ทะลุมิติไปเป็นแม่ม่ายสาวชาวสวน - บทที่ 439 ให้กำเนิด
ตอนที่ 439 ให้กำเนิด
ต่อให้เป็นของดีเพียงใด ตราบใดที่ยังไม่ใช่เจ้าของ การอยู่บ้านตัวเองก็นับว่าสบายใจที่สุดแล้ว
“ผู้ใหญ่บ้านซ่ง แล้วสำหรับการสร้างบ้าน ข้าจะสามารถจ้างช่างฝีมือได้ที่ใดหรือ?” จางซิ่วเอ๋อคิดว่าสิ่งนี้ควรถามผู้ใหญ่บ้านซ่งจะดีกว่า
ผู้ใหญ่บ้านซ่งกล่าวด้วยรอยยิ้ม “เจ้าไม่จำเป็นต้องไปพบใครเลยสำหรับเรื่องนี้ ลุงสามของเจ้าเป็นช่างฝีมือ และเขาก็ยังรู้จักกับช่างสร้างบ้านมากมาย”
จางซิ่วเอ๋อขมวดคิ้วเล็กน้อย ให้นางไปพบจางต้าเหองั้นหรือ? ไม่มีทาง!
แม้ว่านางและจางต้าเหอจะเป็นญาติกัน แต่จางต้าเหอไม่ได้มองนางในแง่ดีนัก และนางก็รู้สึกว่าเขาสามารถคิดคดต่อตนได้
ผู้ใหญ่บ้านซ่งลังเลเมื่อเห็นท่าทางของจางซิ่วเอ๋อ และตอนนั้นเองที่เขาเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น
เขายกมือขึ้นตบหน้าผากของตน เพราะเขาลืมนึกไปว่าจางต้าเหอนั้นไม่ชื่นชอบจางซิ่วเอ๋อ
“เช่นนั้น เจ้าลองไปถามจวี๋ฮวาดีหรือไม่? สามีของจวี๋ฮวาก็ทำได้เช่นกัน” ผู้ใหญ่บ้านซ่งแนะนำด้วยรอยยิ้ม
“ท่านคิดว่าเงินเท่าใดจึงจะเหมาะสมกับค่าแรง?” จางซิ่วเอ๋อไม่ทราบเรื่องนี้จึงถามออกไป
ผู้ใหญ่บ้านซ่งกล่าวด้วยรอยยิ้ม “จ่ายสิบห้าเหรียญทองแดงให้กับนายช่างใหญ่ และสิบเหรียญทองแดงสำหรับคนงานตัวน้อยสิบคน แล้วดูแลพวกเขาเรื่องอาหารการกินด้วย”
จางซิ่วเอ๋อพยักหน้า มันไม่ได้แพงนัก เพราะต้องจ้างคนกว่าสิบคนและยังใช้เวลามากกว่าหนึ่งเดือนกว่าจะสร้างบ้านเสร็จสิ้น
“ตกลง อย่างนั้นข้าจะไปที่ถามจวี๋ฮวาที่บ้าน” จางซิ่วเอ๋อขอบคุณผู้ใหญ่บ้านซ่งด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะตรงไปที่บ้านของจวี๋ฮวา
เมื่อจวี๋ฮวาเห็นจางซิ่วเอ๋อมาพบ นางยิ้มและกล่าวเชิญชวนให้จางซิ่วเอ๋อเข้ามาในบ้าน
ตอนนี้คนนอกล้วนแต่มองว่าจางซิ่วเอ๋อตั้งรกรากอยู่กับท่านหมอเมิ่งแล้ว ขนาดแม่สามีของจวี๋ฮวายังลอบมองจางซิ่วเอ๋อถึงสองสามครั้ง
เพราะเขาคือบุรุษที่ใคร ๆ ก็อยากครอบครอง แต่สำหรับหญิงม่ายที่ไม่มีใครต้องการกลับถูกขอแต่งงาน มันคือความแตกต่างที่มากเกินไป
“จวี๋ฮวา เรื่องมันเป็นเช่นนี้ เป็นเพราะข้าอยากสร้างบ้าน จึงต้องการจะถามเจ้าว่า… โหยวชวนว่างอยู่หรือไม่?”
