือสิ่งที่ดีที่สุด
นางซื้อชุดสีน้ำเงินกรมท่าสำหรับเถี่ยเสวียน มันทนทานต่อสิ่งสกปรกมาก เถี่ยเสวียนคลุกดินทุกวัน ชุดนี้จึงจะเหมาะสม
ส่วนเนี่ยหย่วนเฉียว…
จางซิ่วเอ๋อคิดไตร่ตรองอยู่สักครู่ ในที่สุดนางก็ซื้อชุดสีเขียวไผ่ให้เขา
เนี่ยหย่วนเฉียวมักจะสวมเสื้อผ้าสีเทาซึ่งดูหม่นหมอง นานแล้วที่จางซิ่วเอ๋อต้องการจะเปลี่ยนรูปลักษณ์ของเนี่ยหย่วนเฉียว
หลังจากซื้อของเสร็จสิ้น นางจึงเดินทางกลับหมู่บ้าน
จางซานหยาตั้งตารอการกลับมาของพวกเขา ดังนั้นจ้าวเอ้อร์หลางและจางซานหยาจึงชะเง้อมองออกมาจากบ้านผีสิงเป็นครั้งคราว
เมื่อเห็นจางซิ่วเอ๋อกลับมา ทั้งคู่ก็ช่วยกันเคลื่อนย้ายสิ่งของด้วยรอยยิ้ม
ที่บ้านอากาศกำลังหนาว
จางซิ่วเอ๋อยกของบางสิ่งไปที่ห้องของเนี่ยหย่วนเฉียวโดยตรง
ห้องนี้กว้างขวาง ไม่มีตู้หรือของอื่น ๆ ส่วนห้องที่จางซิ่วเอ๋ออาศัยอยู่ ในนั้นเต็มไปด้วยสินสอดทองหมั้นมากมาย และนางคงไม่อาจใส่อย่างอื่นเข้าไปได้อีกนานโข
และคงไม่เป็นการดีนักที่ยอมให้บุรุษมาบ้านของตนตลอดเวลา
จางซิ่วเอ๋อมอบขนมที่นางให้สัญญากับจางซานหยาไว้ในคราวแรก
จางซานหยาหัวเราะอย่างสดใส “ข้ารักพี่หญิงของข้าที่สุด! ขอบคุณพี่หญิง!”
จางซิ่วเอ๋อหยิบพู่กันอันหนึ่งออกมา นางซื้อสิ่งนี้มาให้จ้าวเอ้อร์หลาง
“เอ้อร์หลาง นี่ของขวัญสำหรับเจ้า” จางซิ่วเอ๋อกล่าวด้วยรอยยิ้ม สี่สมบัติแห่งห้องหนังสือนั้นราคาแพงเกินไป นางไม่สามารถซื้อทั้งชุดได้ สำหรับนางแล้วคงทำได้เพียงซื้อพู่กัน
จ้าวเอ้อร์หลางรับสิ่งนี้ด้วยมือที่สั่นสะท้าน พู่กันก่อนหน้านี้ของเขาหักเพราะฝึกฝนมากเกินไป
ของสิ่งนี้มาได้ถูกเวลาเสียจริง
จางซิ่วเอ๋อหยิบถุงร้อนอุ่นมืออกมาแล้วส่งให้บัณฑิตจ้าว ร่างกายของบัณฑิตจ้าวอ่อนแอ หากมีสิ่งนี้เขาจะป่วยน้อยลง
บัณฑิตจ้าวรู้สึกเขินอายเล็กน้อยที่จะรับมัน เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่งและในที่สุดก็รับมันไป
เถี่ยเสวียนกะพริบตาและมองจางซิ่วเอ๋อ ในเวลานี้เขาอดไม่ได้ที่จะถาม “ทุกคนได้รับของขวัญ แล้วข้าล่ะ?”
เนี่ยหย่วนเฉียวจ้องมองเถี่ยเสวียนก่อนจะกล่าวเสียงทุ้ม “หุบปาก!”
………………………………………………………………………………………………………………………….
สารจากผู้แปล
ทุกคนได้ของขวัญหมดเลย เป็นปีใหม่ที่แสนสุขจริง ๆ
ไหหม่า(海馬)
YOU MAY ALSO LIKE
