ทาสแห่งเงา Shadow Slave [นิยายแปล] - ตอนที่ 163 อดีต

ซันนี่จ้องมองแคสเตอร์ด้วยสีหน้าเคร่งขรึม แม้จะมีรอยยิ้มที่เป็นมิตรและน้ำเสียงที่ให้ความมั่นใจ แต่เขาก็รู้ดีว่าทายาทผู้งามสง่าคนนี้กำลังทำอะไรอยู่

ถึงยังไงเขาก็เติบโตมาในเขตสลัมรอบนอก

แคสเตอร์พูดว่า “ฉันจะช่วยนาย”

แต่ความหมายที่แท้จริงของมันคือ “ฉันจะเป็นเจ้าของนาย”

เพราะไม่มีเครื่องต่อรองไหนจะดีไปกว่าความลับที่น่าสยดสยองอีกแล้ว ความช่วยเหลือของหมอนี่ต้องมีราคาที่ต้องจ่าย

แต่ซันนี่มีทางเลือกอื่นจริงๆ หรือ? นอกเสียจากว่าเขาจะพร้อมสู้และฆ่าแคสเตอร์ทิ้งเสียตรงนั้นเพื่อปิดปากพยานเพียงคนเดียวในอาชญากรรมของเขาไปตลอดกาล ไม่อย่างนั้นเขาก็ปฏิเสธไม่ได้

อีกอย่าง… สิ่งที่แคสเตอร์คิดว่าจะเกิดขึ้นกับสิ่งที่จะเกิดขึ้นจริงๆ มันไม่ได้ถูกกำหนดไว้ตายตัวขนาดนั้น ตราบใดที่ซันนี่ยังมีชีวิตอยู่ มันก็ยังมีความหวังที่จะพลิกสถานการณ์กลับมาได้ไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง

เขาแค่ต้องผ่านเรื่องนี้ไปให้ได้ ทีละก้าว

ซันนี่ฝืนยิ้มออกมา

“ขอบใจนะ แคสเตอร์ ฉัน… ฉันจะไม่ลืมเรื่องนี้เลย”

จากนั้นเขาก็เหลือบมองศพที่นอนอยู่แทบเท้าและก้าวถอยหลัง เพื่อหลบเลี่ยงแอ่งเลือดที่กำลังขยายตัวอย่างรวดเร็ว ใบหน้าของเขายังคงนิ่งสงบ แต่ร่างกายกลับสั่นสะท้านเล็กน้อยจนแทบสังเกตไม่เห็น

“แล้ว… เราจะทำยังไงกันต่อ?”

ทายาทผู้ภาคภูมิใจนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม:

“อย่างแรกเลย เราจะปล่อยให้ใครเห็นนายในสภาพนี้ไม่ได้ รออยู่ที่นี่สักพัก ฉันจะไปเอาของมาให้นายทำความสะอาดตัว”

ซันนี่ถอนหายใจ เขาไม่อยากจะอยู่ใกล้ๆ ฮาร์เปอร์เลยแม้แต่นิดเดียว แต่แคสเตอร์พูดถูก การเดินไปไหนมาไหนในสภาพโชกเลือดเป็นความคิดที่แย่มาก

“แล้วหลังจากนั้นล่ะ?”

แคสเตอร์ลังเล

“จากนั้นเราต้องกำจัดศพ แต่… มันคงไม่ง่ายที่จะทำโดยไม่ให้ใครสังเกตเห็น ถ้าไม่ใช่พวกหนูในสลัม ก็ต้องเป็นพวกทหารยาม แต่ไม่ต้องห่วงนะ… ฉันจะลองหาทางดู นายแค่รอฉันกลับมาก็พอ”

ซันนี่ลังเลพลางสงสัยว่าเขาจะเชื่อใจทายาทคนนี้ได้จริงหรือ? อะไรจะหยุดไม่ให้หมอนี่กลับมาพร้อมกับฝูงชนล่ะ? แต่ไม่หรอก การมีซันนี่ไว้ในกำมือย่อมส่งผลดีต่อแคสเตอร์มากกว่าการกำจัดเขาทิ้งไปเฉยๆ