เมื่อจางซิ่วเอ๋อกล่าวเช่นนี้ นางกลัวว่าจวี๋ฮวาจะเข้าใจอะไรผิด นางจึงรีบกล่าวเสริม “ไม่ต้องกังวล ข้าจะจ่ายให้เจ้าสิบห้าเหรียญทองแดงต่อวัน และถ้าเขาสามารถช่วยข้าหาคนงานเพิ มได้ ข้าจะจ่ายให้เขายี่สิบเหรียญทองแดงต่อวันสำหรับนายช่างใหญ่”
จวี๋ฮวาแปลกใจเล็กน้อยเมื่อได้ยินเช่นนี้
พะโล้ของจางซิ่วเอ๋อขายดี และนางก็รู้จักวิธีหาเงิน
แต่นางไม่คิดว่าจางซิ่วเอ๋อจะสร้างบ้านจริง ๆ
“เจ้าไม่ได้จะแต่งงานกับท่านหมอเมิ่งงั้นหรือ? การสร้างบ้านมันสิ้นเปลืองเกินไปหรือไม่?”จวี๋ฮวาถามอย่างสงสัย
จางซิ่วเอ๋อไม่สามารถบอกได้ว่าเกิดอะไรขึ้นระหว่างนางกับท่านหมอเมิ่ง
แม่โจวกำลังจะคลอดลูกในอีกไม่กี่วัน แล้วนางก็ไม่อาจอดทนต่อการกระตุ้นใด ๆ ได้
หากผู้ใหญ่บ้านซ่งยังไม่เริ่มเคลื่อนไหว นางก็คงจะไม่รีบร้อนเช่นนี้
เมื่อเห็นว่าจวี๋ฮวาถามเกี่ยวกับเรื่องนี้ จางซิ่วเอ๋อตอบอย่างคลุมเครือ “ข้าจะอยู่ที่นั่นหลังจากนั้น”
ดวงตาของจวี๋ฮวาเป็นประกายเล็กน้อย “เจ้าหมายความว่าท่านหมอเมิ่งเต็มใจที่จะอยู่กับเจ้าในหมู่บ้านชิงสืองั้นหรือ? หากเป็นเช่นนั้นก็นับว่าเป็นเรื่องที่ดียิ่งนัก!”
ภายใต้สถานการณ์ปกติ ไม่มีบุรุษผู้ใดที่อยากจะมาอยู่ในหมู่บ้านของฝ่ายสตรี
แต่ท่านหมอเมิ่งนั้นแตกต่างจากผู้อื่น เขาเป็นหมอและอาชีพของเขาดำเนินไปได้ด้วยตัวเอง เขาไม่มีญาติหรืออาวุโสที่ไหน การย้ายถิ่นจึงทำได้ง่าย
หากเขาแต่งงานกับจางซิ่วเอ๋อแล้ว จึงเป็นเรื่องที่ไม่แปลกนักหากจะมาอยู่ในหมู่บ้านชิงสือ
เมื่อคิดเช่นนี้ จวี๋ฮวาจึงเข้าใจเรื่องราวได้
จางซิ่วเอ๋อรู้สึกว่าจวี๋ฮวาคงจะคิดไปไกลแล้ว แต่นางก็ไม่อธิบายอะไร
“เป็นเช่นนี้นี่เอง ในเมื่อเจ้าต้องการจะสร้างบ้าน ให้ครอบครัวข้าจัดการเรื่องนี้แก่เจ้าเถิด แล้วเจ้าจะสร้างใหญ่โตเพียงใด?” จวี๋ฮวากล่าวด้วยรอยยิ้ม
จางซิ่วเอ๋อคิดไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพูดว่า “ใหญ่ที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้”
ที่ดินในยุคโบราณนั้นราคาถูก แล้วด้วยที่ดินผืนนี้ จางซิ่วเอ๋อไม่ได้คาดหวังว่าจะสร้างบ้านสำหรับครอบครัวใหญ่ แต่นางก็ยังต้องการบ้านหลังใหญ่
