ท่านแม่ทัพ ท่านต้องการภรรยาอย่างข้าถึงจะรุ่งเรือง - บทที่ 103 การสอบสวน

เฮ่อจือหร่านเตรียมการสองอย่าง นางแสดง “กรงเล็บเหล็ก” ที่
เตรียมไว้ล่วงหน้าออกมาให้โม่จิ่วเยี่ยดู
“ท่านวางใจเถอะ ข้ายังมีสิ่งนี้อยู่อีกชิ้นหนึ่ง”
สิ้นเสียง เฮ่อจือหร่านก็หายวับไปจากที่เดิม
หลังจากออกมาจากพื้นที่มิติ ร่างกายก็ร่วงหล่นลงอย่างรวดเร็ว
เฮ่อจือหร่านไม่กล้าประมาท หลังจากอยู่ในพื้นที่มิติไม่นาน ก็
กลับเข้าไปในพื้นที่มิติอีกครั้ง
โม่จิ่วเยี่ยได้แต่มองนางหายไป ปรากฏตัว หายไป และปรากฏตัว
ซ ้าไปมาอยู่ในพื้นที่มิติหลายครั้ง จนกระทั่งเฮ่อจือหร่านไม่กลับมาอีก
หัวใจของเขาก็พลันเต้นไม่เป็นจังหวะ
การกระท าของเฮ่อจือหร่านเป็นไปอย่างราบรื่น ครั้งสุดท้ายที่
ออกมาจาก นที่มิติ ก็อยู่ห่างจากพื้นดินไม่มากนัก
นางใช้กรงเล็บเหล็กเกี่ยวกับกิ่งไม้ แล้วปล่อยตัวลงมาตามแรง
เชือก
ที่นี่คือหุบเขาแห่งหนึ่ง บรรยากาศช่างลึกลับและเก่าแก่
เรื่องที่ท าให้เฮ่อจือหร่านปวดหัวที่สุดคือ ที่นี่ถูกล้อมรอบไปด้วย
ภูเขา มองไม่เห็นทางออกไปด้านนอกเลย

เฮ่อจือหร่านสังเกตสภาพแวดล้อมโดยรอบอย่างละเอียด ตั้งใจจะ
หาทางออกไปสักทาง
ตอนที่นางเตรียมจะก้าวออกไปก็ได้ยินเสียงฝีเท้าแว่วมา
จากประสบการณ์ของนาง เสียงฝีเท้าแบบนี้ คงมีคนมาอย่างน้อย
ไม่ต ่ากว่าสามคนขึ้นไป
เฮ่อจือหร่านรีบหลบไปหลังก้อนหิน สะกดกลั้นหายใจ พร้อมกับ
หยิบปืนพกกับปืนยาสลบออกมาจากพื้นที่มิติ
เสียงฝีเท้าใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ เมื่อมองผ่านช่องหินไปจึงเห็นชาย
ชุดด าสี่คนก าลังเดินมาทางนี้
คนที่เดินน าหน้าดูจะใจร้อนมาก “พวกเราค้นหาที่นี่มาทั้งคืนแล้ว
ถึงพวกมันจะตกลงไปตายกระดูกแหลกเป็นผุยผง ก็น่าจะมีร่องรอย
อยู่บ้าง”
“เจ้าหมายความว่าโม่จิ่วเยี่ยยังไม่ตายหรือ?”
“เป็นไปไม่ได้ โม่จิ่วเยี่ยบาดเจ็บสาหัส เขากระโดดลงมาจากหน้า
ผาสูงขนาดนั้น จะรอดไปได้อย่างไร?”
ในขณะที่ชายชุดด าก าลังเดินพูดคุยกันว่าพวกเขาตายแล้วหรือ
ยัง เสียงดังกรอบก็ท าลายความเงียบของหุบเขาลงทันที่
ในขณะเดียวกัน ชายชุดด าที่เดินน าหน้าก็ล้มลงไปกองกับพื้น

