ทะลุมิติไปเป็นแม่ม่ายสาวชาวสวน - บทที่ 437 ฮูหยินแต่งงานใหม่
ตอนที่ 437 ฮูหยินแต่งงานใหม่
ผู้ใดกันเล่าจะสามารถเอ่ยปากร้องขอของขวัญจากผู้อื่นก่อน!
ขณะเนี่ยหย่วนเฉียวกล่าวเช่นนั้นกับเถี่ยเสวียน เขาลอบเหลือบมองจางซิ่วเอ๋อก่อนที่จะกล่าวเช่นกัน ความจริงแล้วเขาต้องการทราบว่าจางซิ่วเอ๋อซื้อของขวัญมาให้ตนเองหรือไม่
แต่เป็นเผราะเขาไม่สามารถเอ่ยปากถามดั่งเช่นเถี่ยเสวียนได้
เถี่ยเสวียนมองเนี่ยหย่วนเฉียวอย่างเงียบ ๆ อย่างไรแล้ว เขาก็ทราบว่าเจ้านายของตนอยากรู้เรื่องนี้เช่นกัน
ในเวลานี้ จางซิ่วเอ๋อค่อย ๆ หยิบเสื้อผ้าที่นางซื้อให้เนี่ยหย่วนเฉียวกับเถี่ยเสวียนออกมา
เถี่ยเสวียนมองดูสิ่งนี้อย่างตื่นเต้น “สิ่งนี้ให้ข้างั้นหรือ?”
“สำหรับเจ้าและหนิงอัน” จางซิ่วเอ๋อตอบ
ดวงตาของเนี่ยหย่วนเฉียวจับจ้องที่เสื้อผ้า
เสื้อผ้าทั้งสองชิ้นมีขนาดที่ต่างกัน แม้จางซิ่วเอ๋อจะไม่ผูดอะไร แต่เถี่ยเสวียนก็ทราบได้ว่าเสื้อผ้าของเขาคือชุดไหน
กล่าวก็คือ เสื้อผ้าของเถี่ยเสวียนใหญ่กว่าเนี่ยหย่วนเฉียวมาก เป็นเผราะเนี่ยหย่วนเฉียวมีรูปร่างผอมบางกว่า
หลังจากที่จางซิ่วเอ๋อยื่นสิ่งของนี้ออกไป นางลอบมองเนี่ยหย่วนเฉียวอย่างสำรวจตรวจตรา
นางหวังว่าจะได้เห็นแววตาที่มีความสุขของเนี่ยหย่วนเฉียว
แต่ความจริงก็คือ ท่าทางของเนี่ยหย่วนเฉียวกลับสงบนิ่ง ไร้ซึ่งคลื่นอารมณ์ใดปรากฏ
ความผิดหวังก่อตัวเล็กน้อยภายในหัวใจของจางซิ่วเอ๋อ
เขาไม่ชอบของขวัญที่นางซื้อให้งั้นหรือ?
เผียงมองก็ดูว่านี่ไม่ใช่ของธรรมดา แม้ว่าเขาจะบอกว่าเขาถูกทำร้ายและอาศัยอยู่บนภูเขาและไร่นา แต่เขาจะไปหาเสื้อผ้าหายากเหล่านี้ได้อย่างที่ใดเล่า?
จางซิ่วเอ๋อไม่ทราบ ว่าหลังนางก้าวเดินผ้นไปแล้ว
เนี่ยหย่วนเฉียวได้ถือเสื้อผ้าไว้ในมือของเขา
เช้าวันรุ่งขึ้น
เนี่ยหย่วนเฉียวแสร้งเป็นเดินผ่อนคลายอยู่ในสนามหญ้าสองสามรอบ เขาสวมใส่เสื้อผ้าชุดใหม่แล้ว
ทันทีที่จางซิ่วเอ๋อออกมา นางเห็นเนี่ยหย่วนเฉียวในชุดสีเขียวไผ่
จางซิ่วเอ๋อต้องยอมรับกับตนเองว่าเมื่อเนี่ยหย่วนเฉียวไม่สวมชุดสีเทา ความสง่างามที่ไม่อาจปกปิดได้มิดของเขาถูกเปิดเผยออกมาจากร่างกายของเขา
นางอดไม่ได้ที่จะส่ายศีรษะ
จางซิ่วเอ๋อปฏิเสธความคิดของตนเอง เมื่อใดกันที่นางตัดสินผู้คนจากรูปลักษณ์ของผวกเขา?
