ท่านแม่ทัพ ท่านต้องการภรรยาอย่างข้าถึงจะรุ่งเรือง - บทที่ 182 สามีของเจ้าร่างกายแข็งแรงดี

ในตอนนั้นเองที่เจ้าหน้าที่ทั้งหมดไปที่ว่าการเพื่อต้อนรับ
นายอ าเภอคนใหม่ จึงมีคนอยู่ในบ้านตระกูลชุยไม่มากนัก
พวกเขาแค่ต้องเคลื่อนไหวระมัดระวัง แน่นอนว่าจะต้องไม่มีเรื่อง
ผิดพลาดใด ๆ
เมื่อตัดสินใจแล้ว ทั้งสองจึงขับเกวียนลาไปยังมุมซึ่งไรัผู้คน เฮ่อจื
อหร่านโบกมือน้อย ๆ พาทั้งเกวียนลากับโม่จิ่วเยี่ยเข้าไปในพื้นที่มิติ
จุดประสงค์ที่พวกเขาเข้ามาในพื้นที่มิติไม่ใช่เหตุผลอื่นใด แต่
เพื่อปลอมตัวก่อนจะไปท าเรื่องไม่ดีในยามกลางวัน
เฮ่อจือหร่านหยิบอุปกรณ์แต่งหน้ามาและแต่งหน้าให้โม่จิ่วเยี่ยก
ลายเป็นชายอัปลักษณ์ ตาเชิด จมูกแบน ริมฝีปากบาน
ไม่พอ นางยังติดหนวดเคราให้เขาด้วย
จากนั้นก็ซื้อชุดสีเทาสั้นจากแอปเถาเป่า แล้วเปลี่ยนชุดด าของ
เขาออก
พอมองโม่จิ่วเยี่ยอีกครั้ง ชายหนุ่มก็ไม่มีเค้าเดิมหลงเหลืออยู่เลย
เฮ่อจือหร่านอดหัวเราะออกมาไม่ได้ “โม่จิ่วเยี่ย ท่านรู้หรือไม่ ใน
โลกนี้มีคนสองประเภทที่ดึงดูดสายตาคนมากที่สุด”
โม่จิ่วเยี่ยไม่รู้ว่านางก าลังล้อเลียนตัวเอง จึงถามอย่างจริงจังว่า
“คนประเภทใด?”

“ฮ่า ๆ ๆ ประเภทแรกคือคนที่หน้าตาดีมาก ส่วนอีกประเภทก็คือ
คนที่เหมือนท่านในตอนนี้อย่างไรเล่า”
เฮ่อจือหร่านพูดพลางผลักเขาไปที่หน้ากระจกห้องน ้า
โม่จิ่วเยี่ยเห็นคนในกระจกแล้วก็ถอยหลังไปหนึ่งก้าวทันที่
เขาชี้ไปที่จมูกตัวเองแล้วถามอย่างเหลือเชื่อว่า “คนน่าเกลียดผู้
นี้คือข้าหรือ?”
เฮ่อจือหร่านหัวเราะลั่น “ใช่แล้ว นี่คือท่าน เป็นอย่างไร ฝีมือ
แต่งหน้าของข้าร้ายกาจมากใช่หรือไม่ ยามนี้ท่านหน้าตาเป็นแบบนี้
แล้ว แม้แต่ท่านแม่ของท่านก็คงจ าไม่ได้”
ความจริงไม่ต้องพูดว่าท่านแม่จะจ าไม่ได้ แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังจ า
ตัวเองไม่ได้…
ถึงแม้เขาจะดูน่าเกลียดไปหน่อย แต่การที่ท าให้ภรรยาหัวเราะได้
ก็คุ้มค่าแล้ว
หลังเฮ่อจือหร่านหัวเราะพอแล้วจึงปลอมตัวให้ตนเองบ้าง
การแต่งตัวของนางเรียบง่ายกว่ามาก นางเปลี่ยนเป็นชุดบุรุษที่
เคยใส่ตอนอยู่อ าเภอผิงหยาง จากนั้นก็แต่งหน้าลวก ๆ ไม่นานก็เสร็จ
เรียบร้อยแล้ว
เมื่อปลอมตัวเสร็จ ทั้งสองก็ออกจากพื้นที่มิติ