ถึงอย่างนั้น เขาก็ยังส่งเงาไปจับตาดูหลังจากที่ชายหนุ่มรูปงามคนนั้นเดินจากไป

เมื่อถูกทิ้งให้อยู่ตามลำพังกับซพ ซันนี่ถอนหายใจและนั่งลงบนพื้น พิงหลังกับผนังกระท่อมที่บอบบาง เขาเหนื่อยเหลือเกิน

ราตรีกาลกำลังค่อยๆ คืบคลานเข้าสู่ซากปรักหักพัง จมทุกสิ่งลงในความมืดมิดที่แสนปลอบประโลม แน่นอนว่าเขายังคงมองเห็นร่างโชกเลือดที่นอนนิ่งอยู่บนหินข้างกาย เป็นครั้งแรกที่ซันนี่นึกอยากให้ดวงตาของเขาไม่สามารถมองทะลุผ่านเงามืดได้

ดวงตาของฮาร์เปอร์ยังคงเบิกกว้าง จ้องมองมาที่เขาราวกับจะกล่าวโทษ

‘ฉัน… ฉันคงต้องติดอยู่กับแกไปตลอดกาลเลยใช่ไหม?’

โดยที่ไม่ต้องเข้าไปดูในทะเลวิญญาณ ซันนี่ก็รู้ดีว่ามีเงาใหม่ดวงหนึ่งได้เข้าร่วมในแถวอันเงียบงันของทุกสิ่งมีชีวิตที่เขาเคยฆ่ามา

สิ่งที่เขาทำได้มีเพียงแค่รอ

เวลาค่อยๆ ผ่านไปอย่างเชื่องช้า

แคสเตอร์ใช้เวลานานพอสมควรในการรวบรวมทุกอย่างที่จำเป็นโดยไม่ให้ใครสงสัย เขาต้องหลบเลี่ยงสายตาที่คอยจ้องจับผิดและเสียเวลาไปกับการพูดคุยกับผู้คนที่พยายามจะเรียกร้องความสนใจจากเขาเสมอ มีอยู่ช่วงหนึ่ง แม้แต่แคสซี่ก็เข้ามาทักเขา:

“นี่ แคสเตอร์ เห็นซันนี่บ้างไหมคะ?”

ห่างออกไปจากที่พักของพวกเขา ซันนี่ซึ่งนั่งอยู่บนพื้นข้างศพชายหนุ่มที่เขาเพิ่งฆ่า ยิ้มออกมาอย่างมืดมนพลางฟังว่าทายาทคนนั้นจะขุดข้ออ้างอะไรมาอธิบายเรื่องที่เขาหายตัวไป

หลังจากนั้นไม่นาน ความคิดของเขาก็เริ่มล่องลอย เขาฟังเสียงฝนที่ตกกระทบหินข้างนอกและขมวดคิ้ว ฝนมักจะทำให้เขาอารมณ์ไม่ดีเสมอ

เพราะมันทำให้ซันนี่นึกถึงอดีต

ต่างจากเนฟิสที่อดีตเต็มไปด้วยปริศนาและร่องรอยของโศกนาฏกรรม เขามาจากภูมิหลังที่เรียบง่าย เรื่องราวของเขาดูธรรมดาสามัญมากกว่าจะเป็นเรื่องเศร้า มันเป็นเรื่องราวพื้นๆ ของคนที่โชคร้ายซึ่งใช้ชีวิตอย่างยากลำบากและขมขื่นในโลกที่กำลังจะตาย

พ่อแม่ของซันนี่ต่างก็เป็นแรงงานชั้นต่ำ พวกเขายากจนแต่ไม่ถึงกับอดอยาก พ่อของเขาทำงานในทีมซ่อมบำรุงหนึ่งในหลายๆ ทีมที่คอยดูแลแนวกั้นชั้นนอกของเมือง แม่ของเขาทำงานในโรงงานใต้ดินที่ผลิตระบบกรองอากาศ รายได้ของทั้งคู่รวมกันแทบจะไม่พอจ่ายค่าห้องเช่าเล็กๆ ในตึกรังมนุษย์แห่งหนึ่งในเขตสลัมรอบนอก