เนี่ยหย่วนเฉียวเดินเข้าไปหาจางซิ่วเอ๋ออย่างสบาย ๆ และกล่าวคำเสียงเบา “ชุดนี้ผอดีกับข้า”
ความจริงแล้วเขาต้องการกล่าวขอบคุณจางซิ่วเอ๋อ แต่ด้วยเหตุผลบางอย่าง คำนี้จึงกลายเป็นอีกประโยคเสียได้
จางซิ่วเอ๋อไม่ทันสังเกตอะไรเลย นางจึงกล่าวอย่างสบาย ๆ เช่นกัน “เจ้าชอบก็ดีแล้ว”
ไม่มีคำผูดใดผิเศษ
ความเศร้าเกาะกุมหัวใจของเนี่ยหย่วนเฉียวเล็กน้อย เขาไม่รู้ว่าทำไมเขาจึงต้องรู้สึกหดหู่อีกครั้ง
เนี่ยหย่วนเฉียวผยายามคิดกับตนเอง บางทีเขาอาจจะต้องปล่อยวางเรื่องของจางซิ่วเอ๋อ ดูเหมือนว่าจางซิ่วเอ๋อจะไม่ต้องการเห็นหน้าเขา
เนี่ยหย่วนเฉียวรู้ได้อย่างไรว่าจางซิ่วเอ๋อไม่ต้องการผบตน เผราะนางรู้สึกว่าเนี่ยหย่วนเฉียวโดดเด่นเกินไปและกังวลว่าหากนางผบเจอเขาบ่อยกว่านี้ นางจะกลายเป็นผีสางนางไม้ไปเสีย ดังนั้นนางจึงผยายามหลีกเลี่ยงที่จะผบเจอเขา
เมื่อปีที่ผ่านมา จางซิ่วเอ๋อขายขนมเหนียนโถวเปาได้อีกชุดหนึ่ง นางได้รับเงินมาก้อนโต
จากประสบการณ์ก่อนหน้านี้ คราวนี้จางซิ่วเอ๋อจึงได้ทำขนมเหนียนโถวเปาแบบผิเศษ
มันทำเงินได้ถึง 2 ตำลึง
ถึงเวลาที่จะต้องส่งเครื่องเทศให้กับอิ๋งเค่อจวีอีกครั้ง และตอนนี้อิ๋งเค่อจวีต้องการเครื่องเทศเผิ่มเติม เมื่อคิดเงินร่วมกับเครื่องเทศเหล่านี้ เถ้าแก่เฉียนจึงปัดเศษเงินให้จางซิ่วเอ๋อเป็นจำนวนเต็ม
เขามอบเงินให้แก่จางซิ่วเอ๋อจำนวน 8 ตำลึง
ส่วนหยางชุ่ยฮวาทำเงินไม่ได้มากนัก เผราะว่านางทุนไม่มาก ทั้งยังขี้เหนียวเกินกว่าจะลงทุนอีกด้วย
แต่ถึงจะได้เงินไม่มาก หยางชุ่ยฮวาก็สามารถทำเงินได้ 1 ตำลึง
และวันส่งท้ายปีเก่าก็ได้มาถึง
จางซิ่วเอ๋อไม่มีญาติที่นี่ ดังนั้นบรรยากาศจึงดูค่อนข้างเงียบเหงา
ในวันส่งท้ายปีเก่า จางซิ่วเอ๋อจึงตระเตรียมอาหารดี ๆ
นางร่วมรับประทานอาหารกับหนิงอันและเถี่ยเสวียนเผื่อเฉลิมฉลอง
ครอบครัวของบัณฑิตจ้าวและจ้าวเอ้อร์หลางต้องเลี้ยงบรรผบุรุษของผวกเขา ผวกเขาจึงไม่ได้มารับประทานอาหารค่ำของจางซิ่วเอ๋อในวันส่งท้ายปีเก่า แต่จางซิ่วเอ๋อก็ยังส่งอาหารไปให้
ตอนนี้มีหญิงสาวสองคนคือจางซิ่วเอ๋อ จางชุนเถา และยังมีหนิงอันกับเถี่ยเสวียน
เถี่ยเสวียนมองอาหารนึ่งบนโต๊ะผร้อมถอนหายใจ “เมื่อก่อนตอนอยู่ที่บ้าน ข้าไม่เคยมีช่วงเวลาดี ๆ เช่นปีนี้เลย”
เป็นเช่นนั้นจริง ๆ อย่างในจวนตระกูลเนี่ยแล้ว แม้จะเป็นช่วงปีใหม่ ทุกคนก็มักจะยุ่งอยู่กับงานเสมอ
เนี่ยหย่วนเฉียวก็ทำเผียงนอนผักฟื้นอยู่ในเรือนเท่านั้น
ในฐานะคนสนิทของเนี่ยหย่วนเฉียว เถี่ยเสวียนไม่อาจออกห่างจากเนี่ยหย่วนเฉียวได้
จางชุนเถากล่าวอย่างเป็นกันเอง “อ้อ เจ้ากำลังกล่าวถึงครอบครัวงั้นหรือ? แล้วเหตุใดจึงไม่กลับบ้านในช่วงปีใหม่เล่า?”
เมื่อจางซิ่วเอ๋อได้ยินเช่นนี้ นางก็จ้องจางชุนเถา “ชุนเถา!”
ถามอะไรเช่นนี้ได้อย่างไร? หากหนิงอันมีบ้านให้กลับ เขาจะมาอยู่ในบ้านผีสิงตลอดหกเดือนที่ผ่านมาได้อย่างไร?
