ท่านแม่ทัพ ท่านต้องการภรรยาอย่างข้าถึงจะรุ่งเรือง - บทที่ 157 ผลประโยชน์สูงสุด

ถังหมิงรุ่ยไม่ปิดบังความชื่นชมในใจ เขาประสานมือกล่าวว่า
“พี่สะใภ้โม่ช่างมีวิสัยทัศน์จริง ๆ กล้าท าการค้ากับชาวต่างชาติไม่พอ
ยังสามารถท าตุ๊กตาเช่นนี้ได้อีก”
เฮ่อจือหร่านยิ้มและตอบอย่างถ่อมตัว
“ชีวิตบีบคั้น ข้าท าไปก็เพราะความจ าเป็น”
หลังจากทั้งสองพูดคุยกันอีกสองสามประโยค ถังหมิงรุ่ยจึงบอก
ถึงจุดประสงค์ของตน
“ตุ๊กตาที่พี่สะใภ้โม่ท ามีความพิเศษ ถ้ามีให้เลือกมากกว่านี้จะดี
มาก หลังออกจากที่นี่แล้ว ข้าสามารถน าไปขายตามเมืองต่าง ๆ ได้
ตลอดทาง รายได้ต้องดีอย่างแน่นอน”
การท าตุ๊กตากระต่ายขาย เฮ่อจือหร่านเพียงคิดขึ้นมาเพื่อ
ช่วยเหลือคนตระกูลเซี่ยและตระกูลฟาง
ไม่คิดว่าถังหมิงรุ่ยจะมองเห็นโอกาสทางการค้าที่ไร้สิ้นสุดจาก
ตรงนี้
ตามความเข้าใจของเฮ่อจือหร่านที่มีต่อเขา ถังหมิงรุ่ยมีหัว
การค้าที่เฉียบแหลม ถ้าเขาบอกว่าจะขายได้รายได้ดีก็ต้องไม่ใช่เรื่อง
โกหกแน่

ยิ่งนึกถึงการพัฒนาจนกลายเป็นกิจการระยะยาว ไม่เพียงตัวเอง
ที่จะได้เงินเล็ก ๆ น้อย ๆ แต่ยังรวมไปถึงเหล่าสตรีในบ้านและคน
ตระกูลฟางกับตระกูลเซี่ยที่จะได้เงินไปด้วย เรื่องดี ๆ แบบนี้เฮ่อจือห
ร่านไม่อาจปฏิเสธได้เลย
“การร่วมการค้ากับคุณชายถัง ข้าย่อมยินดีอย่างแน่นอน ข้าเพิ่ง
ซื้อผ้าส าหรับท าตุ๊กตาจากชาวต่างชาติมามากมาย พอกลับไปข้าก็
สามารถคิดค้นตุ๊กตาแบบอื่น ๆ ได้อีก”
เฮ่อจือหร่านเห็นว่าการอ้างถึงชาวต่างชาตินั้นไม่ได้ถูกถังหมิงรุ่ย
คิดสงสัย จึงตัดสินใจใช้มันเป็นข้ออ้างต่อไป
ตอนนี้ถังหมิงรุ่ยคิดแต่เรื่องการท าก าไรก้อนแรกจากการค้า
ตุ๊กตา จึงไม่ได้สงสัยเรื่องการมีอยู่ของชาวต่างชาติ
เมื่อได้ยินเฮ่อจือหร่านบอกว่าสามารถคิดค้นรูปแบบตุ๊กตาอื่น ๆ
ได้อีก เขาก็เริ่มรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาทันที่
“ในเมื่อเป็นเช่นนั้น ข้าก็จะรอฟังข่าวดีจากพี่สะใภ้!”
“การท าตุ๊กตานั้นไม่มีปัญหา แต่คุณชายถังตั้งใจจะขายแค่ใน
ละแวกนี้หรือ?”
เฮ่อจือหร่านคิดว่าหากถังหมิงรุ่ยมีพรสวรรค์ด้านการค้าอย่างที่
บันทึกไว้ในประวัติศาสตร์จริง ๆ เขาคงไม่เลือกจะขายตุ๊กตาอยู่เพียง
แค่ในท้องถิ่นนี้

