ทะลุมิติไปเป็นแม่ม่ายสาวชาวสวน - บทที่ 457 สร้างปัญหา
ตอนที่ 457 สร้างปัญหา
จางต้าเหอเสพติดการออกคำสั่งมากเกินไป
เมื่อก่อนหากเขาได้ไปร่วมสร้างบ้านกับผู้ใด เขามักจะถูกออกคำสั่งเสียมากกว่า
แต่ในวันนี้เขามีโอกาสที่จะออกคำสั่งกับผู้อื่น ซึ่งทำให้จางต้าเหอภูมิใจยิ่ง
ทุกคนไม่พอใจกับคำสั่งของจางต้าเหอมาก และพวกเขาก็มองไม่เห็นความรู้ความสามารถในตัวจางต้าเหอผู้นี้เลย เดิมทีอารมณ์ของพวกเขาดีมาก แต่มันกลับถูกจางต้าเหอทำลายหมดสิ้นแล้ว
พวกเขาคิดว่านี่คือการได้พบใครสักคนที่เป็นมิตร แต่ทั้งหมดไม่เคยคิดมาก่อนว่าจะได้พบกับสิ่งที่ยากลำบากรออยู่ในภายหลัง
ไม่นาน จางชุนเถาก็มาส่งน้ำ
หลังจากมาที่นี่ จางชุนเถาก็เห็นจางต้าเหอและอีกสามคนยืนอยู่ตรงนั้น
สีหน้าของจางชุนเถาเปลี่ยนไปเล็กน้อย
จางต้าเหอกล่าวทักทายนางโดยสีหน้าไม่แปรเปลี่ยน “ชุนเถา เจ้าทำอะไรอยู่ เหตุใดจึงไม่รีบมารินน้ำให้ข้า?”
การแสดงออกของจางชุนเถาเปลี่ยนไปทันที “ท่านมาทำอะไรที่นี่?”
“ชุนเถา เจ้ามัวพูดพล่ามสิ่งใด? ก็พี่สาวเจ้าสร้างบ้าน พวกข้าจะมาเยี่ยมชมไม่ได้หรือ?” แม่เถากล่าวอย่างไม่พอใจ
“เยี่ยมชมพอแล้วหรือยัง? หากเสร็จแล้วก็รีบกลับไปซะ!” จางชุนเถาไม่สนใจว่าตนจะเสียหน้าหรือไม่ นางเริ่มขับไล่คนไม่เกี่ยวข้องทันที
จางต้าเหอพูดทันที “จะให้ข้าไปไหน? ข้าต้องช่วยจับตาดูคนเหล่านี้ พวกเจ้าสองคนยังเด็กนักและอาจถูกหลอกได้ง่าย”
โหยวชวนรู้สึกไม่มีความสุขเมื่อได้ยินเช่นนี้ เขากล่าวอย่างตรงไปตรงมา “เจ้ากังวลเรื่องพวกเรางั้นหรือ? กลัวว่าพวกเราจะซุกซ่อนสิ่งใดงั้นหรือ?”
“ย่อมเป็นเช่นนั้น พวกเจ้ามิใช่ครอบครัวข้า! ใครจะทราบว่าคิดสิ่งใดในใจ!” จางต้าเหอกล่าวพร้อมพ่นลมอย่างเย็นชา
ทันทีที่กล่าวเช่นนี้ ไม่ใช่แค่โหยวชวนเท่านั้นที่ไม่พอใจ ทุกคนก็รู้สึกขุ่นเคืองด้วยทันที
“เจ้ากำลังพูดเรื่องอะไร?” ใครบางคนกล่าวขึ้นอย่างไม่พอใจ
จางต้าเหอเย้ยหยันทันที “ข้ากำลังพูดอะไรงั้นหรือ? ข้าก็เพียงแค่บอกว่าพวกเจ้าไม่มีความสามารถ ครอบครัวข้าก็ไม่จำเป็นต้องจ่ายค่าจ้าง หากไม่ต้องการฟังข้าก็ไม่ต้องรับเงิน! เช่นนั้นก็ไสหัวออกไปให้พ้นซะ!”
“ตั้งแต่เจ้ากล่าวออกมาเช่นนั้น ข้าก็คิดแล้วว่าข้าไม่ควรจะทำงานนี้ต่อไป” มีคนหนึ่งกล่าวขึ้นมาอย่างไม่พอใจ หากฟังคำพูดของจางต้าเหอแล้ว เหมือนว่าพวกเขาไม่ต้องการจ่ายค่าจ้าง? แล้วจะอยู่ทำงานต่อเพื่ออะไรกัน?
“หากเจ้าไม่อยากทำ ก็ออกไปซะ มีคนอยากทำงานนี้มากมาย!” จางต้าเหอพูดต่อ
เดิมคนเหล่านี้อยู่ในกลุ่ม และเมื่อจางต้าเหอกล่าวเช่นนั้น ทุกคนจึงตะโกนว่าพวกเขาไม่ต้องการทำงานนี้ต่อแล้ว
พวกเขาไม่กลัวความเหน็ดเหนื่อย พวกเขาเป็นทาสงั้นหรือ? ใครกันจะทนฟังคำพูดน่าเกลียดเช่นนี้?
