ทาสแห่งเงา Shadow Slave [นิยายแปล] - ตอนที่ 16 การเกิดใหม่

ซันนี่รู้สึกถึงบางสิ่งบางอย่างที่กำลังตื่นขึ้นภายในตัวเขา ด้วยความตกใจ เขาจึงรีบกุมหน้าอกและจ้องมองเข้าไปในความมืด พยายามทำความเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น

ความรู้สึกนี้ไม่ได้เจ็บปวดหรือน่ารังเกียจ แต่มันไม่เหมือนกับอะไรก็ตามที่เขาเคยสัมผัสมาก่อน ราวกับว่าวิญญาณของเขาถูกเขย่าให้ตื่น และถูกเติมเต็มด้วยพลังงานใหม่ที่ประหลาด

อย่างไรก็ตาม พลังงานนั้นไม่ได้มาจากแหล่งภายนอก แต่มันมาจากภายในตัวเขาเอง ราวกับว่ามันอยู่ที่นั่นมาโดยตลอด เพียงแค่หลับใหลอยู่เท่านั้น

พลังงานนั้นแผ่ซ่านไปทั่วทุกเส้นใยของการดำรงอยู่ ซันนี่รู้สึกว่าอารมณ์ของเขาแจ่มชัดและเฉียบคมขึ้น จากนั้น ร่างกายของเขาก็เริ่มเปลี่ยนแปลงเช่นกัน

เขารู้สึกราวกับมีดวงดาวขนาดจิ๋วกำลังแผดเผาอยู่ตรงใจกลางหน้าอก: คลื่นความร้อนแผ่ออกมาจากจุดนั้น ค่อยๆ ลามไปถึงท้องและไหล่ จากนั้นก็แขนและขา จนไปถึงมือและเท้า

ภายใต้ความร้อนนั้น กระดูก กล้ามเนื้อ อวัยวะ และเส้นเลือดกำลังถูกสร้างขึ้นใหม่และฟื้นฟูขึ้นมา ซันนี่รู้สึกเหมือนกำลังเกิดใหม่ เขากำลังแข็งแกร่งขึ้น รวดเร็วขึ้น และมีสุขภาพดีขึ้น

มันคือความรู้สึกเคลิบเคลิ้มอย่างที่สุด

ในแต่ละวินาทีที่ผ่านไป การเปลี่ยนแปลงของเขาก็ยิ่งลึกซึ้งขึ้น ความเชื่อมั่นใหม่ฝังรากลงในใจของซันนี่ เขาไม่ใช่เด็กข้างถนนที่อ่อนแอและบอบบางอีกต่อไป เขาไม่ได้เปราะบางต่อใครก็ตามที่ปรารถนาจะรังแกเขาเหมือนในอดีตอีกแล้ว

ด้วยพลังที่ตื่นขึ้นและเจตจำนงที่ถูกหล่อหลอมด้วยความสยดสยองของฝันร้ายครั้งแรก ตอนนี้เขาได้กลายเป็นคนที่ไม่ควรจะมีใครมาหาเรื่องด้วย

หลังจากเวลาผ่านไปครู่หนึ่ง ดวงดาวที่แผดเผาในอกของเขาก็เริ่มเย็นลง ความร้อนถูกแทนที่ด้วยความหนาวเย็นที่ช่วยปลอบประโลม ความเย็นนั้นชะล้างไปทั่วร่างกายของซันนี่ ขจัดความปวดเมื่อยและความไม่สบายตัวที่สะสมมานานหลายปีออกไป จากนั้นมันก็เคลื่อนสูงขึ้นไปจนถึงสมอง และสุดท้ายก็ไปถึงดวงตาของเขา

การมองเห็นของเขาซ้อนทับกันอย่างประหลาด

เขายังคงมองเห็นความว่างเปล่าที่เต็มไปด้วยรูปแบบของดวงดาวที่ไร้ที่สิ้นสุด แต่เขาก็ยังมองเห็นสิ่งที่แตกต่างออกไป

ท้องทะเลที่มืดมิด สงบเงียบ และเยือกเย็น ซึ่งถูกส่องสว่างด้วยดวงอาทิตย์สีดำที่โดดเดี่ยว

จากความรู้ที่เขามี ซันนี่รู้ว่านี่คือสิ่งที่เรียกว่า “ทะเลวิญญาณ” ของเขา แต่เขาก็รู้ด้วยว่ามันควรจะดูแตกต่างไปจากนี้ค่อนข้างมาก

