ที่แท้ข้าก็คือลูกพี่เซียน - ตอนที่ 158 ต่างคนต่างเยินยอ
แสงอรุณค่อยๆ โผล่พ้นขอบฟ้า
หลี่เนี่ยนฝานนั่งอยู่ในลานเล็กๆ เขารินชาจอกหนึ่ง จิบดื่มอย่างละเมียดละไมพร้อมกับต๋าจี่
บนโต๊ะด้านหน้ามีกระดานหมากชุดหนึ่ง ที่แท้ทั้งสองก็ยังแข่งกันอยู่
ทักษะหมากล้อมของต๋าจี่พัฒนาขึ้นมากหากเทียบกับเมื่อก่อน บัดนี้นางสามารถอยู่เป็นคู่ปรับหลี่เนี่ยนฝานได้ราวๆ หนึ่งเค่อ หากหลี่เนี่ยนฝานออมมืออีกหน่อย ครึ่งชั่วยามก็พอ ไหว
มอบความสนุกเล็กน้อยแก่ชีวิตอันน่าเบื่อของหลี่เนี่ยนฝาน
“ก๊อกๆๆ”
เวลานี้เสียงเคาะประตูที่ไม่หนักไม่เบาดังขึ้น
กู้ฉางชิง จักรพรรดิลั่วและโจวต้าเฉิงยืนอยู่หน้าประตูด้วยสีหน้าวิตกกังวล
ทันทีที่พวกเขากลับมาก็รีบร้อนมุ่งหน้ามาเยี่ยมปรมาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่ เพื่อไม่ให้คนรบกวนปรมาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่มากเกินไป ผู้เฒ่าทั้งสามแห่งหุบเขาเมฆาครามจึงไม่ได้มาด้วย
ยามนี้ไหนเลยพวกเขาจะยังเป็นเจ้าพ่อผู้ยิ่งใหญ่แห่งโลกบำเพ็ญเซียน ทั้งหมดล้วนกลายเป็นนักเรียนที่เตรียมพร้อมจะส่งการบ้าน จิตใจทั้งลังเลและประหม่า
ไม่รู้ว่าผู้ยิ่งใหญ่จะพึงพอใจกับสิ่งที่พวกเราทำหรือไม่
ด้านในประตู หลี่เนี่ยนฝานเอ่ยอย่างเป็นกันเอง “เข้ามาเลย”
มาแล้ว!
พวกกู้ฉางชิงพลันรู้สึกประหม่า หัวใจเต้นรัวขึ้นมาอย่างอดไม่ได้
พวกเขาหันมองหน้ากันปราดหนึ่ง ขณะเดียวกันก็ท่องข้อห้ามของผู้ยิ่งใหญ่ในใจเงียบๆ จากนั้นจึงสูดหายใจลึกๆ ผลักประตูเข้าไป
“แอดด!”
พวกเขาย่างเท้าอย่างแผ่วเบา แทบจะเป็นก้าวสั้นๆ เข้าไปในลาน
หลี่เนี่ยนฝานผงะไปเล็กน้อย ทีแรกเขาคิดว่าเป็นพวกฉินม่านอวิ๋น คิดไม่ถึงว่าจะเป็นจักรพรรดิลั่วที่กลับมาแล้ว
เขามองกู้ฉางชิง ในใจรู้สึกประหม่าขึ้นมาเล็กน้อย
คนผู้นี้คือประมุขแห่งหุบเขาเมฆาคราม ความแข็งแกร่งเป็นที่น่าทึ่ง คราวก่อนเห็นเขาผนึกมาร ลำแสงเพลิงเหล่านั้นยังติดตาตรึงใจหลี่เนี่ยนฝาน
ขาใหญ่ นี่มันขาใหญ่ล่ำบึกเลย!
เมื่อเห็นหลี่เนี่ยนฝานมองมา กู้ฉางชิงก็ประหม่าสุดขีด รีบร้อนเอ่ยขึ้น “ไม่ง่ายที่คุณชายหลี่จะมาเยี่ยมเยียนเป็นแขก พวกเรากลับไปทำภารกิจข้างนอก ละเลยไม่น้อย โปรดอภัยด้วย”
ความรู้สึกดีของหลี่เนี่ยนฝานที่มีต่อกู้ฉางชิงเพิ่มขึ้นในทันที
คิดไม่ถึงว่าคนผู้นี้ไม่เพียงมีวรยุทธ์สูงส่ง แต่ยังไม่ถือตัวเลยสักนิด ช่างหาได้ยากยิ่ง!
