ท่านแม่ทัพ ท่านต้องการภรรยาอย่างข้าถึงจะรุ่งเรือง - บทที่ 100 พลังของอาวุธร้าย

เผิงวั่งนั่งใจลอยอยู่ข้างกองไฟที่เขาก่อขึ้นท่ามกลางกลุ่มคน
โจวเหล่าปาและจางชิงเห็นดังนั้นจึงเดินเข้ามาอยู่เป็นเพื่อนเขา
จางชิงเป็นคนเปิดเผย พูดจาตรงไปตรงมา คิดอะไรก็พูดอย่าง
นั้น
“หัวหน้า ข้าว่าพวกคนชุดด าต้องหมายตาโม่จิ่วเยี่ยไว้แน่ น่า
สงสารพี่น้องเราสองคนที่ต้องมาเจอเรื่องแบบนี้”
เผิงวั่งเหลือบมองจางชิง เอ่ยน ้าเสียงแข็งกระด้างเล็กน้อย
“เรื่องนี้เจ้าไม่ต้องบอกก็รู้ เรื่องแค่นี้ใคร ๆ ก็รู้ได้”
จางชิงไม่ได้หุบปากไปแค่เพราะท่าทีของเผิงวั่ง
“หัวหน้า โม่จิ่วเยี่ยกับภรรยาจนป่านนี้ยังไม่กลับมาเลย พวกเขา
คงจะแย่แล้วจริง ๆ”
ได้ยินดังนั้น น ้าตาของโจวเหล่าปาก็เอ่อคลอ
ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด เพียงได้ยินว่าเฮ่อจือหร่านมีโอกาสรอดชีวิต
น้อย โจวเหล่าปาก็รู้สึกเจ็บแปลบที่หัวใจราวกับถูกเข็มทิ่มแทง
สตรีที่ดีขนาดนั้น ท าไมถึงต้องมีอายุสั้น
โชคดีที่ตอนนี้เป็นเวลาฟ้ามืด เผิงวั่งกับจางชิงจึงไม่เห็นว่าดวงตา
ของเขาเริ่มแดงก ่า ไม่อย่างนั้น เผิงวั่งคงต้องต่อว่าเขาอีกแน่

เผิงวั่งถอนหายใจ “รอมาทั้งวันแล้ว พวกเขาควรจะกลับมาได้
แล้ว”
แม้ไม่ได้เอ่ยค าพูดชัดเจน แต่ก็บ่งบอกว่าเขาคิดว่าคนทั้งคู่คงจะ
ตายไปแล้ว
จางชิงจึงเอ่ยต่อ “หัวหน้า ถ้าอย่างนั้น พรุ่งนี้พวกเรายังคงต้อง
เดินทางต่อใช่หรือไม่?”
เผิงวั่งพยักหน้า “ภารกิจนี้ท าให้พวกเราเสียเวลามามากแล้ว
พรุ่งนี้เช้าต้องรีบออกเดินทาง”
โจวเหล่าปาได้แต่ฟังอย่างเงียบงัน เมื่อได้ยินว่าพรุ่งนี้ต้องออก
เดินทางจริง ๆ ความเจ็บปวดในใจก็ยิ่งทวีคูณ
“หัวหน้า รออีกสักวันไม่ได้หรือ ข้าอยากจะออกไปตามหาพวก
เขา”
เผิงวั่งมองเขาด้วยแววตาค้นหา
แสงไฟอันริบหรี่เผยให้เห็นร่องรอยคราบน ้าตาบนใบหน้าของ
โจวเหล่าปา
ไม่ต้องคิดก็รู้ว่าเจ้าหมอนี่ยังหัวดื้อ คงยังเฝ้าคิดถึงเฮ่อจือหร่าน
อยู่
“เหล่าปา เรื่องที่ไม่ควรคิดเจ้าก็อย่าไปคิด เชื่อฟังค าพี่ใหญ่เถอะ
ค าพูดข้าไม่มีทางผิด ไม่อย่างนั้นคนที่ต้องทุกข์ใจก็มีแต่ตัวเจ้าเอง”