เพื่อไม่ให้พวกชายชุดด ามีโอกาสได้หายใจและตั้งตัวทัน เฮ่อจื
อหร่านจึงยิงปืนออกไปอีกสองนัด ปลิดชีพชายชุดด าไปอีกสองคน
ชายชุดด าที่รอดชีวิตเพียงคนเดียวรู้สึกถึงสถานการณ์ที่ไม่สู้ดี
เขาจึงค่อย ๆ เคลื่อนตัวไปยังต าแหน่งที่เฮ่อจือหร่านซ่อนตัวอย่าง
ระมัดระวัง พร้อมกับตะโกนด้วยความเดือดดาลว่า “โม่จิ่วเยี่ย ถ้าแน่
จริงก็ออกมาสู้กับข้าแบบลูกผู้ชาย อย่าท าตัวเป็นเต่าหดหัวอยู่ใน
กระดอง!”
เฮ่อจือหร่านไม่ได้ตอบโต้ใด ๆ เพียงเปลี่ยนต าแหน่ง และเล็งปืน
ยาสลบไปที่ชายชุดด าก่อนจะลั่นไก
ชายชุดด าร่วงลงไปนอนแน่นิ่ง เฮ่อจือหร่านตรวจสอบจนแน่ใจ
ว่าไม่มีอันตราย จึงเดินออกมาจากหลังก้อนหิน
นางตรวจดูลมหายใจของชายชุดด าอย่างรวดเร็ว ก่อนจะพาคน
ที่เป็นลูกน้องหายตัวเข้าไปในพื้นที่มิติ
โม่จิ่วเยี่ยเดินวนไปวนมาด้วยความกระวนกระวายอยู่หน้าห้อง
ผ่าตัด
เมื่อเห็นเฮ่อจือหร่านลากชายชุดด าที่ดูราวกับคนตายเข้ามา เขา
ก็ถามด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
“ข้างนอกยังมีคนชุดด าอีกหรือ”
เฮ่อจือหร่านโยนร่างคนชุดด าลงบนพื้น

“ข้าจะใช้ปืนยาสลบท าให้เขาสลบไปก่อน คิดว่าอาจจะถามอะไร
จากเขาได้บ้าง”
พอได้ยินว่าคนชุดด าแค่สลบไป โม่จิ่วเยี่ยก็รีบทรุดตัวลงตรงหน้า
เขาคว้าผ้าปิดหน้าสีด าออกอย่างรวดเร็ว
จากนั้นก็หยิบตะเกียบขึ้นมาง้างปากคนชุดด าออก ก่อนจะหยิบ
ถุงพิษ
เฮ่อจือหร่านเองก็ไม่รอช้า หยิบเชือกป่านมามัดคนชุดด าด้วยกัน
กับโม่จิ่วเยี่ยจนแน่นหนา
เพื่อเป็นการประหยัดเวลา เฮ่อจือหร่านจึงหยิบยาปลุกให้ตื่น
ขึ้นมาฉีดเข้าไปในร่างของคนชุดด า
ไม่นาน คนชุดด าก็รู้สึกตัว
เมื่อมองไปรอบ ๆ ในสถานที่ที่ไม่คุ้นเคย คนชุดด าก็แสดงท่าทาง
ร้อนรน
“ที่นี่ที่ไหน”
“เจ้าไม่ต้องสนใจว่านี่คือที่ไหน แค่ตอบค าถามของข้ามา แล้วข้า
จะให้เจ้าตายอย่างสบาย” เฮ่อจือหร่านเอ่ยด้วยน ้าเสียงเย็นชา
ชายชุดด าเพิ่งสังเกตเห็นด้านหลังของตน
เขาหันกลับไปมอง และเห็นโม่จิ่วเยี่ยในทันที่
“โม่จิ่วเยี่ย เจ้ายังไม่ตายจริง ๆ หรือ?”

โม่จิ่วเยี่ยไม่อยากอ้อมค้อมกับเขา จึงพูดเสียงเย็นว่า “บอกมา
ใครส่งเจ้ามาฆ่าข้า?”
ชายชุดด าหัวเราะเยาะ “เจ้าคิดว่าข้าจะบอกเจ้าหรือ?”
พูดจบ เขาก็เตรียมจะกัดถุงยาพิษในปากเพื่อฆ่าตัวตาย
แต่ใครจะรู้ ปลายลิ้นของเขาค้นหาในซอกฟันไปรอบหนึ่ง กลับ
ไม่พบถุงยาพิษเลย
ชายชุดด าตกใจจนเหงื่อเย็นผุดขึ้นมา
“โม่จิ่วเยี่ย เจ้าช่างต ่าช้านัก”
โม่จิ่วเยี่ยยังคงไร้สีหน้า
“คนที่น่ารังเกียจจริง ๆ คือคนที่อยู่เบื้องหลังเจ้าต่างหาก”
ทันใดนั้นเอง ขณะชายชุดด าก าลังจะเอ่ยอะไรออกมา เฮ่อจือห
ร่านก็หยิบเข็มฉีดยามาแล้วแทงเข้าไปที่กล้ามเนื้อแขนของเขาอย่าง
รวดเร็ว ก่อนเขาจะทันตั้งตัว
ชายชุดด าตกใจสุดขีด
“เจ้าท าอะไรข้า!”
เขาพยายามดิ้นรน แต่แขนขาทั้งสี่ถูกมัดแน่นจนขยับเขยื้อน
ไม่ได้
เฮ่อจือหร่านเย้ยหยัน “อีกเดี๋ยวเจ้าก็รู้เอง”

