ท่านแม่ทัพ ท่านต้องการภรรยาอย่างข้าถึงจะรุ่งเรือง - บทที่ 158 ตุ๊กตาแพนด้ายักษ์

บนหัวเตียงในพื้นที่มิติยังมีตุ๊กตาอีกหลายตัวที่สหายสนิทท าไว้
ให้
ดัมโบ้ สเมิร์ฟ มิกกี้เมาส์ ส่วนใหญ่เป็นแบบจากตัวละครใน
การ์ตูน
เฮ่อจือหร่านคิดว่าแม้ตุ๊กตาเหล่านี้จะดูดี แต่ถ้าท าออกมาโดยที่
ไม่มีใครรู้จัก ก็อาจไม่ได้รับความนิยม
ดังนั้นเฮ่อจือหร่านจึงคิดว่า การเลือกแบบตุ๊กตาไม่ควรเกิน
ขอบเขตความรู้ของผู้คนในยุคนี้
เฮ่อจือหร่านเลือกดูในเถาเป่า และรู้สึกชอบตุ๊กตาแพนด้ายักษ์ที่
ตัวกลมและน่ารักทันที่
แต่นางไม่แน่ใจว่าผู้คนในยุคนี้เคยได้ยินเกี่ยวกับสัตว์ชนิดนี้
หรือไม่
เพื่อให้แน่ใจ เฮ่อจือหร่านจึงออกจากพื้นที่มิติ ตั้งใจจะไปถามโม่
จิ่วเยี่ย
โม่จิ่วเยี่ยกลับมาที่กระโจมและไม่เห็นเฮ่อจือหร่าน เขาจึงรู้ว่านาง
ต้องเข้าไปในพื้นที่มิติ
เขาจึงนั่งรออยู่ในกระโจมเพื่อให้นางออกมา

เฮ่อจือหร่านเข้าสู่พื้นที่มิติในต าแหน่งเดียวกันกับโม่จิ่วเยี่ยนั่งอยู่
พอดี เมื่อนางออกมาก็ถูกอีกฝ่ายกอดเอาไว้แน่น
“ท่านกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่?” เฮ่อจือหร่านรู้สึกเขินอายเล็กน้อย
ที่เป็นฝ่ายเข้าไปกอดชายหนุ่มก่อน
โม่จิ่วเยี่ยไม่อยากปล่อยมือจากร่างนุ่มหอมกรุ่นในอ้อมกอด
เขาโอบเอวเฮ่อจือหร่านอย่างเป็นธรรมชาติ
“ข้ากลับมาได้หนึ่งเค่อแล้ว เห็นว่าเจ้าไม่อยู่จึงรออยู่สักพัก”
จู่ ๆ ก็มีมือใหญ่มาวางบนเอว เฮ่อจือหร่านคิดจะหลบตาม
สัญชาตญาณ
แต่พอมาคิด ๆ ดูแล้ว พวกเขาเป็นสามีภรรยากันในสายตาคน
อื่น และยอมรับความสัมพันธ์แบบคนรักกันแล้ว การสัมผัสร่างกาย
กันบ้างก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร
ดังนั้นนางจึงไม่หลบ แต่ถามด้วยใบหน้าแดงเรื่อว่า “ท่านเคยได้
ยินเกี่ยวกับตัวกินเหล็กหรือไม่?”
นางยังไม่ลืมว่าในยุคโบราณเรียกแพนด้าว่าตัวกินเหล็ก
แม้โม่จิ่วเยี่ยจะไม่เคยเห็นตัวกินเหล็ก แต่ชื่อนี้ก็ไม่ใช่ชื่อที่แปลก
ส าหรับเขา
“พวกเราจะไปที่ซีเป่ย ข้าได้ยินมาว่าที่นั่นมีตัวกินเหล็กอยู่”

เขาหยุดไปพักหนึ่งแล้วถามกลับ “เจ้าอยากรู้เรื่องตัวกินเหล็ก
ท าไม?”
เฮ่อจือหร่านไม่คิดว่าที่ซีเป่ยจะยังมีร่องรอยของแพนด้าที่เป็น
สมบัติของชาติอยู่
ในชาติก่อน นางไม่อาจต้านทานความน่ารักของแพนด้าได้
ตั้งแต่เด็ก ๆ แล้ว
ตอนที่เลือกสาขาวิชาที่จะเรียน นางยังเคยคิดจะเรียนด้านการ
อนุรักษ์สัตว์
ด้วยวิธีนั้นนางก็จะมีโอกาสได้เป็นคนดูแลแพนด้า
แต่โชคชะตาก็พลิกผัน สุดท้ายนางจึงเลือกเรียนวิชาแพทย์
เช่นนั้นก็ดี พอไปถึงซีเป่ย นางก็จะมีโอกาสได้ใกล้ชิดกับหมี
แพนด้า!
คิดถึงตรงนี้เฮ่อจือหร่านก็ยิ่งรู้สึกตื่นเต้นที่จะได้ไปถึงซีเป่ยในเร็ว
วัน
ขณะดึงความคิดกลับมา ตุ๊กตาแพนด้ายักษ์ก็ปรากฏขึ้นในมือ
นางอย่างกะทันหัน
“ท่านดูสิ น่ารักมากใช่หรือไม่”
โม่จิ่วเยี่ยรับตุ๊กตาแพนด้ามาดูแล้วพูดอย่างจริงใจว่า “ข้าเชื่อว่า
ตุ๊กตาตัวกินเหล็กนี้จะเป็นที่นิยมมากกว่าตุ๊กตากระต่ายเสียอีก”