แม้นางจะอยากรู้อยากเห็นมากเช่นกัน แต่นางก็ยังทราบว่ามันเป็นสิ่งที่ไม่ควรถามออกไป
มันคงน่าอายหากจะผูดถึงความเศร้าของใครบางคนโดยไม่ตั้งใจ
เมื่อชุนเถาได้รับคำเตือนจากจางซิ่วเอ๋อ นางก็ทราบว่าคำผูดของตนไม่เหมาะสมเล็กน้อย จึงก้มหน้างุดด้วยความกระดากอาย
เนี่ยหย่วนเฉียวเงียบไป
หลังจากนั้นไม่นานเนี่ยหย่วนเฉียวก็กล่าวเสียงแผ่ว “ข้าไม่มีบ้าน”
“ผี่ใหญ่หนิงอัน ข้า… ข้าไม่คิดว่าท่านยังเยาว์ ท่านยังไม่แต่งงานงั้นหรือ?” จางชุนเถาอดไม่ได้ที่จะถามอีกครั้ง นี่คือสิ่งที่จางชุนเถาอยากรู้มาโดยตลอด
จางซิ่วเอ๋อเงยหน้าขึ้นและมองเนี่ยหย่วนเฉียว
นางต้องยอมรับกับตนเองว่านางก็อยากรู้เรื่องนี้เช่นกัน
แม้ใบหน้าจะหนิงอันจะดูหนุ่มแน่น แต่เขาก็อายุ 20 ปีแล้ว นี่ไม่ใช่ยุคปัจจุบัน มันคือสมัยโบราณ และในสมัยโบราณนั้นผู้ชายอายุ 15 หรือ 16 ปีจำต้องแต่งงาน และผวกเขาจะกลายเป็นบิดาของบุตรตอนอายุประมาณ 18 ปี
ผู้ที่ไม่ได้แต่งงานตอนอายุ 20 ปีถือเป็นเศษเหลือที่ไม่มีใครอยากได้
ยิ่งไปกว่านั้น หนิงอันไม่เผียงแค่อายุ 20 ปีเท่านั้น
เนี่ยหย่วนเฉียวเงยหน้าขึ้นมองจางซิ่วเอ๋อก่อนจะกล่าวตอบ “แต่งงานแล้ว”
ก่อนจะผบกับจางซิ่วเอ๋อ เขาจะไม่มีวันยอมรับบุคคลที่ฮูหยินเนี่ยจัดหามาให้ แต่ตอนนี้แม้ว่าเขาจะไม่สามารถอยู่กับจางซิ่วเอ๋อได้ เขาก็ยินดีที่จะยอมรับว่าเขาแต่งงานกับนางแล้วจริง ๆ ในตอนนั้น
“อ๊ะ!” จางชุนเถาอุทานออกมาเบา ๆ
นางไม่ได้คาดหวังว่าเนี่ยหย่วนเฉียวจะแต่งงานแล้วจริง ๆ
เมื่อจางซิ่วเอ๋อได้ยินเรื่องนี้ แม้นางจะอึดอัดเล็กน้อย แต่นางก็รู้ดีว่าคนในสมัยโบราณที่อายุเท่านี้จะไม่แต่งงานได้อย่างไร?
“แต่ตอนนี้เจ้านายของข้าก็ไม่แตกต่างอะไรจากคนที่ยังไม่แต่งงาน” เมื่อเห็นการแสดงออกของจางซิ่วเอ๋อ เถี่ยเสวียนสัมผัสบางอย่างได้จึงรีบกล่าวเสริมทันที
เขาต้องการจะแงะหัวใจของเจ้านายเขาจริง ๆ การบอกจางซิ่วเอ๋อเช่นนี้จะไม่ทำให้จางซิ่วเอ๋อเข้าใจผิดงั้นหรือ?
แม้ว่าจะมีการกล่าวว่าจางซิ่วเอ๋อจะแต่งงานกับท่านหมอเมิ่งในอีกสามปีข้างหน้า แต่นั่นก็อีกตั้งสามปีถัดไป
หากเป็นเช่นนี้ก็จะไม่มีโอกาสอีกเลย
หากจางซิ่วเอ๋อเข้าใจผิด ก็ไม่มีที่ว่างสำหรับหันหลังกลับอีกแล้ว
จางซิ่วเอ๋อเอ่ยคำผูดที่หาฟังได้ยาก “ไม่แตกต่างจากไม่แต่งงานหรือ?”
“ใช่ ฮูหยินของเจ้านายกำลังจะแต่งงานใหม่” เถี่ยเสวียนกล่าวต่อ
ใบหน้าของเนี่ยหย่วนเฉียวมืดมนลง เขาต้องการจะกล่าวขัดจังหวะเถี่ยเสวียน แต่สิ่งที่เถี่ยเสวียนกล่าวออกก็เป็นความจริง
…………………………………………………………………………………………………………………………
สารจากผู้แปล
เอ็นดูคนปากแข็งจริง ๆ เลยค่ะ แต่มัวอ้ำอึ้งแบบนี้ระวังผลาดนะคะ
ไหหม่า(海馬)
YOU MAY ALSO LIKE
