ท่านแม่ทัพ ท่านต้องการภรรยาอย่างข้าถึงจะรุ่งเรือง - บทที่ 169 ตระกูลชุยสร้างความยุ่งยาก (2)

นางตกใจกับคนแปลกหน้าทั้งสาม ถังไม้ในมือตกลงพื้นเสียงดัง
โครม
ตามมาด้วยเสียงตวาดถามอย่างเกรี้ยวกราด
“พวกเจ้าเป็นใคร กล้าดีอย่างไรถึงบุกเข้ามาในบ้านของข้า?”
เฮ่อจือหร่านตอบอย่างใจเย็น “พวกเรามาหาผู้ใหญ่บ้านชุย”
เมื่อนางได้ยินว่าพวกเขาตามหาผู้ใหญ่บ้านชุย ก็ส ารวจพวกเขา
อย่างดูแคลน
“พ่อสามีของข้าไม่ใช่คนที่ใครอยากเจอก็เจอได้หรอกนะ”
ขณะเอ่ยสายตาของนางก็เหลือบมองไปทางประตูใหญ่โดย
บังเอิญ
“ประตูบ้านของข้าปิดอยู่ แล้วพวกเจ้าเข้ามาได้อย่างไร อย่าบอก
นะว่าพวกเจ้าเป็นโจรปีนก าแพงเข้ามา”
ทันใดนั้น สตรีคนนั้นก็เริ่มตะโกนเสียงดัง “ทุกคนรีบมาเร็วเข้า!
มีขโมยเข้ามาในบ้านแล้ว”
โม่จิ่วเยี่ยกับโม่ชูหานยืนกอดอกมองนางร้องโวยวายอยู่ตรงนั้น
โดยที่ไม่มีท่าทีว่าจะเข้าไปห้าม
เพราะพวกเขาต้องการให้นางตะโกนแบบนี้ เพื่อเรียกผู้ใหญ่บ้าน
ออกมา

ไม่นานประตูห้องทั้งหลายในเรือนหน้าก็เปิดออก จากนั้นก็มี
เหล่าชายหญิงเดินออกมา
หนึ่งในนั้นเป็นชายร่างใหญ่ที่เพิ่งไปเปิดประตูให้เมื่อครู่อีกด้วย
ชายร่างใหญ่เห็นคนทั้งสามแล้วก็มีท่าทีโกรธมาก
“พวกเจ้ากล้าดีนักนะ บุกรุกเข้าบ้านคนอื่นแบบนี้ อยากให้ข้าพา
ตัวไปหาเจ้าหน้าที่ตอนนี้เลยใช่หรือไม่?”
โม่จิ่วเยี่ยหัวเราะเยาะ “ไปหาเจ้าหน้าที่? หมายถึงไปหารอง
นายอ าเภอชุยคนนั้นหรือ?”
ชายร่างใหญ่ได้ยินดังนั้นก็ชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วพูดว่า “โอหังนัก!
เจ้ากล้าดูหมิ่นท่านรองนายอ าเภอ”
เฮ่อจือหร่านรู้ว่าพวกเขาพี่น้องสกุลโม่ไม่เก่งเรื่องการพูดจา จึง
ก้าวออกมาข้างหน้า
“รองนายอ าเภอชุยกล้าทุจริต บิดเบือนกฎหมายต่อหน้า
ประชาชน ขุนนางเช่นนี้คงอยู่ในต าแหน่งได้ไม่นาน ข้าขอเตือนพวก
ท่านให้ท าตัวดี ๆ จะได้หลีกเลี่ยงความเกี่ยวข้องที่ไม่จ าเป็น”
ชายหนุ่มเห็นว่าคนที่ออกมาพูดเป็นหญิงสาวคนหนึ่งจึงไม่ได้
สนใจ
“เจ้าหุบปากไปซะ ท่านรองนายอ าเภอเป็นขุนนางที่ซื่อสัตย์สุจริต
เจ้าพูดจาใส่ร้ายเขาได้อย่างไร?”