อย่างแรกเลย มันควรจะมีชีวิตชีวากว่านี้ ดวงดาวที่แขวนอยู่เบื้องบน—ซึ่งเป็นภาพตัวแทนของคอร์วิญญาณของเขา—ควรจะแผดเผาด้วยแสงที่เจิดจ้า เติมเต็มทะเลวิญญาณด้วยความสว่างไสวที่อบอุ่นและพร่ามัว

ทว่า วิญญาณของซันนี่กลับมืดมิดและไร้แสง

‘แปลกแฮะ’

เขามองไปที่ดวงอาทิตย์สีดำ เมื่อพิจารณาดูใกล้ๆ ปรากฏว่าจริงๆ แล้วมันโปร่งใส เพียงแต่เมื่อไม่มีแหล่งกำเนิดแสงหลักอื่นๆ อยู่รอบๆ ดวงดาวดวงนี้จึงดูมืดมิดเหมือนกับสภาพแวดล้อมโดยรอบ

นอกจากนี้ ไม่ควรจะมีใครอยู่ที่นี่นอกจากเขา นี่มันวิญญาณของเขาเชียวนะ! แต่ซันนี่กลับมีความรู้สึกรบกวนจิตใจว่า ในที่ใดที่หนึ่งเลยขอบเขตการมองเห็นของเขาไปเล็กน้อย ท่ามกลางความมืดมิดที่ซ่อนเร้น มีรูปร่างที่ไร้ลักษณ์กำลังเคลื่อนไหวอยู่ตลอดเวลา ไม่ว่าเขาจะหันหัวไปทางไหน เขาก็ไม่สามารถมองเห็นพวกมันได้อย่างชัดเจน ทว่าความรู้สึกนั้นก็ไม่จางหายไป

เนื่องจากไม่อยากเสียเวลาไปกับเรื่องนี้ในตอนนี้ ซันนี่จึงหันกลับไปที่ดวงอาทิตย์สีดำ และในที่สุดก็มองเห็นทรงกลมแห่งแสงสองดวงที่โคจรอยู่รอบๆ มัน ราวกับถูกดึงดูดด้วยแรงโน้มถ่วงของคอร์วิญญาณ รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา

นั่นคือความทรงจำของเขา: กระดิ่งเงิน และ ผ้าคลุมของผู้ควบคุมหุ่นเชิด ในภายหลังที่นี่คงจะมีทรงกลมแบบนี้อีกนับสิบดวง และถ้าเขาโชคดี เขาอาจจะได้เสียงสะท้อนมาครอบครองสักอย่างหรือสองอย่าง!

เสียงของมนต์ฝันร้ายดึงเขาออกจากทะเลวิญญาณอย่างกะทันหัน

[กำลังปลุกความสามารถแอสเปกต์…]

‘มาแล้ว ช่วงเวลาแห่งความจริง’ ซันนี่คิด

จะเป็นแอสเปกต์ระดับเทพเจ้าหรือไม่ แต่อนาคตอันใกล้ของเขาก็ยังขึ้นอยู่กับความสามารถแอสเปกต์อย่างแรกที่เขาจะได้รับ บทบาทของเขาในโลกแห่งความฝันจะขึ้นอยู่กับคุณลักษณะของมัน

หากมันเป็นความสามารถในการต่อสู้ เขาจะมีประโยชน์ที่สุดในแนวหน้าของการรบที่นองเลือดกับพวกสัตว์ร้ายแห่งฝันร้าย หากมันเกี่ยวข้องกับอาคม เขาก็มีแนวโน้มที่จะกลายเป็นนักสู้ระยะไกลที่ทรงพลังแต่บอบบาง

หากมันเป็นเรื่องของการใช้สอย  เขาจะเป็นส่วนสำคัญอย่างยิ่งในการทำงานเบื้องหลังของโลกแห่งความฝัน ความสามารถประเภทใช้สอยยังมีค่าอย่างมากในโลกแห่งความเป็นจริง ที่ซึ่งผู้ตื่นรู้ปฏิบัติภารกิจมากมายเพื่อให้โลกดำเนินต่อไปได้

ถ้าเขาโชคดี เขาอาจจะได้เป็นผู้รักษา เลยด้วยซ้ำ พวกผู้รักษานั้นหายากมาก และเป็นที่ต้องการตัวอย่างยิ่ง

[ได้รับความสามารถแอสเปกต์]

[ชื่อความสามารถแอสเปกต์: ควบคุมเงา]

ซันนี่รีบเรียกอักขระรูนออกมา เขาอยากจะข้ามไปอ่านคำอธิบายความสามารถใหม่ทันที แต่แล้วก็ตัดสินใจดูข้อมูลโดยรวมของเขาก่อน

ชื่อ: ซันเลส

ชื่อจริง: ผู้สาบสูญจากแสง (Lost from Light)

ลำดับขั้น: ผู้เพ้อฝัน (Dreamer)

คอร์เงา: หลับใหล

เศษเสี้ยวเงา: [12/1000]

‘อะไรนะ? นั่นมันอะไรน่ะ?’