แน่นอนว่าโจวเหล่าปา ย่อมเข้าใจความหมายในค าพูดของ
เผิงวั่งดี
แต่เขาก็ยังไม่ยอมแพ้ ไม่ว่าตัวเองจะคิดอย่างไร แต่ในเมื่อยาม
นั้นเฮ่อจือหร่านเป็นคนที่ช่วยชีวิตเขาไว้ บัดนี้นางกับโม่จิ่วเยี่ยหายไป
อย่างไร้ร่องรอย หากปล่อยให้ขบวนนักโทษเดินทางไปเช่นนี้ เขาคง
จะรู้สึกผิดไปชั่วชีวิต
“หัวหน้า พรุ่งนี้พวกท่านเดินทางกันต่อเถอะ ข้าจะขออยู่ที่นี่เพื่อ
ตามหาพวกเขา”
เผิงวั่งรู้จักนิสัยของโจวเหล่าปาเป็นอย่างดี ปกติเขาดูเป็นคนเจ้า
เล่ห์ก็จริง แต่หากดื้อรั้นขึ้นมา แม้จะมีวัวสักสิบตัวมารั้งไว้ก็เอาไม่อยู่
เขาถอนหายใจเฮือกใหญ่ “เอาอย่างนั้นก็ได้ ข้าให้เวลาเจ้าสาม
วัน ไม่ว่าจะหาพวกเขาเจอหรือไม่ เจ้าก็ต้องกลับมาร่วมขบวน”
“หัวหน้าวางใจเถอะ ภายในสามวัน ข้าจะต้องตามพวกท่านไปให้
ทัน”
โจวเหล่าปารู้สึกว่าสามวันนี้เป็นเวลาที่มากพอ เขาไม่เชื่อว่าคน
เป็นสองคนจะหายวับไปกับตาได้
อย่างน้อยถ้ายังมีชีวิตอยู่ก็ต้องเห็นตัวคน ถ้าตายก็ต้องเห็นศพ
ฝั่งสกุลโม่ แม้ทุกคนจะแยกย้ายกันกลับกระโจมไป แต่ก็ไม่มีใคร
หลับได้สักคน

โดยเฉพาะฮูหยินผู้เฒ่า ต่อหน้าคนอื่นนางไม่อาจแสดงความสิ้น
หวังออกมาได้ ถ้าแม้แต่นางยังอ่อนแอ คนพวกนี้ก็คงไร้ที่พึ่งพิงแล้ว
ตอนนี้เป็นยามดึกสงัด นางนั่งอยู่ในกระโจม เปิดม่านมองออกไป
ข้างนอกเป็นระยะ ภาวนาให้เกิดปาฏิหาริย์ ช่วยบุตรชายและลูกสะใภ้
ให้กลับมาอย่างปลอดภัย
โม่หานเยี่ยลุกขึ้นนั่ง ซุกอยู่ในอ้อมอกของฮูหยินผู้เฒ่า
“ท่านแม่ พี่เก้ากับพี่สะใภ้เก้าไม่มีทางทิ้งพวกเราไปหรอก”
ฮูหยินผู้เฒ่าลูบศีรษะบุตรสาวอย่างเอ็นดู “อืม พวกเขาต้อง
กลับมาแน่”
………
ภายในพื้นที่มิติ โม่จิ่วเยี่ยและเฮ่อจือหร่านก็ไม่อาจข่มตาหลับลง
ได้เช่นกัน
เมื่อนึกถึงเรื่องการลอบสังหารในวันนี้ หากโม่จิ่วเยี่ยมีปืนกลแบบ
เดียวกับที่นางใช้ ต่างคนต่างยิงสกัดจากระยะไกล บางทีโม่จิ่วเยี่ย
อาจจะไม่บาดเจ็บสาหัส และนางก็คงไม่ถูกบีบบังคับให้ต้องกระโดด
ลงหน้าผามาเช่นนี้
ด้วยเหตุนี้ เฮ่อจือหร่านจึงรู้สึกว่าควรอธิบายวิธีการใช้ปืนและ
ระเบิดเหล่านั้นให้โม่จิ่วเยี่ยฟังสักหน่อย เผื่อในอนาคตต้องพบเจอกับ
อันตรายแบบนี้อีก เขาจะได้มีวิธีเอาตัวรอดมากขึ้น