เมื่อเห็นจางซิ่วเอ๋อกล่าวเช่นนี้ จวี๋ฮวาจึงทราบว่าจางซิ่วเอ๋อไม่เข้าใจ นางจึงกล่าวด้วยรอยยิ้ม “เช่นนั้นเดี๋ยวข้าจะให้โหยวชวนช่วยตรวจสอบหลังจากไปดูสถานที่ แล้วจึงจะทราบว่า สามารถสร้างได้ใหญ่โตเพียงใด”
จางซิ่วเอ๋อเห็นด้วยกับวิธีนี้ ดังนั้นนางจึงพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม
วันนี้โหยวชวนไม่อยู่บ้าน จึงต้องกระทำเรื่องนี้ในภายหลัง
จางซิ่วเอ๋อวางแผนสิ่งต่าง ๆ เสร็จสิ้นแล้ว ตอนนี้นางจึงผ่อนคลายจิตใจได้
ในอีกสองวันข้างหน้า จางซิ่วเอ๋อซื้อที่ดินเสร็จสิ้น แล้วโหยวชวนจะเริ่มจ้างคนและยังช่วยจางซิ่วเอ๋อซื้ออิฐและหิน
นี่เป็นสิ่งที่จางซิ่วเอ๋อไม่ค่อยถนัดนัก แต่สำหรับโหยวชวนแล้ว เขาช่ำชองเรื่องนี้ยิ่ง
การก่ออิฐจะถูกจัดการเมื่อวางรากฐานของบ้านเสร็จสิ้น
ไม่กี่วันมานี้ ทุกคนต่างก็เฝ้ามองจางซิ่วเอ๋อและโหยวชวนเข้า ๆ ออก ๆ พื้นที่
ทุกคนไม่ทราบว่าจางซิ่วเอ๋อกำลังจะสร้างบ้าน ดังนั้นคำพูดมากมายจึงถูกแพร่กระจายออกไป
หลายคนนำเรื่องนี้มาพูดกล่าวกับจวี๋ฮวา และบอกให้จวี๋ฮวาระมัดระวังจางซิ่วเอ๋อ
แต่โชคดีที่จวี๋ฮวาไม่คิดฟังถ้อยคำของสตรีปากยื่นปากยาวเหล่านั้น มิฉะนั้นคงมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นแน่
วันนี้จางซิ่วเอ๋อยุ่งอยู่ข้างนอกทั้งวัน และนางวางแผนที่จะพักผ่อนเมื่อกลับถึงบ้าน แต่หลังจากนั่งลงโดยที่ก้นยังไม่ทันอุ่น
จางซานหยาก็วิ่งเข้ามาอย่างเร่งรีบ
“พี่หญิง! พี่หญิง!” น้ำเสียงของจางซานหยาแตกตื่นยิ่ง
เมื่อเห็นเช่นนี้ จางซิ่วเอ๋อรีบลุกขึ้นพร้อมถาม “ซานหยา เกิดอะไรขึ้น?”
“รีบไปหาท่านแม่เร็วเถิด!” จางซานหยากล่าวด้วยน้ำเสียงหอบหนัก
“ท่านแม่เป็นอะไร?” จางซิ่วเอ๋อถามอย่างกังวล
“ดูเหมือนท่านแม่กำลังจะคลอด! แต่สถานการณ์ไม่ค่อยดีนัก!” จางซานหยากล่าวพร้อมกับเม็ดเหงื่อที่พรั่งพรู
“มีใครไปตามหมอตำแยหรือยัง?” ในเวลาสำคัญเช่นนี้ จางซิ่วเอ๋อคิดออกเพียงเรื่องเดียว
นางไม่เคยให้กำเนิดบุตรมาก่อน นางจึงลืมเรื่องการตระเตรียมหมอทำคลอดไว้สนิท
“ทำคลอด? บ้านเราไม่มีผู้ใดเลย ตอนนี้ท่านย่าเข้าไปช่วยท่านแม่แล้ว” จางซานหยากล่าวออกมาด้วยใบหน้าว่างเปล่า
จางซิ่วเอ๋อได้ยินเช่นนี้ หัวใจของนางพลันดิ่งวูบ ลางสังหรณ์ร้ายผุดขึ้นมาในใจ
จะไม่เป็นไรหากเด็กคนนั้นเป็นผู้ชาย แต่หากเป็นผู้หญิงล่ะ?