ตรงที่ควรจะเขียนลำดับขั้นของคอร์วิญญาณ กลับปรากฏคำลึกลับว่า “คอร์เงา” แทน ซันนี่มองดูและกะพริบตาถี่ๆ เขาไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยว่าใครจะมีคอร์ชนิดอื่นมาก่อน เขาเป็นเอกลักษณ์ขนาดนั้นเลยเหรอ?

คอร์เงาอันลึกลับนี้น่าจะเป็นคำอธิบายว่าทำไมทะเลวิญญาณของเขาถึงดูแปลกประหลาด และนอกจากนี้… เขาเลื่อนสายตาลงไป สังเกตเห็นตัวนับ “เศษเสี้ยวเงา” ปกติแล้วมันควรจะเป็นตัวบ่งชี้จำนวนเศษเสี้ยววิญญาณที่บริโภคเข้าไป ทว่ามันกลับไม่ปรากฏให้เห็นเลย

‘หรือว่า… ฉันจะมีเส้นทางการพัฒนาที่แตกต่างจากผู้ตื่นรู้คนอื่นๆ โดยสิ้นเชิง?’

ความคิดนี้ทั้งน่าตื่นเต้นและน่าหวาดกลัวในเวลาเดียวกัน การที่ไม่ต้องไปแย่งชิงทรัพยากรกับใครอื่นคือข้อได้เปรียบที่น่าทึ่ง สังคมมนุษย์ส่วนใหญ่ในโลกแห่งความฝันถูกสร้างขึ้นรอบๆ การรวบรวมเศษเสี้ยววิญญาณ หากเขาไม่จำเป็นต้องรวบรวมพวกมันเพื่อวิวัฒนาการ… ไม่เพียงแต่เขาจะสามารถแข็งแกร่งขึ้นได้ด้วยความเร็วที่เหลือเชื่อ แต่เขายังจะสามารถพึ่งพาตนเองได้อย่างสมบูรณ์อีกด้วย

ในทางกลับกัน เขาไม่มีความคิดเลยว่าจะได้รับเศษเสี้ยวเงาเหล่านี้มาได้อย่างไร อย่างไรก็ตาม เขาได้รับมันมาสิบสองชิ้นแล้วอย่างลึกลับ: ดังนั้นไม่ว่าเขาต้องทำอะไร เขาก็ได้ทำมันไปแล้วในฝันร้ายครั้งแรก

‘ฉันคงต้องตรวจสอบเรื่องนี้อย่างระมัดระวัง’

เมื่อตัดสินใจได้ดังนั้น ซันนี่ก็ศึกษารูนต่อไป

ความทรงจำ: [กระดิ่งเงิน], [ผ้าคลุมของผู้ควบคุมเชิด]

เสียงสะท้อน: —

คุณลักษณะ: [ลิขิตสวรรค์ ], [ตราประทับแห่งความเป็นเทพ], [บุตรแห่งเงา]

แอสเปกต์: [ทาสเงา]

ระดับวิญญาณ: เทพเจ้า

ความสามารถแอสเปกต์: [ควบคุมเงา]

คำอธิบายความสามารถแอสเปกต์: [เงาของเจ้ามีความเป็นอิสระมากกว่าเงาส่วนใหญ่ มันคือผู้ช่วยที่ประเมินค่าไม่ได้]

‘นั่นมันหมายความว่ายังไงกัน?’

ซันนี่กลั้นหายใจและเริ่มอ่านคำอธิบายอีกครั้ง แต่ในขณะนั้น อักขระรูนชุดใหม่ก็ปรากฏขึ้นข้างใต้ พร้อมกันนั้น เสียงของมนต์ฝันร้ายก็ดังก้องขึ้นในความว่างเปล่าสีดำ

[ทุกอำนาจย่อมมีราคาที่ต้องจ่าย]

[คุณได้รับจุดบกพร่อง]

[จุดบกพร่องของคุณคือ: …]

ซันนี่อ่านอักขระรูนนั้น และดวงตาของเขาก็เบิกกว้างด้วยความสยดสยอง

‘โอ้ ไม่นะ ไม่ ไม่ ไม่…’