เมื่อเห็นเฮ่อจือหร่านหอบเหล็กแปลก ๆ กองโตมา โม่จิ่วเยี่ยก็
รู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาทันที่ ในของเหล่านั้นมีบางอย่างที่เขาเคยเห็นเฮ่อจื
อหร่านใช้มาก่อน ดังนั้นมันจึงไม่ใช่สิ่งที่ชายหนุ่มไม่คุ้นเคย
“ของพวกนี้คืออาวุธของเจ้าทั้งหมดเลยหรือ”
เฮ่อจือหร่านหยิบปืนกลที่ใช้ในวันนี้ออกมา
“สิ่งนี้เรียกว่าปืนกล สามารถยิงต่อเนื่องได้ เหมาะส าหรับใช้ใน
กรณีที่มีศัตรูจ านวนมาก”
ระหว่างที่พูด นางยังสาธิตวิธีการใช้ปืนกล วิธีการบรรจุกระสุน
และขั้นตอนอื่น ๆ ต่อหน้าโม่จิ่วเยี่ย
ส าหรับคนที่ผ่านสนามรบมามาก การได้เห็นอาวุธแบบนี้ก็
เหมือนการได้เห็นสมบัติล ้าค่าชิ้นหนึ่งที่น่าสนใจ
โม่จิ่วเยี่ยนึกอยากจะลุกขึ้นเลียนแบบท่าทางของเฮ่อจือหร่าน
ตอนถือปืนกล ทว่าบาดแผลบนร่างกายเขามีมากเกินไป ขยับเพียง
นิดก็เจ็บปวดจนแทบเอาชีวิต
เมื่อเห็นสีหน้าทรมานของโม่จิ่วเยี่ย เฮ่อจือหร่านจึงรีบห้ามปราม
เขา
“ตอนนี้ท่านยังขยับตัวไม่ได้ ปืนกลยังมีอีกมาก รอให้ร่างกาย
ท่านหายดีแล้ว ค่อยหยิบไปเล่นก็ได้ หรือท่านจะเอาไปใช้ล่าสัตว์ ข้า
ก็ไม่เสียดาย”

เฮ่อจือหร่านไม่ได้พูดเกินจริง ตอนที่เผชิญหน้ากับพวกคนชุด
ด า กระสุนปืนกลกลับถูกใช้จนหมด นางไม่อยากเสียเวลาเปลี่ยน
กระสุน แต่หยิบปืนกระบอกใหม่จากพื้นที่มิติออกมาแทน ท าให้
ตอนนี้ในพื้นที่มิติของนางมีปืนกลแบบเดียวกันอยู่เป็นสิบกระบอก
แล้ว
โม่จิ่วเยี่ยไม่ได้สัมผัสความรู้สึกของการถือปืนกลด้วยตัวเอง ใน
ใจก็อดรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย
แต่เขาก็รู้ดีว่า บาดแผลบนร่างกายตนเองมีมากเกินไป จริง ๆ
แล้วก็ไม่ควรเคลื่อนไหวเร็วเกินไปนัก
“พวกเราตกลงกันแล้วนะ รอแผลของข้าหายดี เจ้าต้องให้ปืนกล
กระบอกนี้กับข้าสักกระบอก”
เฮ่อจือหร่านไม่คิดว่าบุรุษคนนี้จะชื่นชอบอาวุธในพื้นที่มิติของ
นางมากขนาดนี้ ถึงขนาดที่น ้าเสียงตอนพูดยังฟังดูราวกับเป็นเด็ก
น้อยที่เจอของเล่นชิ้นใหม่
ในขณะที่รู้สึกข าขันในใจ นางก็หยิบปืนไรเฟิลออกมาอีก
กระบอกหนึ่ง
“สิ่งนี้เรียกว่าปืนไรเฟิล ข้อดีของปืนไรเฟิลก็คือแม่นย าและยิงได้
ไกล เหมาะส าหรับใช้ในการสังหารระยะไกล”
ต่อมา นางก็น าปืนพกขนาดเล็กออกมา

