ท่านอ๋องผู้โหดร้ายกับหมอปีศาจ - ตอนที่ 2664 อยากได้กั๋วเอ๋อร์

มู่เฉียนชีกล่าวว่า ‘ความคิดของข้าตรงกันข้ามกับเจ้าเลย ข้าคิดว่าดอนนั้นข้าจะสามารถผ่า
ของดีออกมาได้แน่นอน! เจ้าคอยเปิดตาดูให้ดีเถอะ!’
“ข้าไม่เชื่อหรอก!” โยวเยี่ยฉี้ออวิ๋นกล่าว
มู่เฉียนขีรู้ดีว่าหินแร่ที่ตนเองเลือกนั้นจะสามารถผ่าออกมาเป็นมุกภูตวิญญาณพิเศษได้
นางไม่ได้อาศัยความโชคดีที่เพ้อฝันเหล่านั้น แต่มันเป็นเพราะความสามารถพิเศษของเจ้าผลไม้
น้อยต่างหาก
หินแร่ของชั้นที่สามถูกนำออกมา และผู้คนต่างก็กล่าวด้วยความประหลาดใจว่า ‘นั่นคือหิน
แร่ของชั้นที่สามอย่างนั้นหรือ ข้าเพิ่งจะเคยเห็นเป็นครั้งแรกเลย!”
‘หินแร่ของชั้นที่สามมีราคาแพงขนาดนั้น ข้าไม่กล้าแม้แต่จะขึ้นไปดูด้วยช้ำ!”
‘ราคาหินแร่ก้อนนี้แพงถึงขนาดนั้น ไม่คิดเลยว่าจะมีคนกล้าซื้อมันจริง ๆ ช่างเป็นเรื่องที่น่า
เหลือเชื่อเหลือเกิน! ของที่แพงขนาดนั้น น่าจะสามารถตัดอะไรออกมาได้บ้าง!’
ทุกคนต่างกำลังชุมนุมกันเพื่อพูดคุยเกี่ยวกับหินแร่ก้อนนี้ เพราะราคาของหินแร่ก้อนนี้นั้น
สูงมาก ดังนั้นจึงต้องใช้ช่างเปิดหินที่มีความเชี่ยวชาญมากที่สุดอยู่แล้ว!
เมื่อผ่าลงไปครั้งแรก! มันไม่มีอะไรอยู่เลย
ผ่าลงไปครั้งที่สอง ครั้งที่สาม ครั้งที่สี่ …
คิดไม่ถึงเลยว่ามันจะยังคงไม่มีอะไรอยู่ดี
ในตอนนี้หินแร่ราคาสูงเสียดฟ้าถูกตัดออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยมากมาย ขึ่งการตัดหินใน
ครั้งนี้ก็ได้สิ้นสุดลงแล้ว
ช่างตัดหินผู้นั้นกล่าวว่า ‘แม่นางมู่ ต้องขอโทษด้วย! หินแร่ก้อนนี้เมื่อตัดออกมาแล้ว
ไม่มีอะไรเลย’
‘ย่า ย่า ย่า! มู่เฉียนขี ข้าบอกแล้วอย่างไรเล่าว่าโชคดีของเจ้าถูกใช้หมดไปแล้ว เพราะหินแร่
ของชั้นที่สามไม่มีสิ่งใดออกมาเลย ตอนนี้ถือได้ว่าเจ้าขาดทุนไปอย่างสิ้นเชิง’ โยวเยียฉี้ออวิ๋น
ในเวลานี้รู้สึกมีความสุขขึ้นมาทันทีหลังจากที่ทุกข์ทรมานมานาน ดูเหมือนว่าเขาจะไม่ได้โชคร้าย
เพียงลำพังอีกแล้ว
‘นายท่าน!” เจ้าผลไม้น้อยมองไปที่มู่เฉียนขีอย่างลังเลเล็กน้อย ความรู้สึกของมันบอกได้
อย่างชัดเจนว่าถูกต้องนี่! เพราะอะไรกัน
มู่เฉียนชีกล่าวว่า ‘เจ้าผลไม้น้อย ข้าเชื่อใจเจ้า! เจ้าลองไปหาที่เศษหินนั้นดูอีกทีเถอะ บางที
มันอาจจะมีอะไร เพียงแต่ชิ้นนี้มันเล็กมากจนไม่ถูกตัดออกมาเท่านั้นเอง’
“เจ้าค่ะ!”

