ทะลุมิติไปเป็นแม่ม่ายสาวชาวสวน - บทที่ 455 จิตใจที่แตกต่าง
ตอนที่ 455 จิตใจที่แตกต่าง
จางซิ่วเอ๋อกำลังจะสร้างบ้าน!
สวรรค์! แม่ม่ายตัวน้อยจางซิ่วเอ๋อกำลังจะสร้างบ้าน!
เหตุการณ์นี้เหมือนกับการขว้างก้อนหินก้อนใหญ่ลงในน้ำจนเกิดคลื่นน้ำเป็นวงกว้างและทำให้น้ำกระเซ็นนับครั้งไม่ถ้วน
ในเวลานี้ ทุกคนที่เคยเหยียดหยามจางซิ่วเอ๋อกลับกลายเป็นอิจฉา
ถูกถอนหมั้นแล้วอย่างไร? แม้ตอนนี้จางซิ่วเอ๋อยังไม่มีสามี แต่ชีวิตของนางก็ไม่ได้เลวร้าย!
แต่จางซิ่วเอ๋อก็เป็นเพียงสตรีเท่านั้น และในเวลานี้หลายคนมีความคิดที่ค่อนข้างชั่วร้าย
หากสามารถล่อลวงจางซิ่วเอ๋อได้ พวกเขาก็จะได้รับทรัพย์สินของจางซิ่วเอ๋อทั้งหมดหรือไม่?
หนึ่งในคนที่คิดชั่วมากที่สุดคือหวังกลากเกลื้อน
หวังกลากเกลื้อนและรุ่ยเซียงนั่งอยู่หลังกองฟืนที่ใดสักแห่งในหมู่บ้านแห่งนี้ ทั้งสองกำลังพร่ำบ่นร่วมกัน
รุ่ยเซียงดูไม่ค่อยพอใจนัก
“รุ่ยเซียง ตราบใดที่เราได้รับทรัพย์สมบัติของจางซิ่วเอ๋อ ข้าก็จะหย่ากับภรรยาและแต่งงานกับเจ้าอย่างตรงไปตรงมา!” หวังกลากเกลื้อนเริ่มวาดฝันยิ่งใหญ่
รุ่ยเซียงพูดด้วยความไม่พอใจ “หากท่านได้ครอบครองจางซิ่วเอ๋อแล้ว ท่านจะยังเห็นข้าในสายตาหรือไม่?”
“จางซิ่วเอ๋อไม่ได้ดูดีเท่าเจ้า และนางก็ยังเป็นสตรีที่ดุร้าย หากนางไม่มีความงามเช่นเจ้า ข้าไม่มีวันชอบนางแน่นอน” หวังกลากเกลื้อนกล่าวปลอบโยน
รุ่ยเซียงเม้มริมฝีปากแน่น “เช่นนั้นข้าจะลองคิดดู”
ใช่แล้ว นางต้องคิดเรื่องนี้ก่อน
ไม่ว่าสิ่งที่หวังกลากเกลื้อนกล่าวมาจะเป็นจริงหรือไม่ แต่หากนางช่วยหวังกลากเกลื้อนสำเร็จจริง ๆ จางซิ่วเอ๋อก็ไม่มีทางหยิ่งผยองต่อไปได้ใช่หรือไม่? นางต้องยอมรับว่าหลับนอนกับผู้ชาย? คราวนี้นางจะทำให้ทุกคนในหมู่บ้านรับรู้ว่าจางซิ่วเอ๋อเป็นสตรีแพศยา
นางต้องคิดวิธีเพื่อจะบรรลุเป้าหมายนี้ และยังต้องได้รับผลประโยชน์มากที่สุด
ไม่ต้องพูดถึงหวังกลากเกลื้อนที่ต้องการผลประโยชน์ของจางซิ่วเอ๋อ และผู้ที่ปรารถนาให้จางซิ่วเอ๋อตายตกเช่นรุ่ยเซียงเลย ตอนนี้ในตระกูลจางก็กำลังวุ่นวายมากเช่นกัน
แม่เถายืนอยู่ในลานบ้านก่อนกล่าวว่า “กิน กิน กิน ในหนึ่งวันรู้เพียงว่าจะกินอะไรดี ช่างวิเศษวิโสเสียจริงที่สามารถคลอดเด็กป่วยออกมาได้!”