วิธีที่ดีที่สุดในการท าก าไรให้มากขึ้น คือการรอให้ตุ๊กตาสองร้อย
ตัวจากร้านปักผ้าขายหมดก่อน จากนั้นคนที่ไม่ได้ซื้อมันก็จะต้อง
รู้สึกเสียดายอย่างแน่นอน
ถึงตอนนั้นถังหมิงรุ่ยก็ค่อยน าตุ๊กตาที่มีอยู่ออกมาขายในราคา
สูงและจ านวนจ ากัด ซึ่งจะต้องดึงดูดความสนใจของลูกค้าได้แน่
ขณะเดียวกัน ตุ๊กตาก็มีรูปแบบใหม่ ๆ เพิ่มขึ้น การค้าของถังห
มิงรุ่ยก็จะต้องท าก าไรได้อย่างงดงาม
และค าตอบของถังหมิงรุ่ยก็ไม่ท าให้นางผิดหวัง
“พี่สะใภ้โม่ ถ้าพวกเราต้องอยู่ที่นี่อีกนาน ข้าตั้งใจว่าหลังจาก
ตุ๊กตาในร้านปักผ้าขายหมด ก็จะสังเกตดูว่ายังมีลูกค้าที่ต้องการ
ตุ๊กตามากแค่ไหน แล้วค่อยวางแผนขั้นต่อไป”
เฮ่อจือหร่านพอใจกับค าตอบเช่นนี้มาก
“ถ้าอย่างนั้น ข้าก็ไม่ต้องรีบเร่งท างาน แน่นอนว่าจะท าตุ๊กตาที่มี
คุณภาพเยี่ยมออกมา เพื่อให้ได้ผลก าไรสูงสุด”
“ดีมาก ข้าจะรอดูตุ๊กตาคุณภาพเยี่ยมของพี่สะใภ้นะขอรับ”
ทั้งสองคุยกันเรื่องรายละเอียดการค้าขายตุ๊กตาอีกมาก ก่อนจาก
กันยังนัดแนะกันด้วยว่าอีกสามวันถ้ายังไม่สามารถออกจากที่นี่ได้
ตอนเที่ยงวันจะมาพบกันที่ร้านน ้าชาแห่งนี้อีก

โม่จิ่วเยี่ยรู้ว่าเฮ่อจือหร่านต้องซื้อผ้าขนสัตว์กลับไปอีกแน่ จึง
จัดการจ้างรถลากเทียมวัวมา
ส่วนเฮ่อจือหร่านก็หาสถานที่เงียบ ๆ เพื่อเตรียมตัว
ครั้งนี้นางซื้อผ้าขนสัตว์หลากหลายสี และซื้อนุ่นส าหรับยัดไส้มา
เป็นจ านวนมาก
นอกจากนี้ นางยังน าอาหารบางส่วนจากพื้นที่มิติ รวมถึงไข่และ
เนื้อสัตว์ด้วย ส่วนสัตว์ปีกและปศุสัตว์ในพื้นที่มิติยังไม่พร้อมจะเก็บ
เกี่ยว นางจึงซื้อของมาบ้างจากร้านค้าในแอปเถาเป่า
เฮ่อจือหร่านยังช่วยเลือกซื้อหนังสือเกี่ยวกับสมุนไพรจีนที่เป็น
อักษรจีนตัวเต็มให้กับโม่หานเยี่ยอย่างใส่ใจอีกด้วย
นางเพิ่งเตรียมของที่จะน ากลับไปเสร็จ โม่จิ่วเยี่ยก็มาพร้อมกับ
รถเทียมวัวหนึ่งคัน
ครั้งนี้เฮ่อจือหร่านซื้อผ้าขนสัตว์มาค่อนข้างมาก รถเทียมวัวหนึ่ง
คันจึงไม่สามารถบรรทุกสิ่งของได้หมด
คนขับจึงไปเรียกสหายมาอีกคน รถเทียมวัวสองคันบรรทุกสินค้า
เต็มล ารีบเดินทางกลับไปยังค่ายพัก
ตอนที่เฮ่อจือหร่านน าตุ๊กตาที่ท าเสร็จออกไปขาย สตรีทั้งหลาย
ต่างรู้สึกเสียดาย

เหตุผลคือเฮ่อจือหร่านใช้ผ้าที่ซื้อมาจากชาวต่างชาติท าตุ๊กตา
ไปหมดแล้ว ต่อไปคงไม่สามารถหาเงินได้ง่าย ๆ เช่นนี้อีก
ไม่คิดว่าเฮ่อจือหร่านกับโม่จิ่วเยี่ยออกไปแค่ครั้งเดียวจะน าผ้า
กลับมาถึงสองคันรถ
สิ่งนี้ท าให้พวกนางดีใจมาก ทุกคนต่างรีบเข้าไปช่วยขนของลง
มา
สะใภ้รองยังวนเวียนถามเฮ่อจือหร่านไม่หยุด
“น้องสะใภ้เก้า เจ้ากับน้องเก้าออกไปเจอกับชาวต่างชาติคนนั้น
อีกแล้วหรือ?”
“ถูกต้องแล้วพี่สะใภ้ ชาวต่างชาติคนนั้นก็ไม่สามารถออกจาก
ที่นี่ได้ วันนี้พวกเราตั้งใจออกไปหาเขาโดยเฉพาะ บังเอิญว่าเขายังมี
ผ้าแบบนี้อยู่ ข้าจึงซื้อมาเพิ่มอีกสักหน่อย”
เฮ่อจือหร่านพูดโกหกโดยไม่แสดงพิรุธใด ๆ
โม่จิ่วเยี่ยที่อยู่ข้าง ๆ ไม่ลืมจะช่วยภรรยาเอาใจผู้อื่น
“หร่านหร่านต้องใช้ความพยายามมากกว่าจะหาชาวต่างชาติคน
นั้นพบ ผ้าผืนนี้ได้อย่างยากล าบากจริง ๆ”
แน่นอนว่าเมื่อพวกนางได้ยินว่าเฮ่อจือหร่านต้องใช้ความ
พยายามมากเพื่อหาตัวชาวต่างชาติเพื่อซื้อผ้า ต่างก็พากันเข้ามา
แสดงการขอบคุณ