เมื่อได้ยินเช่นนี้ทุกวัน พวกเขาคงต้องโกรธมากหลังจากงานเสร็จสิ้น
เมื่อเห็นสถานการณ์เป็นเช่นนี้ จางชุนเถาก็รีบออกวิ่งทันที
ขณะที่กำลังจะกลับ จางซิ่วเอ๋อก็มาถึงที่นี่แล้ว
จางซิ่วเอ๋อมองคนเหล่านั้นวางของลงและกำลังจะจากไป นางหยุดพวกเขาทันที “ทุกท่านอย่าเพิ่งใจร้อน เป็นความผิดของข้าเอง และข้าขอโทษทุกท่านอย่างยิ่ง”
“ได้โปรดให้โอกาสข้าได้อธิบายเรื่องนี้กับพวกท่านทุกคนเถิด” จางซิ่วเอ๋อกล่าว
คนเหล่านี้มีความประทับใจที่ดีต่อจางซิ่วเอ๋อ ทุกคนจึงหยุดและมองจางซิ่วเอ๋อเป็นตาเดียว
จางซิ่วเอ๋อขมวดคิ้วพร้อมกับมองแม่เฒ่าจางและคนอื่น ๆ สุดท้ายนางจ้องมองจางต้าเหอ “ลุงสามข้าได้ยินว่าท่านข่มขู่ผู้อื่นว่าจะไม่จ่ายเงินงั้นหรือ? ท่านต้องการจะจ่ายค่าจ้างคนงานเหล่านี้แทนข้าหรือไร?”
จางซิ่วเอ๋อกล่าวเช่นนี้ ประการแรกก็เพียงทำให้จางต้าเหอดูน่าเกลียด และประการที่สองเพื่อบอกคนเหล่านี้ว่าพวกเขาไม่จำเป็นต้องกังวลเรื่องนี้
สิ่งที่จางต้าเหอกล่าวย่อมไร้ประโยชน์ เพราะนางคือคนจ่ายเงิน
“เจ้าสร้างบ้านของเจ้าเอง แล้วเหตุใดเราจึงต้องจ่ายเงินแทน?” แม่เถากล่าวอย่างไม่พอใจโดยไม่ทันนึกคิด
จางซิ่วเอ๋อระเบิดหัวเราะ “เป็นเช่นนั้น ข้าสร้างบ้านหลังนี้ด้วยตนเองและจ่ายเงินเอง ส่วนพวกท่านกำลังพูดเรื่องอะไร? ทั้งหมดนี้เกี่ยวกับพวกท่านอย่างไรหรือ?”
“หากไม่มีอะไรทำ ก็อย่ามาหาข้าเพื่อสร้างปัญหา! ข้าไม่ต้อนรับ!” จางซิ่วเอ๋อกล่าวอย่างไม่พอใจ
“พวกเราก็เพียงเจตนาดีต่อเจ้าเท่านั้น เจ้ามองเจตนาดีของพวกเราเป็นร้ายได้อย่างไร?” จางต้าเหอกล่าวพร้อมขมวดคิ้ว
“เจตนาดี? ในใจท่านมีเจตนาดีจริงงั้นหรือ? ก่อนทุกคนจะมาทำงานที่นี่ พวกเขาล้วนอารมณ์ดี แต่หลังจากท่านมาถึง กลับพยายามขับไล่พวกเขาไป? ท่านคิดจะทำให้การสร้างบ้านของข้าช้าลงงั้นหรือ?” จางซิ่วเอ๋อกล่าวอย่างเย็นชา
แม่เถากล่าวทันที “นี่คือลุงสามของเจ้า เหตุใดจึงกล่าวกับผู้อาวุโสเช่นนี้?”
“หากยังมีหน้าหลงเหลืออยู่ ก็รีบไปเถิด ไม่เช่นนั้นอย่ากล่าวโทษว่าข้าหยาบคาย!” จางซิ่วเอ๋อกล่าวประชดประชัน
บรรดาผู้ที่มาทำงานได้เห็นความเด็ดขาดของจางซิ่วเอ๋อ หัวใจของพวกเขาก็เต็มไปด้วยความสุขยิ่ง และในเวลานี้พวกเขาก็ไม่คิดที่จะจากไป
เห็นได้ชัดว่ามีคนมาที่นี่เพื่อจะแสดงอำนาจป่าเถื่อน แต่สุดท้ายก็ไม่อาจกลายเป็นนายได้ และพวกเขาทั้งหมดก็ถูกคนเหล่านั้นดูหมิ่นด้วย
ในกรณีเช่นนี้ พวกเขาไม่จำเป็นต้องออกไป
“ไป? ไปทำไม?” จางต้าเหอกล่าวขึ้น
จางซิ่วเอ๋อเยาะเย้ย “ทำไมงั้นหรือ ก็เพราะที่ดินนี้เป็นชื่อของข้า และข้าคือเจ้าของบ้านหลังนี้! ข้าไม่ต้อนรับพวกท่าน!”