“มีลูกสาวไม่เพียงแต่เป็นตัวขาดทุนเท่านั้น แต่นางยังเป็นคนงี่เง่าด้วย ได้ถือครองสิ่งดี ๆ แต่กลับไม่รู้วิธีที่จะกตัญญูต่อครอบครัวของตนเอง สร้างบ้านเป็นเรื่องใหญ่แต่กลับไม่คิดจะปรึกษาครอบครัว!” แม่เถาสาปแช่งอย่างเย็นชา
“แม้นางต้องการสร้างบ้านจริง ๆ ลุงสามของนางก็สามารถสร้างบ้านได้ แล้วเหตุใดจึงไปบอกกล่าวกับครอบครัวอื่น? คนที่ไม่ทราบก็เข้าใจผิดคิดว่าเจ้ากลายเป็นนางบำเรอ!” แม่เถายิ่งดุด่าแรงขึ้น
แม่เฒ่าหลิวโผล่ศีรษะออกมาจากบ้านพร้อมกล่าวประชดประชัน “แม้นางจะกิน นั่นก็เป็นสิ่งของของนาง อีกทั้งนางยังเป็นธิดาแห่งความกตัญญูอย่างแท้จริง อีกอย่างนางไม่ได้กินอะไรของเจ้าสักคำ!”
เมื่อกล่าวเช่นนั้น แม่เฒ่าหลิวก็จงใจโยนเปลือกไข่หนึ่งกำมือออกมาจากบ้าน
ไก่และเป็ดในสนามเห็นเปลือกไข่ พวกมันราวกับว่าเห็นอาหารอันโอชะจึงรีบพุ่งเข้าไปจิกกิน
แม่เถายิ่งโกรธจัดเมื่อเห็นเช่นนี้ นางเตะไก่หนึ่งทีด้วยความโมโห
กะต๊าก กะต๊าก กะต๊าก!
แม่ไก่แก่ถูกเตะอย่างแรง มันตกใจและร้องออกมาเสียงดัง
แม่เฒ่าจางจึงออกมาจากบ้าน และเมื่อเห็นการกระทำของแม่เถาจึงสาปแช่งทันที “เจ้ากำลังทำอะไร? คิดแสวงหาความตายหรือไร? ไก่ตัวนี้กำลังจะออกไข่ หากมันตกใจตายแล้วไม่มีไข่ให้เราจะทำเช่นไร?”
แม่เถาเหลือบมองแม่เฒ่าจางพร้อมกล่าวอย่างไม่เห็นด้วย “แล้วข้าโกรธไม่ได้หรือ? เดี๋ยวนี้คนนอกล้วนแต่หยิ่งผยองในบ้านของเรา”
“โอ้ ข้าขอถามนังเฒ่าหลิวสักหน่อย เจ้ามาทำอะไรที่บ้านของข้าทั้งวันเช่นนี้?” แม่เฒ่าจางโกรธเมื่อเห็นแม่เฒ่าหลิว
หลายครั้งที่นางเข้าไปในบ้านเพื่อจะดูหลานชาย นางพยายามจะหาผลประโยชน์บางอย่างในนั้น แต่กลับถูกแม่เฒ่าหลิวขัดขวางเสียทุกที
แม่เฒ่าหลิวเงยหน้าขึ้น “ทำไม? ข้ากับแม่โจวมีสัมพันธ์อันดีต่อกัน และข้าก็เต็มใจที่จะดูแลนาง! อีกอย่างเจ้าไม่อาจยุ่งย่ามได้!”
แม่เฒ่าหลิวคงไม่โง่ที่จะบอกแม่เฒ่าจางเกี่ยวกับเงิน 10 เหรียญทองแดงต่อวัน
หากแม่เฒ่าจางทราบเรื่อง เช่นนั้นย่อมต่อว่าเสียงดัง นางไม่ได้กลัวแม่เฒ่าจาง แต่กลัวว่าเรื่องนี้จะยิ่งวุ่นวาย
สวรรค์ทราบดี นางกำลังมีช่วงเวลาที่ดีในทุก ๆ วัน เพียงแค่นางช่วยดูแลแม่โจว ไม่เพียงแต่จะได้รับเงิน 10 เหรียญทองแดง แต่บางครั้งที่จางซิ่วเอ๋อนำเงินมาให้ นางจะนำอาหารมาด้วย
พวกเขาทั้งหมดอยู่แต่ในหมู่บ้าน จะมีงานหนักใดให้ทำอีก?
การดูแลแม่โจวและเด็กทั้งสองคนง่ายมากสำหรับแม่เฒ่าหลิว
ยิ่งไปกว่านั้น นิสัยของแม่โจวก็ดีมาก และอีกฝ่ายไม่เคยออกคำสั่งกับนางเลย
แม้แต่จางซิ่วเอ๋อที่เป็นผู้ว่าจ้าง ก็ยังสุภาพกับนางมาก
มันคือวันที่แสนวิเศษ! นางจึงไม่คิดที่จะให้ใครรับทราบเรื่องนี้!
แม่เฒ่าจางรู้สึกเกลียดชังยิ่งและต้องการถีบส่งแม่เฒ่าหลิวออกไป “นี่คือบ้านของข้า! อย่ามานั่งเกะกะ! ออกไปเดี๋ยวนี้!”