ตัวกินเหล็ก ตัวกินเหล็ก มันเป็นชื่อเรียกหมีแพนด้าของคนสมัย
โบราณจริง ๆ แต่เฮ่อจือหร่านรู้สึกว่ามันยังไม่น่ารักพอ
“ท่านดูให้ดีสิ ตัวกินเหล็กนี่หน้าตาคล้ายหมีทว่าก็คล้ายแมว
ท าไมเราไม่เปลี่ยนชื่อให้มันฟังดูน่ารักกว่านี้เล่า เรียกว่า…แพนด้า
เป็นอย่างไร”
โม่จิ่วเยี่ยลูบหัวนางอย่างเอ็นดู
“แพนด้าก็ฟังดูดี ไม่เลวเลย”
ตอนนี้เฮ่อจือหร่านเข้าใจแล้วว่าที่นี่มีคนที่รู้จักหมีแพนด้าจริง ๆ
ดังนั้นนางจึงตัดสินใจว่าการค้าที่ร่วมมือกับถังหมิงรุ่ยนั้น
สามารถท าตุ๊กตาแพนด้าเป็นหนึ่งในสินค้าได้
เฮ่อจือหร่านจับมือโม่จิ่วเยี่ยแล้วหายตัวเข้าไปในพื้นที่มิติ
คราวนี้นางไม่ได้ตั้งใจจะแยกชิ้นส่วนตุ๊กตาแพนด้าอีกต่อไป แต่
ซื้อหนังสือเกี่ยวกับการท าตุ๊กตามาแทน
นางเลือกแบบตุ๊กตาหมีแพนด้าที่ชอบ แล้วคัดลอกจากใน
หนังสือ
นอกจากท าตุ๊กตาแพนด้ายักษ์แล้ว เฮ่อจือหร่านยังเลือกแบบ
เป็นเจ้าหมีน้อยที่ใส่เสื้อผ้ากับเป็ดน้อยน่ารักอีกอย่างด้วย
แน่นอนว่าเสื้อผ้าของตุ๊กตาหมีน้อยสามารถท าจากผ้าทั่วไปที่มี
อยู่ในยุคนี้ได้

อย่างไรก็ตาม นางยังมีผ้าที่หยิบมาจากท้องพระคลังเหลืออยู่ใน
พื้นที่มิติอีกบ้าง หากปล่อยไว้ก็คงเปล่าประโยชน์ต่อไป
นางเพิ่งเริ่มท าการค้าร่วมกับถังหมิงรุ่ย จึงคิดว่าท าแค่สามแบบ
ในตอนนี้ก็เพียงพอแล้ว
เฮ่อจือหร่านคัดลอกแบบตุ๊กตาอีกสองอย่างเสร็จ ทั้งสองคนก็
ออกจากพื้นที่มิติ
ตอนนี้พวกสตรีด้านนอกก าลังรอคอยอย่างใจจดใจจ่อ รอให้
เฮ่อจือหร่านสั่งการเพื่อจะได้เริ่มงาน
เฮ่อจือหร่านยิ้มให้และเรียกทุกคนมารวมตัวกัน
“คราวนี้ข้าคิดแบบตุ๊กตาได้สามแบบ ข้าวาดแบบเสร็จแล้ว พวก
ท่านสามารถท าตุ๊กตาตามแบบที่ข้าวาดได้เลย”
ระหว่างพูดคุยกัน นางก็คลี่กระดาษออกมาอธิบายให้เหล่าสตรี
ทั้งหลายฟัง
“ข้าได้ท าเครื่องหมาย ขนาด และสีบนแบบเอาไว้แล้ว เวลาตัด
เย็บก็ต้องท าตามอย่างเคร่งครัด ห้ามคลาดเคลื่อนเด็ดขาด”
ได้ยินดังนั้นทุกคนต่างพากันเข้ามาล้อมวง ตรวจดูเนื้อหาบน
กระดาษอย่างละเอียด
แต่พอพวกนางเห็นค าว่า ‘หมีแพนด้า’ เขียนอยู่บนกระดาษแผ่น
หนึ่ง ก็มีสีหน้างุนงงไปตาม ๆ กัน