หลังจากนั้นเจ้าผลไม้น้อยก็ไปพลิกเศษหินเหล่านั้นทันที โยวเยียฉื้ออวิ้นกล่าวว่า ‘มู่เฉียนขี
เจ้ายังไม่คิดจะยอมแพ้อีกอย่างนั้นสินะ ถึงจะผ่าออกมาขนาดนี้แล้วก็ยังไม่มีมุกภูดวิญญาณ
อยู่เลย เช่นนั้นมันก็ไม่มีจริง ๆ แล้วล่ะ! เจ้าทนปล่อยให้แม่นางน้อยน่ารักเช่นนี้ใช้มือคู่นั้นไปสัมผัส
หินหยาบกร้านเหล่านั้นได้อย่างไร’
‘เด็กน้อย เจ้ามาติดตามข้าเถอะ! ข้าจะปฏิบัติต่อเจ้าอย่างอ่อนโยนมากกว่าเจ้านายใน
ตอนนี้ของเจ้าเสียอีก ไม่ว่าเจ้าต้องการอะไรข้าจะเอามาให้เจ้าทุกอย่างแน่นอน’ โยวเยียฉี้ออวิ๋น
จ้องมองไปที่ใบหน้านั้นของเจ้าผลไม้น้อย ด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความโลภ มันช่างเป็นสินค้าที่
มีคุณภาพสูงจริง ๆ!
‘เจ้าออกไปให้พ้นเสียที!” มังกรร้ายในเวลานี้โกรธเคืองเป็นอย่างมาก คิดไม่ถึงเลยว่าคนผู้
นี้จะอยากได้กั่วเอ๋อร์ รนหาที่ดายนัก!
ความโกรธที่อยู่ภายในใจ ทำให้เขาเกือบที่จะระงับความดุร้ายของตนเองไม่ไหวอีกแล้ว
ดอนนี้มันอยากจะกลายเป็นร่างเดิมและเข้าไปฉีกทึ้งเจ้าหมอนี่ออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยจริง ๆ
‘เด็กเล็กเช่นเจ้ามาพูดกับข้าได้อย่างไรกัน ไม่ดูสถานะของตนเองเสียเลย สาวงามเช่นนี้
เจ้าจะไปสามารถให้อะไรนางได้ ข้าเป็นถึงเจ้าครองเขตแดน สถานะสูงส่งกว่าเจ้าตั้งเท่าไรไม่รู้
ฉะนั้นข้าจึงสามารถให้ในสิ่งที่เจ้าไม่สามารถให้นางได้’ โยวเยี่ยฉี้ออวิ๋นกล่าว
มังกรร้ายโมโหถึงขีดสุด และในดอนที่เขากำลังจะลงมือ เจ้าผลไม้น้อยก็ถือหินก้อนหนึ่ง
เดินเข้ามาพลางกล่าวว่า ‘เจ้านายเจ้าคะ เจ้านาย อันนี้ … ‘
ยังไม่ทันที่นางจะวิ่งไปถึงมู่เฉียนขี ก็ถูกมังกรร้ายดึงเข้ามากอดเอาไว้ จากนั้นเขาก็จุมพิต
ลงบนริมฝีปากที่จิ้มลิ้มนั่น
‘อื้อ … ‘ ดวงดาที่เบิกกว้างของเจ้าผลไม้น้อยจ้องมองไปที่มังกรร้ายอย่างสับสน ทำไมหลง
หลงต้องมากัดริมฝีปากของนางด้วยล่ะ!
หลังจากที่มังกรร้ายปล่อยเจ้าผลไม้น้อยแล้ว เขาก็กล่าวว่า “เจ้าต้นไม้โง่ เจ้าจำเอาไว้ให้ดี
ว่าเจ้าคือของข้า!”
ในตอนที่มันเป็นเพียงต้นไม้ ก็มีคนมากมายที่อยากได้เจ้าต้นไม้โง่นี่ แต่ที่พวกเขาต้องการ
ก็เป็นเพียงเพราะผลของนางที่เป็นพืชศักดิ์สิทธิ์เท่านั้น
ทว่าดอนนี้เจ้าเด็กโง่นี่กลายร่างเป็นมนุษย์แล้ว อีกทั้งยังน่ารักจนทำให้คนต้องหวั่นไหว
ฉะนั้นนางจึงดึงดูดเหล่าหมาป่าได้ไม่น้อยเลยทีเดียว!