หากไม่มีผลประโยชน์ แม่เฒ่าหลิวคงคิดจากไปแล้ว แต่เพราะมีผลประโยชน์มากมาย ใบหน้าคือสิ่งใดกันเล่า? แม่เฒ่าหลิวเริ่มหยอกเย้าทันที
“โอ้ ข้าจะไม่ไปจากที่นี่แน่นอน ข้ามาเพื่อดูแลลูกสะใภ้ของเจ้า ทั้งจางต้าหูและเหมยจื่อต่างก็ไม่ขับไล่ข้าออกไป แล้วเหตุใดเจ้าจึงคิดขับไล่ข้าเล่า?” หลังจากแม่เฒ่าหลิวกล่าวจบ นางก็ปิดประตูกระแทกใส่หน้าแม่เฒ่าจางอย่างไม่แยแส
ในเวลานี้จางต้าหูกลับมาจากข้างนอก
แม่เฒ่าจางโกรธจัดทันที นางคว้าจางต้าหูเอาไว้พร้อมตะโกน “ข้าให้กำเนิดบุตรชายไร้ประโยชน์เช่นเจ้าได้อย่างไร? เหตุใดเจ้าจึงไม่ขับไล่นังเฒ่าหลิวให้ข้า?”
จางต้าหูตกตะลึงอยู่สักครู่หนึ่ง จากนั้นเขาจึงบ่นพึมพำออกมา “ท่านแม่ นางเป็นคนใจดี ให้นางอยู่ดูแลเหมยจื่อเถอะ”
จางซิ่วเอ๋อพูดกล่าวกับจางต้าหูเอาไว้แล้วก่อนหน้านี้
นางบอกว่ามีคนในครอบครัวต้องการฆ่าเป่าเอ๋อร์ เช่นนี้จึงให้แม่เฒ่าหลิวอยู่ที่นี่ก่อน เช่นนี้จะสะดวกในการดูแลเป่าเอ๋อร์มากกว่า
หากเป่าเอ๋อร์ตายตกไป เขาคงต้องตายตามไปแน่นอน
จางต้าหูมองอนาคตที่สดใสตรงหน้า หลังจากถูกกักขังมานานหลายปี ในที่สุดเขาก็ได้รับลูกชาย เวลานี้เขารักลูกมาก และแน่นอนว่าคราวนี้เขาไม่คิดจะเชื่อฟังแม่เฒ่าจาง
ท้ายที่สุดแล้ว จางต้าหูผู้นี้ก็ยังเป็นบิดา
เมื่อพี่สาวจางทั้งสามคนถูกรังแก จางต้าหูก็ไม่เคยแม้จะปกป้องพวกเขาเลย
แต่ตอนนี้เขามีลูกชายแล้ว สำหรับลูกคนนี้แตกต่างออกไป นี่คือลูกชายแท้ ๆ ของเขา เช่นนี้เขาจึงเลือกที่จะไม่เชื่อฟังแม่เฒ่าจาง
จางซิ่วเอ๋อลอบเหยียดหยามเล็กน้อยกับการเปลี่ยนแปลงของจางต้าหู แต่นางก็รู้สึกยินดีที่ได้เห็นมันเกิดขึ้น เป็นเรื่องที่ดีหากจางต้าหูจะเปลี่ยนแปลงไปในทิศทางนี้
สำหรับเป่าเอ๋อร์นั้น เพราะนางไม่ใช่เด็กสามขวบ และนางไม่สนใจความรักของพ่อเช่นจางต้าหู ดังนั้นนางจึงไม่คิดอิจฉาน้องชาย
นอกจากนี้ยังเป็นเรื่องที่ดีที่จางต้าหูรักเด็กคนนี้มาก อย่างน้อยจางต้าหูก็ดูแลครอบครัวได้ดีกว่าเมื่อก่อนหลายเท่า
เมื่อเห็นจางต้าหูเป็นเช่นนี้ แม่เฒ่าจางจ้องมองเขาพร้อมกับร้องไห้ออกมา “โอ้ ข้าทำสิ่งใดลงไป? ข้าไม่เคยคิดมาก่อนว่าเมื่อมันมีลูกชายแล้ว มันจะไม่สนใจข้าเช่นนี้!”
เมื่อเห็นแม่เฒ่าจางเริ่มร้องไห้ จางต้าหูก็รู้สึกผิดเล็กน้อย
ท้ายที่สุด เขาเป็นคนที่มีความกตัญญูกตเวทีเสมอมา และเขายังเสียใจทุกเรื่องเมื่อเห็นแม่เฒ่าจางเป็นเช่นนี้
“ท่านแม่ อย่าร้องไห้เลย” จางต้าหูถูมือไปมาพร้อมกล่าวด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง
……………………………………………………………………………………………………………………..
สารจากผู้แปล
คิดจะหาประโยชน์จากซิ่วเอ๋อเร็วไปร้อยปีเถอะ น้องไม่โง่นะ
ยังไงต้าหู จะใจอ่อนอีกไหม
ไหหม่า(海馬)
YOU MAY ALSO LIKE