แม่เฒ่าจางจะทำเช่นไร?
จางซิ่วเอ๋อรู้สึกกังวลเล็กน้อยในตอนนี้ นางมัวแต่ยุ่งอยู่ที่บ้าน ดังนั้นจึงไม่มีเวลาสนใจเรื่องของแม่โจวมากนัก ซึ่งก่อนหน้านี้นางควรจะเอาเวลาไปพบหมอตำแย!
เมื่อคิดเช่นนี้ จางซิ่วเอ๋อจึงเข้าใจเรื่องราวได้
ตระกูลจางไม่คิดจะหาหมอตำแยให้กับแม่โจว
เพราะสุดท้ายแล้วการพบหมอตำแยมันก็เป็นเรื่องเสียเงิน
เมื่อทั้งสองมาถึงบ้านตระกูลจาง จางซิ่วเอ๋อก็เห็นแม่เถาเฝ้าประตูห้องฝั่งตะวันตกเอาไว้
บางครั้งมีเสียงของแม่เฒ่าจางเล็ดลอดออกมาจากด้านในบ้าง
ตอนนี้จางซิ่วเอ๋อกำลังจะเข้าไปด้านใน
แต่แม่เถาหยุดจางซิ่วเอ๋อเอาไว้
จางซิ่วกล่าวอย่างโกรธเคือง “หลีกไป!”
“เจ้ามันตัวขาดทุน หากเวลานี้เจ้าเข้าไปและทำให้แม่ของเจ้าคลอดตัวขาดทุนออกมาจะทำเช่นไร?” แม่เถากล่าวด้วยน้ำเสียงที่ไม่ดีนัก
จางซิ่วเอ๋อตัวสั่นเมื่อได้ยินเช่นนี้
แค่มองตาก็มีลูกได้งั้นหรือ?
ทารกผู้นั้นต่อให้เป็นเด็กชายหรือเด็กหญิง เขาก็โตแล้ว! และมันไม่ได้ถูกตัดสินเพศในขณะคลอด!
“ซานหยา! ท่านพ่ออยู่ไหน?” จางซิ่วเอ๋อนึกถึงบุคคลสำคัญอีกคนได้ หากจางต้าหูอยู่ที่นี่ นางก็จะพอผ่อนคลายได้บ้าง
ต่อให้เป็นเด็กผู้หญิง จางต้าหูย่อมไม่บีบคอเด็กคนนั้นจนตาย
แต่สำหรับแม่เฒ่าจางแล้วไม่แน่!
ไม่ใช่ว่าจางซิ่วเอ๋อคิดตัดสินบรรพบุรุษของตน แต่ด้วยท่าทีของแม่เฒ่าจางแล้ว นางมองเห็นอย่างชัดเจนว่าแม่เฒ่าจางไม่ต้องการให้เด็กคนนี้เกิดมา!
……………………………………………………………………………………………………………………..
สารจากผู้แปล
คนหมู่บ้านนี้นี่ขี้มโนจริง ๆ แค่แม่ม่ายอยู่ใกล้กับผู้ชายคนไหนก็คิดไปว่าให้ท่าแล้ว คนนะไม่ใช่ปลากัด
แม่โจวคลอดลูกแล้ว อย่าให้นังแก่นั่นทำอะไรเด็กนะซิ่วเอ๋อ
ไหหม่า(海馬)
YOU MAY ALSO LIKE