ยาที่นางใช้ฉีดเข้าไปในร่างของชายชุดด า เป็นของที่ประเทศ
หนึ่งพัฒนาขึ้นมาเพื่อใช้รับมือกับเชลยศึกโดยเฉพาะ
ผู้ที่ถูกฉีดเข้าไปในร่างกาย ช่วงแรกจะมีอาการตื่นตัว จากนั้นจะ
รู้สึกเหมือนถูกฝูงมดจ านวนมหาศาลกัดกินไปทั่วร่างกาย
ความเจ็บปวดนี้จะทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ จนกระทั่งมันจะท า
ให้ชีวิตนี้ไม่อยากมีชีวิตอยู่
สิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่านั้นคือ หลังจากถูกฉีดยานี้เข้าไปแล้ว ไม่ว่า
ร่างกายจะแสดงปฏิกิริยารุนแรงเพียงใด ก็ไม่สามารถหมดสติไปได้
สิ่งที่ท าได้คือ ทนทุกข์ทรมานอย่างมีสติเท่านั้น
จริงดังคาด ชายชุดด าในตอนแรกตื่นตระหนกมาก แต่เขายัง
แสดงท่าทีไม่กลัวตาย ซ ้ายังโอ้อวดว่า ต่อให้เอามีดกรีดเนื้อของเขา
เขาก็จะไม่ยอมทรยศคนที่อยู่เบื้องหลัง
เวลาผ่านไปทีละน้อย สีหน้าของชายชุดด าก็ค่อยๆ บิดเบี้ยว
ตอนแรกเขายังทนได้อยู่
แต่ใครจะรู้ว่า ความเจ็บปวดนี้กลับรุนแรงขึ้นจนกระทั่งท าให้เขา
นึกอยากเอาหัวโขกก าแพงตาย
เฮ่อจือหร่านเห็นว่าได้เวลาแล้ว จึงเอ่ยปากขึ้นว่า “ตอนนั้นข้า
บอกเจ้าชัดเจนไปแล้ว หากเจ้าไม่พูด ข้ารับรองว่าจะให้เจ้ามีชีวิตอยู่
แบบนี้ตลอดไป”

ดวงตาที่เปื้อนเลือดของชายชุดด าจ้องมองไปยังเฮ่อจือหร่าน พูด
อย่างช้า ๆ และชัดเจนว่า “เจ้าช่างโหดเหี้ยมนัก”
เฮ่อจือหร่านไม่ได้คิดอย่างนั้น
“ข้าไม่ปฏิเสธเรื่องนั้นหรอกนะ เรื่องที่ท าทุกอย่างเพื่อให้บรรลุ
เป้าหมายน่ะ ไม่ใช่แค่ข้าคนเดียวที่ท าสักหน่อย”
“เจ้า…” ชายชุดด าโกรธจนตาแทบถลน
ทว่าความเจ็บปวดทางร่างกายกลับท าให้เขาทนไม่ไหวอีกต่อไป
ในที่สุดชายชุดด าก็ยอมปริปาก “พวกข้าแค่รับเงินท างานแทน
คนอื่น ใครเป็นคนต้องการชีวิตพวกเจ้า ข้าไม่รู้จริง ๆ”
เฮ่อจือหร่านและโม่จิ่วเยี่ยไม่เชื่อค าพูดของชายชุดด าแม้แต่น้อย
หากเขาไม่รู้จริง ๆ ว่าใครอยู่เบื้องหลัง เขาคงพูดแบบนี้ตั้งแต่แรก
แล้ว ไม่จ าเป็นต้องดื้อดึงมาจนถึงตอนนี้
เพื่อเค้นความจริง เฮ่อจือหร่านหยิบเข็มฉีดยาอีกเข็มขึ้นมา นาง
จ่อปลายเข็มไปที่ชายชุดด าอย่างเย็นชา “ดูจากสภาพเจ้าแล้ว
ร่างกายคงทนทานได้ไม่น้อย เช่นนั้นข้าจะเพิ่มยาให้เจ้าอีกสักหน่อย
ก็แล้วกัน”
ชายชุดด าจ าได้ว่าสิ่งที่อยู่ในมือของเฮ่อจือหร่านคืออะไร เขา
เพิ่งถูกมันแทงเข้าไปจนท าให้รู้สึกอยากตายไปเสียรู้แล้วรู้รอด
ถ้าโดนแทงอีกเข็ม เขาคงต้องทรมานจนตายแน่ ๆ

เมื่อเห็นปลายเข็มใกล้จะทิ่มเข้าแขน ชายชุดด าก็ร้องลั่น “เป็น
องค์ชายหวัง! พวกเราเป็นนักฆ่าขององค์ชายเหิง!”