ไม่กี่เดือนหลังจาก เรน น้องสาวของเขาเกิด ตอนที่ซันนี่อายุประมาณสี่ขวบ พ่อของเขาก็เสียชีวิตจากอุบัติเหตุในการทำงาน ซึ่งไม่ใช่เรื่องแปลกในหมู่คนงานซ่อมบำรุงเมือง สามปีหลังจากนั้น แม่ของเขาก็ล้มป่วยและจากไปในที่สุด คนงานในโรงงานอย่างเธอมักจะป่วยและตายเพราะสภาพแวดล้อมที่โหดร้าย ดังนั้นมันจึงไม่ใช่เรื่องที่เหนือความคาดหมายเช่นกัน

ซันนี่และเรนถูกส่งไปยังสถานสงเคราะห์เด็กของรัฐ น้องสาวของเขายังเด็กและน่ารัก เธอจึงถูกรับไปเลี้ยงในที่สุด ส่วนซันนี่นั้นโตกว่าและมี “ปัญหาด้านพฤติกรรม” ซึ่งทำให้เขาเป็นที่ต้องการน้อยมาก หลังจากทนทุกข์อยู่หลายปีในบ้านอุปถัมภ์ที่เลวร้ายลงเรื่อยๆ ในที่สุดเขาก็หนีออกมาและเรียนรู้วิธีเอาตัวรอดบนท้องถนนในเขตสลัมรอบนอก

ที่นั่น บนท้องถนน มีเด็กๆ อีกมากมายที่เป็นเหมือนเขา คนที่ต้องทำเรื่องน่ารังเกียจทุกรูปแบบในแต่ละวันเพียงเพื่อให้มีชีวิตอยู่รอดไปถึงเช้าวันพรุ่งนี้ อย่างไรก็ตาม แม้จะเป็นเช่นนั้น ส่วนใหญ่ก็อยู่ได้ไม่นาน มันต้องใช้สิ่งมีชีวิตชนิดพิเศษจริงๆ ถึงจะรอดชีวิตที่นั่นได้

ซันนี่คือหนึ่งในสิ่งมีชีวิตชนิดนั้น

ส่วนหนึ่งมันคือโชคชะตาล้วนๆ อีกส่วนคือเขาเป็นคนฉลาด แต่ที่สำคัญที่สุดคือเพราะเขามีเป้าหมาย ซันนี่ปฏิเสธที่จะตายก่อนจะตามหาน้องสาวให้พบ

ด้วยเหตุผลบางอย่าง เขาเชื่อมั่นว่าเธอกำลังรอให้เขาไปหาและช่วยชีวิตเธอไว้ สักวันหนึ่ง พวกเขาจะได้กลับมาอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุขอีกครั้งเหมือนครอบครัว เป้าหมายที่ผิดเพี้ยนนี้ช่วยให้เขามีชีวิตอยู่ได้มากกว่าสิ่งอื่นใด

…แน่นอนว่ามันจบลงไม่สวยนัก

ไม่มีอะไรในโลกเฮงซวยนี้ที่จบลงด้วยดีหรอก

ซันนี่ซึ่งนั่งอยู่ห่างจากแอ่งเลือดมนุษย์เพียงไม่กี่เซนติเมตร หัวเราะในลำคอพลางลูบหน้าตัวเอง

มันมีสิ่งที่เรียกว่าตอนจบที่มีความสุขจริงๆ งั้นเหรอ?

‘ไอ้สารเลวนั่นทำไมมันช้านักวะ?’

ถึงจะคิดแบบนั้น เขาก็รู้ดีว่าแคสเตอร์อยู่ที่ไหนและกำลังทำอะไรอยู่

ในตอนนี้ เขากำลังยกมือขึ้นเพื่อเปิดประตูกระท่อมของฮาร์เปอร์

ซันนี่พยุงตัวลุกขึ้นจากพื้นอย่างเหนื่อยล้าและสลัดน้ำหนักของความทรงจำทิ้งไป

จะมีประโยชน์อะไรที่จะจดจำอดีต? เขาต้องรอดชีวิตในอนาคตให้ได้…