ลักษณะนิสัยเช่นนี้ ไม่แปลกเลยที่เขาปกป้องทางเข้าโลกมารด้วยความสมัครใจ ทำคุณประโยชน์แก่โลกทั้งใบ
คนผู้นี้ต้องเป็นผู้มีคุณธรรมและบารมีสูงส่งในหมู่ผู้บำเพ็ญเซียนอย่างแน่นอน ชวนให้คนเลื่อมใสศรัทธา
“ประมุขหุบเขากู้เกรงใจเกินไปแล้ว ท่านทุ่มเทพลังปกป้องหุบเขาเมฆาคราม จิตวิญญาณเช่นนี้เป็นแบบอย่างที่ดีให้แก่คนรุ่นข้า” หลี่เนี่ยนฝานลุกขึ้นอย่างอดไม่ได้ เอ่ยว่า “ธุระขอ องพวกท่านสำคัญเร่งด่วน ข้ามาที่นี่ก็รบกวนมากแล้ว ไหนเลยจะให้พวกท่านลำบากมาด้วยตนเอง”
“คุณชายหลี่ถ่อมตัวไปแล้ว ข้าได้ยินบุตรสาวบอกว่าอาหารที่คุณชายหลี่ทำฝีมือเป็นเลิศ ต่อให้กลายเป็นเซียนก็ไม่ยอมแลก ข้าเองต้องขอบคุณที่ท่านต้อนรับพวกเขาเป็นอย่างดี” กู้ฉา างชิงหัวเราะร่าแล้วพูดต่อ “อีกทั้งอักษรของคุณชายหลี่สง่างามนำสมัย ความเห็นต่อบันทึกท่องประจิมก็ยิ่งลึกซึ้งไม่เหมือนใคร ทำให้ข้าติดใจอยู่นานทีเดียว”
จักรพรรดิลั่วและโจวต้าเฉิงยืนตะลึงค้าง สายตามองไปที่กู้ฉางชิง อยากจะชี้จมูกด่าว่าไอ้ขี้ประจบ
คิดไม่ถึงว่ากู้ฉางชิงที่ดูหัวโบราณคร่ำครึ จริงๆ แล้วกลับเป็นคนขี้ประจบประแจง ทุกวาจาช่างเหมาะสมลงตัว มิได้ละเมิดข้อห้ามผู้ยิ่งใหญ่ แถมยังเยินยอเสียได้ที่ สัดส่วนพอเหมาะกำลังพ พอดี เป็นแบบอย่างชั้นเยี่ยมของคนขี้ประจบซะจริง!
มิน่าล่ะ ฝึกฝนจนถึงขั้นต้าเฉิง พลังระดับนี้คงประจบคนมาไม่น้อยกระมัง?
เป็นดังคาด หลี่เนี่ยนฝานคลี่ยิ้มน้อยๆ เห็นได้ชัดว่าอารมณ์ดีมากทีเดียว
เขาเหลือบมองจักรพรรดิลั่วและโจวต้าเฉิงที่อยู่ด้านข้างปราดหนึ่ง คิดว่าทั้งสองคงนำกระดาษลายอักษรของตนไปโอ้อวดต่อหน้ากู้ฉางชิง เขาจึงได้กล่าวเช่นนั้น
เมื่อนึกถึงภาพวาดทั้งสามที่กู้ฉางชิงเก็บสะสมไว้ เห็นได้ชัดว่าแท้จริงแล้วเขาเป็นผู้มีอารยะ รักอักษรและภาพวาดคนหนึ่ง
“ชมเกินไปแล้ว ประมุขหุบเขากู้ชมเกินไปแล้ว”
หลี่เนี่ยนฝานกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ข้าเพียงแต่ทำไปสนุกๆ เท่านั้น ไหนเลยจะเทียบได้กับประมุขหุบเขากู้ อย่างที่ว่ากันว่า ยามไร้สามารถให้พัฒนาตน ครั้นเมื่อถึงผลช่วยเหลือใต้หล ล้า ประมุขหุบเขากู้ทำสำเร็จแล้ว!”
ยามไร้สามารถให้พัฒนาตน ครั้นเมื่อถึงผลช่วยเหลือใต้หล้า?
กู้ฉางชิงและคนอื่นๆ ต่างผงะไป รู้สึกว่าประโยคนี้แม้จะดูเรียบง่าย ไม่ยากจะเข้าใจ ทว่าแฝงด้วยหลักความจริงสูงสุด หากลองพินิจให้ถี่ถ้วน ก็อาจทำให้แต่ละคนมีความเข้าใจแตกต่างกัน
นี่ไม่ใช่เพียนหนทางการดำรงชีวิตขั้นพื้นฐานเท่านั้น แต่ยังเป็นหนทางอันสูงสุดของผู้บำเพ็ญเซียนด้วย!
ปรมาจารย์สมแล้วที่เป็นปรมาจารย์ คำพูดและการกระทำใดล้วนแล้วแต่เต็มไปด้วยสัจจธรรมแห่งฟ้าดิน!
พวกเขาเม้มปาก ในใจกระตุกวูบพลันเกิดคลื่นลมพัดโหม
ครั้นเมื่อถึงผลช่วยเหลือใต้หล้า?!
บุคคลผู้ยิ่งใหญ่อย่างปรมาจารย์ ทุกเรื่องที่ทำย่อมต้องสำคัญกว่า!
ทันใดนั้นพวกเขาก็นึกถึงการเปลี่ยนแปลงของฟ้าดิน แน่นอนแล้ว! การเชื่อมต่อครั้งใหม่ของเส้นทางเซียนและปุถุชน แปดส่วนเป็นฝีมือของผู้ยิ่งใหญ่!