“จางซิ่วเอ๋อ พวกเจ้าไม่เห็นพวกเราในสายตาเลย เหตุใดเจ้าจึงไม่บอกกล่าวกับครอบครัวว่ากำลังจะสร้างบ้าน? เหตุใดเจ้าจึงไม่มาพบลุงสามของเจ้า?” แม่เถากล่าว
เมื่อจางซิ่วเอ๋อได้ยินเช่นนี้ นางจึงหัวเราะออกมา “ข้าเป็นแม่ม่ายตัวน้อยที่แต่งงานแล้ว และเหตุใดข้าจึงต้องบอกครอบครัวด้วยหากข้าจะสร้างบ้าน? ในโลกใบนี้มีใครต้องทำเช่นนั้นด้วยหรือ!”
“สำหรับลุงสามของข้า บ้านหลังนี้เป็นของข้าเอง แล้วข้าจะถามใครก็ได้ที่ข้าต้องการ ไม่มีใครสามารถบงการข้าได้!” จางซิ่วเอ๋อยิ่งไม่พอใจมากขึ้นเรื่อย ๆ
นางรู้ดีว่าตระกูลจางจะมาที่นี่เพื่อสร้างปัญหา แต่นางก็ไม่ได้คิดว่าจะรวดเร็วขนาดนี้
“ทุกท่านโปรดร่วมมือกัน ช่วยข้าขับไล่คนเหล่านี้ออกไปทีเถิด หากพวกเขากลับมาในอนาคต ก็ไล่พวกเขาออกไปได้เลย ไม่ต้องเกรงใจสีหน้าของข้า!” จางซิ่วเอ๋อกล่าว
คนเหล่านี้ล้วนมีความขุ่นเคืองต่อแม่เฒ่าจางและคนอื่น ๆ
ยิ่งตอนนี้จางซิ่วเอ๋อกล่าวคำ พวกเขาก็ลุกขึ้นมาในทันที
จางต้าเหอกล่าวอย่างรวดเร็ว “เจ้าไม่สามารถขับไล่ข้าเช่นนี้ได้! ข้าก็แค่ทำงานให้เจ้า! และเจ้าต้องจ่ายเงินให้กับข้า!”
“ค่าจ้าง!” แม่เฒ่าจางตะโกนทันที
แม่เถายังยืนเท้าสะเอวพร้อมกับจ้องมองจางซิ่วเอ๋อ
จางซิ่วเอ๋อโกรธมากจนไม่รู้จะพูดอย่างไร เหตุใดคนพวกนี้จึงไร้ยางอายเช่นนี้?
หลังจากนั้นไม่นาน จางซิ่วเอ๋อกล่าวขึ้นมาอย่างเย็นชา “ค่าจ้าง? ข้าไม่ได้ขอให้ท่านมาทำงาน! ตอนนี้ท่านกำลังทำลายฮวงจุ้ยของข้า! นี่คือการทำให้บ้านของข้าต้องเลอะเทอะเปรอะเปื้อน! เอาล่ะ จ่ายเงินค่าเสียหายมาให้ข้าก่อน แล้วข้าจึงจะจ่ายค่าจ้างให้!”
อย่างไรอีกฝ่ายก็ไร้ยางอายแล้ว เช่นนี้มาดูกันว่าผู้ใดจะไร้ยางอายยิ่งกว่า!
แม่เฒ่าจางและคนอื่น ๆ ถึงกับเบิกตากว้าง พวกเขาไม่คิดมาก่อนว่าจางซิ่วเอ๋อจะโต้กลับเช่นนี้
“ทุกท่านไม่ต้องตกใจไป คนพวกนี้ไม่มีทางจ่ายเงินออกมา ดังนั้นขับไล่พวกเขาไปซะ แล้วข้าจะทำอาหารจานเนื้อเลี้ยงพวกท่านในมื้อเย็น!” จางซิ่วเอ๋อกล่าวเสียงดัง
ด้วยสิ่งล่อใจอันโอชะ ทุกคนเคลื่อนไหวทันทีที่ได้ยิน
ผู้คนเหล่านี้ต่างหยาบกร้าน น้ำหนักมือจึงรุนแรงไม่เบา แม่เฒ่าจางกับผู้อื่นต่างรู้สึกเจ็บปวดยามโดนแตะต้อง ทั้งยังรวมถึงความขมขื่นด้วย
แม่เถาลงไปกองกับพื้นพร้อมกรีดร้อง “โอ้ย พวกเจ้าทำอนาจารข้า!”
………………………………………………………………………………………………………………………
สารจากผู้แปล
ไปชิ่วๆ อย่ามาอยู่เป็นเสนียดจัญไรบ้านใหม่น้อง
ไหหม่า(海馬)
YOU MAY ALSO LIKE