ทั้งคู่มาถึงด้านนอกเรือนตระกูลชุย หลังจากสังเกตการณ์อยู่สัก
พัก โม่จิ่วเยี่ยก็อุ้มเฮ่อจือหร่านขึ้นมา แล้วใช้วิชาตัวเบาเหินข้าม
ก าแพงเข้าไป
สิ่งแรกที่เห็นคือหญิงสาวเจ็ดแปดคนในชุดผ้าไหม ก าลังถูกบ่าว
รับใช้เร่งให้เดินไปทางประตูใหญ่
พวกนางร้องไห้คร ่าครวญ บางคนถึงกับพยายามวิ่งหนี แต่ถูก
บ่าวรับใช้กระชากเส้นผมอย่างหยาบคายแล้วดึงตัวกลับมา
ในบรรดาหญิงสาวเหล่านั้น เฮ่อจือหร่านเห็นพี่น้องฝาแฝดหญิง
จากตระกูลเหอทันที่
ทั้งสองคนไม่ได้ร้องไห้โวยวายแต่กลับอ้อนวอนบ่าวรับใช้ไม่หยุด
“พี่ชายท่านนี้ ได้โปรดสงสารพวกเราพี่น้องด้วยเถอะ อย่าขาย
พวกเราไปสถานที่แบบนั้นเลย”
บ่าวรับใช้เห็นพี่น้องคู่นี้ไม่ร้องไห้โวยวายเหมือนคนอื่นจึงเกิด
ความสงสารขึ้นมาบ้าง
“นี่เป็นค าสั่งของท่านนายอ าเภอ พวกเจ้าขอร้องพวกเราไปก็ไม่
มีประโยชน์ ยอมตามพวกเราไปดี ๆ เถอะ จะได้ไม่ต้องถูกทรมาน”
พี่น้องหญิงตระกูลเหอยังอ้อนวอนต่อ “พี่ชาย ถ้าอย่างนั้นท่าน
ช่วยพาพวกเราไปพบท่านนายอ าเภอได้หรือไม่ พวกเราจะขอร้อง
ท่านเอง”

“พวกเจ้าล้มเลิกความหวังนั่นได้แล้ว ถ้าท่านรองนายอ าเภอมีใจ
ให้พวกเจ้าจริง ๆ เขาก็คงไม่ขายพวกเจ้าไปที่หอนางโลมหรอก”
“พี่ชาย ได้โปรดเถอะ…”
เสียงวิงวอนค่อย ๆ เบาลงและหายไปที่หน้าประตูเรือนตระกูลชุย
เฮ่อจือหร่านเบ้ปาก “รองนายอ าเภอชุยคนนี้ช่างเห็นแก่ตัวจริง ๆ
พอรู้ว่าตัวเองก าลังมีปัญหาก็น าผู้หญิงพวกนี้ไปขายแลกเงิน”
ค าพูดนี้เฮ่อจือหร่านเพียงบ่นไปอย่างนั้น แต่ใครจะรู้ว่าพอเข้าหู
ของโม่จิ่วเยี่ย มันกลับกลายเป็นอีกความหมายอีกแบบไปเสียแล้ว
เขาลูบหัวนางตามความเคยชิน “เจ้าวางใจได้ สามีของเจ้า
ร่างกายแข็งแรงดีและระวังตัวอยู่เสมอ”
เฮ่อจือหร่าน “…”
ความคิดของเขาดูท่ามันจะเบี่ยงเบนออกไปไกลแล้ว
ไม่มีเวลาให้คิดมาก ตอนนี้ด้านหลังเรือนไม่มีคน เป็นโอกาสดีที่
จะลอบเข้าไป
โม่จิ่วเยี่ยจูงมือนางวิ่งเหยาะ ๆ ไปทางด้านหน้าเรือน
เมื่อคืนเขาได้สอบถามมาจากเหลียงห่าวเป็นพิเศษว่าห้องเก็บ
ของของเรือนตระกูลชุยอยู่ข้างเรือนหลัก
ด้วยเหตุนี้ ทั้งสองคนจึงไม่ต้องใช้ความพยายามมากนัก ก็พบ
ต าแหน่งของห้องเก็บของได้แล้ว

ห้องเก็บของกับเรือนที่รองนายอ าเภอชุยพักอยู่มีเพียงก าแพงกั้น
จึงเห็นว่าอีกฝั่งมีหมอหลายคนก าลังยืนถือกล่องยาอยู่
สีหน้าของหมอเหล่านั้นดูเหมือนคนที่เพิ่งสูญเสียบิดาไป
ไม่เพียงเท่านั้น พ่อบ้านยังคอยกดดันพวกเขาไม่หยุด
“พวกท่านล้วนเป็นหมอชื่อดังในเมืองอวิ่นของเรา แล้วท าไมถึง
รักษาอาการบาดเจ็บของท่านรองนายอ าเภอไม่ได้เล่า ท่านรอง
นายอ าเภอสั่งไว้ว่าตราบใดที่อาการของเขายังไม่ดีขึ้น พวกท่านก็
ห้ามออกไปจากที่นี่เด็ดขาด”
พวกหมอมองหน้ากันไปมา ก่อนชายชราหนวดขาวจะก้าว
ออกมา เอ่ยด้วยสีหน้าล าบากใจว่า
“พ่อบ้าน รองนายอ าเภอชุยเรียกร้องความสามารถของพวกเรา
เกินไปแล้ว ขันทีในวังที่ผ่านการตอนมา เมื่อร ่ารวยขึ้นต่างก็อยาก
กลับมาสมบูรณ์ครบทุกส่วนเหมือนเดิม ทว่าตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน
ยังไม่มีใครสามารถท าได้ นอกจากนี้ พวกเราเป็นแค่หมอในเมืองเล็ก
ๆ จะไปมีความสามารถยิ่งใหญ่ขนาดนั้นได้อย่างไร?”
หมอคนอื่น ๆ ก็พากันเห็นด้วย
“ถูกต้องแล้ว โรคของรองนายอ าเภอชุย พวกเราหมดปัญญา
แล้วจริง ๆ”