ด้วยเหตุนี้มันจึงรู้สึกว่าตนเองต้องประกาศออกไปว่าเจ้าต้นไม้ต้นนี้เป็นของมังกรอย่างเขา
เพราะไม่แน่ว่าเจ้าต้นไม้โง่นี่อาจจะถูกหมาป่าคาบไปเมื่อไรก็ได้
เจ้าผลไม้น้อยพยักหน้าพลางกล่าวว่า ‘อื้ม! ข้าเป็นของหลงหลง ข้าจะอยู่ด้วยกันกับหลง

หลงตลอดไป’
สีหน้าของโยวเยี่ยฉื้ออวิ๋นเต็มไปด้วยความเดือดดาล คิดไม่ถึงเลยว่าเขาจะได้เห็นสาวน้อย
ที่เขาตกหลุมรักถูกจูบในที่สาธารณะเช่นนี้ นอกจากนี้เจ้าหนูนั่นยังประกาศสิทธิ์ความเป็นเจ้าของ
ต่อหน้าเขาโดยไม่รู้จักกลัวตายอีกด้วย
ส่วนแม่สาวน้อยน่ารักผู้นี้ก็ตาบอดมากเช่นกัน ดันไปตกหลุมรักเจ้าเด็กหนุ่มยากจนที่ไม่มี
เงินและไร้สถานะอย่างโง่เขลาเช่นนั้นเสียได้
‘เจ้าเด็กเลว เจ้า!” โยวเยี่ยฉื้ออวิ้นกล่าวอย่างเดือดดาล
มู่เฉียนชีกล่าวว่า ‘โยวเยี่ยฉี้ออวิ๋น พวกเขาทั้งสองคือคู่รักที่รักกันมาตั้งแต่เด็ก และยังเป็น
เพื่อนเล่นกัน ซึ่งมีความสัมพันธ์ที่ดีมาก! ทางที่ดีเจ้าถอนตัวจะดีกว่า มิเช่นนั้นอาจจะดาย
โดยไม่รู้ตัวก็เป็นได้’
โยวเยี่ยฉื้ออวิ๋นทำให้สัตว์เลี้ยงตัวน้อยของนางโกรธเสียแล้ว ฉะนั้นคงไม่จบลงด้วยดีเป็นแน่
เพราะอย่างไรเสียเขาก็ไม่ใช่คนนิสัยดีอะไรนัก
บางทีการฆ่าคนอย่างโจ่งแจ้งอาจะสร้างปัญหาให้นางได้ แต่มังกรร้ายก็ไม่ได้โง่เช่นกัน
ไม่แน่ว่าเขาอาจจะจัดการเจ้าคนที่โลภอยากได้เจ้าผลไม้น้อยโดยที่ไม่ทันได้รู้ตัวเลยด้วยช้ำ
โยวเยี่ยฉื้ออวิ้นไม่พอใจเป็นอย่างมาก ‘ก็แค่เด็กน้อยคนหนึ่ง ที่รูปร่างหน้าตาดีนิดหน่อย
แค่นั้นเอง ที่ข้าพอใจนางก็ถือว่าเป็นโชคดีของนางแล้ว คิดไม่ถึงเลยว่าจะไม่รู้จักดีซั่วเช่นนี้!”
หลังจากนั้นมู่เฉียนซีก็รับเศษหินที่อยู่ในมือของเจ้าผลไม้น้อยมา และโนที่สุดมู่เฉียนซีก็
กล่าวว่า ‘ผ่าชิ้นนี้ออกมาให้ข้าได้หรือไม่’
‘มันเล็กมาก แม้ว่าจะผ่าออกมาข้างในก็ไม่มีอะไรหรอก!” ช่างผ่าหินกล่าว
“ข้าอยากจะดูมันลักหน่อยน่ะ!” มู่เฉียนซีเอ่ยปาก
‘เอาเช่นนั้นก็ได้!” ช่างผ่าหินรับมันมาและใช้ใบเลื่อยที่เล็กที่สุดตัดลงไป
แต่สิ่งที่น่าแปลกก็คือ ใบมีดของเขางอ จนเกิดเป็นช่องว่าง แต่เจ้าก้อนหินที่มีขนาดเท่า
หัวแม่มือก็มิปานก้อนนี้กลับไม่มีร่องรอยเลยแม้แต่น้อย
เขาเช็ดหินก้อนนี้พลางกล่าวว่า ‘หินก้อนนี้ไม่ธรรมดาเลยจริง ๆ มันไม่สามารถตัดได้ บางที
มันอาจจะเป็นแร่พิเศษอะไรบางอย่างก็เป็นได้!”