เฮ่อจือหร่านพูดต่อจากโม่จิ่วเยี่ยอีกสองสามประโยค จุดประสงค์
ก็เพื่อให้ทุกคนรู้ว่าผ้าพวกนี้หามาได้อย่างยากล าบาก เพื่อพวกเขา
จะได้ตั้งใจท าตุ๊กตามากขึ้น
ข้าวของบนเกวียนถูกทุกคนช่วยกันขนลงมาวางไว้ด้านข้าง
เฮ่อจือหร่านถือโอกาสจ่ายค่าแรงส าหรับตุ๊กตาหนึ่งร้อยสามสิบเอ็ด
ตัวให้กับทุกคน
พวกเขาได้รับค่าแรงมากกว่าครั้งที่แล้ว โดยเฉพาะคนตระกูล
ฟางกับตระกูลเซี่ย เงินที่ได้จากการท าตุ๊กตาน่าจะพอประทังชีวิตไป
จนถึงซีเป่ยได้
สตรีจากทั้งสองตระกูลน าโดยฮูหยินใหญ่ก าลังจะคุกเข่า
ขอบคุณเฮ่อจือหร่าน
เฮ่อจือหร่านเป็นวิญญาณของคนยุคใหม่ จะคุ้นเคยกับการ
กระท าอันใหญ่โตแบบนี้ได้อย่างไร?
นางพาพี่สะใภ้ทั้งหลายมาช่วยกันห้ามคนสองตระกูล
ขณะเดียวกันก็เห็นว่าคนทั้งสองตระกูลนี้ไม่ใช่คนไม่รู้จักบุญคุณ และ
พวกเขาต่างก็มีจิตใจที่รู้จักส านึกบุญคุณอยู่
หลังจากพูดคุยกันพักหนึ่ง เฮ่อจือหร่านจึงเอ่ยเข้าเรื่องหลัก
นางหยิบผ้าขนสัตว์หลากสีมาถือไว้ในมือ

“ทุกคนเห็นแล้วใช่หรือไม่ ผ้าที่ข้าน ากลับมาครั้งนี้มีหลากหลาย
สีสัน ข้าตั้งใจจะลองศึกษาตุ๊กตารูปแบบต่าง ๆ”
เมื่อเห็นเนื้อผ้าหลากสีในมือของเฮ่อจือหร่าน บรรดาสตรีทุกคน
ต่างก็ชื่นชอบเป็นอย่างมาก
โม่หานเยี่ยเข้าไปใกล้เฮ่อจือหร่านเพื่อตรวจดูผ้าเหล่านั้นอย่าง
ละเอียด ยิ่งดูก็ยิ่งรู้สึกตื่นเต้นดีใจ
นางชี้ไปยังผ้าสีน ้าตาลในมือเฮ่อจือหร่านแล้วพูดว่า
“พี่สะใภ้เก้า ตอนที่ข้าอยู่เมืองหลวง ข้าเห็นบ่าวใช้ผ้าสีนี้ท า
ตุ๊กตาหมี มันเป็นที่นิยมมากนะเจ้าคะ”
ผ้าสีน ้าตาลผืนนี้เฮ่อจือหร่านก็ตั้งใจจะใช้ท าตุ๊กตาหมีจริง ๆ
นางเชื่อว่ารูปแบบของตุ๊กตาที่ตนเสนอนั้น จะต้องสวยงามกว่าสิ่ง
ที่โม่หานเยี่ยเห็นในเมืองหลวงหลายเท่า
“อืม ถึงเวลานั้นข้าจะวาดแบบร่างตุ๊กตาหมีให้ทุกคนดู”
เหล่าสตรีต่างยอมรับว่าวิสัยทัศน์ของตนสู้เฮ่อจือหร่านไม่ได้ อีก
ทั้งตลอดทางที่ผ่านมาพวกนางก็เคยชินกับการรับฟังค าสั่งของนาง
ทุกเรื่องอยู่แล้ว ดังนั้นจึงไม่มีใครเสนอความคิดเห็นใด ๆ
เฮ่อจือหร่านมอบหมายงานให้ทุกคนอย่างชัดเจน พร้อมกับส่ง
หนังสือที่อธิบายเกี่ยวกับสมุนไพรจีนให้โม่หานเยี่ย สั่งให้นางอ่านมัน
อย่างละเอียด หากไม่เข้าใจจุดไหนก็ให้มาถามตนเองได้

โม่หานเยี่ยดีใจมาก รับหนังสือไปกอดไว้แล้วนั่งอ่านอยู่อีกด้าน
หนึ่ง
ยังเหลือเวลาอีกสักพักกว่าจะถึงเวลาอาหารกลางวัน เฮ่อจือห
ร่านจึงกลับเข้าไปในกระโจมแล้วเข้าสู่พื้นที่มิติ