นั่นต้องเป็นเพราะผู้ยิ่งใหญ่ทนดูโลกบำเพ็ญเซียนเสื่อมสลายและดับสูญไปไม่ได้ จึงลงมายังโลกมนุษย์ เพื่อมอบพรแก่ผู้คน!
ความชื่นชมของพวกเขาที่มีต่อหลี่เนี่ยนฝานผุดทะลักดั่งแม่น้ำไหลเชี่ยว
ลักษณะนิสัยและพลังระดับนี้ ถึงจะเป็นเทพที่เหมาะสมคู่ควร!
เมื่อหลี่เนี่ยนฝานเห็นว่าพวกเขาไม่พูดจา จึงอดพูดขึ้นไม่ได้ “ไม่เช่นนั้นทุกท่านนั่งดื่มชาด้วยกันสักหน่อยดีหรือไม่?”
กู้ฉางชิงได้สติกลับมา รีบตอบว่า “เช่นนั้นรบกวนคุณชายหลี่แล้ว”
“เรื่องเล็กน้อย” หลี่เนี่ยนฝานตอบด้วยรอยยิ้มเป็นกันเอง
ต๋าจี่รีบลุกขึ้นรินชาให้พวกกู้ฉางชิงทั้งสาม
ทั้งสามสองมือถือถ้วยชาไว้อย่างระมัดระวัง ขนทั่วร่างกายลุกชันหนังศีรษะชา แม้จะพยายามควบคุมสุดกำลัง ทว่ามือทั้งสองข้างก็ยังคงสั่นระริกรุนแรง
นี่คือเซียนเชียวนะ เซียนรินชา แม้แต่ฝันก็ยังไม่กล้าคิด
พวกเขาสูดหายใจเข้าลึกๆ กล่าวด้วยความเคารพ “ขะ…ขอบคุณแม่นางต๋าจี่มาก”
ยกถ้วยชาขึ้นจิบเบาๆ คำหนึ่ง
กลิ่นหอมของชาพร้อมกับทำนองมรรคาไหลเวียนอยู่ในใจ ชวนให้พวกเขาดื่มด่ำหลงใหล
เมื่อเห็นอากัปกิริยาของพวกเขา หลี่เนี่ยนฝานพลันอิ่มอกอิ่มใจ เอ่ยปากถาม “ประมุขหุบเขากู้คิดว่าชาถ้วยนี้เป็นอย่างไร?”
“ชาดี! กลิ่นชวนให้จิตใจปลอดโปร่ง รสชาติหอมหวาน เป็นชาที่ดีที่สุดที่ข้าเคยดื่มมาเลย!” กู้ฉางชิงเต็มไปด้วยความประหลาดใจ เอ่ยจากความรู้สึกในก้นบึ้งของหัวใจ
หลี่เนี่ยนฝานยิ้มอย่างมีความสุข “ดูเหมือนประมุขหุบเขากู้เป็นนักดื่มชาชั้นเยี่ยมท่านหนึ่งทีเดียว น่าเสียดายคราวนี้ข้ารีบร้อนออกมา ไม่ได้นำชาติดมามากนัก ไม่เช่นนั้นจะเก็บไว้ ให้ท่านสักหน่อย หากประมุขหุบเขากู้มีเวลาว่างก็ไปนั่งเล่นที่บ้านของข้าได้ ข้าจะเตรียมพร้อมต้อนรับอย่างดี ถึงเวลานั้นค่อยมอบใบชาให้ท่านสักหน่อย”
กู้ฉางชิงหัวใจเต้นโครมคราม แทบจะเป็นลมไปเพราะเรื่องประหลาดใจน่ายินดีที่มาอย่างกะทันหันเช่นนี้ ตื่นเต้นจนใบหน้าแดงก่ำ เกือบเปล่งเสียงหัวเราะดังลั่นด้วยความปีติยินดี
เขาพยายามระงับหัวใจที่เต้นระส่ำอย่างบ้าคลั่ง กล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเทา “ขอบคุณคุณชายหลี่มากจริงๆ วันหน้าข้าจะไปเยี่ยมเยียนท่านด้วยตัวเองแน่นอน!”
จักรพรรดิลั่วและโจวต้าเฉิงที่อยู่ข้างๆ จ้องมองจนตาแดง กู้ฉางชิงนี่ช่างเอาอกเอาใจเก่งเสียจริง!
เห็นได้ชัดว่าคุณชายหลี่พอใจกับการต้อนรับของหุบเขาเมฆาครามเป็นอย่างมาก
คราวหน้าพวกเราต้องเชิญคุณชายหลี่ไปที่สำนักบ้างแล้ว ไม่แน่หากผู้ยิ่งใหญ่มีความสุขขึ้นมา อาจมอบรางวัลให้ติดไม้ติดมือไว้ก็เป็นได้
ครั้งนี้เสียเปรียบกู้ฉางชิง เจ้าคนขี้ประจบซะแล้ว!
YOU MAY ALSO LIKE