“ส่วนปืนกระบอกนี้เหมาะส าหรับพกติดตัว ใช้ป้องกันตัวได้ดี
ที่สุด”
“และสิ่งนี้คือปืนยาสลบ สามารถท าให้คนหมดสติไปชั่วคราวได้
หากต้องการไว้ชีวิตคนก็ต้องใช้ปืนกระบอกนี้”
โม่จิ่วเยี่ยยิ่งฟังก็ยิ่งสนใจ หากเมื่อก่อนอาวุธเหล่านี้อยู่ในสนาม
รบ เหล่าพี่น้องของเขาก็คงไม่ต้องตายไปมากมายขนาดนี้
เพียงแต่ในใจก็รู้ดีว่าอาวุธของเฮ่อจือหร่านนั้นร้ายแรงเกินไป ไม่
เหมาะจะเปิดเผยต่อหน้าคนมากนัก
โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ตอนนี้เขาไม่ได้เป็นท่านแม่ทัพ เรื่องของ
สนามรบในอนาคตก็ไม่เกี่ยวข้องกับเขาแล้วเช่นกัน
อย่างไรก็ตาม พอสิ่งของเหล่านี้อยู่ในมือของเฮ่อจือหร่าน ความ
ปลอดภัยของนางก็จะมีหลักประกันมากขึ้น
หลังจากดูปืนแล้ว เฮ่อจือหร่านก็ต้องตกใจเมื่อพบกล่องกระดาษ
ใบใหญ่ ภายในนั้นบรรจุระเบิดมือไว้สิบลูก
นางไม่รู้ว่าใครน าสิ่งเหล่านี้มาวางไว้ในห้องพยาบาล ไม่อย่างนั้น
การต่อกรกับพวกชายชุดด าคงไม่ต้องยุ่งยากขนาดนั้นแล้ว
โชคยังดีที่ทั้งนางและโม่จิ่วเยี่ยไม่ได้รับอันตรายร้ายแรงมา
แต่การมีอาวุธที่ทรงพลังเพิ่มขึ้นในพื้นที่มิติก็เป็นเรื่องดี
ส าหรับเฮ่อจือหร่าน

ในอนาคตยังไม่รู้ว่าจะต้องเผชิญกับเหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันอีก
สักแค่ไหน นางต้องเตรียมการรับมือเอาไว้
นางหยิบระเบิดมือออกมาจากกล่องสี่เหลี่ยมหนึ่งลูก แล้วยื่นให้
โม่จิ่วเยี่ยดู
“เจ้านี่เรียกว่าระเบิดมือ ข้างในมีลูกเหล็กสี่พันลูก ตอนมันระเบิด
ลูกเหล็กทั้งสี่พันลูกนี้จะพุ่งกระจายออกไปทุกทิศทางเหมือนเทพธิดา
โปรยดอกไม้ สามารถก าจัดศัตรูได้ในพริบตา”
โม่จิ่วเยี่ยเห็นแล้วก็รู้ว่ามันเป็นอาวุธส าหรับโจมตีเป็นกลุ่ม
ตอนนี้เขาอยากจะหายจากอาการบาดเจ็บเร็ว ๆ จะได้ไปเป็น
พยานถึงอานุภาพของอาวุธพวกนี้
เมื่อคิดถึงอาการบาดเจ็บ โม่จิ่วเยี่ยก็รู้สึกโชคดีจริง ๆ ที่มีเฮ่อจื
อหร่านอยู่ด้วย ไม่อย่างนั้นตอนนี้เขาจะยังมีชีวิตอยู่หรือเปล่าก็ยังไม่รู้
ขณะในใจเขาก าลังซาบซึ้งในบุญคุณของเฮ่อจือหร่าน เขาก็
รู้สึกแปลก ๆ ตรงช่องท้องล่างกะทันหัน
หลังเห็นเฮ่อจือหร่านก าลังยกลังระเบิดมือออกไป ชายหนุ่มจึง
พยายามฝืนลุกขึ้น