ชายคนหนึ่งที่ดูคล้ายกับชายคนแรกเจ็ดแปดส่วน ก าลังถือจอบ
เดินเข้ามาหาพวกเขา
“ที่นี่เป็นเขตของตระกูลชุย รีบไสหัวออกไปซะ ไม่อย่างนั้นก็อย่า
โทษข้าว่าล่วงเกินแล้ว”
พูดจบ ชายหนุ่มก็ยกจอบขึ้น ท าท่าจะฟาดใส่เฮ่อจือหร่านที่ยืน
อยู่ด้านหน้า
เฮ่อจือหร่านเตรียมพร้อมรับมืออยู่แล้ว แต่นางเพิ่งจะเตรียมตั้งท่า
ก็ถูกโม่จิ่วเยี่ยที่อยู่ด้านหลังโอบเอวหลบไปอีกด้านเสียก่อน
โม่ชูหานฉวยโอกาสนั้นยกเท้าขึ้นเตะจอบของเขาจนลอยไปไกล
แล้วปักลงดินจนลึก
จากนั้นเขาก็ก้าวไปข้างหน้าไม่กี่ก้าว เหยียบลงบนถังน ้าที่สตรี
คนนั้นท าตก
ทันใดนั้นถังน ้าก็แตกออกเป็นเสี่ยง ๆ …
คนตระกูลชุยที่ก าลังอวดดีอยู่ตกใจกลัวฝีมือของโม่ชูหานทันที่
โดยเฉพาะชายที่ถือจอบคนนั้น เขายังคงยืนค้างอยู่กับที่ด้วย
ท่าทางตอนจอบถูกแย่งไปอย่างงุนงง
ความจริงแล้วตอนที่โม่ชูหานลงมือ เขาตั้งใจจะยั้งมือไว้ก่อน
เพราะพวกเขาเพิ่งมาถึงที่นี่ อีกทั้งมีสถานะพิเศษ จึงไม่อยากท าให้
เรื่องรุนแรงเกินไป

ไม่เป็นเช่นนั้น ชายสองคนที่อยู่ตรงหน้าคงได้ไปพบยมบาลแล้ว
การกระท าของเขาเมื่อครู่ส่งผลให้เกิดความหวาดกลัวจริง ๆ
ชายคนนั้นรีบสั่งเด็กหนุ่มอายุราวสิบสามสิบสี่ปีที่อยู่ด้านหลังทันที่
“เหวินเฉียง รีบไปเรียกท่านปู่กับท่านลุงเจ้ามา”
ชุยเหวินเฉียงไม่ทันตอบรับก็หันหลังวิ่งไปทางเรือนหลัง
โม่ชูหานยืนอยู่กลางลานบ้าน โม่จิ่วเยี่ยจับมือเฮ่อจือหร่านยืนอยู่
ด้านหลัง บนใบหน้าไม่ปรากฏคลื่นอารมณ์ใด ๆ
เวลาผ่านไปราวหนึ่งก้านธูป ชายชราอายุราวหกสิบเจ็ดสิบปีก็
ถูกคนทั้งชายหญิง ทั้งเด็กและผู้ใหญ่ห้อมล้อมพามาที่ลานบ้าน
ผู้ใหญ่บ้านชุยมองดูถังไม้ที่แตกกระจายอยู่ในลานบ้าน แล้วจึง
มองจอบที่ปักอยู่บนพื้นซึ่งจมลงดินไปเกือบหนึ่งฉื่อ
“หมิงหลิน หมิงเซิน นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?”
ชุยหมิงหลินกับชุยหมิงเซินเห็นผู้ใหญ่บ้านชุยมา พวกเขาก็มี
ท่าทีราวกับจะเห็นที่พึ่ง
ทั้งสองคนเข้ามายืนขนาบซ้ายขวาของผู้ใหญ่บ้านชุย
“ท่านพ่อ คนพวกนี้เป็นนักโทษเนรเทศที่ทางการส่งมาให้ตั้ง
รกรากอยู่ในหมู่บ้านซีหลิ่ง ข้าบอกพวกเขาแล้วว่าวันนี้ท่านไม่สบาย
พรุ่งนี้ถึงจะช่วยจัดสรรที่อยู่ให้ ใครจะรู้ว่าคนพวกนี้ไม่รู้จักบุญคุณ
กล้าปีนก าแพงบ้านเข้ามา ซ ้ายังท าลายข้าวของของบ้านเราอีก”

ขณะชุยหมิงหลินพูด เขายังมองไปทางคนทั้งสามสกุลโม่ด้วย
สายตาเย็นชา
ท่าทางของเขาเหมือนก าลังบอกว่า ผู้ใหญ่บ้านของหมู่บ้านซี
หลิ่งมาแล้ว หากพวกเขาท าให้ผู้ใหญ่บ้านไม่พอใจ ต่อไปก็อย่าหวัง
ว่าจะมีชีวิตที่ดีเลย
ทว่าพี่น้องสกุลโม่กับเฮ่อจือหร่านกลับไม่สนใจสายตาของชุย
หมิงหลินแม้แต่น้อย
โม่ชูหานพูดด้วยน ้าเสียงเย็นว่า “ข้าอยากถามท่านผู้ใหญ่บ้าน
ชุยว่า วันนี้จะจัดหาที่พักให้พวกเราได้หรือไม่?”
ผู้ใหญ่บ้านชุยไม่เหมือนลูกชายสองคนที่อารมณ์ร้อน เขารู้จัก
สังเกตสีหน้าท่าทางของผู้อื่นก่อน
เขาเพียงมองโม่ชูหานครู่เดียวก็ตัดสินได้ว่าคนผู้นี้ไม่ใช่คนที่จะ
รังแกได้ง่าย ๆ
ในใจเขาแอบด่าหลานชายที่ส่งปัญหายุ่งยากมาให้ถึงที่
ดวงตาเรียวเล็กของผู้ใหญ่บ้านชุยกลอกไปมา แล้วเอ่ยปากว่า
“ตามหลักแล้ววันนี้ควรจัดที่พักให้พวกเจ้าจริง ๆ แต่ว่าบ้านพัก
ตรงเชิงเขาพวกนั้นทรุดโทรมมานานแล้ว ตอนนี้ไม่สามารถอยู่อาศัย
ได้ คงไม่เป็นไรหากวันพรุ่งนี้พวกเจ้าจะพาคนไปซ่อมแซมสักหน่อย
แล้วค่อยย้ายเข้าไปอยู่ดีหรือไม่?”