‘ย่า ย่า ย่า! มู่เฉียนขี แร่หินที่เจ้าเสียเงินไปมหาศาลเช่นนั้นกลับไม่มีอะไรออกมาเลย คิดไม่
ถึงเลยว่าจะตัดออกมาเป็นแร่พิเศษเล็กน้อยเช่นนี้ นี่มันไม่เท่ากับว่าคว้าอะไรมาไม่ได้เลยอย่างนั้น
หรือ! แต่เจ้าหินแร่ก้อนนี้ มันสามารถทำอะไรได้บ้างล่ะ” โยวเยียฉื้ออวิ๋นกล่าวอย่างมีความสุขบน
ความทุกข์ของคนอื่น
วันนี้เขาเองก็อารมณ์ไม่ดีมากเช่นกัน นอกจากจะขาดทุนจากการเดิมพันหินอย่างมหาศาล

แล้ว ก็ยังไม่สามารถเอาสาวน้อยน่ารักที่ถูกใจมาได้อีกด้วย แต่การที่ได้เห็นมู่เฉียนขีโชคร้ายใน
ตอนนี้ ทำให้ในที่สุดอารมณ์ของเขาก็ดีขึ้นมาไม่น้อยเลยทีเดียว
ตอนนี้มู่เฉียนขีกำลังเล่นหินก้อนนั้นอยู่ หากเครื่องมือไม่สามารถตัดได้ หรือว่าต้องใช้มหา
วัตถุศักดิ์สิทธิ์เทพที่แข็งแกร่งเปิดมันแทน
หากเป็นเช่นนั้นแล้วล่ะก็ของดีที่อยู่ข้างในอาจจะถูกทำลายไปเช่นกัน ดูเหมือนว่ามีเพียง …
มู่เฉียนขีหยิบขวดยาออกมาสองสามขวด และท่ามกลางสายดาที่ตื่นตะลึงของผู้คน ยาน้ำ
ชนิดใหม่ก็ถูกเตรียมออกมาอย่างรวดเร็ว
ผู้คนกล่าวอย่างประหลาดใจว่า ‘เมื่อครู่นี้แม่นางน้อยผู้นี้กำลังกลั่นยาอย่างนั้นหรือ นั่นคือ
ยาน้ำของหอหมอปีศาจนี’
‘นี่เป็นความเร็วที่รวดเร็วเหลือเกิน! ข้ายังมองไม่ทันเลยด้วยช้ำ นางก็ทำมันเสร็จแล้ว’
‘นางกลั่นยาออกมาทำไมกัน’
หลังจากที่กลั่นยาออกมาแล้ว มู่เฉียนขี ก็หยิบผ้าสีขาวผืนหนึ่งออกมาและชุบยาจนเปียกชุ่ม
จากนั้นก็เช็ดไปที่หินก้อนนั้นอย่างแผ่วเบา
แต่หินที่ทุกคนเห็นว่าไม่สามารถใช้เลื่อยตัดออกได้ กลับถูกมู่เฉียนขีเช็ดออกไปชั้นแล้วชั้น

‘สามารถใช้ยาน้ำเช่นนี้ได้ด้วยหรือ!” ทุกคนกล่าวอย่างประหลาดใจ
‘นางยังไม่ยอมแพ้กับหินก้อนนี้อย่างนั้นสินะ หรือว่าข้างในนั้นมันจะมีของดีอยู่จริง ๆ!”
หลังจากที่รอให้มู่เฉียนขีเช็ดมันอย่างช้า ๆ ครู่หนึ่ง ทันโดนั้นภายในหินก้อนนี้ก็มีลำแสง
สีดำแผ่กระจายออกมาอย่างกะทันหัน
ลำแสงสีดำนี้เต็มไปด้วยพลังวิญญาณ นอกจากนี้มันยังเร่งการไหลเวียนพลังวิญญาณใน
ร่างกายของพวกเขาให้เร็วขึ้นอีกด้วย
ทุกคนต่างตะลึงงันไปทันที ‘นี่ … ของดีที่อยู่ข้างในนั้นคืออะไรกันแน่’