“พ่อบ้าน ช่วยไปพูดดี ๆ กับท่านรองนายอ าเภอแทนพวกเรา
แล้วปล่อยพวกเรากลับไปเถอะ”
“ครอบครัวของข้ารอให้ออกไปตรวจคนไข้เพื่อหาเงินมาเลี้ยง
ปากเลี้ยงท้องอยู่ ท่านช่วยพูดแทนพวกเราด้วยเถอะนะ!”
“…”
เมื่อเจอกับค าวิงวอนของหมอเหล่านี้ พ่อบ้านกลับท าเป็นไม่
สนใจ แล้วตะโกนออกไปนอกลานว่า “ไปเรียกคนมาสักสองสามคน
แล้วดูแลหมอเหล่านี้ให้ดี ถ้ามีใครหนีไป ข้าจะเอาเรื่องกับพวกเจ้า”
โม่จิ่วเยี่ยกับเฮ่อจือหร่านแอบมองอยู่ในที่ซ่อน เดิมทีมีบ่าวรับใช้
สามคนเฝ้าอยู่หน้าห้องเก็บของ แต่ตอนนี้มีคนแยกไปเรือนหลักสอง
คน
ตอนนี้เหลือคนเฝ้าอยู่เพียงคนเดียว เป็นการสร้างความสะดวก
ให้พวกเขาแล้ว
โม่จิ่วเยี่ยเคลื่อนไหวรวดเร็วไปอยู่ด้านหลังบ่าวรับใช้คนนั้น ฟาด
ฝ่ามือหนึ่งไปท าให้เขาสลบ จากนั้นก็ลากตัวไปไว้ตรงมุม
เฮ่อจือหร่านฉวยจังหวะวิ่งเข้ามา ทั้งสองกระโดดเข้าไปทาง
หน้าต่างอย่างคล่องแคล่ว
ดูเหมือนว่าห้องเก็บของนี้จะถูกจัดเก็บอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย
ไม่มีร่องรอยการถูกขโมยเลยแม้แต่น้อย

เป็นอย่างที่เหลียงห่าวและคนอื่น ๆ พูดเอาไว้ ข้างในเหลือเพียง
ของชิ้นใหญ่ที่ขนย้ายล าบาก
พอกวาดตามองไปรอบ ๆ ก็นับว่าเฮ่อจือหร่านได้เปิดหูเปิดตา
ภายในห้องเก็บของนอกจากจะไม่มีเงินและตั๋วเงินแล้ว ที่เหลือ
ล้วนเป็นอัญมณี เครื่องหยก ของโบราณ ภาพวาดภาพอักษร ผ้า
ไหมแพรพรรณ จัดวางจนเต็มชั้นวางของทั้งหมด
เฮ่อจือหร่านโบกมือเบา ๆ ข้าวของทั้งหมดในห้องเก็บของก็หาย
วับไป
ตอนนี้พื้นที่มิติมีขนาดกว้างขึ้น นางไม่ต้องกังวลเรื่องพื้นที่เก็บ
ของอีกแล้ว แม้แต่ชั้นวางก็เก็บเข้าไปจนหมด
หลังตรวจสอบอย่างละเอียดว่าไม่มีสิ่งของตกหล่น ทั้งสองคนจึง
ออกมา
แต่ใครจะรู้ว่าเพิ่งกระโดดออกจากหน้าต่าง ก็เจอกับสตรีอายุราว
สามสิบที่แต่งกายหรูหรา
สาวใช้สองคนซึ่งอยู่ข้างกายสตรีผู้นั้น เห็นชายแปลกหน้าสอง
คนก็ตกใจจนร้องเสียงหลง
“ฮูหยิน โจรเจ้าค่ะ!”
ฮูหยินชุยเห็นคนทั้งสองแล้วเช่นกัน นางตะโกนเสียงดังว่า ‘จับ
โจร’

เฮ่อจือหร่านเห็นสถานการณ์เช่นนั้นจึงหยิบยาสลบออกมาจาก
พื้นที่มิติ แล้วโปรยใส่พวกนางอย่างรวดเร็ว
ฮูหยินชุยและสาวใช้ล้มลงไปทันที่
เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าดังมา โม่จิ่วเยี่ยรีบอุ้มเฮ่อจือหร่านแล้ว
กระโดดขึ้นไปบนหลังคาทันใด
ก่อนที่พวกบ่าวรับใช้จะเข้ามาใกล้ ทั้งสองก็กระโดดออกไปนอก
ลานบ้านแล้ว