พี่สะใภ้รองถามแทนคนอื่นว่า “น้องสะใภ้เก้า หมีแพนด้าคืออะไร
หรือ?”
เฮ่อจือหร่านจงใจแสร้งท าเป็นปิดบังเอาไว้
“พี่สะใภ้ลองท าตุ๊กตาตามแบบของข้าออกมาก่อน แล้วท่านจะรู้
เองว่ามันคืออะไร”
พี่สะใภ้รองเป็นคนใจร้อน ยิ่งเห็นน้องสะใภ้เก้าไม่ยอมบอกง่าย ๆ
นางก็ยิ่งอยากรู้ค าตอบเข้าไปใหญ่
นางจึงคว้าเอาแบบตุ๊กตาแพนด้าไปท าทันที่
ค าพูดของนางพาให้สตรีคนอื่นหัวเราะขึ้นมา
พี่สะใภ้ใหญ่กับฮูหยินฟางก็เข้ามาหยิบแบบร่างอีกสองแผ่นไป
ศึกษาร่วมกับทุกคน
เมื่อจัดการเรื่องต่าง ๆ เสร็จแล้ว เฮ่อจือหร่านก็ว่างงานอีกครั้ง
ตอนนี้พวกนางต่างทุ่มเทความสนใจไปยังการท าตุ๊กตา เฮ่อจือห
ร่านจึงต้องเตรียมอาหารกลางวันให้ทุกคนด้วยตัวเอง
โม่จิ่วเยี่ยยังคงมาช่วยจุดไฟเหมือนเดิม
ขณะนางตักอาหารใส่จานใบแรกเสร็จ โม่จิ่วเยี่ยก็ลุกขึ้นยืน
“คนที่ไปส่งเฟ่ยมามากลับมาแล้ว ข้าจะไปดูสักหน่อย”

เฮ่อจือหร่านมองตามทิศทางที่โม่จิ่วเยี่ยไป จริงดังคาด ซ่งเชา
และหวังต้าลี่ก าลังรออยู่ในที่ลับตาคนห่างไปไม่ไกลนัก
โม่จิ่วเยี่ยใช้เวลาพูดคุยกับสองคนนั้นไม่นานก็รีบกลับมา
ไม่รอให้เฮ่อจือหร่านเอ่ยปากถาม เขาก็เล่าเรื่องราวการคุ้ม
กันเฟ่ยมามาอย่างกระตือรือร้น
“พวกเขาบอกว่าโชคดีที่เจ้าให้นางย้อมผมเป็นสีด า ระหว่างทาง
พบคนของหนานฉีออกมาตามหานางเป็นจ านวนมาก แต่เพราะเฟ่ย
มามาย้อมผมด า จึงรอดพ้นจากสายตาและเดินทางไปถึงเมืองหลวง
อย่างปลอดภัย”
เฮ่อจือหร่านถามพลางผัดอาหารในกระทะ
“พวกเขาส่งตัวคนถึงมือเฟ่ยหนานอวี่แล้วใช่หรือไม่?”
โม่จิ่วเยี่ยพยักหน้า “ตอนที่พวกเขาไปถึงเมืองหลวง เฟ่ยหนา
นอวี่ยังไม่กลับมา เพราะไปช่วยบรรเทาทุกข์ที่อ าเภอตงเฟิงกับหนาน
ฉี หวังต้าลี่จึงตัดสินใจพักที่โรงเตี๊ยมแห่งหนึ่งชั่วคราว ด้วยเพราะยิ่ง
อันตรายก็จะยิ่งปลอดภัย คนของหนานฉีคงคิดไม่ถึงว่าเฟ่ยมามาจะ
อยู่ในเมืองหลวง ดังนั้นในช่วงเวลาที่พวกเขารอเฟ่ยหนานอวี่อยู่ใน
เมืองหลวง จึงไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นเลย
กระทั่งเจ็ดวันต่อมา เฟ่ยหนานอวี่กลับมาถึงเมืองหลวง พวกเขา
จึงส่งตัวนางให้เขาอย่างปลอดภัย แล้วจึงเดินทางกลับมาที่นี่”

“เฟ่ยหนานอวี่มีปฏิกิริยาอย่างไรบ้าง?” เฮ่อจือหร่านถามค าถาม
ที่ส าคัญที่สุด
เมื่อเฟ่ยมามาได้พบกับเฟ่ยหนานอวี่ แน่นอนว่าอีกฝ่ายจะต้อง
บอกให้เขารู้ว่านางกับโม่จิ่วเยี่ยได้ล่วงรู้ถึงชาติก าเนิดที่แท้จริงของ
เขาแล้ว
แม้ว่าทั้งสองจะคาดการณ์ไว้แล้วว่า เฟ่ยหนานอวี่จะไม่ท าให้พวก
เขาล าบากใจเพราะเรื่องนี้ แต่ทุกสิ่งย่อมไม่แน่นอน ไม่มีใครกล้า
รับประกันได้ว่าเฟ่ยหนานอวี่จะเดินตามทิศทางที่พวกเขาคาดเดาไว้
อย่างแน่นอน