“ถ้าอย่างนั้นคืนนี้พวกเราก็คงต้องขอรบกวนท่านผู้ใหญ่บ้าน
แล้ว”
โม่ชูหานพูดพลางเตรียมเดินเข้าไปในห้องที่อยู่ตรงข้ามกับประตู
ใหญ่
โม่จิ่วเยี่ยเพิ่งเคยเห็นพี่แปดท าตัวไร้ยางอายเช่นนี้เป็นครั้งแรก
แต่สิ่งนี้ก็ตรงกับความต้องการของเขาพอดี
เขาจูงมือเฮ่อจือหร่านเดินตามหลังโม่ชูหานไป เตรียมจะเข้าบ้าน
ต่อหน้าคนตระกูลชุย
ชุยหมิงเซินเห็นท่าไม่ดีจึงรีบเข้าไปขวางทางพวกเขาไว้
“พวกเจ้าคิดจะท าอะไร?”
โม่ชูหานเหมือนไม่ได้ใช้แรงอะไรมาก เพียงแค่สะบัดแขนเบา ๆ
ก็ผลักชุยหมิงเซินไปด้านข้างได้แล้ว
“แน่นอนว่าพักค้างคืนที่นี่อย่างไรเล่า”
เขาหยุดชะงัก แล้วหันไปมองทางประตูใหญ่
“อีกอย่าง ข้างนอกยังมีครอบครัวของข้าอยู่อีกมาก ข้าจะไปพา
พวกเขาเข้ามาด้วย”
โม่ชูหานท าท่าจะเดินไปทางประตู
ผู้ใหญ่บ้านชุยถึงกับทนไม่ไหวแล้ว

“ช้าก่อน!”
โม่ชูหานหยุดฝีเท้า มองผู้ใหญ่บ้านด้วยสีหน้ากึ่งยิ้มกึ่งไม่ยิ้ม
“ท าไม ท่านผู้ใหญ่บ้านจะจัดห้องให้พวกเราใหม่หรือ?”
“เจ้า…”
สีหน้าของผู้ใหญ่บ้านชุยมืดคล ้าไปด้วยความโกรธ แต่ไม่รู้จะพูด
อะไร
เขาไอแรง ๆ สองสามหน แล้วชี้ไปทางโม่ชูหานพลางกล่าวว่า “นี่
เป็นเขตของตระกูลชุย จะให้คนนอกอย่างพวกเจ้ามาก่อเรื่องได้
อย่างไร?”
โม่จิ่วเยี่ยกับเฮ่อจือหร่านมองโม่ชูหานที่ก าลังแกล้งคนตระกูลชุย
แอบหัวเราะอยู่ในใจจนแทบทนไม่ไหวแล้ว
ตอนนี้เห็นผู้ใหญ่บ้านชุยทนไม่ไหว พวกเขาก็รู้ว่าการแสดงที่
แท้จริงก าลังจะเริ่มขึ้น
เมื่อครู่โม่ชูหานแสดงได้ดีมาก พวกเขาเองก็ไม่อาจท าให้คน
สกุลโม่ขายหน้าได้
ดังนั้นทั้งสองคนจึงเดินมายืนข้าง ๆ โม่ชูหาน
โม่จิ่วเยี่ยพูดด้วยสีหน้าเย็นชาว่า “ในเมื่อผู้ใหญ่บ้านไม่คิดจะ
ต้อนรับพวกเรา ก็จัดหาที่อยู่ให้พวกเราตอนนี้เถอะ ไม่เช่นนั้น…”

อย่าโทษพวกเขาที่จะย้ายเข้ามาพักที่นี่สักคืนด้วยกันทั้ง
ครอบครัวเลย
ผู้ใหญ่บ้านชุยเห็นคนที่ล้วนหยิ่งยโสเหมือนกับตอนที่พวกเขาไป
รังแกคนอื่นอย่างไร้เหตุผล ทันใดนั้นก็รู้สึกไม่มั่นใจขึ้นมาทันที